ဒါပေါ့၊ ကိုယ် မင်းကို ကြည့်နေတာလေ။

Vol. 16 Ch. 251

"ကြက်စွတ်ပြုတ် ဝမ်တန်လား”

ကျီကျောက်သည် မွှေးရနံ့ကို အနံ့ခံလိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်းထလိုက်သည်။ ”အနောက်လမ်းဆုံက ဝမ်တန်ဆိုင်ကလား။"

“ဟုတ်တယ်” ရှန်းယောင်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ကျီကျောက်၏ နဖူးရှေ့က ဆံပင်တွေကို သူက ငြင်သာစွာ သက်တင်ပေးလိုက်သည်။ ”မင်းအခု စားမယ်ဆိုရင် အပူရှိန်က အတော်လောက်ပဲ။"

"ကောင်းပြီ” ကျီကျောက်က အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဇွန်းကိုယူကာ ဝမ်တန်စွတ်ပြုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ စွတ်ပြုတ်ရည်က မွှေးကြိုင်ပြီး ဝမ်တန်တစ်ခုဆီမှာ ပါးလွှာတဲ့ မုန့်သားနဲ့ အသားတွေ အများကြီး ပါဝင်တယ်။ ဝမ်တန်ကို ကိုက်စားလိုက်တဲ့အခါ မွှေးပျံ့တဲ့ စွတ်ပြုတ်ရည်က ပါးစပ်ထဲမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါက်ထွက်လာပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို လန်းဆန်းသွားစေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျီကျောက်သည် ဝမ်တန်တစ်ပန်းကန်လုံးကို စားသောက်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့မှောက်မှ မိန်းကလေးသည် မိန်းမောတွေဝေနေပြီး အလွန်ကျေနပ်ရောင့်ရဲနေပုံပေါ်သည်။

"ရှန်းယောင် ရှင်ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ” သူက အရမ်းစိတ်ဝင်စားနေတာကိုမြင်တော့ သူမ၏မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားတဲ့ ကျီကျောက်က မျက်စောင်းရွယ်လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့၊ ကိုယ် မင်းကို ကြည့်နေတာ” ရှန်းယောင်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး သူမရဲ့ နှာသီးဖျားလေးကို အသာအယာ ညစ်လိုက်သည်။ ”မင်း ဗိုက်ဝသွားပြီလား။"

"အင်း ကျွန်မ ဗိုက်ဝသွားပြီ။”ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး သူမ၏ ဗိုက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ”ဒီထက်ပိုပြီး ဆာလောင်တဲ့ အသံတွေ ထပ်မထွက်တော့ဘူး"

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အထူးသိမ်မွေ့ပြီး အပြစ်ကင်းစင်နေသည်။

တကယ်ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။

"ဒီနေ့ ကိုယ် ချင်မိသားစုစံအိမ်ကို သွားပြီး ဆရာစုန့်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်” ရှန်းယောင်သည် သူမ၏မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောလာခဲ့သည်။ ”ချင်မင်ဟုန် ပြောသလိုပဲ ဆရာကြီးစုန့်က ဗဟုသုတ ပြည့်ဝပြီး အရည်အချင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။"

"ဒါဆို ရှင် ဆရာစုန့်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ချင်လား” ကျီကျောက်က သူ ဆိုလိုချင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းဆိုသလို နားလည်ပြီး စပ်စပ်စုစု မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် ဆရာစုန့်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ချင်တယ်” ရှန်းယောင်က ခေါင်းကို ငြင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ”မနက်ဖြန်ကျရင် ကိုယ် ချန်ချန်ကို ဆရာစုန့်ဆီ တရားဝင် သွားရောက်လည်ပတ်ဖို့ ချင်မိသားစုစံအိမ်ကို ခေါ်သွားချင်တယ်။"

ကျီကျောက်သည် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ရှန်းမိသားစု အိမ်ခြံဝင်း မီးလောင်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မြင်မက်ခဲ့ပြီးကတည်းက ကျီချန်ကို ကူညီရန် ရှန်းတာ့လန်၏ မုန့်ဆိုင်ကို သွားဖို့ ဆွဲဆောင်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ကျီချန်သည် စကားနည်းသူဖြစ်သော်လည်း သူက အလွန်ယုံကြည်စိတ်ချရသူ ဖြစ်သည်။

သူ့အစ်မက သူ့ကို မုန့်ဆိုင်မှာ သွားကူပေးဖို့ ပြောတာက ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သူ နားမလည်ပေမဲ့ သူက နာခံမှုအပြည့်ရှိပြီး လက်ခံနေတုန်းပါပဲ။

ယနေ့တွင် ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်၏ လုပ်ငန်းသည် ပို၍ နာမည်ကြီးလာခဲ့သည်။

နို့ပူတင်းနှင့် နို့လက်ဖက်ရည် အမျိုးအစားအမျိုးမျိုးကို စတင်ထုတ်လုပ်လိုက်သည်နှင့် လူအများကြား ချက်ချင်းဆိုသလို ရေပန်းစားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ရှိ မုန့်များသည် နာမည်ကောင်း ရှိထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်၏ အမြတ်များသည်လည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။

နေ့တိုင်း ဟိုင်ရှစ်အချိန်ဟာ ရှန်းတာ့လန်ရဲ့ အပျော်ဆုံးအချိန်ပါပဲ။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက ထိုအချိန်မှာ စာရင်းစစ်ပြီး ညတိုင်း ငွေရေတွက်လို့ပါပဲ။

"ရှင် အရမ်းကြီး အပင်ပန်းမခံနဲ့” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက သူအတွက် နို့ပူပူတစ်ခွက်ကို ယူလာရင်း ညင်သာစွာပြောသည်။

"တုန်းမိန်၊ ကိုယ်တို့ လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ ပိုများလာပြီ။”ငွေစာရင်းရှင်းပြီးနောက် ရှန်းတာ့လန်က စာရင်းစာအုပ်ကို စိတ်ကျေနပ်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။ ”ကိုယ်တို့ အရှေ့လမ်းမှာ ဆိုင်ကို ဝယ်ဖို့ စီစဥ်ထားတယ်” ရှန်းတာ့လန်က ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တာ့လန်၊ ဒါကို ရှင့်မိဘတွေနဲ့ ဆွေးနွေးချင်လား"အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ချီတုံချတုံနှင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ ခြံက မီးလောင်သွားတယ်။ အဲ့ဒါကို ပြန်ဆောက်ဖို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးကုန်မှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်တယ်။ ရှင့်မိဘတွေ ပိုက်ဆံပြတ်နေမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်။"

"မဟုတ်ဘူး” ရှန်းတာ့လန်က နို့လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ”ကိုယ့်မိဘတွေ လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံရှိမယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိတယ်။"

"ဒါပေမဲ့...."

"အဲ့ဒီ့ ဆိုင်ရှင်ကျောက်က ဆိုင်ကို ရောင်းဖို့ အလျင်လိုနေတော့ သူ့ဆိုင်ရဲ့စျေးကို လျန်း ( ၅၀ ) ဈေးလျော့ပေးတယ်” ရှန်းတာ့လန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြောလာခဲ့သည်။ ”အဲ့ဒီဆိုင်က အရမ်းကျယ်ပြီး နေရာ အကွက်အကွင်းလည်း ကောင်းတယ်။ အခု ကိုယ်တို့ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ရဲ့ နာမည်က အကောင်းသတင်းပျံ့နှံ့သွားပြီဆိုတော့ ကိုယ်တို့ အဲ့ဒီကို ရွေ့ပြောင်းလိုက်တဲ့အခါ ကိုယ်တို့ရဲ့ လုပ်ငန်းက သေချာပေါက် အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်ယုံကြည်တယ်။"

"ကိုယ်တို့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှာပြီးတဲ့အခါကျမှ ကိုယ်တို့ မိဘတွေကို ဝတ်ပြုဖို့ သိပ်နောက်ကျမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှန်းတာ့လန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာအား ကြည့်ပြီး အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။

"တာ့လန်၊ ဆိုင်ရှင်ကျောက်က တကယ်ကို ယုံကြည်ရလို့လား။” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ”ကျွန်မ ဒါကို အမြဲလိုလို စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရတယ်။"

"စိတ်မပူပါနဲ့ တုန်းမိန်” ရှန်းတာ့လန်က သူ့ရင်ဘက်ကို ပုတ်ပြီး အာမခံလိုက်သည်။ ”ကိုယ် စီးပွားရေးလုပ်နေတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ။တစ်ဖက်လူက လူကောင်းလား လူဆိုးလားဆိုတာကို မခွဲခြားပဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။ ဆိုင်ရှင်ကျောက်က ဆန်ဆိုင်ကို နှစ်အတော်ကြာအောင် လည်ပတ်နေတာ၊ ကျေးလက်က သူ့အမေ အပြင်းဖျားပြီး သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ အဖိုးတန်ဆေးပင်တွေကို အရေးပေါ် လိုအပ်နေတာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူ့ဆိုင်ရဲ့ စျေးနှုန်းကို အထပ်ထပ် အခါခါ လျော့ချမှာ မဟုတ်ဘူး” ရှန်းတာ့လန်က ဆက်ပြောသည်။ ”ဒါပေမဲ့ စီးပွားရေးက စီးပွားရေးပဲ။ ဆိုင်ရှင်ကျောက်က မနက်ဖြန်မှာ ဒီထက်ပိုပြီး စျေးလျော့ပေးလိမ့်မယ်။"

အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက တစ်ခုခုပြောချင်တဲ့အခါ ရှန်းတာ့လန်က ဖယောင်းတိုင်ကို မီးမှုတ်ပြီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"တုန်းမေ့ အချိန်လင့်နေပြီ။ ကိုယ်တို့ စောစောအနားယူကြမယ်လေ။"

ယခုအခါတွင် အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် ကိုယ်ဝန်နှောင်းပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ညဘက်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အိပ်ယာထလေ့ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမနှင့် ရှန်းတာ့လန်တို့သည် ခေတ္တ ခဏ ကုတင်ခွဲပြီး အိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် ရင်းနှီးနေသော ဟောက်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဆိုင်ရှင်ကျောက်၏ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းသည် တိုက်ဆိုင်လွန်းသည်။

ထို့အပြင် အရှေ့ဘက်လမ်းရှိ ဆိုင်များသည် အလွန်စျေးကြီးသည်။ ဆိုင်ရှင်ကျောက်က ပိုက်ဆံမရှိရင်တောင် ဆိုင်၏ စျေးနှုန်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ လျော့ချဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ပြန်တွေးကြည့်ရင် ကောင်းကင်ပေါ်က ပေါင်မုန့်တစ်ခု တကယ်ပြုတ်ကျတယ်ဆိုရင်တောင် ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ရဲ့ ခေါင်းကို ဘာကြောင့် ထိမိသွားလဲ။

သို့သော် ရှန်းတာ့လန်နှင့် နှစ်အတော်ကြာ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်တွင် အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် သူ့ခင်ပွန်းသည်အကြောင်းကို ကောင်းစွာသိသည်။

ရှန်းတာ့လန်ရှေ့မှာ ဆိုင်ရှင်ကျောက်ကို တိုက်ရိုက်မေးခွန်းထုတ်လို့မရဘူး။

ဒါကြောင့် သူမသည် ဝေ့ဝိုက်သည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီး အာ့ထောင်ကို အကူအညီတောင်းဖို့ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့။

ကျီကျောက်သည် မနက်စောစော အိပ်ယာထပြီး အဆာပြေမုန့်များစွာကို ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ကာ ရှန်းယောင်၏ အလုပ်သင်လက်ဆောင်အဖြစ် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

သူမ အစာသွပ်မုန့်တွေ လုပ်ပြီးချိန်မှာ ရှန်းယောင်က ကျီချန်ကို ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကနေ ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။

"ချန်ချန်” ကျီကျောက်က သူ့ဆီပြေးသွားပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး ပွေ့ဖက်ကာ သူ့ခေါင်းလေးကို ခပ်တင်းတင်း ပွတ်သပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူတို့မောင်နှမ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့ရတာ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျီကျောက်က ကျီချန်ဟာ အရပ်ပိုရှည်လာသလို အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။

"အစ်မ” ကျီချန်က နာခံမှုရှိစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

မောင်နှမနှစ်ယောက်၏ ထိုကဲ့သို့ ရင်းနှီးသော အပြုအမူများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှန်းယောင်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချောင်းဟန့် လိုက်သည်။

"အာ့ထောင် နောက်ကျနေပြီ"

"အိုး...အဆင်ပြေတယ်” ကျီကျောက်က သူ့ရင်ခွင်ထဲက ကလေးလေးကို တုန့်ဆိုင်းစွာလွှတ်ပြီး ရှန်းယောင်ထံ သူမ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်တွေ အားလုံးကို ပေးကာ ”အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ရှင်က ပညာတော်သင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ ချက်ကျွေးမယ်။"

"ကောင်းပြီ” ရှန်းယောင်က စိတ်ကျေနပ်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။ ”ဒါနဲ့ စကားမစပ် အာ့ထောင်၊ အကြီးဆုံးမရီးက မင်းကို ပြောလိုက်တယ်။ သူက မင်းကို လာတွေ့ပါဦးလို့ ကိုယ်နဲ့ စကားပါးလိုက်တယ်။ မင်း ဒီနေ့ အလုပ်မရှုပ်ဘူးဆိုရင် ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကို ဘာဖြစ်လို့ မသွားတာလဲ။"

"အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ကျွန်မကို ရှာနေတာလား။"

ကျီကျောက်က ခပ်မြန်မြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ”ကျွန်မ ခပ်မြန်မြန် သွားလိုက်မယ်။"

ရှန်းယောင်နှင့် ကျီချန်တို့သည် ချင်မိသားစုစံအိမ်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်သွားသောအခါတွင် ကျီကျောက်သည်လည်း အသစ်လုပ်ထားသော မုန့်တချို့နှင့်အတူ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

အာရုံတက်အချိန်ကို ကျော်နေပြီဖြစ်၍ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်၏ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လူတန်းရှည်ကြီး ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖုန့်ချွင်းယန်သည် နံပါတ်ပြားများကို ဖြန့်ဝေပေးနေခဲ့သည်။ ကျီကျောက်ကိုတွေ့တော့ သူမက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြုံးရယ်သွားပြီး ”အစ်မအာ့ထောင်” ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အယ် ဘာဖြစ်လို့ အစ်ကိုကြီးကို မတွေ့ရတာလဲ။” ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ကျီကျောက်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ခဲအိုက တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ အပြင်ထွက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မကတော့ အိမ်နောက်ဖေးမှာ ရှိနေတယ်။ အစ်မအာ့ထောင် ဆိုင်မှာ ဖောက်သည်တွေ အရမ်းများနေတယ်။ ညီမ ဖောက်သည်တွေကို အရင်ဧည့်ခံလိုက်ဦးမယ်။” ဖုန့်ချွင်းယန်က တောင်းပန်သလို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ ကျီကျောက်သည် သူမ အသစ်လုပ်ထားတဲ့ အဆာပြေမုန့်တွေကို သယ်ပြီး အိမ်နောက်ဖေးကို သွားလိုက်သည်။

***