လမ်းပြစမ်း

ရွှမ်ကွမ်းဂူ တွင် အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ လေးဦးသာ ရှိသည်။

ယခုအခါ တစ်ဦး ကျဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ၎င်းသည် သူတို့အတွက် သေရေးရှင်ရေးအခြေအနေ ဖြစ်ရမည်မှာ အသေအချာပင်။

ဤအရာအားလုံးသည် ရွှီမိသားစုကြောင့်ပင်။

မဟာချန် နှင့် ရွှမ်ကွမ်းဂူဟူသော ဤမဟာမိတ်နှစ်ဦးသည်နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ခင်မင်မှုမျက်နှာဖုံးများကို လုံးဝ ခွာချလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သိုင်းဘုံကျောင်းမှ မည်သူတစ်ဦးကမျှကန့်ကွက်ခြင်း မပြုကြချေ။

၎င်းတို့သည် ရှန်းယီ၏ နောက်ကွယ်မှ တိတ်ဆိတ်စွာလိုက်ပါလာပြီး မင်းဆက်မြို့တော် ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြ၏။

...

"အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ"

ရွှီဟုန်တဲသည် သူ၏သမီးဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ခမ်းနားထည်ဝါသော မြို့တော်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှန်းယီသည် လူတိုင်း၏မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှမ်ကွမ်းဂူ၏ လက်တုံ့ပြန်မှုကို မည်သို့ကိုင်တွယ်မည်ဟူသော ဆွေးနွေးမှုလည်း မရှိ၊ ရွှီမိသားစုဝင်များအတွက်စီစဉ်ပေးမှုလည်း မရှိချေ။

"အစ်ကိုကြီးရှန်း..."

ရွှီချင်းအာသည်လည်း မြို့တော်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူမ သိထားသော အစ်ကိုကြီးရှန်းသည် ဤကဲ့သို့ ပုံစံမျိုးဖြင့် ပေါ်လာတိုင်း၊ နောက်ဆက်တွဲတွင် သတ်ဖြတ်မှုများပါလာတတ်သည်မှာ အလွန်သေချာလှသည်။

သို့သော် ဤအရာက မဟာချန်၏ မြို့တော် မဟုတ်ပါလား။

"ဒါက သိသာနေတာပဲ မဟုတ်လား"

ရွှီမိသားစုမှ အဘွားအိုက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်၏။"ငါတို့မိသားစု ပြောင်းရွှေ့မယ့် သတင်းကို ရွှမ်ကွမ်းဂူက ကြိုတင်ရထားတာ ရှင်းနေတာပဲ။ သိုင်းဘုံကျောင်းက ငါတို့ကိုသစ္စာမဖောက်ဘူးဆိုရင်၊ငါတို့ကြားထဲမှာ သူလျှိုရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ရွှီမိသားစုအတွက် အမြန်ဆုံးအဖြေပေးပါ့မယ်"

ကျူးကျွယ်သည် သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယခင်မြင်ကွင်းသည် အလွန်တရာတုန်လှုပ်စရာကောင်းလှသဖြင့် ဤကိစ္စကို သူတို့ လျစ်လျူရှုမိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ဂျူနီယာညီလေးရှန်းသာ အချိန်မီ ပြန်မလာခဲ့ပါက ရွှီမိသားစုသည် အမှန်တကယ်ပင် အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံရပေလိမ့်မည်။

၎င်းသည် ရွှီမိသားစုကို အဖြေပေးရန်ထက်၊ ဂျူနီယာညီလေးရှန်းအတွက် ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု ပေးရန် ပို၍လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

...

မြို့တော်အတွင်းရှိ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုတွင်...

လျှော်အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ငွေစအချို့ကိုပြုံးလျက် ကမ်းပေးနေ၏။

"အစ်ကိုကြီးလော့... ကျွန်တော့်ကို နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ကူညီပါဦး"

"ငါမင်းကို ပြောပြီးသားပဲ၊ ကျီအိမ်တော်မှာ အလုပ်ရဖို့က မင်းထင်သလောက် မလွယ်ဘူး" ကျီအိမ်တော်သို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပို့ဆောင်ပေးရသော အလုပ်သမားလော့သည် ထိုအမည်ကို မြွက်ဟလိုက်ရုံဖြင့်ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလို တစ်နယ်တစ်ကျေးက လာတဲ့အမည်မသိ လူတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင်၊ လမ်းကြောင်းချောမွေ့အောင်ငွေစတွေ အများကြီး ကြိုတင်ပြင်ထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူငယ်လေးက နှိမ့်ချစွာခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်"

"ကျွတ်... ဒီဘုရားကျောင်းစုတ်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ၊ ငါ့ကို အမြဲတမ်း ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဖြစ်စေတယ်" လော့သည် သူ၏ လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါဆိုရင် ပိုကောင်းတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုခုမှာချိန်းပါ၊ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ငါ့ကို လာမတွေ့နဲ့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ချန်ကျိ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူသည် ဆင်းတုတော်အောက်တွင် ပြန်ထိုင်ကာ ပလ္လင်ထောင့်မှ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

သူသည် ဓားသွားကို သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။

ဤဓားကို မင်းဆက်မြို့တေည်အတွင်းသို့ ခိုးသွင်းရန် သူ၏အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ၏လက်ဝါးထဲမှ အေးစက်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားနေရသော်လည်း၊ ချန်ကျိသည် ချင်ကျိုးရှိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် ရှိစဉ်ကကဲ့သို့ လုံခြုံမှုမျိုးကို မခံစားရချေ။

ပညာရှင်များ ပြည့်နှက်နေသော ဤကျီအိမ်တော်ကြီးတွင် သူ၏မပြောပလောက်သော အစွမ်းအစနှင့် ဤဓားတစ်လက်တည်းဖြင့် ဘာများ လုပ်နိုင်မည်နည်း။

တပ်မှူးများအားလုံးက သူ၏ပါရမီနှင့် ဝီရိယကို ချီးကျူးခဲ့ကြသည်။ အသက် ၂၀ အရွယ်တွင် ဆေးရေချိုးရုံဖြင့် အတားအဆီး လေးခုကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အနာဂတ်တွင် ကြီးကျယ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သော်လည်း ယခုမူ သူ၏ညီမလေး ကျန်းယွီခေါ်ဆောင်သွားခံရသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိချေ။

"အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းယွီ ဘေးကင်းရဲ့လားဆိုတာ အရင်သိအောင် လုပ်ရမယ်"

သူ့ညီမကို ထိုလူများလက်ထဲ လွယ်လွယ်ကူကူ အပ်လိုက်သည့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ချန်ကျိ အငြိုးမထားပေ။

အဆုံးတွင်တော့ သူသည် အဆင့်နိမ့် တပ်မှူးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ပြင် စစ်သူကြီးချုပမသည် သူ့တစ်ယောက်တည်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးစစ်သူကြီးတစ်ဦးကိုပင် စေလွှတ်ပေးခဲ့သေးသည်။

၎င်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ရက်ရောသော ဆက်ဆံမှု ဖြစ်သည်။

သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မမြင့်မားသော်လည်း အရာရှိရှန်း၏ နောက်သို့ အချိန်အတော်ကြာ လိုက်ပါခဲ့သဖြင့် ချန်ကျိ၏ စဉ်းစားဉာဏ်မှာ ပို၍ ထက်မြက်လာသည်။

ကျီအိမ်တော်မှ အစောင့်နှစ်ဦးက စစ်သူကြီးချန်အပေါ် ထားရှိသော မလေးစားသည့် အမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့၏ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မည်မျှ နက်နဲကြောင်း သိနိုင်သည်။ သူသာ ချင်ကျိုးတွင် ဆက်နေပါက စစ်သူကြီးချန်ပင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပေသည်။

"ကျန်းယွီ... အကို့ ကို စောင့်နေပါ"

ချန်ကျိသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်လာ၏။

သူ့နောက်ကွယ်တွင် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်နှစ်ခု တီးတိုး စကားပြောနေသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိပေ။

"ဒီကောင်လေးက ဘာလို့ သူ့ဆရာကို အကူအညီမတောင်းတာလဲ" ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ်က မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း တွေးတောနေသည်။

"ငါ ဘယ်လိုသိမှာလဲ" ချင်းချိုဘိုးဘေးက ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်၏။

သူတို့၏သခင်က လူတစ်ယောက်ကို ရှာရန် ကိုယ်တိုင် တာဝန်ပေးထားသည်ဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှု ရှိရမည်မှာ သေချာသည်။

နတ်ဆိုးဝိညာဉ်နှစ်ခု စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူတို့သည် ရုတ်တရက် မတ်မတ်ထရပ်လိုက်ကြ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘုရားကျောင်းအဝင်ဝတွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ချန်ကျိသည် သူ၏ဓားရှည်ကို ဝှက်ရန် အလိုအလျောက် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း၊ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးပြီး ချောမောသောမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူ့မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်နှာကြွက်သားများပင် တုန်ခါသွားသည်။

ရှန်းယီသည် သူ့ကိုစကားအပိုမပြောဘဲ တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်၏။ "ဘာကြောင်ကြည့်နေတာလဲ... လမ်းပြစမ်း"

"..."

ချန်ကျိသည် ဓားရိုးကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ဝဲတက်လာသောမျက်ရည်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ဤရင်းနှီးသော စကားလုံးကို နောက်ဆုံးကြားခဲ့ရသည်မှာ လျိုလီဘုရားကျောင်းရွာသို့ အရာရှိရှန်းကို လမ်းပြပေးခဲ့စဉ်က ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိရလိုက်သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ အရာရှိရှန်းသည် ခွေးနတ်ဆိုးမိသားစုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် အခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရာရှိရှန်း... ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်ညီမလေး..."

သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုရှင်းပြရန် ကြိုးစားရင်း အသံများ တုန်ယင်နေသော်လည်း၊ ရှန်းယီသည် ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပေ၏။

စကားတစ်ခွန်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"လမ်းကို သေသေချာချာပဲ ပြစမ်းပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျိသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်၊ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ဓားကို ဆွဲကိုင်၍ အနောက်မှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများ ရှိသည့် လူအုပ်ကြီး ရှိနေသည်။

ယခုအခါ သူတို့အားလုံးသည် သူ့ကို စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

"အို..."

ချန်ကျိသည် ခေတ္တမျှရပ်တန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အရာရှိရှန်းရှိရာသို့ ပြေးသွား၏။

လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ဤသာမန်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုစဉ် အားချင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"သူ့ကို ကျွန်မမြင်ဖူးတယ်၊ ချင်ကျိုးက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာလေ။ သူက ရင်ပြင်ကို စောင့်ရတဲ့သူပဲ"

"အဲဒါဆို..."

ကျူးကျွယ်သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး၊ ရှန်းယီ ဤမျှအလျင်စလို ပြန်လာခြင်းမှာ သစ္စာဖောက်ကို ဖမ်းရန် မဟုတ်ဘဲ ဤကိစ္စအတွက်များလားဟု တွေးတောနေမိသည်။

"သူတို့ ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ"

ကျူးကျွယ်၏ မေးခွန်းကို အဖြေပေးသကဲ့သို့ ချန်ကျိ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အရာရှိရှန်း... ကျွန်တော် စုံစမ်းပြီးပါပြီ၊ ကျန်းယွီက ကျီအိမ်တော်မှာ ရှိနေပါတယ်"

"ကောင်းပြီ"

ရှန်းယီသည် မြို့တော်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိစဉ်က သွားခဲ့ဖူးသောနေရာသို့ ဦးတည်၍ လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသွား၏။

အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း အရာရှိရှန်း၏ ဘေးတွင် လျှောက်လှမ်းနေရခြင်းမှာ ချန်ကျိအတွက် အလွန်လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

ရှန်းယီသည် စကားနည်းသူ ဖြစ်သော်လည်း ချင်ကျိုးက လူများကို တစ်ခါမျှစိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဖူးချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော အိမ်တော်ကြီး မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။

လော့သည် အိမ်ရှေ့အစောင့်နှင့် နောက်ပြောင်နေစဉ်မှာပင်၊ဝင်းလက်နေသော သံမဏိဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထိုသာမန်လူငယ် သူတို့ထံ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ တုန်လှုပ်သွား၏။

မြို့တော်ထဲမှာ ဘယ်သူက ကျီအိမ်တော်ကို ဒီလိုမျိုး ဝင်ရဲမှာလဲ။

ချန်ကျိ အနားမရောက်မီမှာပင်...

ဝတ်ရုံဖြူဝတ်အစောင့်နှစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ကြပြီး လမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏အာရုံသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းဆီသို့ ရောက်လာ၏။

ချန်ကျိထံမှ အားနည်းသော အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...

အစောင့်တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နောက်တစ်ဦးကခေတ္တမျှဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

ချန်ကျိ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ကောင်လေးမဟုတ်လား။ သူက ကျီအိမ်တော်ကို တကယ်ပဲအသေခံဖို့ လာတာလား"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ နဖူးထံမှ ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ အေးစက်သွားသော အေးမြမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် အစောင့်နှစ်ဦးသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရွှေရောင်ပန်းထိုးထားသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အတိတ်ကာလကဆိုလျှင် ရှန်းယီသည် တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကို ရှာဖွေကောင်း ရှာဖွေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုမူ သူသည် ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်းသာ တိုးလိုက်၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ခရမ်းရွှေရောင် မီးတောက်များသည် ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။