ဒီနေ့ မင်း အသက်ရှင်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့

ကျုံးချင်က မင်ဆုရှင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တခြားကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

"ဒါဆိုရင် စောင့်ကြတာပေါ့..."

သူ့အတွက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေသည်။ စနစ်၏ ယခင် သတိပေးချက်အရ သံမဏိပြားများသည် သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ် သိပ်မရှိချေ။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရလျှင် စနစ်က ကျုံးချင်ကို ရယူစေလိုသော အရာသည် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှ အခွင့်အလမ်း တစ်ခုခု မဟုတ်ဘဲ တခြားအရာတစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်သည်။

သေချာသည်မှာ တခြားပစ္စည်းကောင်းများ ရှိပါက ကျုံးချင်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယူဆောင်သွားရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ချေ။ သူ့အတွက် အကျိုးကျေးဇူးများ ပို၍များလေလေ ပို၍ကောင်းမွန်လေလေပင်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် လုပ်စရာမရှိသဖြင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေဝင်ပေါက်၏ရှေ့ရှိ တောင်ခြေတွင် အနားယူလိုက်ကြ၏။

ဤနေရာတွင် အပျက်အစီးများ သို့မဟုတ် အိမ်များ မရှိသော်လည်း အပေါ်ဘက်ရှိ မြည်ဟီးနေသော ငွေဖြူရောင်မုန်တိုင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သရဲလေဖြူသည် ဤနေရာသို့ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာနိုင်ခြေမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့အနားယူရန် အမိုးအကာ မလိုအပ်ပေ။ ကျုံးချင်သည် သူ၏အင်္ကျီလက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက်အနီးအနားရှိ နေရာလွတ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ စားပွဲငယ်လေးနှင့် လက်ဖက်ရည်အိုး အစုံအလင်ကို ထုတ်ယူပြီး လက်ဖက်ရည်ကို စတင်၍ ကျိုချက်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မင်ဆုရှင်းကိုလည်း ထည့်သွင်း၍ စဥ်းစားခဲ့သည်။

သူသည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောသော်လည်း လက်ဖက်ရည်ဖျော်စပ်ရန် ပြင်ဆင်သောအချိန်၌ လက်ဖက်ရည်ခွက်အပိုတစ်လုံးကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ချထားလိုက်သည်။

ဤအရာကို မြင်တွေ့ချိန်၌ မင်ဆုရှင်းသည် နေသားမကျသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း သိမ်မွေ့သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ရပ်က သူမ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ရှင်းပြ၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏နံဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

သူတို့၏နောက်ကျောဘက်တွင် တိမ်တိုက်များထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသော ကြီးမားသည့် နှင်းဖုံးတောင်ကြီးနှင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ပေါက်ရှိနေသည်။ သူတို့၏အထက်တွင် ကျယ်လောင်စွာမြည်ဟီးကာ အဆုံးမရှိလှည့်ပတ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ငွေဖြူရောင်မုန်တိုင်းကြီး တိုက်ခတ်နေသည်။

ထို့ပြင် သူတို့၏ရှေ့တွင် အဆုံးမဲ့ နှင်းဖုံးလွင်ပြင်များနှင့် တောင်ကုန်းများ ရှိနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် အမှန်တကယ်ကို ခမ်းနားထည်ဝါပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး အနားယူခြင်းသည် မင်ဆုရှင်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

အစပိုင်းတွင် သူမသည် အနည်းငယ် နေသားမကျ ဖြစ်နေသော်လည်း ကျုံးချင်၏တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး အရေးမစိုက်သောပုံစံကို မြင်တွေ့မိချိန်၌ သူမ၏စိတ်နှလုံးသားသည်လည်း ရှင်းပြ၍မရနိုင်အောင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်ခြေတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး နှင်းများကို ကြည့်ရှုကာ လုံးလုံးလျားလျား စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤတည်ငြိမ်အေးဆေးမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုတို့သည် ကြာရှည်မခံခဲ့ချေ။

မကြာမီမှာပင် ပုံရိပ်အနည်းငယ်သည် ရှေ့ဘက် တောင်ကုန်းများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ခြေဆီသို့ ဦးတည်လာကြ၏။

မင်ဆုရှင်း၏အကြည့် ချက်ချင်းစူးရှတောက်ပသွားသည်။ သူမသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး ချဉ်းကပ်လာသော ပုံရိပ်များကို သတိထားမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"တခြားဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းက လူတွေ ရောက်လာတာလား..."

သူမ၏ ကြေးမုံနှလုံးသားရေကန်မှ လူများသည် ပြန်လှည့်သွားကြပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် လူစုကွဲသွားသော တခြားတပည့်များသည် သူမထက် ကျင့်ကြံဆင့် များစွာနိမ့်ကျသဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုရောက်ရှိလာသူများသည် တခြားဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

ထိုဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းအနက် ကျန်းယွဲ့ဂိုဏ်းနှင့် ကြေးမုံနှလုံးသားရေကန်သည် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သည်မှလွဲ၍ ရေခဲဓားဂိုဏ်းနှင့်နဂါးနက်ဂိုဏ်းမှ လူများသည် အမြဲတစေ အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျတတ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရေခဲဓားဂိုဏ်း၏ ဓားသခင်နှင့် အကြီးအကဲတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် မင်ဆုရှင်းသည် သူတို့အပေါ် ကောင်းမွန်သောခံစားချက် မရှိချေ။

ကျုံးချင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်ကို သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

"နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ရောက်လာကြပြီပဲ..."

မကြာမီ ပုံရိပ်များ နီးကပ်လာသည်။ သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ချိန်၌ မင်ဆုရှင်းက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"နဂါးနက်ဂိုဏ်းပဲ..."

"အလယ်က လူက ဘယ်သူလဲ... ကုန်းစွန်းလျောင်လည်း မဟုတ်ဘူး..."

ယခုရောက်လာသူများအနက်မှ လူတစ်ဦးကို သူမ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ နဂါးနက်ဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲဖြစ်ပြီး တခြားသူများသည်လည်း နဂါးနက်ဂိုဏ်း၏ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။

သို့သော် အလယ်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပါးပါးလူကို သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။

သို့သော် သူသည်လည်း အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး နဂါးနက်ဂိုဏ်းသားများနှင့် အတူ လမ်းလျှောက်လာသဖြင့် မင်ဆုရှင်းက ထိုလူသည်လည်း နဂါးနက်ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်မည်ဟု မသိစိတ်မှ ယူဆလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နဂါးနက်ဂိုဏ်းသားများကို မှတ်မိလိုက်သကဲ့သို့ တစ်ဖက်လူများသည်လည်း တောင်ခြေတွင် ရှိနေသော သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တွေ့ရှိသွားကြသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး...

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ထူးကဲသာလွန်သော အရှိန်အဝါနှင့်ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ရှိကြပြီး တောင်ခြေတွင် မိုက်မဲစွာထိုင်၍ လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြသဖြင့် သူတို့ကို ထင်ရှားပေါ်လွင်နေစေသည်။

နဂါးနက်ဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲသည် ကျုံးချင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းတုန်ရီသွားသည်။

"အဲ့ဒါက သူပဲ..."

သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ကျုံးချင်၏ပုံရိပ်သည် နဂါးနက်ဂိုဏ်းသားများ သေသွားလျှင်ပင် မေ့နိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်က သူတို့ကို ပေးခဲ့သော အထင်အမြင်နှင့်အရိပ်မည်းသည် နက်ရှိုင်းလွန်းလှသဖြင့် ကျုံးချင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့အားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး မသိစိတ်မှနေ၍ ထွက်ပြေးမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် လျှင်မြန်စွာ သူတို့ အသိပြန်ဝင်လာကြ၏။

ဘာလို့ ပြေးရမှာလဲ...

ဘာကို ကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ...

အခု ငါတို့ရဲ့ဘေးမှာ သခင်ကြီး ဟေးပိုင် ရှိနေပြီလေ...

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်ချိန်၌ နဂါးနက်ဂိုဏ်းသားများသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ယုံကြည်မှုများ ရရှိလာကြပြီး သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီသည် ခေါင်းမော့ရင်ကော့လိုက်ကြ၏။

ရန်သူကိုတွေ့လျှင် မျက်လုံးများ စူးရှတောက်ပလာသည်ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်း...

မဟာအကြီးအကဲ၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်းနီမြန်းလာပြီး ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ဟပ်လာသည်။

သခင်ကြီးဟေးပိုင်၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ယုံကြည်ချက်များ အကြီးအကျယ် မြင့်တက်လာသည်။

သူသည် လမ်းတလျှောက်လုံး ကျုံးချင်၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေနေခဲ့ပြီး ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ပြင်ပသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤတောင်ခြေတွင် ကျုံးချင်သည် ယခင်ကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားမိချေ။

"ဖိနပ်သံပဲ့အောင် လိုက်ရှာတုန်းက မတွေ့ဘဲ မမျှော်လင့်ဘဲ အလွယ်တကူ တွေ့လိုက်ရသလို ဖြစ်နေတာပဲ..."

မဟာအကြီးအကဲက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြီ..."

သို့သော် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော ကျုံးချင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လျစ်လျူရှုသည့်လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ..."

မဟာအကြီးအကဲသည် အစပထမ၌ မှင်သက်သွားသည်။ ကျုံးချင်၏ဂရုမစိုက်သော အမူအယာကို မြင်တွေ့ချိန်၌ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ငါက နဂါးနက်ဂိုဏ်းရဲ့မဟာအကြီးအကဲပဲ... မင်း ငါ့ရဲ့ နဂါးနက်ဂိုဏ်းသားတွေ အများကြီးကို သတ်ခဲ့တာ မေ့သွားပြီလား..."

ကျုံးချင်သည် သူ၏လက်ဖက်ရည်ကို မှုတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ အချိန်တခဏကြာမျှ စဉ်းစားနေပြီးမှ မှတ်မိသွားပုံရသည်။

"အော်... ခင်ဗျားက အဲ့ဒီဂိုဏ်းကလား..."

"ငါ အကုန်သတ်လိုက်တယ်လို့ မှတ်မိပါသေးတယ်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျန်နေသေးတာလဲ..."

နဂါးနက်ဂိုဏ်း အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ခြင်းကို ကျုံးချင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏နံဘေးနားရှိ မင်ဆုရှင်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

နဂါးနက်ဂိုဏ်းသားများအနက် လူအနည်းငယ်သာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်မှာ အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်တော့ချေ။ ကြွင်းကျန်သောလူများအားလုံးကို ကျုံးချင်က သတ်ဖြတ်ခဲ့သလော...

စွမ်းအားကြီးမားသော ပထမတန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းဖြစ်ကာ သူမ၏ ကြေးမုံနှလုံးသားရေကန်ထက် လျော့နည်းခြင်းမရှိသော တည်ရှိမှုတစ်ခုသည် ကျုံးချင်အတွက်မူ ထည့်ပြောရန်ပင် မလိုလောက်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူသည် အစောပိုင်းက မင်ဆုရှင်းနှင့် စကားပြောဆိုစဉ်ကပင် ထိုအကြောင်းကို ထည့်မပြောခဲ့ချေ။ သူသည် ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲထည့်မထားခဲ့ကြောင်း ပြသနေပေ၏။

မဟာအကြီးအကဲ၏မျက်လုံးများ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး မီးတောက်များ ထွက်ကျလာလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

"ကောင်လေး... ဒီအကြီးအကဲကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ ခဏတာပေါ့ဆမှုက မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ..."

"ဒီအကြီးအကဲက မင်းရဲ့ တစ်ဘဝလုံး နောင်တရသွားအောင် လုပ်ပေးမယ်..."

ကျုံးချင်က လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင်... ခင်ဗျားက အခု အသေခံဖို့ ရောက်လာတာပေါ့..."

မဟာအကြီးအကဲက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဟေးပိုင်၏နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ သခင်ကြီးဟေးပိုင် ရှိနေမှတော့ ဘယ်သူသေမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

ထို့နောက် သူသည် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ကျုံးချင်ကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

"သခင်ကြီး ဟေးပိုင်... သူက ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ မောက်မာတဲ့ ကောင်စုတ်လေးပဲ... သူ့ဆီမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ သံမဏိပြားနှစ်ခုလည်း ရှိနေတယ်... သခင်ကြီးဟေးပိုင်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်ချင်ရင် ဒါတွေက မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ အရာတွေပါ..."

"ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ သခင်ကြီးဟေးပိုင်က လှုပ်ရှားပြီး ဒီမိစ္ဆာကောင်ကို သတ်ပေးပါ..."

ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေသည် အချိန်တခဏကြာခန့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ ကျုံးချင်သည် သူ့ရှေ့မှ လူအနည်းငယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့်အကြောင်းအရင်းကြောင့်ဟု မသိရသော်လည်း သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် မဲ့ပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မင်ဆုရှင်းကမူ သူမ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူကို ကြည့်လိုက်၏။

ဤလူသည် အေးစက်သော အမူအယာဖြင့် အရပ်ရှည်ကာ ဖြောင့်မတ်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံရှိပြီး ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ရပ်ကို ထုတ်လွှတ်ထားသည်။

ဤလူသည် နဂါးနက်ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်သည်ဟု သူမ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသလောက် ထိုသို့မဟုတ်ပုံ ရသည်။

ဤလူသည် ကျုံးချင်၏လက်ထဲက လွတ်မြောက်လာသော နဂါးနက်ဂိုဏ်းသားများမှ သူ့ကို လက်စားချေရန် ခေါ်လာသည့် ကျောထောက်နောက်ခံ ဖြစ်နေသလော...

ထို့နောက် မဟာအကြီးအကဲ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်၏ အမူအယာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မဟာအကြီးအကဲက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်းက စွမ်းအားကြီးတယ် ဆိုပြီး မောက်မာလို့ ရမယ် မထင်နဲ့..."

"သခင်ကြီးဟေးပိုင်က ဧကရာဇ်အဆင့် ဆန်းကြယ်စွမ်းရည်ကို တတ်မြောက်ထားတဲ့ ယင်သုံးပါးနယ်ပယ် ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ..."

"ဒီနေ့ မင်း ဘယ်လို အသက်ရှင်နိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."