အခန်း (၁၉၂၈)

အစစ်အမှန် ဟင်းလင်းပြင် နဂါးတစ်ကောင်သည် ဟင်းလင်းပြင် တာအို၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ယုတ္တိပျက်ယွင်းမှုများကို ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရုံမျှမက ဘေးကင်းစွာလည်း လေ့လာ စောင့်ကြည့်နိုင်သည်။ ဤစွမ်းရည်ကြောင့်ပင် ဝေ့ဝူယင်သည် ဝတ်စုံနက် ဝေ့ဝူယင်၏ ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အချိန်မြစ်၏ ပိုင်နက် အတွင်း၌ အစဉ်အလာများကို ဖောက်ဖျက်ကာ ယုတ္တိမဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးခဲ့သဖြင့် အချိန်မြစ်ကြီးမှာ အမျက်ရှခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင်မူ ဝေ့ဝူယင်၏ စွမ်းအားကြောင့် ဤအခြေအနေကို လက်ခံသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဖူရှီသည် အမွေဆက်ခံထားသော မက်ဂီ မှတ်ဉာဏ်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထုတ်ယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် အခြံအရံ အဖြစ် လိုက်ပါလာသော လျှို့ဝှက်အာဏာရှင်များလည်း အခြေအနေမှန်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြည့်ပြီးနောက် မိမိတို့ အားလုံး အလွန်အန္တရာယ်ကြီးမားသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း သိလိုက်ကြရ၏။ သို့သော် ထိုလူစိမ်း လောက အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထိုမှာ သူတို့ကိုယ်စား အရာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးနေသဖြင့် ဤသည်မှာ လက်လွှတ်မခံသင့်သော အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် အချိန်ရပ်တန့်နေသည့် သံသရာစက်ကွင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဘေးကင်းဆုံး နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာ၌ သူတို့မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသမျှ အရာအားလုံးမှာ တစ်သမတ်တည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်က အပြောင်းအလဲတစ်ခု မဖန်တီးမချင်း မည်သည့် ဘေးအန္တရာယ်မှ ပေါ်ပေါက်လာမည်မဟုတ်ပေ။ စက်ကွင်း သဘာဝအတိုင်း ပျက်ပြယ်သွားချိန်တွင် ကမ္ဘာပေါ်၌ ယုတ္တိပျက်ယွင်းမှု အမှတ်အသားများ မကျန်ရစ်စေရန် သူတို့ကိုယ်တိုင်ကသာ သတိထား လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက်အရှင် လေးဦးသည်လည်း အခြေအနေနှင့်အညီ ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ တိုးပွားလာနေသည့် ယုတ္တိမဲ့စွမ်းအင်များကို အာရုံခံရန် ကြိုးစားနေကြစဉ်၊ ဝေ့ဝူယင်ကလည်း ဟင်းလင်းပြင် တာအို၏ အနှစ်သာရများကို ဟောပြောပြသကာ သူတို့ကို ထူးခြားသော အသိအမြင်များ ရရှိစေရန် လမ်းညွှန်ပေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အခွင့်အရေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သေး၏။

အကယ်၍သာ သူတို့ ထိုစွမ်းအင်များကို အာရုံခံနိုင်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သွားပါက၊ အချိန်စီးဆင်းမှုအတွင်း ဖြစ်ပေါ်တတ်သော အနှောင့်အယှက်များနှင့် အချိန်ရပ်တန့်နေသည့် သံသရာစက်ကွင်းကဲ့သို့သော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် ဖြစ်ရပ်များကို ချက်ချင်း သိမြင်နိုင်မည့် သဘာဝလွန် အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ရရှိကြမည် ဖြစ်သည်။ ဤစွမ်းရည်မှာ သိမ်မွေ့လှသော်လည်း ရေရှည်အတွက်မူ အလွန်ပင် တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်သော အနှစ်သာရကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် တင်ပျဉ်ချိတ်ကာ အားသွန်ခွန်စိုက် ကျင့်ကြံနေသော စုမေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသားအရေပေါ်တွင် ကြိုးမျှင်လေးများကဲ့သို့သော အမှောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ နေရသည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ မျက်လုံးများမှာ ဖြည်းညင်းစွာပင် ကျဉ်းမြောင်း သွားခဲ့၏

“...”

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။ ဝေ့ဝူယင် လမ်းညွှန်မှု ပိုမိုလိုအပ်နေသော ယွီစွန်းလီထံသို့ အကြည့်ကို ပြောင်းလိုက်၏။ မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်ပမှ စွမ်းအင်များကို ငြိမ်သက်စွာ သန့်စင်ရင်း သူမ၏ ‘လောကီမျက်လုံး’ ဆီသို့ သဘာဝအလျောက် ပို့ဆောင်ပေးနေခဲ့သည်။ ဝေ့ဝူယင် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ နိယာမ သုံးပါး သန့်စင် ဓာတ်ကူ ပိုင်ရှင်ပီသပေသည်။

ဝေ့စီကတော့ ဝေ့ဝူယင် လမ်းညွှန်မှုပေးနေစဉ်အတွင်း တုံးလုံးလှဲကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ချေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း... သူသည် ပေါ့ဆနေခြင်း သို့မဟုတ် ဤအခွင့်အရေးကို လျစ်လျူရှုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ထိုသို့ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေရင်းပင် ဝေ့ဝူယင်၏ စကားများကို နားလည်သဘောပေါက်နေခဲ့သည်။ ဝေ့စီမှာ အားလုံးထဲတွင် ပထမဆုံး အောင်မြင်ပြီးဆုံးသူဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

စပါတန်များ၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အခြားသူများနှင့် မတူပေ။ ဝေ့စီသည် လောကီမျက်လုံးကို မပိုင်ဆိုင်ထားသေးသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဦးနှောက်တို့က ယုတ္တိမဲ့စွမ်းအင်အားလုံးကို စုစည်းနေကြသည်။ ဤသည်မှာ အန္တရာယ်များလှသော်လည်း ယုတ္တိပျက်ယွင်းမှု၏ ဘေးအန္တရာယ်များကို အလျင်မြန်ဆုံး လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် နည်းလမ်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်ရှိသူများမှာလည်း မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုနေကြပြီး အများစုမှာ အချိန်စွမ်းအင်များကို အာရုံခံကာ ၎င်းတို့ကို ‘လောကီမျက်လုံး’ ထဲသို့ သန့်စင်ထည့်သွင်းနေကြသည်။ ယုတ္တိပျက်ယွင်းမှုအတွင်း ရှိနေစဉ်တွင် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက ဘေးကင်းသော်လည်း၊ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်မူ သေလောက်အောင်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်။

ဝေ့ဝူယင်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ချင်ချူးမူကို ဆက်လက်ကူညီပေးနေခဲ့၏။ လိုအပ်ပါက ချောင်စွေ့ဖုန်းကိုလည်း အထူးဂရုစိုက် ပေးနေသည်။ သေမင်းတမန် နယ်မြေတစ်ခုအတွင်း၌ လူပေါင်း ငါးထောင်ကျော်ရှိသော အဖွဲ့ကြီးသည် သုံးနာရီတိုင်တိုင် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကျင့်ကြံခဲ့ကြရာ တစ်ဦးချင်းစီအလိုက် အောင်မြင်မှု အသီးသီး ရရှိခဲ့ကြလေသည်။

“တော်ပြီ”

ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အသံတစ်သံမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာ၏။ ၎င်းက သူတို့အား ဘေးအန္တရာယ်မရှိဘဲ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေမှ နိုးထလာစေခဲ့သည်။

ဟူး...

ခရမ်းရောင် ပင်လယ်သည် အချိန်စွမ်းအင် အငွေ့အသက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ နတ်မိမယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ မျက်လုံးများတွင်မူ အချိန်နှင့်ဆိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုလူပေါင်း ငါးထောင်နှင့် လေးဦးထဲတွင် အကျိုးအမြတ် အများဆုံးရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ချင်ချူးမူမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နိုးထလာပြီး ဝေ့ဝူယင်၏ ကိုယ်ပွားမဟုတ်သော အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဝေ့ဝူယင်ကလည်း သူမကို ပြုံးပြလျက် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ပူးလိုက်သည်။

“အဆင်သင့်ပြင်ကြ...”

သူက အားလုံးကို အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် အားလုံးမှာ အသင့်အနေအထားသို့ ပျာပျာသလဲ ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့...

ဖျောင်း...

ဝေ့ဝူယင်က လက်ဝါးတီးလိုက်ရာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ယုတ္တိမဲ့စွမ်းအင်များသည် ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် အရည်ပျော်သွားသည့် နှင်းပွင့်များနှယ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် အလွယ်တကူ ပြန်လည်အသုံးချနိုင်မည့် စင်ကြယ်သော အချိန်စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုခဏမှာပင် အချိန်ရပ်တန့်နေသည့် သံသရာစက်ကွင်းကြီးမှာလည်း ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။

သံသရာစ က်ကွင်းတစ်ခုကို အဆုံးသတ်ရန်မှာ အချိန် ဥပဒေသ အပေါ် သာမည အာဏာ မရှိသူများအတွက်ပင် အတော်အတန် လွယ်ကူသော်လည်း၊ ဝေ့ဝူယင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုစက်ကွင်းမျိုးကို ပြန်လည်ဖန်တီးရန်အတွက် အချိန်အတော်ကြာ အားထုတ်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ပစ္စုပ္ပန်ကို ဖယ်ထုတ်ကာ အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ကိုသာ တန်းတူစီးဆင်းစေပြီး သီးခြားကန့်သတ်ထားရန်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ ခက်ခဲလှသောအလုပ် ဖြစ်ပေသည်။

မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်...။ သို့သော် ထိုဟန်ချက်ကို ထိန်းညှိရန်မှာ အစွန်းကုန် ခက်ခဲလှသည်။

ချက်ချင်းပင် အားလုံးမှာ လွတ်မြောက်သွားကြပြီး လျှို့ဝှက်အရှင်များ၏ သံသယနှင့် တင်းမာမှုများမှာလည်း စိတ်သက်သာရာရသော သက်ပြင်းများနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... လောကရှန့်ထို အာရုဏ်ဦး ...”

သွေးရောင်ဓား၏ စကားလုံးများမှာ စစ်မှန်သည့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ဝေ့ဝူယင်သည် အခြေအနေကို နှစ်မိနစ်မှ တစ်မိုက်ခရိုစက္ကန့်အထိ လျှော့ချကာ အစွန်းရောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း၊ မူလအခြေအနေသည်ပင်လျှင် သူတို့အား အစွန်းကုန် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားစေနိုင်ပေသည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ... သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ထဲ၌ စုမိနေသော ယုတ္တိမဲ့စွမ်းအင်များ၏ ပမာဏအပေါ် မူတည်ပြီး ‘ယုတ္တိမဲ့ချိန် ပြင်ဆင်ခြင်း’ ဒဏ်ကို တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း ခံစားကြရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍သာ သူတို့သည် ထိုအခြေအနေကို နောက်ကျမှ သိရှိခဲ့ရပါက သေဖို့သာ ရှိတော့သည်။

အခြားသူများလည်း ထပ်တူပင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြရာ ဝေ့ဝူယင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် တုံ့ပြန်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် ယွီစွန်းလီ၏ ခါးလေးကို နောက်မှနေ၍ သိုင်းဖက်ကာ သူမ၏ လည်ပင်းသားလေးကို နမ်းရှိုက်ရင်း နဂိုအတိုင်း အေးအေးလူလူ ပြန်နေလိုက်လေသည်။

“ဒါက ငါ့ဇနီးတွေအတွက် ကမ္ဘာကြီးကို လေ့လာဖို့ ထွက်လာတဲ့ ခရီးစဉ်ဆိုတော့၊ ဒီအခြေအနေက တကယ့်ကို အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပါပဲ...”

ယွီစွန်းလီမှာ ယခုအခါ သူမ၏ ‘လောကီမျက်လုံး’ ဖြင့် ယုတ္တိမဲ့စီးဆင်းမှုများကို အာရုံခံနိုင်ပြီဖြစ်သဖြင့် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေတော့သည်။ ပျော်ရွှင် တက်ကြွနေသည့် မိန်းကလေး၏ အလှတရားမှာ ပိုမို စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေတော့သည်။

“အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်...”

“ပျော်ဖို့ကောင်းတယ် ဟုတ်လား...”

လျှို့ဝှက်အရှင် လေးဦးကတော့ ရင်ထဲမှနေ၍ မောဟိုက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူတို့အတွက်မူ ဖြတ်သန်းခဲ့သော ဘဝတစ်ခုလုံးကို မျက်စိထဲ ပြန်မြင်လာရလောက်အောင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေခဲ့သည့် ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း... ချစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံနေသည့် ထိုမိန်းကလေး အဖို့မူ ခဏတာ ကျင့်ကြံလိုက်ရသည့် ပျော်ရွှင်စရာ အတွေ့အကြုံလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေပေတော့သည်။ သူတို့မှာ ရယ်ရမလား၊ ငိုရမလားပင် မသိတော့ချေ။ မဟုတ်သေး... သူတို့ တကယ်ကြီးကို ငိုချင်နေကြလေပြီ ဖြစ်သည်။