ဝပ်နေသော ကျားနှင့် ပုန်းနေသော နဂါး

ချန်ဖေး၏ ခြေဖဝါးမှ နဖူးထိ အေးစက်သွားသည်။ ဒါ နတ်တိမ်မြို့ပဲ... နတ်တိမ်မြို့မှာ တစ္ဆေခြောက်နေတာလား... ဒီနေရာမှာတောင် တစ္ဆေခြောက်နေရင် ဂိုဏ်းထဲမှာ ပုန်းနေဖို့ကလွဲပြီး ဘယ်နေရာကို သွားရတော့မှာလဲ…

ချန်ဖေးသည် ချီတာဖုန်း၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်ပြီး အိမ်ဝိုင်းထဲမှ တစ်ရှိန်ထိုး ပြေးထွက်သွားသည်။ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဘယ်လို အကြောင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ချီတာဖုန်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ထူးဆန်းနေတယ်... တစ်ခုခု ပြုစားခံထားရသလိုပဲ။

ချီတာဖုန်းသည် ချန်ဖေး၏ လုပ်ရပ်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေသော်လည်း ချန်ဖေးက သူ့ကို ဒုက္ခမပေးဘူး ဆိုတာ ယုံကြည်သောကြောင့် ရုန်းကန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ချန်ဖေးသည် ချီတာဖုန်းကို ခေါ်ဆောင်ပြီး အိမ်ဝိုင်းနံရံကို ကျော်ကာ လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ အဝေးမှ ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် စကားပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရာအားလုံးသည် ယခင်အတိုင်း ပုံမှန် ဖြစ်နေပုံ ရသည်။

ချန်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများက လုံးဝ ပုံမှန် ဖြစ်နေသည်။ မူလက အိမ်ဝိုင်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် အခြားနည်းလမ်းများ သုံးရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လွယ်ကူစွာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဒီနေရာမှာ ဆက်နေရန် မလုံခြုံသေးသဖြင့် ချန်ဖေးသည် ချီတာဖုန်းကို ဆွဲပြီး လမ်းမကြီးပေါ်သို့ တည့်တည့် သွားလိုက်သည်။ လူစည်ကားသော နေရာက ချန်ဖေး၏ တင်းမာမှုများကို လျော့ပါးစေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ချန်ဖေးက ဘာမှ ထပ်မလုပ်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချီတာဖုန်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဘေးအိမ်ဝိုင်းက အခြေအနေကို မင်း သိလား..." ချန်ဖေးက ချီတာဖုန်း၏ မျက်လုံးအောက်ရှိ မျက်ကွင်းညိုများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက သဘာဝလွန် အရာတွေကြောင့် ဖြစ်တာများလား…

"နည်းနည်းတော့ သိတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နည်းနည်းက ငါ ပြောပြဖူးတယ် မဟုတ်လား..." ချီတာဖုန်းသည် ချန်ဖေးကြောင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသည်။

"ဘေးအိမ်က မိသားစု အကြီးကြီး မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ကလေး မရှိရတာလဲ..." ချန်ဖေး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး... ပြီးတော့ သူစိမ်းတွေကို အဲဒီလို မေးခွန်းမျိုး မေးဖို့ မသင့်တော်ဘူးလေ..."

ချီတာဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အမျိုးမတော်ဘဲနဲ့ ဘာကိစ္စ သူများ မိသားစု အခြေအနေကို လိုက်မေးနေရမှာလဲ... အခြေအနေ မသိတဲ့သူတွေက မင်း တစ်ခုခု ကြံစည်နေတယ်လို့ ထင်သွားဦးမယ်။”

"အင်း..."

ချန်ဖေး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေစဉ် ချန်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် လက်တွေ့မဆန်သော ခံစားမှု တစ်ခု မြင့်တက်လာသည်။

ချန်ဖေးသည် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လူများကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး ပြဿနာ ရှိပုံ မရပေ။ သို့သော် သူတို့၏ စကားပြောသံများကို သူ ကြားဖူးနေသည်။

ချန်ဖေး၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤလူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် စကားပြောဆိုမှုများသည် တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသည်။ စောစောက ချန်ဖေး ကျောက်မိသားစု အိမ်တော်မှ ထွက်လာစဉ်က ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါ အတုကြီး..."

ချန်ဖေး ချီတာဖုန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ်သည် အမြင့်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် လည်ပတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး နှေးကွေးသွားသည်။

ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းကို လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ ချီတာဖုန်း ဖြစ်စေ၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ ဖြစ်စေ၊ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများ ဖြစ်စေ လက်တွေ့မကျဘဲ ထစ်ငေါ့နေသော မြင်ကွင်းများ ဖြစ်နေသည်။

"ကွဲ..."

ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ချန်ဖေးသည် ညာလက်ကို ဓားလက်ချောင်း ပုံစံ ပြုလုပ်ပြီး ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

"ကလစ်... ဘုန်း..."

မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီး လုံးဝ ကြေမွသွားသည်။ ချန်ဖေး၏ ရှေ့တွင် ချီတာဖုန်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချန်ဖေး၏ လက်သည် ချီတာဖုန်းနှင့် တစ်ပေခန့် အလိုတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ချန်ဖေး၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ချီတာဖုန်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး အနောက်သို့ ယိုင်သွားကာ ချန်ဖေးကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချန်ဖေး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် ငှားရမ်းထားသော အိမ်ဝိုင်းထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ လက်တွေ့မဆန်သော ခံစားမှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အား... နာလိုက်တာ..."

ကလေးငိုသံ တစ်သံ အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချုပ်တည်းထားသော်လည်း ချန်ဖေး ချက်ချင်း ကြားလိုက်ရသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ချန်ဖေးသည် အိမ်ဝိုင်းနံရံကို ကျော်တက်လိုက်ပြီး ဘေးအိမ်ဝိုင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ခေါင်းကို ကိုင်ထားသော အသက် ၁၀ နှစ်ဝန်းကျင် မိန်းကလေး တစ်ဦးကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ဖေး မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ညာခြေကို နောက်သို့ ဆုတ်ကာ အရှိန်ယူလိုက်ပြီး မိန်းကလေး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကာ လည်ပင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"နားလည်မှု လွဲတာပါ... မောင်ရင်... ဒါ နားလည်မှု လွဲတာပါ..."

အေးစက်ပြီး မည်းနက်သော လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းသည် သက်ရှိလူသား တစ်ဦး၏ လက် မဟုတ်ဘဲ လူသေ သို့မဟုတ် တစ္ဆေလက် တစ်ဖက် ဖြစ်နေသည်။

ဓားမြှောင်တစ်လက် ချန်ဖေး၏ လက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော တစ္ဆေလက်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

"မောင်ရင်... စကားပြော ကြည့်ရအောင်... ငါတို့ တကယ် ရည်ရွယ်ချက်ဆိုး မရှိပါဘူး..."

ရုတ်တရက် တူညီသော လက်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ခန့် ချန်ဖေး၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော အော်ရာများ ထုတ်လွှတ်ကာ ချန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို လှမ်းဆွဲလိုက်ကြသည်။

လက်ဝါးများနှင့် မထိတွေ့မီမှာပင် ချန်ဖေးသည် အရေပြားပေါ်တွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချန်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဓား ၅ ကွက်ကို ထုတ်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လက်ဝါးတားဆီးမှုများကို ဖောက်ထွင်းပြီး မိန်းကလေးကို ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည် သို့မဟုတ် သတ်ပစ်နိုင်သည်ဟု သူ သေချာသည်။

သို့သော် ချန်ဖေးလည်း ဒဏ်ရာရနိုင်ခြေ ရှိသည်။ ဤတစ္ဆေလက်များသည် သာမန် မဟုတ်ပေ။ အေးစက်ရုံသာမက အခြား အဆိပ်များလည်း ပါဝင်နေသည်။ ချန်ဖေးသည် ချိုအီအီနှင့် ညှီစော်နံသော အနံ့ကို ရနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘုန်း..."

ကြယ်တာရာည ဓားနှင့် ဒိုင်း ပွင့်သွားပြီး ဓားမြှောင်သည် တစ္ဆေလက်များနှင့် တိုက်မိသွားသည်။ ချန်ဖေးသည် အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးပြု၍ နောက်ပြန်လှန်လိုက်ပြီး အိမ်ဝိုင်းနံရံပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော မိန်းကလေးနှင့် အဘိုးအိုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"အဘိုး... သမီး ခေါင်း အရမ်းနာတယ်... သူက အရမ်း ရက်စက်တာပဲ... အဘိုး... သူ့ကို ရိုက်ပေး..."

စစ်ရီနန် က ခေါင်းကို ကိုင်ထားပြီး ဖောင်းကားနေသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။ သူမက စစ်ယွမ်ဟိုင် ကို မျက်ရည်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"အဘိုးက မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို တခြားသူတွေအပေါ် မသုံးဖို့ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြောခဲ့တယ်လေ... ဒါက နောက်စရာ မဟုတ်ဘူး..."

စစ်ယွမ်ဟိုင် က စစ်ရီနန် ကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း တင်းမာစွာ ဆူပူလိုက်သည်။

"သမီးက စနောက်လိုက်ရုံပါ..."

စစ်ရီနန် က မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်... "ပြီးတော့ သူက အရမ်း ကြမ်းတမ်းတာပဲ... သမီးကို လာရိုက်တော့မလို ဖြစ်နေတာ..."

စစ်ရီနန် က ပြောရင်းဆိုရင်း သူမ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ချန်ဖေးကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး စွပ်စွဲသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

ချီတာဖုန်း လည်း နံရံပေါ်သို့ ခုန်တက်လာပြီး ချန်ဖေးကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ချီတာဖုန်း ဘာမှ ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင် ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မောင်ရင်... တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ သူ့ကို အလိုလိုက်လွန်းမိလို့ ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်... ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

စစ်ယွမ်ဟိုင် က ချန်ဖေးကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ စစ်ရီနန် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ အဘိုး အတည်ပြောနေမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။ သူမသည် ချန်ဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စစ်ယွမ်ဟိုင် ၏ နောက်တွင် ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။

"ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည်။ သူ တိတ်တဆိတ်ဖြင့် ပုံရိပ်ယောင် အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်ကို သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ရှီရွှဲ့ချင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရစဉ်ကပင် ချန်ဖေး၏ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ်သည် သူမ၏ မြှူဆွယ်မှုများကို ခံနိုင်ရည် ရှိစေပြီး စိတ်ကြည်လင်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု သူ ဘာမှ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

လုံးဝ သတိမထားမိခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း ကျင့်စဉ်က ကြိုတင် သတိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ချန်ဖေး အနေဖြင့် ချီတာဖုန်းကို မသိစိတ်မှ ထိုမေးခွန်း မေးမိမည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖေး၏ မသိစိတ်က အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ရပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပုံရိပ်ယောင်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ဤအရာက အချိန်ကြာလွန်းသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တိုက်ပွဲတစ်ခုသည် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ဖြစ်ပျက်နိုင်သည်။ လက်တွေ့တွင် ချန်ဖေးသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားရုံသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ထိုခဏလေးသည်ပင် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို သတ်ရန် လုံလောက်သည်။

"မောင်ရင်... ငါတို့မှာ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုး မရှိဘူး ဆိုတာ ရှင်းပြလို့ရအောင် အောက်ဆင်းလာပေးလို့ ရမလား..."

ချန်ဖေး၏ သတိကြီးသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း စစ်ယွမ်ဟိုင် မနေနိုင်ဘဲ မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ ဒါတွေက ဘာတွေလဲ... သူက တခြားကိစ္စ လုပ်စရာ ရှိလို့ ဝင်သွားတာ... သူ့မြေးမလေးက လူတစ်ယောက်ကို ပုံရိပ်ယောင်ထဲ ဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

သို့သော် စစ်ယွမ်ဟိုင် အနေဖြင့် ချန်ဖေးက ပုံရိပ်ယောင်ကို ချိုးဖျက်ပြီး သူ့မြေးမလေးကို ဖမ်းလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ခြင်းအပေါ် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အာရုံခံမိသလောက် ချန်ဖေး၏ သိုင်းပညာ အဆင့်သည် အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သာ ရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ ကျင့်ကြံမှုဖြင့် သီအိုရီအရ စစ်ရီနန် ဖန်တီးသော ပုံရိပ်ယောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နတ်တိမ်မြို့တွင် တကယ်ပဲ ဝပ်နေသော ကျားနှင့် ပုန်းနေသော နဂါးများ ရှိနေသည်ဟုသာ ဆိုရမည်။ သာမန် အိမ်နီးချင်း တစ်ယောက်ကတောင် ဒီလောက် နက်ရှိုင်းမှု ရှိနေသည်။

အကယ်၍ စစ်ယွမ်ဟိုင် ၏ အတွေးကို ချန်ဖေး သိလျှင် မျက်လုံးလှန်လိုက်မိမှာ သေချာသည်။ အိမ်နီးချင်းက ပုန်းနေသော နဂါး တစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်သည် ဆိုသော အတွေးကို မစဉ်းစားခဲ့မိခြင်းသည် သူ မတွေးသင့်သော အရာဖြစ်သည်။

"အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောပါ... ကျွန်တော် နားထောင်နေပါတယ်..."

ချန်ဖေး ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီး ဘေးကင်းသော အကွာအဝေးကို ထိန်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ရည်ရွယ်ချက်ဆိုး မရှိပုံရသော်လည်း ချန်ဖေးသည် သူ့လုံခြုံရေးကို သူများလက်ထဲ ပုံမအပ်လိုပေ။

အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူက လူများကို ပုံရိပ်ယောင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသဖြင့် ချန်ဖေး သတိထားရပေမည်။

စစ်ယွမ်ဟိုင် က မဲ့ပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စစ်ရီနန် ကို သူ့အနောက်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်... "

အရင်ဆုံး တောင်းပန်လိုက်... အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ လူတစ်ယောက်ကို ပုံရိပ်ယောင်ထဲ ဆွဲခေါ်သွားတာက တစ်ဖက်လူက မင်းကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင် သဘာဝကျတယ်... ဒီလိုမျိုး မကစားဖို့ အဘိုး မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောဖူးတယ်... အကယ်၍ အဘိုးသာ နောက်ကျမှ ရောက်လာရင် မင်း သေနေလောက်ပြီ... နားလည်လား..."

"အဘိုး... သမီး တောင်းပန်ပါတယ်..."

စစ်ရီနန် သည် သူမအဘိုး၏ မကြုံစဖူး တင်းမာသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

ချန်ဖေးသည် စစ်ရီနန်၏ မျက်ရည်များ ရေခဲလုံးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချီတာဖုန်း လည်း အလားတူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သိုင်းလောကမှ လာပြီး အများကြီး မြင်ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို တောင်းပန်မနေနဲ့... ဟိုလူကို တောင်းပန်..."

စစ်ယွမ်ဟိုင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသော်လည်း စစ်ရီနန် ကို မှတ်မိစေရန် သေချာ လုပ်ရမည်ကို သိသည်။ နတ်တိမ်မြို့သည် ယခင်က သူတို့ နေထိုင်ခဲ့သော မြို့ငယ်လေးနှင့် မတူပေ။ ထိုနေရာတွင် သူတို့ အနည်းငယ် လွတ်လပ်စွာ နေနိုင်ခဲ့သည်။

နတ်တိမ်မြို့ အတွင်း၌ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ် အများအပြား ရှိသည်။ အခြားသူများကို မဆင်မခြင် ရန်စခြင်းသည် သေလမ်းရှာခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ စစ်ယွမ်ဟိုင် သည် ကစားရင်းဖြင့် သူ့မြေးမလေး အသက်ဆုံးရှုံးရမည်ကို မလိုလားပေ။ ၎င်းသည် စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးထဲတွင် မတရားဆုံး ဖြစ်ရပ် ဖြစ်လိမ့်မည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

စစ်ရီနန် သည် ချန်ဖေးကို ကြည့်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

အခြေအနေကို မသိသော သူများ အနေဖြင့် ချန်ဖေးက အာဏာအလွဲသုံးစား လုပ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်နိုင်သည်။ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က လူကြီးတစ်ယောက်ကို တောင်းပန်ရသည်မှာ မကြားဖူးသော ကိစ္စ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မောင်ရင်... ငါတို့ တကယ် ရည်ရွယ်ချက်ဆိုး မရှိပါဘူး..."

စစ်ရီနန် တောင်းပန်ပြီးနောက် ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ စစ်ယွမ်ဟိုင် က ချန်ဖေးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်...

"ရီနန် က မွေးရာပါ ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပါလာတယ်... သာမန်လူတွေ လုပ်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ အရာတွေကို လုပ်နိုင်တယ်... သူက ငယ်သေးတော့ နားမလည်ဘဲ တခြားလူတွေကို စနောက်ဖို့ ဒါကို သုံးလေ့ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ တကယ် ရည်ရွယ်ချက်ဆိုး မရှိပါဘူး... မောင်ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

စစ်ယွမ်ဟိုင် ပြောရင်းဆိုရင်း သူ့အင်္ကျီလက်ကြားထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖြူဖျော့သော တစ္ဆေလက် တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုပစ္စည်းကို ချန်ဖေး၏ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။

ချီတာဖုန်း သည် တစ္ဆေလက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများ ကျွတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဒါ ဘယ်လို နည်းလမ်းမျိုးလဲ... ပြီးတော့ ဒီလက်က ဘာလို့ သက်ရှိလူသားရဲ့ လက်နဲ့ မတူရတာလဲ…

"ဒါက နှင်းတစ်ထောင် ဝါးပင် ပါ... ပုံမှန် ဝတ်ဆင်ထားရင် ပုံရိပ်ယောင်တွေကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ခုခံပေးနိုင်ပါတယ်... မောင်ရင် လက်ခံပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

စစ်ယွမ်ဟိုင် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေးသည် သေတ္တာထဲရှိ နှင်းတစ်ထောင် ဝါးပင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ဓားမြှောင်ကို အသုံးပြု၍ သေတ္တာကို မ,ယူလိုက်သည်။ စစ်ယွမ်ဟိုင် ကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ့အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလိုက်သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ချီတာဖုန်း လည်း အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ အမြန် ခုန်ဝင်သွားလိုက်သည်။

"အဘိုး... သူက အရမ်း သရဲဘောကြောင်တာပဲ... အောက်ဆင်းပြီး စကားတောင် မပြောရဲဘူး..."

စစ်ရီနန် က စစ်ယွမ်ဟိုင် ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက သတိကြီးတယ်လို့ ခေါ်တယ်... ဒီလောကမှာ သတိကြီးတဲ့သူတွေပဲ အသက်ပိုရှည်တာ..."

သူ့၏ နှင်းတစ်ထောင် ဝါးပင်ကို တွေးမိရင်း စစ်ယွမ်ဟိုင် ရင်နာသွားပြီး စစ်ရီနန် ၏ တင်ပါးကို အားပါပါ ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

"အီး..."

စစ်ရီနန် သည် သူမအဘိုးက ထပ်ရိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် ယခင်ကထက် ပိုမို ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။