အခန်း (၁၉၂၅)

သင်္ဘောထက်ရှိ မိန်းကလေးများ အတွက် အဖြူရောင် အဘိဿဲလ်ကို ဖြတ်သန်းခြင်းသည် အန္တရာယ်ကင်းသော ခရီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ အစောင့်အရှောက် အဖြစ် လိုက်ပါလာသူများနှင့် လျှို့ဝှက်အရှင်များမှာမူ အစွန်းကုန် သတိထားနေကြရသည်။

လောကရှန့်ထို အာရုဏ်ဦးမှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော်လည်း သူတို့သည် မိမိတို့အသက်ကို သူတစ်ပါးလက်ထဲ အလွယ်တကူ ပုံအပ်ထားမည့်သူများ မဟုတ်သဖြင့် သင်္ဘောကြီးကို ဂရုတစိုက် လမ်းပြနေကြသည်။

“ဒီနေရာမှာ အရောင်ခုနစ်မျိုးရှိတဲ့ ဇုန်တွေ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်”

နတ်မိမယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ရှင်းပြသည်။

“မူလအလင်းရောင်ရဲ့ အရောင်တွေဖြစ်တဲ့ အနီ၊ လိမ္မော်၊ အဝါ၊ အစိမ်း၊ အပြာ၊ မည်းနယ်နဲ့ ခရမ်းရောင်တွေလိုမျိုးလား...”

ချောင်စွေ့ဖုန်းက မေးမြန်းသည်။

နတ်မိမယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“အတိအကျပဲ”

ခရမ်းရောင် ပင်လယ်ကလည်း ဖြည့်စွက်၍...

“အဖြူရောင် အဘိဿဲလ်ထဲက ဇုန်တစ်ခုချင်းစီမှာ မတူညီတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တွေ ရှိတတ်တယ်... အဲဒီဇုန်တွေက အမြဲတမ်း ရွေ့လျားနေတာ... တစ်ခါတလေ အလွန်မြန်သလို၊ တစ်ခါတလေတော့လည်း ခရုသားရဲတစ်ကောင်လို နှေးကွေးနေတတ်တယ်... ဇုန်ပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ တိတိကျကျ မသိကြဘူး... အချို့ကလည်း အရောင်တစ်မျိုးစီမှာ ထောင်နဲ့ချီရှိတယ်လို့ ယူဆကြသလို၊ အချို့ကလည်း တစ်ခုစီပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်... ဒါကို အတည်ပြုဖို့က ခက်ခဲလွန်းတယ်”

“ခရုသားရဲ...”

ထို့ပိဟန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တစ်ခုတည်းရှိတာလား ထောင်နဲ့ချီ ရှိတာလားဆိုတဲ့အပေါ် ဘာလို့ အယူအဆတွေ ဒီလောက်ကွဲပြားနေရတာလဲ... အဲဒီဇုန်တွေထဲက ပတ်ဝန်းကျင်တွေက မတူကြဘူးလား”

ချင်ချူးမူက နတ်မိမယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

“အားလုံးက အတူတူပဲ... အမြဲတမ်း တစ်ထေရာတည်းပဲ”

ခရမ်းရောင် ပင်လယ်က ဖြေသည်။

“ဒါဆိုရင် အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီအဘိသဲလ်ထဲမှာ အချိန်နဲ့ နေရာကို တွက်ချက်ဖို့ ခက်ခဲနေတဲ့ကြားက၊ သူတို့က ရွေ့လျားနေတာဆိုတော့ အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်အာရုံ မပါဘဲ ရှာတွေ့တဲ့သူတွေက တစ်ခုတည်းသော ဇုန်ကိုပဲ တွေ့နေရတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ချောင်စွေ့ဖုန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေ၏။

“အဲဒီလို ထင်စရာရှိပေမဲ့ လူတစ်ဦးတည်းက အရောင်တူဇုန်တွေကို တစ်ပြိုင်နက် မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်... ဥပမာ ပေးရရင်...”

နတ်မိမယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။ မိနစ်အတော်ကြာ ခရီးနှင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအလင်းမှာ နီးကပ်လာပုံမရသေးပေ။

“ကျွန်မ တစ်ခါက အပြာရောင်ဇုန် နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း မြင်ခဲ့ဖူးတယ်... အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့အဖွဲ့ သဘောထားကွဲလွဲပြီး ဇုန်နှစ်ခုထဲကို ခွဲဝင်သွားခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ဖွဲ့နဲ့တစ်ဖွဲ့ ပြန်မတွေ့ခဲ့ကြဘူး... အဲဒီတုန်းက လူနှစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်သွားတာ သုံးယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်”

“နှစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်တောင်လား...”

အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ နတ်မိမယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သည့် ကျင့်ကြံသူ ပါဝင်သော အဖွဲ့ကြီး၏ ရလဒ်ပင် ဤသို့ဖြစ်ခဲ့လေရာ...

“အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မတို့အားလုံးက လောကရှန့်ထို တွေချည်းပဲ... ဒါကြောင့်လည်း ဒီရလဒ်က မထူးဆန်းဘူး... အဲဒါတွေ ပြီးခဲ့တာ ကြာပါပြီ...”

နတ်မိမယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက သက်ပြင်း တစ်ချက်ချလိုက်ရင်း လွမ်းဆွတ်ဖွယ် မျက်လုံးများဖြင့် မြူဖြူထုကြီးကို ငေးကြည့်နေတော့သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဇုန်နှစ်ခုကို မြင်ခဲ့တယ်၊ အဖွဲ့ခွဲပြီး ဝင်ခဲ့တယ်... ပြန်မတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင် အဖြေက ရှင်းနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... အရောင်တူ ဇုန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာလေ... ဘာလို့ အငြင်းပွားနေကြတုန်းလဲ”

ချင်ချူးမူက ခေါင်းလေးစောင်းကာ မေးလိုက်၏။

“အဖြူရောင် အဘိဿဲလ်ကလည်း မရိုးရှင်းသလို၊ အရောင်ပါတဲ့ ဇုန်တွေကလည်း အဲဒီလို မရိုးရှင်းဘူး”

သွေးရောင်ဓားက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။ ခရမ်းရောင် ပင်လယ်ကလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

“တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတာပါ...”

မင်ရှုဖုန်းက အသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်ရင်း လက်ဟန်ချိပ်စည်း သုံးမျိုးကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကောင်းကင် ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပလာသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်တာအိုက သူမကို ပေးထားသော အချက်အလက် ဖြစ်သည်။

“တစ်ခုထက်မက ရှိတယ်...”

ယောင်ဟုန်ရီက ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ မျက်စိစည်းကို ဖယ်ရှားကာ အဖြူရောင် မြူထုထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦးသားမှာ တစ်ချိန်တည်း၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သင်္ဘောပေါ်ရှိသူများမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။ သို့သော် ဝေ့ဝူယင်၏ အနီးကပ် နောက်လိုက်များနှင့် ထို့ပိဟန်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ မင်ရှုဖုန်းကိုသာ ယုံကြည်ချင်ကြသည်။

ယောင်ဟုန်ရီမှာ သေမျိုး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း သူ၏ စွမ်းရည်နှင့် ကျင့်စဉ်ကို သိသူ နည်းပါးလှသည်။

မကြာမီတွင် အငြင်းပွားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အချို့ကလည်း မိမိတို့နည်းလမ်းဖြင့် စမ်းသပ်ကြရာ အဖြေအမျိုးမျိုး ထွက်နေကြသည်။ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကြီးက အဝေးမှ ခေါ်ယူနေသကဲ့သို့ ရှိနေစဉ် သူတို့သည် ဆယ့်နှစ်မိနစ်ကျော်ကြာ ငြင်းခုံနေခဲ့ကြသည်။

“ယောက်ဖကို မေးကြည့်ပါလား...”

သခင်လေးရှန့်က အရက်တစ်ငုံ သောက်ရင်း လှမ်းပြောလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး၏ အကြည့်များသည် ဝေ့ဝူယင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ဝေ့ဝူယင်သည် ယွီစွန်းလီကို နောက်မှ သိုင်းဖက်ကာ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ခံစားရင်း၊ သူမ၏ ရင်အစုံကို မထိတထိ ပွတ်တိုက် နေခဲ့သည်။ ယွီစွန်းလီမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေသော်လည်း မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။ အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဝေ့ဝူယင်မှာ အနည်းငယ် ခွာလိုက်၏။ စုမေ့နှင့် သူမ၏ အရိပ်တို့သာ ဝေ့ဝူယင်၏ ထိုလှုပ်ရှားမှုကို မြင်တွေ့လိုက်သော်လည်း သူတို့မှာ မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ငြိမ်သက်နေကြသည်။

ဝေ့ဝူယင်က ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် မြူဖြူထုကြီးကို ငေးကြည့်နေ၏။

“အမှန်တရားက ဘာလဲ...”

ချောင်စွေ့ဖုန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ ကောင်းကင် နိမိတ်ဖတ် ပညာရှင် ပြောတာ မှန်သလော။ သို့မဟုတ် အခြားတစ်ခုခုလော။

“အမှန်တရားလား...”

ဝေ့ဝူယင်က အမှတ်မထင် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းဆီသို့ မေးဆတ်ပြလိုက်သည်။

“အမှန်တရားကတော့... ငါတို့တွေဟာ အကွာအဝေးတွေ လိမ်ယှက်နေပြီး လားရာတွေ ပုံသေမရှိတဲ့၊ ရှေ့မတိုး နောက်မဆုတ်နိုင်တဲ့ တစ်နည်း ပြောရရင် အချိန်ရပ်တန့်နေတဲ့ သံသရာစက်ကွင်းထဲမှာ ပိတ်မိနေကြတာပဲ”

“အမ်...”

လျှို့ဝှက်အရှင် လေးဦးလုံး မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် မြူထုထဲသို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် လျှို့ဝှက် အာဏာရှင် ငါးထောင်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခရီးနှင်ခဲ့သည်မှာ တစ်နာရီခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ ဤအရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် ကြယ်တာရာနယ်မြေ တစ်ဝက်ခန့်ကိုပင် ရောက်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းမှာ နီးကပ်မလာဘဲ နဂိုအတိုင်းသာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအချင်းအရာကို သတိထားမိသော အခါ သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကြ၏။

“အချိန်ရပ်တန့်နေတဲ့ သံသရာစက်ကွင်း...”

ထိုအုပ်စုထဲတွင် သခင်လေးရှန့်နှင့် လျူစုယင်တို့သာ လျှင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ကြသည်။ အရက်သမားလေး၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသော်လည်း၊ လျူစုယင်ကမူ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ စိတ်ဝင်တစားနှင့် ပြုံးနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမနှင့် အဆင့်တူ အခြား ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရပါက ကောင်းကင်ကြီးကို တိုင်တည်ကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် ငိုယိုတောင်းပန်နေကြလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“အဲဒါက ဘာကြီးလဲ...”

ချင်ချူးမူက အပြစ်ကင်းစင်စွာ မေးလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်း၌... လျှို့ဝှက်အရှင်များ၊ အထူးသဖြင့် မီးခိုးရောင် နှင်းဆီမှာ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်နေချေပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်မိမယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် သင်္ဘောလက်ရန်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လူတစ်ရပ်ခန့်ရှိသည့် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ယူ လိုက်သည်။ ထိုသံလိုက်အိမ်မြှောင်တွင် အရပ်မျက်နှာညွှန်းကိန်းများ မပါရှိဘဲ ငွေရောင်မြားတံတစ်ခုသာ ပါရှိသည်။ ထိုမြားတံမှာ ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်နေပြီး အရှိန်ပြင်းလွန်းသဖြင့် သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မမြင်နိုင်တော့ချေ။

နတ်မိမယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အတိုင်းအဆမရှိ ပြည့်လျှံလာပြီး သွားများပင် တဂတ်ဂတ် ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

“ချီး... အမင်္ဂလာပဲ...”

သွေးရောင်ဓားက ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ သွေးရောင် ဓားရည်ရွယ်ချက်များ တလက်လက် တောက်ပလာသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ... ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲ”

ခရမ်းရောင် ပင်လယ်ကလည်း သူမ၏ ကျာပွတ်နှစ်ချောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။