အမြင်လည်း လှ၊ အရသာလည်း ကောင်းတယ်
Vol. 16 Ch. 254
ကျီကျောက် တစ်ယောက် ဒါကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေတာကြောင့် ဆက်မစဉ်းစားတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရှန်းယောင် သတိမထားမိခင် သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ သူ့ပါးပြင်ကို အမြန်နမ်းလိုက်သည်။
“ရှန်းယောင်၊ ဝမ်းမနည်းပါနဲ့၊ ဟုတ်ပြီလား”
“ရပါတယ်” ရှန်းယောင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။ ”ကိုယ်က တပည့်အဖြစ် တောင်းဆိုတာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေမဲ့လည်း အာ့ထောင်က ကိုယ့်အတွက် အထူးဟင်းပွဲ တစ်ပွဲ ချက်ပေးဦးမှာလား”
“ဒါပေါ့၊ ချက်ပေးမှာပေါ့။ ”ကျီကျောက် ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက တံတားကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်သွားသည်။
“ရှင်တို့ ခဏနားလိုက်ဦး။ ကျွန်မ ဒုတိယအစ်ကိုယို့ နဲ့ စကားပြောပြီး စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ မီးဖိုချောင်လေးကို ငှားလိုက်ဦးမယ်”
“ကိုယ် လိုက်ခဲ့ရမလား”
“မလိုဘူး။” ကျီကျောက်က သူမလက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ”ရှင် ပျင်းနေရင် ချန်ချန်နဲ့ စစ်တုရင်ကစားနေလိုက်။ ကျွန်မ ခဏနေကျရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။”
ညနေစောင်းခါနီးတွင် လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့သည် မီးဖိုချောင်၌ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ရေတွက်နေသည်။
ကျီကျောက်၏ အသံကို ကြားသောအခါ သူသည် စာရင်းစာအုပ်ကို အလျင်အမြန်ချကာ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ကြိုဆိုလိုက်သည်။ ”အာ့ထောင်၊ မီးဖိုချောင်ထဲ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ တစ်ခုခု ထပ်ချက်ဦးမလို့လား”
“ဒုတိယအစ်ကိုယို့က တကယ်ကို မျက်စိလျင်တာပဲ။” ကျီကျောက်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ငါ ခဏနေ ကြက်သားချောင်းကြော်လေး နည်းနည်း ကြော်မလို့။ စိတ်မပူပါနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုယို့ရေ။ အစ်ကို့အတွက်လည်း တစ်တုံး ရမှာပါ။”
“ဟားဟားဟား။” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ချက်ချင်းကို ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ”ဒါဆို ငါ စောင့်နေလိုက်ဦးမယ်။”
ကျီကျောက်က ပြုံးလျက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။ အင်္ကျီအကာဝတ်ပြီးနောက် သူမသည် ကြက်သားချောင်းကြော်များ ပြင်ဆင်တော့သည်။
အစပ်ကြက်သားချောင်းကြော်ထက် ကျီကျောက်က ဆီးသီးချိုကြက်သားချောင်းကြော်ကို ပိုနှစ်သက်သည်။
ကြက်သားချောင်းကြော်ကြော်ခြင်းသည် မခက်ခဲပေ။ အချိန်နှင့် မီးကို ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သရွေ့ ကြက်သားချောင်းကြော်သည် အပြင်ဘက်တွင် ကြွပ်ရွပြီး အတွင်းဘက်တွင် နူးညံ့ကာ ကြွပ်ရွပြီး အရသာရှိမည်ဖြစ်သည်။
ကြက်သားချောင်းကြော်အပြင် ကျီကျောက်သည် အမဲသားအစာသွပ်မုန့်ပြားလည်း ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
အစာသွပ်မုန့်ပြားနှင့် ရှောင်ပိန်း ပြုလုပ်ပုံနည်းလမ်းများမှာ ကွဲပြားမှုအချို့ရှိသေးသည်။ အစာသွပ်မုန့်ပြားသည် ပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့် မီးအပူကို ပိုမိုဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ ကျီကျောက်သည် လက်ဆေးပြီးနောက် သူမသည် အမဲသားအစာသွပ်မုန့်ပြားများကို ပြုလုပ်တော့သည်။
သူမသည် ပြင်ဆင်ထားသော ပေါင်မုန့်ပြားပေါ်တွင် အမဲသားအစာသွပ်ကို ညီညာစွာဖြန့်ပြီး မီးဖိုချောင်တွင် ခုနစ်မိနစ်မှ ရှစ်မိနစ်အထိ ဖုတ်ရန် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ မကြာမီ ပေါင်မုန့်ပြား၏ မွှေးရနံ့များ ထွက်လာသည်။ သူမ ၎င်းကို ထုတ်ယူသောအခါ နှမ်းနှင့် ကြက်သွန်မြိတ်အချို့ကို အပေါ်မှ ဖြူးပေးလိုက်ရာ ရနံ့သည် ပိုမိုမွှေးလာသည်။
ကြက်သားချောင်းကြော်နှင့် အစာသွပ်မုန့်ပြားများအပြင် ကျီကျောက်သည် မြေပဲနှင့် ဝက်နံရိုးစွပ်ပြုတ်ကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ယခင်ကနှင့်မတူပဲ ကျီကျောက်သည် စွပ်ပြုတ်ပါဝင်ပစ္စည်းများကို မြေအိုးငယ်လေးထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ ဤနည်းလမ်းကို မြေအိုးစွပ်ပြုတ်ဟု ခေါ်သည်။
ညလယ်ပိုင်းသို့ရောက်သောအခါ ရှန်းယောင်နှင့် ကျီချန်တို့သည် အနည်းငယ် ဗိုက်ဆာလာသည်။
“ယောက်ဖ” ကျီချန်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ ကျောက်တုံးကို ရုတ်တရက် ချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ရှန်းယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ”ကျွန်တော် အစ်မကို သွားရှာချင်တယ်”
“မစိုးရိမ်ပါနဲ့” ရှန်းယောင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ချန်ချန်၊ အာ့ယောင်၊ လာစားရအောင်။”
ကျီကျောက်သည် ဗန်းတစ်ချပ်နှင့် တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ရှန်းယောင်က သူမကို ကြိုဆိုရန် အလျင်အမြန် ထွက်လာသည်။ သူသည် သူမထံမှ ဗန်းကို သဘာဝအတိုင်း ယူလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ ”အာ့ထောင်၊ စားစရာတွေ သယ်ဖို့ ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ့်ကို လှမ်းမခေါ်တာလဲ”
“ရပါတယ်၊ မလေးပါဘူး” ကျီကျောက်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ ”ချန်ချန်၊ လာ ဒါလေး မြည်းကြည့်”
သူမသည် ဝါးတူသေးသေးလေးတစ်ချောင်းကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူကာ ကြက်သားချောင်းကြော် အတုံးသေးသေးလေးကို ထိုးပြီး ကျီချန်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခွံ့ပေးလိုက်သည်။ ”မြည်းကြည့်”
ကျီချန်သည် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပါးစပ်ဖွင့်ကာ တစ်ကိုက်စားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယနှင့် တတိယ အသားတုံးများကို ဆက်တိုက်စားလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်။” ကျီချန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပျူငှာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အာ့ယောင်၊ ရှင်လည်း မြည်းကြည့်ဦးမလား” ကျီကျောက်က ပျော်ရွှင်စွာ ကြက်သားချောင်းကြော် နောက်တစ်တုံးကို ထိုးပြီး ရှန်းယောင်၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။
ရှန်းယောင်က ပြုံးပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ကိုက်စားလိုက်သည်။
“အရသာရှိတယ်လို့ ထင်လား။ ကျွန်မ ကြက်သားချောင်းကြော်တွေကို ဆီးသီးချိုမှုန့်တစ်ထပ်နဲ့ သေချာလေး ထုပ်ထားတာ။ ဒီလိုဆို ကြက်သားချောင်းကြော်က နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ဆီးသီးရနံ့လေးရပြီး ကြက်သားချောင်းကြော်ရဲ့ အဆီပြန်တဲ့ အရသာကို သက်သာစေတယ်။ ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ”
နောက်ဆုံးတွင် ကျီကျောက်၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် သူက ပြောလိုက်သည်။
“အမြင်လည်း လှ၊ အရသာလည်း ကောင်းတယ်။”
ကျီကျောက်က သူ့ဆိုလိုရင်းကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များ နီရဲလာသည်။
“အမ်၊ ငါ မင်းကို ကြက်သားချောင်းကြော် ဘယ်လိုအရသာရှိလဲလို့ မေးနေတာလေ။ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ”
“ဘယ်လိုထင်လဲ၊ အာ့ထောင်” ရှန်းယောင် က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သူမ၏ မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ရန် အတင်းအကြပ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“မသိဘူး၊ နားမလည်ဘူး။” ကျီကျောက်က နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ချောင်းဟန့်ကာ သူ့အကြည့်ကို ချက်ချင်းဆိုသလို ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။ သူမက ကျီချန်ကို မှာကြားလိုက်သည်။ ”ချန်ချန်၊ ခဏနေရင် အိုးထဲက ဝက်နံရိုးစွပ်ပြုတ်ကို သောက်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”
“အာ့ထောင်၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ”
“ဒုတိယအစ်ကိုယို့ကို တစ်ခုလောက် မေးစရာရှိလို့ပါ” ကျီကျောက်က သူမ၏ မှာကြားချက်များကို ပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ အောက်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်ဆင်းသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့သည်လည်း ဆီးသီးချိုအရသာ ကြက်သားချောင်းကြော်ကြီးတစ်တုံးကို နှစ်သက်စွာ စားနေသည်။
“အာ့ထောင်၊ မင်းရဲ့ ကြက်သားချောင်းကြော်တွေက အရမ်းအရသာရှိတာပဲနော်။ ပြီးတော့ ဒီစွပ်ပြုတ်ကလည်း မဆိုးပါဘူး။” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က စိတ်ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ”အထူးသဖြင့် ဒီမြေပဲနဲ့ ဝက်နံရိုးစွပ်ပြုတ်က ချိုပြီး အဆီလည်း မပြန်ဘူး”
“မြေအိုးစွပ်ပြုတ်က မူလရနံ့ကို ကျန်စေတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဒီနေ့ ညီမ လုပ်ထားတဲ့ မြေပဲနဲ့ ဝက်နံရိုးစွပ်ပြုတ်က မီးအပူနည်းနည်းလိုနေတုန်းပဲ။ မီးသွေးခဲနဲ့ ခြောက်နာရီကျော်ကြာတည်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အသားဓာတ်ရဲ့ အရသာက ပိုကြွယ်ဝပြီး စွပ်ပြုတ်ထဲက ဝက်နံရိုးတွေကို ပိုနူးညံ့သွားစေလိမ့်မယ်။”
ကျီကျောက်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ရှင်းပြသည်။ ”တကယ်တော့ မြေအိုးစွပ်ပြုတ်နဲ့ မြေအိုးထမင်းက အာနိသင် အတူတူပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နှစ်ခုလုံးက သီးသန့်အိုးတွေနဲ့ လုပ်ထားတာမို့လို့ပဲ။ တစ်ခုက မြေအိုးကို သုံးပြီး နောက်တစ်ခုက ရွှံ့စေးမြေအိုးကို သုံးတာပဲ ကွာပါတယ်”
“တင်းယွမ်ကောင်တီမှာ ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာလို့ ပိုပူလေလေ၊ ညီမတို့ရဲ့ အစားအသောက်ကို ပိုဂရုစိုက်ရမယ်” ကျီကျောက်က အလေးအနက် ရှင်းပြသည်။ ”ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖေဖော်ဝါရီလရဲ့ နွေဦးလေက ကတ်ကြေးတစ်လက်လို ခပ်ရှရှ တိုက်ခတ်နေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ညီမရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒီအချိန်မှာ စွပ်ပြုတ်ပိုသောက်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆေးဝါးတွေက အစားအသောက်ထက် မသာလွန်ဘူး။”
“မှန်တယ်” သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့သည် ခေါင်းညိတ်မိသွားသည်။ ”အာ့ထောင်၊ မင်းပြောတာ မှန်ကန်တယ်။ မင်းရဲ့ မြေအိုးထမင်းကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် ငါ့မှာ အကြံတစ်ခု ရလာတယ်။ မင်း နားထောင်ကြည့်မလား”
“ကောင်းပြီလေ။” ကျီကျောက်က ချက်ချင်းသဘောတူပြီး သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ယဉ်ကျေးစွာ ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်း အရင်က စီရင်စုမြို့တော်မှာ ဆိုင်ဖွင့်ချင်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်မဟုတ်လား။ ငါက ခြောက်လ တစ်ကြိမ် စီရင်စုမြို့တော်ကို သွားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စီရင်စုမြို့တော်ကို သွားမှ လက်ရှိအစားအစာတွေကို နားလည်နိုင်မယ်။ ဒီလိုဆို ငါ ဆက်ပြီး လေ့လာပြီး ဟင်းပွဲအသစ်တွေ ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က သူ့ပန်းကန်လုံးနဲ့ တူကို ချလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ရှင်းပြသည်။
“မင်းကို ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မင်းမြို့တော်မှာ ဆိုင်ဖွင့်ချင်တယ်လို့ ပထမဆုံးကြားတုန်းက မင်းရဲ့ အတွေးတွေက အရမ်းရိုးရှင်းတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တယ်။ မြို့တော်က ဘယ်နေရာလဲ။ အဲဒီက မြေတစ်လက်မချင်းစီက တန်ဖိုးကြီးတယ်။ ပြီးတော့ မြို့တော်ရဲ့ ကျူးချွေ့လမ်းမပေါ်မှာ နှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းရှိ စားသောက်ဆိုင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းရဲ့ အတွေးတွေကို မသိစိတ်ကနေ ပယ်ချခဲ့တာ”
“ဒါပေမဲ့ မင်းစာရင်းပြုစုထားတဲ့ အဆိုပြုချက်ကို အသေးစိတ်ဖတ်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက် အာ့ထောင်၊ မင်းက ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အမြတ်အစွန်းအများဆုံးကို အရှာဖွေနိုင်ဆုံး ရဲရင့်တဲ့ ကောင်မလေးလို့ ပြောချင်မိတယ်။”
လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ လက်မထောင်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။ ”ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ချွင်းဖန့်စားသောက်ဆိုင်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။”
“ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ ဒါဆို ငါ လက်ဖက်ရည်ကို ဝိုင်အစား အသုံးပြုပြီး ဂုဏ်ပြုလိုက်တော့မယ်... ဒုတိယအစ်ကိုယို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
***