တစ်အိမ်လုံး ရှင်းလင်းခြင်း

အတွင်းခန်းမ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော နက်ရှိုင်းရာနေရာ၌...

ခန့်ညားထည်ဝါသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကြေးမှန်ရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး၊ အနည်းငယ်ရှည်လျားသော ကျောက်စိမ်းရူယီ(Ruyi) တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သူမ၏ရှေ့တွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက စနစ်တကျဒူးထောက်နေပြီး အမျိုးသမီးက မိန့်ကြားလိုက်၏။

"သူ့မှာ တစ်ခုခုလိုအပ်တာ ရှိလားလို့ မေးလိုက်၊ မရှိရင်တော့ မင်းသားအိမ်တော်ထဲကနေ အမြန်ထွက်သွားခိုင်းလိုက်"

"..."

ထိပ်ပြောင်နေသော လူကြီးသည် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အပြင်ဘက်ရင်ပြင်တွင် လေးလံလှသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်လှမ်းနေပြီး၊ သူ၏မျက်နှာတွင် တောင့်တောင့်ကြီးဖြစ်နေသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် လုပ်ယူထားရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"သူက ဒီမိန်းကလေးငယ်ရဲ့ဘေးကင်းမှုကိုပဲ သေချာအောင် လုပ်ချင်နေတာပါ၊ သူ့ဘာသာသူ နေပါစေ။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကိုပဲ ဦးစားပေးရအောင်" ထိပ်ပြောင်သော လူကြီးက အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

"ဟွန့်... နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက အမွေးနက်အရာရှိလေးတစ်ယောက်က ငါ့မင်းသားအိမ်တော်ရဲ့ကိစ္စတွေကို ဝင်စွက်ဖက်ရဲတယ်ပေါ့လေ၊ဒါဆိုရင်လည်း သူ အဲဒီမှာပဲ ဆက်နေပါစေတော့"အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

...

မင်းသားကျီ၏ကြင်ယာတော်သည် သူမ၏ရှေ့တွင်ရှိသော မိန်းကလေးငယ်၏မျက်လုံးရှေ့၌ ကျောက်စိမ်းပစ္စည်းကိုကိုင်လှုပ်ကာ ကျိုးပဲ့လွယ်သောကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို စနောက်နေသကဲ့သို့ ကစားနေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို သူမ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

အလွန်အကြိမ်များလှသဖြင့် သူမ ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်ကာ၊အစောပိုင်းက ခံစားခဲ့ရသော ကလဲ့စားချေခြင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုး မရှိတော့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ကျီမင်းသားအပေါ် မည်သည့်စိတ်ဝင်စားမှုမျှ လုံးဝမရှိတော့ပေ။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း သူ၏ရူးသွပ်မှုများက သူ့ကို ထီးနန်းဆက်ခံရန် အရည်အချင်း လုံးဝမရှိသူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ကျင်းကျန်းသည် ရွှမ်ကွမ်းဂူသို့ သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ မဟာချန်၏ဧကရာဇ်အဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအခါ သူမကိုစိတ်လှုပ်ရှားစေနိုင်သော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူမပြီးမြောက်ခဲ့သော ဤကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုအတွက် မည်မျှ ကြွယ်ဝသော ဆုလာဘ်များရရှိမည်နည်းဟူသော အချက်ပင်။

"ကျုပ်ဘယ်တော့မှ ရွှမ်ကွမ်းဂူ ထဲကို ဝင်ပြီး ပြန်ကျင့်ကြံခွင့်ရမှာလဲ"

ထိပ်ပြောင်သော လူကြီးက သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ဖြစ်နေရတာလဲ"

ကြင်ယာတော်ကျီက သူ့ကိုအေးအေးဆေးဆေး လှမ်းကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အလျင်စလိုမှာပေါ့ဗျာ" ထိပ်ပြောင်သော လူကြီးက သူ့နောက်ကို သေသေချာချာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"သိုင်းဘုံကျောင်းက ဘိုးဘေးက ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းနေပြီ။အခုချက်ချင်း မထွက်သွားရင် တစ်ချိန်မဟုတ်တစ်ချိန်မှာ ကျုပ်အမိခံရမှာပဲ၊ အဲဒီကျရင် ကျုပ်အသက်တောင် ဘေးကင်းမှာမဟုတ်ဘူး"

ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးလိုက်ပြီး "ခင်ဗျား ကျုပ်ရဲ့ကောင်းမှုတွေကို ခိုးယူထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ရွှီမိသားစု၏ ကိစ္စများကို စုံစမ်းရန်အတွက် ကြီးမားသောအန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

ကြင်ယာတော်ကျီသည် သူမ၏ကျောက်စိမ်းရူယီကို ဖြည်းညှင်းစွာမြှောက်ကာ သူ့ကို ညွှန်ပြလျက် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။ "နင်တစ်ယောက်တည်း အသက်အန္တရာယ်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အခု သူတို့ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့၊ သိုင်းဘုံကျောင်း အကြီးအကဲ လေးယောက်ကို စုစည်းနိုင်တာတောင် သူတို့ရဲ့ဘိုးဘေးအုတ်ဂူကနေ မီးခိုးထွက်နေလို့ပဲ၊ နင့်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ သူတို့မှာအချိန်မရှိဘူး"

"အခြေအနေက အဲဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်နေတာလား"

ထိပ်ပြောင်သော လူကြီးသည် လန့်ဖျပ်သွား၏။

"နင်က ဒီလိုမြေရိုင်းကြီးမှာ နေနေတာ ကြာပြီဆိုတော့ ရွှမ်ကွမ်းဂူဆိုတာ ဘယ်လို တည်ရှိမှုမျိုးလဲဆိုတာ ဘယ်သိပါ့မလဲ"

ကြင်ယာတော်ကျီသည် ထရပ်လိုက်ပြီး မိန်းကလေး၏မျက်နှာကို ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။ "ထွက်သွားတော့၊ နင်က တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးတာပဲ"

ချန်ကျန်းယွီသည် ယိမ်းယိုင်လျက် ထရပ်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ ဒူးထောက်ထားရသဖြင့် သူမ၏ခြေထောက်များမှာ ဘာအာရုံမျှ မခံစားနိုင်တော့ဘဲဆန်ခါတစ်ခုကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးများမှာ အသက်မဲ့နေကာ၊ သူမ၏စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ကျီအိမ်တော်တွင် ရှိမနေသည်မှာ ရှင်းနေပါသည်။

သူမ မည်သည့်အရာများ မှားသွားခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ချေ။

သူမ၏မိခင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။

သူမနှင့် သူမ၏အစ်ကိုသည် ချင်ကျိုး၊ ဘိုင်ယွင်ခရိုင်ရှိ နယ်စပ်အနီးတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ထောက်ပံ့မှုတစ်ခုတည်းဖြင့် အသက်ရှင်ခဲ့ရသည်။

သူမသည် မကောင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးဘဲ၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနရှိ အရာရှိများ၏ အဝတ်အစားများကို လျှော်ဖွတ်ပေးကာ၊ အလွန်စင်ကြယ်အောင် လျှော်ပေးခဲ့ပြီး တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ ပိုမယူခဲ့ဖူးချေ။

သို့သော် ယခုအခါ သူမကြောင့်ပင် သူမ၏အစ်ကိုမှာ အသက်ရှင်နေသလား၊ သေသွားပြီလား မသိရသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရ၏။

ချန်ကျန်းယွီသည် တံခါးဆီသို့ ယိမ်းယိုင်လျက် လျှောက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် နေရာတင် တောင့်ခဲသွားတော့သည်။

ကြင်ယာတော်ကျီသည် မိန်းကလေး ရပ်တန့်သွားသည်ကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်သွား၏။ "အမြန် ထွက်မသွားသေးဘူးလား"

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် မိန်းကလေးအပေါ်သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအလင်းတန်းသည် သူမ၏သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အတွင်းခန်းမတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေ၏။

ခေတ္တမျှဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီးနောက်၊ ကြင်ယာတော်ကျီသည် ဘေးရှိ ထိပ်ပြောင်သော လူကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ၊ နှစ်ဦးသဘောတူညီချက်ဖြင့် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏မျက်လုံးအိမ်များ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူတို့ဘဝတွင် အကြောက်ရွံ့ဆုံး မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

မင်းသားအိမ်တော်၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင်...

အမြင့် ၃ ကျန်းရှိသော ရွှေရောင်ခန္ဓာဓမ္မကိုယ်ထည် ၁၂ ခုသည်၊ အမြင့် ၆ ကျန်းရှိသော သိုင်းဘုံကျောင်းဘိုးဘေးကိုဝန်းရံထားကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤရွှေရောင်ကိုယ်ထည်များ၏ ခြံရံမှုအောက်တွင် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော နက်မှောင်သည့် ရွှေရောင်ဓမ္မကိုယ်ထည်တစ်ခုက အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်နေပြီး၊ ၎င်း၏ ဧရာမမျက်နှာတော်မှာ မည်သူမျှ မကျူးကျော်ဝံ့သော ခန့်ညားထည်ဝါမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အတွင်းခန်းမ၏အပြင်ဘက်တွင် ခရမ်းရွှေရောင် မီးတောက်များ ပြင်းထန်စွာတောက်လောင်နေသည်။

မင်းသားကျီအိမ်တော် တစ်ခုလုံးသည် မီးပင်လယ်ပြင်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

မီးပင်လယ်၏အလင်းနှင့် အမှောင်ကြားတွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ချန်ကျိနှင့်အတူ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လမ်းလျှောက် ထွက်လာ၏။

ထိုချောမောသော မျက်နှာသည် ကြင်ယာတော်ကျီ၏မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပါသည်။

သူမ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွား၏။ "ရှန်း... စစ်ဆေးရေးအရာရှိ... ကျွန်မ.မင်းသားအိမ်တော်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာရတာလဲ"

ရွှေရောင်ခန္ဓာဓမ္မကိုယ်ထည်များ အားလုံး စုဝေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ကြင်ယာတော်ကျီသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မီးတောက်များဝန်းရံနေသော်လည်း သူမသည် ရေခဲလိုဏ်ဂူထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမကို အရည်ပျော်လုနီးပါးဖြစ်စေသော ပြင်းထန်သည့် အပူရှိန်ကို ခံစားရချိန်တွင် သူမ မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ "ငါက မင်းသားကျီရဲ့ ကြင်ယာတော်ပဲ... မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ရွှမ်ကွမ်းဂူရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ၊ နင်က ဘယ်လိုတောင် အတင့်ရဲပြီးပြုမူရဲတာလဲ"

သူမကို အမြဲတမ်းအောင်မြင်မှု ပေးခဲ့သော ထိုဂုဏ်ပုဒ်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမြင့်ဆုံးသော မသေမျိုးဂိုဏ်းကြီးကို ကိုယ်စားပြုသည်။

သိုင်းဘုံကျောင်းပင်လျှင် ပြစ်မှားရန် မဝံ့ရဲသော ဂိုဏ်းဖြစ်သည်။

သို့သော်ယခုအချိန်တွင် ကြင်ယာတော်ကျီသည် ထိုရွှေရောင်ခန္ဓာဓမ္မကိုယ်ထည်များ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် လှုပ်ခတ်မှုကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

သူတို့သည် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ပင်၊ သူမကို လူသေတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ အေးစက်စွာ ကြည့်နေကြ၏။

ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသော ဖိအားအောက်တွင် မြို့တော်ရှိ နန်းတော်ကြီးပင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ နန်းတော်တံခါးဝမှ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ထွက်လာရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

မဟာချန်သည် သိုင်းဘုံကျောင်းနှင့် သက်ဆိုင်ပေသည်။

"ဒီကို လာခဲ့"

ရှန်းယီက လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။

ချန်ကျန်းယွီသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမ အမြန်ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

သူမ ထိတ်လန့်နေသဖြင့် သူမခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူမနောက်ကွယ်မှ အခန်းသည် ခရမ်းရွှေရောင်မီးတောက်များဖြင့် ရုတ်တရက် ဝါးမြိုခံလိုက်ရသည်ကို သတိမထားမိလိုက်ချေ။

မီးတောက်များသည် အသက်ရှိသကဲ့သို့ ကြင်ယာတော်ကျီနှင့် ထိပ်ပြောင်သော လူကြီး၏ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွား၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မိစ္ဆာဝိညာဉ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ သူတို့၏လက်ချောင်းများက ရေနစ်နေသူများကဲ့သို့ အသည်းအသန်လက်လှမ်းနေကြသည်။

ကြင်ယာတော်ကျီသည် ဤလူငယ်လေးက ရွှမ်ကွမ်းဂူ ကို အဘယ်ကြောင့် လုံးဝမကြောက်ရသနည်း၊ အထောက်အထားများကို အဘယ်ကြောင့် ဂရုမစိုက်ရသနည်း၊ အစမှအဆုံး သူမကို အဘယ်ကြောင့် သေသေချာချာပင်လှည့်မကြည့်ရသနည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သိုင်းဘုံကျောင်းမှ လူများကပင် သူ သေမိန့်ပေးနေသည်ကိုအဘယ်ကြောင့် ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေကြသနည်း ဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ဤဇဝေဇဝါဖြစ်မှုသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

အသက်ရှူချိန် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမသည် မီးပင်လယ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူမ၏ အရိုးများပင် အရည်ပျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိသည်နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ညီမလေးကို ဖမ်းဆီးထားနိုင်ခဲ့သော်လည်းနှုတ်ဆက်စကားပြောရန် အချိန်မရှိချေ။

ယင်းအစား သူသည် သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် အရာရှိရှန်း၌ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းနှင့် စွမ်းအားရှိကြောင်း၊ သူ့ညီမလေးကို ပြန်ရှာပေးနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိသည်မှာ...

တစ်ဖက်လူက မြို့တော်အလယ်တွင် မင်းသားကြင်ယာတော်တစ်ဦးကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း မီးရှို့သတ်ဖြတ်ရဲလိမ့်မည်ဟူသော အချက်ပင်။

ထို့ပြင် ယခုအချိန်အထိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ့ကိုတားဆီးရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

"အေးအေးဆေးဆေး ငိုစမ်းပါ၊ မလောနဲ့"

ရှန်းယီသည် ချန်ကျန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ချန်ကျိ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။ "မင်း ဒီနေ့ကစပြီး ဒီမှာပဲနေတော့၊ ငါ့မှာ လုပ်စရာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်"

သူ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုနေသူများအားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

ရှန်းယီနှင့် အနီးကပ်ဆုံးရှိသော အားချင်းပင်လျှင် အစ်ကိုကြီးရှန်း၏ပါးစပ်မှ ဤကဲ့သို့ စနောက်သော စကားမျိုး တစ်ခါမျှ မကြားဖူးချေ။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သူသည် အမြဲတမ်း ပြတ်သားသည်၊ ရက်စက်သည်၊ နောက်ပြောင်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။

ရှန်းယီသည် ဘေးနားတွင် အံ့အားသင့်စွာ ရပ်နေသော အဘိုးအို ချန်ချမ်ခွင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "ဒုက္ခခံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထို့နောက် သူသည် မင်းသားအိမ်တော်ထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူ၏ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ရွှေရောင်ခန္ဓာဓမ္မကိုယ်ထည်သည် ရွှေရောင်ပုတီးစေ့လေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ကျူးကျွယ်သည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာကာ ချန်ကျိကို စဉ်းစားတွေးတောဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်နောက်ဆုံးတွင် ချန်ချမ်ခွင်းထံသို့ အကြည့်ကို လှည့်လိုက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ချပ်ဝတ်တန်ဆာက သူ၏အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ဖော်ပြနေ၏။

"စစ်သူကြီး... ကျုပ်တို့ စစ်သူကြီးရဲ့ နာမည်ကို မမေးရသေးဘူး"

"နေပါဦး မင်းတို့ မှားနေပြီ" ချန်ချမ်ခွင်းက လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"အဲဒီကောင်လေးက သူ့ပင်ကိုယ်စရိုက်ကိုက အဲဒီလိုပဲ၊ ငါ့မှာထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက ချင်ကျိုးမှာ မြစ်ကိုစောင့်ရတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ပါ"

"ကျွန်တော်ကတော့ အရာရှိရှန်းရဲ့ လက်အောက်က ဖမ်းဆီးရေးအရာရှိတစ်ယောက်ပါပဲ" ချန်ကျိကလည်း ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆိုလိုက်၏။

ဤလူများမှာ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး မိမိတို့နှင့် အဆင့်အတန်း မတူကြောင်း သူတို့ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

အခြားသူများ၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ ချန်ကျန်းယွီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "အရာရှိရှန်းက အရင်တုန်းက ဘိုင်ယွင်ခရိုင်က ဖမ်းဆီးရေးအရာရှိလေး တစ်ယောက်ပါ..."

သူမ ဤစကားကို မပြောခဲ့လျှင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

မဟာချန်မှလူများ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင်၊ ရွှီမိသားစုမှအကြီးအကဲ အများအပြား၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။

ဖမ်းဆီးရေးအရာရှိ ဟုတ်လား။

မဟာချန်သည် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးကို ငယ်ရွယ်စဉ်က ခရိုင်မြို့လေးတစ်မြို့တွင်အစောင့်အဖြစ် ထားရလောက်အောင် မည်သည့်အချိန်ကများ ဤမျှရက်ရောသွားခဲ့ရသနည်း။

မဟာချန် ပျက်စီးသွားသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်ကို ဖြုန်းတီးပစ်တတ်သော အမြင်မျိုးနှင့်ဆိုလျှင် ပြန်လည် နာလန်ထူလာနိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။