ကျုပ်က လူသေတွေနဲ့ ညှိနှိုင်းလေ့မရှိဘူး

မင်းဆက်မြို့တော် သိုင်းဘုံကျောင်း

ဝူတောက်အန်းသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့စွာ ရပ်နေ၏။

သူ၏ဘေးတွင် အားချင်းသည် မြေပြင်ပေါ်၌ထိုင်လျက်ရှားရှားပါးပါး စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အမူအရာဖြင့် ဒူးများကို ပွေ့ဖက်ကာ ပခုံးများ အနည်းငယ်တုန်ယင်နေလေသည်။

ရွှီဝမ်ယွင်သည် သူမဘေးတွင်ထိုင်လျက် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို နူးညံ့စွာ နှစ်သိမ့်ပေးနေ၏။

သို့သော် တည်ငြိမ်ပုံရသော ဤအမျိုးသမီးသည်လည်းတစ်စုံတစ်ရာကို ငေးမောကာ တွေဝေနေမိလေသည်။

...

အိမ်အပေါ်နှစ်ပေါင်းများစွာ ခိုလှုံနေခဲ့ရသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏အတောင်ပံများ မာကျောလာပြီဟု ခံစားရကာ မိသားစုအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုယ်စားပြုဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်တွေ့ဘဝ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကိုခံလိုက်ရလေပြီ။

ရွှီမိသားစုသည် ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာမှထွက်ခွာပြီး ကမ္ဘာလောကထဲသို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိလျှောက်လှမ်းနိုင်ရန် များစွာ လိုအပ်နေသေးကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။

သူတို့၏စကားများသည် ပဉ္စမမြောက် ဘိုးဘေးကြီး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။

အကြီးအကဲများသည် သူတို့ မျိုးနွယ်စုနှင့်အတူ ဤရင်းနှီးသော်လည်း စိမ်းသက်နေသော မြေပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် မဟာချန်သို့ မရောက်မီမှာပင် သူတို့၏ရန်သူတော်များ၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လုံးဝ သုတ်သင်ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ကိစ္စရပ်တစ်ခုလုံး၏ ဖြစ်ပေါ်ပြောင်းလဲသွားမှုသည် မဟာချန်နှင့် ရွှမ်ကွမ်းဂူတို့ ကြိုတင် ပူးပေါင်းကြံစည်ထားသကဲ့သို့ ချောမွေ့နေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် အားချင်းသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေခြင်းထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အပြစ်တင်စိတ်များ နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားနေရပြီး သူမ၏ ဆွေမျိုးများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေလေသည်။

"ဒေါ်လေး..." သူမသည် ရွှီဝမ်ယွင်၏ ခြေထောက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်၏။

"သတ်..."

ယဇ်ပလ္လင်ထက်တွင်ဒေါသထွက်နေသော အာဟတ် ဓမ္မကိုယ်ထည်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအား ရက်စက်စွာ နင်းချေနေလေသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူမှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပုံရပေ၏။

"အကုန်သတ်ပစ်... မငိုနဲ့... အကုန်သတ်ပစ်..."

"ဘိုးဘေးကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်လျှော့ပါ..."

ဝူတောက်အန်းသည် သူ့နောက်ကျောဘက်သို့ အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ အခြေအနေက သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လုံးဝ လွတ်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မဟာချန်သည် ရှန်းယီကို ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ အသုံးပြုခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။

သိုင်းဘုံကျောင်းအတွင်းရှိ ယင်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူအားလုံးနီးပါးလှုပ်ရှားခဲ့ကြပြီး ရွှေရောင်ခန္ဓာ ဓမ္မကိုယ်ထည်အားလုံးကို ယူဆောင်သွားကြသည်။

သူတို့၏ ရပ်တည်ချက်မှာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေရသည့် အခြေအနေဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်အထိ သူတို့သည် ရွှမ်ကွမ်းဂူနှင့် ကောင်းမွန်စွာ ညှိနှိုင်းရန် အရည်အချင်းပင် မပြည့်မီသေးပေ။

ရွှမ်ကွမ်းဂူ၏ရပ်တည်ချက်မှာ အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားသည်။

ပထမဦးစွာ အစီအရင်ကြီးကို ဖွင့်ပြီး ရွှီမိသားစုကို ရှင်းလင်းမည်၊ ထို့နောက်မှ မဟာချန်နှင့် စာရင်းရှင်းမည်။

"ကျွတ်... ဒါက မဟာမိတ်တွေတဲ့လား..."

ရွှမ်ကွမ်းဂူ ကျင့်ကြံသူသည် သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို စူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "မင်းတို့ စောင့်ကြည့်နေလိုက်... ဒီကိစ္စ မပြီးသေးဘူး... ငါမင်းတို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်... မင်းတို့ ကျေးဇူးဆပ်တာ ဒီလိုလား..."

သိုင်းဘုံကျောင်း၏ဘိုးဘေးကြီးသည် သူ့ကို တိုက်ရိုက်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ခါးကို ကိုက်လိုက်၏။ "စားမယ်... မင်းကို စားမယ်..."

"ဘိုးဘေးကြီး..."

နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဝူတောက်အန်းသည် ဘိုးဘေးကြီးကို နှိုးဆော်ရန်ဂါထာတစ်ခု အမြန်ရွတ်လိုက်၏။

ရွှီမိသားစုသည် ရွှမ်ကွမ်းဂူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဤကျင့်ကြံသူသည်လည်း ညှိနှိုင်းရန်အတွက် အသုံးချစရာ တစ်ခုပင်၊ သူ့ကို ဤအတိုင်း သတ်ပစ်လိုက်၍ မရပေ။

ထိုအချိန်တွင် သိုင်းဘုံကျောင်း၏ ဘိုးဘေးကြီးသည် ရုတ်တရက်ဝါးနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်မှလျှောကျလာသော ကျင့်ကြံသူကို လျစ်လျူရှုကာ ကောင်းကင်ကို တွေဝေစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဝူတောက်အန်း ခဏတာ ကြောင်အသွား၏။

လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်စာလိပ် မရှိဘဲနှင့် သူ အပြောင်းအလဲကို မခံစားနိုင်ပေ။

သို့သော် အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေသော ဘိုးဘေးကြီး၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အရာသည် အမွေးတိုင်ယုံကြည်မှုစွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်သော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်ချေ များသည်။

"အမွေးတိုင် ယုံကြည်မှုစွမ်းအား... ဒါ ဖြစ်နိုင်တာက..."

သိုင်းဘုံကျောင်း ပထမဝင်းတွင်...

ရှန်းယီသည် တံခါးဝတွင်ရပ်လျက် အသစ်ဖွဲ့စည်းထားသော နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို နတ်ဆိုးမူလစွမ်းအား ကျွေးမွေးနေသည်။

ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ နတ်ဝိညာဉ်သည် တဖြည်းဖြည်း ခိုင်မာလာ၏။

သို့သော် သခင်ဖြစ်သူ၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်အောက်တွင် ၎င်းသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောရန်ပင် မေ့လျော့သွားသည်။

စတုတ္ထမြောက် နတ်ဆိုးမူလစွမ်းအားကို စားသုံးပြီးနောက်...

[နတ်ဆိုးဧကရာဇ် - ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်]

အပိုင်းအစဟူသော စကားလုံးသည် စနစ်ကွက်လပ်မှ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုး၏သက်တမ်းကို အသုံးပြုကာ ကျန်ရှိနေသေးသော နှစ်ပေါင်း ၃၀၀၀၀ ကျော်ကို စနစ်ဘောင်ကွက်ထဲသို့ အကုန်ထည့်လိုက်၏။

[ပထမနှစ်တွင်၊ ချင်းဟွာသခင်မနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပူးပေါင်းပြီးနောက်၊ သင်သည် ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို နတ်ဆိုးအကျဥ်းထောင်အတွင်းသို့ လွယ်ကူစွာ ချုပ်နှောင်လိုက်နိုင်သည်]

ရှန်းယီသည် မဟာချန်၏ အမွေးတိုင်ယုံကြည်မှုစွမ်းအား အားလုံးကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ယခုအခါ သူသည် ၎င်းအားလုံးကို ချန်လှပ်ထားခြင်းမရှိဘဲ သူ့အတွင်းရှိ ရွှေရောင်ပုတီးစေ့ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်၏။

ကြီးမားသော နတ်ဆိုးသက်တမ်း၏ ကောင်းချီးပေးမှုအောက်တွင် မြူခိုးများစုဝေးရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသောတိမ်ပင်လယ်သည် သိသာထင်ရှားသော နှုန်းဖြင့် ပျောက်ကွယ်နေသည်။

နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်း ခုနစ်ထောင်...

ကောင်းကင်ကြည်လင်သွားပြီး တိမ်များ ကွဲသွားသောအခါ နတ်ဆိုးသက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားလေ၏။

[နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ရွှေရောင်အကျဥ်းထောင် ဓမ္မကိုယ်ထည် (ရတနာ) - ကြီးမားသောအောင်မြင်မှု]

ရှန်းယီသည် သူ၏လုပ်ရပ်များကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းရပ်လိုက်ပြီး သိုင်းဘုံကျောင်းဘက်သို့ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

...

သူ့နောက်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရွှေရောင်ဓမ္မကိုယ်ထည်တစ်ခု ရှိနေပြီး အမြင့်မှာ ၁၀ ကျန်းနှင့် ၈ ပေရှိကာ ဘယ်လက်မောင်းတွင် ရွှေနဂါးတစ်ကောင်နှင့် ညာလက်မောင်းတွင် အရိပ်နဂါးတစ်ကောင်ရှိပြီး တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေ၏။

ကောင်းကင်ထက်တွင်တွဲလောင်းကျနေပြီး မဟာချန် မြို့တော်အပေါ်သို့ အရိပ်ထိုးကျနေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် ရုတ်တရက် တိမ်များကြားသို့ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

"ဘိုးဘေးကြီး... သူ ပြန်ရောက်ပြီလား..."

ဝူတောက်အန်းသည် မော့ကြည့်နေသော ဘိုးဘေးကြီးကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်နှလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်သောပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ရှန်းယီ ပြန်ရောက်လာပြီး ဘာလုပ်နိုင်မည်ကို သူ မသိသော်လည်း...

နောက်ဆုံးအကြိမ်က သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသော ချင်းချိုဘိုးဘေးကြီးသည် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့်သာ ရှိခဲ့သည်။ ရွှမ်ကွမ်းဂူ တစ်ခုလုံး၏ဒေါသနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် သူလည်း ဝူတောက်အန်းကဲ့သို့ပင် အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ဂျူနီယာညီလေးရှန်း၏ သတင်းကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် ဝူတောက်အန်းသည် ဖော်ပြမပြနိုင်သော လုံခြုံမှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူက... သူလဲ..."

ဘိုးဘေးကြီးသည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင်ဇဝေဇဝါဖြစ်နေ၏။

"ကျွန်တော်..." ဝူတောက်အန်း ခေတ္တမျှ ဆို့နင့်သွားပြီး စိတ်မရှည်စွာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကို မေးနေတာ အချိန်ဖြုန်းတာပဲ"

မျက်ရည်များကိုထိန်းချုပ်ထားရန် ကြိုးစားနေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး သူ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်၊ ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင် တစ်ခုသည်လည်း သူ့ရင်ထဲမှ လှိုက်တက်လာသည်။

ရွှမ်ကွမ်းဂူကို တကယ်ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိမှသာ လွန်စွာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော အချက်အလက် တစ်ခုကို တွေ့ရှိရလိမ့်မည်။

မဟာချန်သည် အခြားသူများကို ကာကွယ်ရန် အင်အားမရှိရုံသာမက မိမိလူမျိုးကိုယ်တိုင်လည်း သားငါးတုံးသဖွယ် ဆက်ဆံခံနေရသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝူတောက်အန်းသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှဖြောင့်မတ်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ ထို့နောက် သူ့အနားမှ ဖြတ်သွားပြီး ယဇ်ပလ္လင်ရှေ့သို့လျှောက်သွား၏။

လူငယ်လေးသည် အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် အဘိုးအိုသည် တုံ့ပြန်ရန်ပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

တဖက်လူ စကားမပြောမချင်း...

"သူ့ကို ကျွန်တော့်ဆီ လွှဲပေးပါ"

ရှန်းယီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင်ချကာ ရပ်နေပြီး ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူကို ကြည့်နေသည်။

ဘိုးဘေးကြီးသည် ခေတ္တမျှကြောင်အသွားသည်၊ သူ့ဦးနှောက်သည် ရှုပ်ထွေးသောတွေးခေါ်မှုကို မထောက်ပံ့နိုင်သဖြင့် အလိုအလျောက်ပင် ထိုလူကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ ကန်ချလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

ရွှမ်ကွမ်းဂူကျင့်ကြံသူသည် ထရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လူငယ်လေးက ဂရုမစိုက်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်နင်းချလိုက်၏။

"ပုန်ကန်တာပဲ... မင်းတို့ မဟာချန်က လူတွေ ပုန်ကန်နေကြတာပဲ..."

ထိုစူးရှသော အော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အားချင်းနှင့် ရွှီဝမ်ယွင်တို့သည် တုန်လှုပ်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး သိပ်မကြီးမားသော်လည်း အလွန်မြင့်မားပုံရသော မတ်မတ်ရပ်နေသည့် ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး ရှန်း... သူ့ကို အမြန်ဖမ်းထား... ပြီးတော့ ရှိသေးတယ်..."

ဝူတောက်အန်းက သူ့ကို သတိပေးရန်အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

သို့သော် ရှန်းယီသည် ဖိနပ်ကို အနည်းငယ် မလိုက်ပြီး ထိုလူ၏ခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ပေါ့ပါးစွာ နင်းခြေလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဘုန်း...

ကျင့်ကြံသူ၏ ခေါင်းသည် ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ဝူတောက်အန်းသည် အံ့သြတကြီး ပါးစပ်ဟလိုက်၏။ "ညှိနှိုင်း..."

ရှန်းယီသည် တံခါးဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းပြပါ"

သူသည် သေလူတစ်ယောက်နှင့် ညှိနှိုင်းရန် မလိုအပ်ဟု ယူဆသည်။

အားချင်းသည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မြေကြီးပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

ရွှိဝမ်ယွင်သည် သူမကို အလျင်အမြန် တွဲကူလိုက်၏။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ... မြန်မြန်လုပ်ပြီး လိုက်ခဲ့..."

ဝူတောက်အန်းသည် ဘိုးဘေးကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လက်ကိုအားပါပါဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

သေချင်သေပါစေတော့...

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ လုံးဝ နားမလည်တော့ပေ။ ယခု သူလုပ်ရမည့်အရာမှာ ဂျူနီယာညီလေး ရှန်းနောက်သို့ လိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

"သတ်... သတ်... သတ်..."

ဘိုးဘေးကြီးသည် မိုးပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မြင့်မားသော တန်းများကိုရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

ဝူတောက်အန်း ဦးဆောင်မှုဖြင့် လူတစ်စုသည် မဟာချန်၏ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်များသို့ အမြန် ဦးတည်သွားကြ၏။

"အခြေအနေက ဒီလိုပါ..."

ဝူတောက်အန်းသည် ရှန်းယီ၏ အရှိန်ကို မီအောင် လိုက်နိုင်ရန် သူ့၏ယင်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူ စွမ်းရည်များကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါက ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားတဲ့ မဟာကျင့်ကြံသူပဲ... သူ့ကို ရွှမ်ကွမ်းဂူရဲ့ခေါင်းဆောင်လို့ မှတ်ယူလို့ရတယ်၊ ထူးထူးခြားခြား ဝင်ရောက်လာတဲ့ ကျန်းရွှမ်ယန်ကလွဲရင် သူတို့အားလုံးက နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ၊ ဘယ်သူ ရောက်လာလဲဆိုတာတော့ ကျုပ်သိပ်မသေချာဘူး"

"တကယ်လို့ ကျန်းရွှမ်ယန်သာဆိုရင် မင်း ဒီမှာရှိနေတော့ သူတို့ ရွှီမိသားစုကို လောလောဆယ် ထိရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

"တကယ်လို့ တခြား သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဆိုရင်..." ဝူတောက်အန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဝူထုန်တောင်ကတပည့်တွေ ရှိနေရင် ရွှီမိသားစုရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ရပါစေ ကျုပ်တို့ အာမခံနိုင်တယ်"

မဟာချန်သည် ရွှီမိသားစုကို ထိုမျှလောက် တန်ဖိုးထားချင်မှ ထားမည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ရှန်းယီက အခြားသူတစ်ဦးအားပေးခဲ့သည့် ပထမဆုံး ကတိဖြစ်သည်။

သိုင်းဘုံကျောင်း၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မဟာချန်၏ ကျောရိုးဖြစ်သည်၊ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာသည် အရာအားလုံးထက် သာလွန်၏။

ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အားချင်းနှင့် ရွှီဝမ်ယွင်တို့သည် နှုတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်းမျက်လုံးများကို အားပါပါ ပွတ်သပ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ တန်ဖိုးထားရသော အရာအားလုံးသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

ယခုအခါ ရှန်းယီသည် သူတို့၏မိသားစုကို ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာရန် သူတို့ကိုဦးဆောင်သွားတော့မည်။