အစ်ကိုကြီး လိမ်လည်ခံရခြင်း
Vol. 16 Ch. 255
လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခွက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ ခွက်နှင့် တိုက်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းရဲ့ ချွင်းဖန့်စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်း အောင်မြင်ပါစေလို့ ကြိုတင်ဆုတောင်းပေးပါတယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယအစ်ကိုယို့။” ကျီကျောက်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။
သူမမှာ အသေးစိတ်စီမံကိန်းရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယခုနှစ်တွင် ကြက်ကြော်ဆိုင်ကို ကောင်းစွာ လုပ်ကိုင်ရမည်။ ပထမဆုံး ရွှေတစ်ပုံးစာရပြီးနောက် မြို့တော်သို့သွားကာ သင့်လျော်သော ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်ကို ရွေးချယ်မည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချွင်းဖန့်စားသောက်ဆိုင်၏ ကုန်အမှတ်တံဆိပ်ကို အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်ရမည်။
“ဒါနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ ညီမမှာ အစ်ကို့ကို မေးစရာ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်” ကျီကျောက်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။”ကျောက်ဆန်ဆိုင်က ဆိုင်ရှင်ကျောက်နဲ့ ရင်းနှီးလား မသိဘူး။ အဲဒီဆိုင်ရှင်ကျောက်က ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူလား”
“အရှေ့လမ်းထိပ်က ကျောက်ဆန်ဆိုင်ကို ပြောတာလား” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ပထမတော့ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒီမေးခွန်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်က မေးခဲ့မယ်ဆိုရင် လောင်ကျောက်က ရိုးသားဖြောင့်မတ်တယ်လို့ ပြောမှာပါ။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူ့ဆီမှာ ဆန်သွားဝယ်ရင် ပိုပေးပြီး အလေးချိန် မလျော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက လောင်ကျောက် အပေါင်းအသင်းမှား သူ့ယောက္ခမနောက်လိုက်ပြီး လောင်းကစားလုပ်ခဲ့တယ်။ သူက သူ့ဘဝကို ဂရုမစိုက်တဲ့ လောင်းကစားသမား ဖြစ်လာတယ်။ သဘာဝကျကျပဲ သူ့ဆန်ဆိုင်ရဲ့ လုပ်ငန်းက အကြီးအကျယ် ကျဆင်းသွားတယ်”
“ဒါပေမဲ့ သူက နောက်ထပ်ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့ထားတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ဘယ်လိုလူမိုက်က လောင်ကျောက်ရဲ့ အရှုပ်ကို ဆက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိနေလဲ မသိဘူး။ လောင်ကျောက်က အနည်းဆုံး ငွေလျန်း ( ၁၀၀၀ ) လောက် အကြွေးတင်နေတယ်လို့ ငါထင်တယ်။”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ ကျီကျောက်၏ နှလုံးသားက လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာက အကြီးအကျယ် ဖြူဖျော့သွားသည်။
တကယ်တော့ ပိုင်မုန့်တွေက ကောင်းကင်ကနေ အကြောင်းမဲ့ ကျမလာဘူးပဲ။ ကျလာနိုင်တာက ထောင်ချောက်တစ်ခုတည်းပဲ။
“အာ့ထောင်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က သူမ၏ မျက်နှာ သိပ်မကောင်းတာကို သတိထားမိပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ”နင် နေမကောင်းဘူးလား”
“ဒုတိယအစ်ကိုယို့” ကျီကျောက်က ငိုတာထက် ဆိုးတဲ့ အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။
“ကျောက်ဆန်ဆိုင်ကို ဝယ်ယူဖို့လုပ်နေတဲ့သူက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုကြီးပါ”
“အစ်ကိုကြီး။” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ”ရှန်းတာ့လန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒါကို ယုံသွားတာလဲ”
“အစ်ကိုကြီးက ဆိုင်က ကြီးတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒါ့အပြင် ဆိုင်ရှင်ကျောက်က ဆိုင်ဈေးကို အကြိမ်ကြိမ် လျှော့ချပေးခဲ့တာကြောင့် အစ်ကိုကြီး စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့တာလေ” ကျီကျောက်က ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်သည်။ ”ဒီနေ့မှပဲ ဒီအကြောင်းကို ကျွန်မ သိခဲ့ရတာပါ”
ပိုပြီး စိတ်ပျက်စရာကောင်းတာက ရှန်းတာ့လန်က ဆိုင်ရှင်ကျောက်နဲ့ မတရားတဲ့ စာချုပ်တစ်ခုကိုတောင် လက်မှတ်ထိုးခဲ့တာပဲ။
“လောင်ကျောက် မထွက်ခွာခင် ရှန်းတာ့လန်ကို ဒီစာချုပ်ကို ပြန်ဖျက်ခိုင်းလိုက်ချေ။” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။ ”ဒီနေ့ ငါ့မျက်နှာအိုကြီးကို ပေးဆပ်ပြီး ကြားဝင်ပေးမယ်။ အာ့ထောင်၊ အချိန်မဖြုန်းကြရအောင်။ မြန်မြန် ရှန်းကျီအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကိုသွားပြီး ရှန်းတာ့လန်ကို သွားရှာချေ။”
တစ်နာရီကြာပြီးနောက်။
ရှန်းတာ့လန်သည် ဗလာဖြစ်နေသော ဆန်ဆိုင်ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူကိုယ်တိုင် မမြင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ ယုံမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။
“ဆိုင်ရှင်ကျောက်က မြို့ထဲကနေ ညတွင်းချင်း ထွက်သွားခဲ့ပြီ”လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ”ငါ ထင်တာမှန်တယ်ဆိုရင် မင်း သူ့နဲ့ စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ညတွင်းချင်း မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
ရှန်းတာ့လန်သည် သူ့လက်များထဲ ခေါင်းကို မြှုပ်ထားပြီး ဒီအချက်ကို ဝန်ခံဖို့ ငြင်းဆန်နေသည်။
“အစ်ကိုကြီး။” ကျီကျောက်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး တကယ်ကို စိတ်ပူနေသည်။ ”အရမ်းစိတ်မပူပါနဲ့။ အခက်အခဲတွေထက် ဖြေရှင်းနည်းတွေက အမြဲ ပိုများပါတယ်”
“အာ့ထောင်” ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ရှန်းတာ့လန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက မသိစိတ်ကပင် နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။ ”မင်းရဲ့ မရီးကို ဒီအကြောင်း မပြောဖို့ ငါ့ကို ကတိပေးနိုင်မလား”
“တုန်းမေ့... သူက တစ်လအတွင်း ကလေးမွေးတော့မှာ။ ငါ သူ့ကို စိတ်ပူစေချင်ဘူး”
“ကောင်းပါပြီ” ကျီကျောက်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ”ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို စဉ်းစားပြီးပြီလား”
“မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ခရိုင်ရုံးကို အရင်သွားမယ်” ရှန်းတာ့လန်က စိတ်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ဖြေရှင်းနည်းကို စဉ်းစားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ”အရင်ဆုံး ခရိုင်ရုံးမှာ အမှုဖွင့်ပြီးတော့ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းကို အကူအညီတောင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာမယ်။ ဒါ့အပြင် တခြားကောင်းတဲ့ ဖြေရှင်းနည်းကိုတော့ ငါ မစဉ်းစားနိုင်သေးဘူး...”
“ကောင်းပါပြီ”
ညလေတိုက်ခတ်လာပြီး သစ်ရိပ်တွေ လှုပ်ခတ်နေသည်။ လေထဲမှာ ဆီးသီးပွင့်တွေရဲ့ ကျန်နေသေးတဲ့ ရနံ့တွေ ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။
ကျီကျောက်က စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ဧည့်ခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလို ခံစားရသည်။
“အာ့ထောင်။” ရှန်းယောင်က ချက်ချင်း သူမဘေးနားကို လျှောက်လာပြီး သစ်တော်သီးစွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ”ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“အစ်ကိုကြီး အလိမ်ခံလိုက်ရတယ်” ကျီကျောက်က သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ ”အခု ဆိုင်ရှင်ကျောက်က ပျောက်သွားပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စက နောက်ဆုံး ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး... ကျောက်ဆန်ဆိုင်က စုစုပေါင်း ငွေလျန်း ( ၁၂၃၅ ) လောက် အကြွေးတင်နေတယ်။”
ရှန်းကျီအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကို ရောင်းချရင်တောင် ဒီလောက် များတဲ့ ပိုက်ဆံကို စုဆောင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
“ကျွန်မကပဲ အရမ်း အကဲဆတ်နေတာလား မသိဘူး၊ ဆိုင်ရှင်ကျောက်က အစ်ကိုကြီးကို ချဉ်းကပ်တုန်းက မရိုးသားဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်။” ကျီကျောက်က သူ့ခါးကို လက်နဲ့ ဖက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် မှီတွယ်လိုက်သည်။ သူမက လေသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ ”ပြီးတော့ ဒါတွေအားလုံးက အစ်ကိုကြီးကို တမင်ပစ်မှတ်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုလိုပဲ”
“သိပ်မစဉ်းစားနဲ့” ရှန်းယောင်က သူမခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ ”အခြေအနေက အဆိုးဆုံးကို မရောက်သေးဘူး။ ကိုယ်တို့ တုန်လှုပ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ အာ့ထောင်၊ တစ်နေကုန် ပင်ပန်းလာပြီ။ ကောင်းကောင်းအနားယူပါ”
“ကောင်းပါပြီ။”
နောက်နေ့မနက်တွင် ရှန်းတာ့လန်သည် ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်၏ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်၏ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကြမ်းတမ်းသော လူအုပ်စုကြီး ရပ်နေသည်။ ထိုလူများသည် တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန်ထားလို့ရပုံမပေါ်ပေ။
“လူကြီးမင်းတို့၊ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင် စီးပွားရေး စဖွင့်ဖို့ အချိန်မကျသေးပါဘူး။” ရှန်းတာ့လန်က သူ့ကိုယ်သူ ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းချုပ်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ထွီ…။ ငါတို့ မုန့်လာဝယ်တာ မဟုတ်ဘူး။”
“မင်းကို မေးပါရစေဦး၊ မင်းက အရှေ့လမ်းပေါ်က ကျောက်ဆန်ဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်အသစ်လား”
“အဲဒီက ကောင်စုတ်ကျောက်ရှုက ထွက်ပြေးသွားတာလား”
“သူက ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေဆီက ပိုက်ဆံ အများကြီး အကြွေးတင်နေတယ်။ ဒါကို မင်း သိတယ်မလား”
“မင်းက ဆန်ဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်အသစ်ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ လုပ်ခလစာကို အရင်ရှင်းပေးပါ။”
ထိုလူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြောဆိုကြပြီး ရှန်းမိသားစုတစ်စုလုံးကို ဝိုင်းရံထားသည်။
ရှန်းတာ့လန်သည် သူ့နဖူးမှ ချွေးစီးများကို စိုးရိမ်တကြီး သုတ်ပြီး အလျင်စလို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ”လူကြီးမင်းတို့၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီကိစ္စတွေကို ထိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွေးနွေးလို့ မရဘူးလား”
“ထွီ...။ မင်းတို့ မတရားတဲ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ ငါ မဆွေးနွေးဘူး။”
“မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းတို့ မတရားတဲ့ ကုန်သည်တွေက ငါတို့လို ဆင်းရဲတဲ့ အလုပ်သမားတွေရဲ့ တန်ဖိုးကို ညှစ်ထုတ်ဖို့ပဲ သိတာ။”
“အတိုချုပ်ပြောရရင် မင်း လောင်ကျောက်ရဲ့ ဆိုင်ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ လစာကို အရင်ရှင်းပေးရမယ်။”
“မင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွက်ချက်ဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင် ဒီနေ့ ငါတို့ မပြန်ဘူး။ လာကြ။ ညီအစ်ကိုတို့၊ ဒီနေ့ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ရဲ့ တံခါးရှေ့မှာ ရပ်နေကြစို့။ မင်းတို့ရဲ့ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်က မုန့်တွေကို ဘယ်သူတွေ ဝယ်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်။”
ရှန်းတာ့လန်သည် ဆန်ဆိုင်မှ အလုပ်သမားများက ဒီလောက် မဆင်မခြင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
“ညီလေး၊ ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး ညှိနှိုင်းလို့ မရဘူးလား” ရှန်းတာ့လန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ အစက ကျောက်ဆန်ဆိုင်ကို ဝယ်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ လောင်ကျောက်က မင်းတို့ကို ပိုက်ဆံ အကြွေးတင်နေလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ရမယ်မလား။ ပိုက်ဆံအကြွေးတင်တဲ့သူက လောင်ကျောက်လေ။ မင်းတို့ သူ့ဆီက အကြွေးလိုချင်ရင် သူ့ကို ရှာသင့်တယ်။ ဒါက မမှန်ကန်ဘူးလို့ မင်း မထင်ဘူးလား”
“ထွီ...။” လူအုပ်ကို ဦးဆောင်နေသော လောရှည်က ရှန်းတာ့လန်၏ မျက်နှာပေါ်ကို တံတွေးထွေးချလိုက်သည်။
“မင်းလည်း မတရားတဲ့ စီးပွားရေးသမားပဲ၊ ငါ မသိဘူးလို့ မင်းထင်နေလား။ လောင်ကျောက်က ပိုင်ရှင်အသစ်က စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးပြီးသားလို့ ပြောတယ်။ သူက ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ လစာကို ရှင်းပေးလိမ့်မယ်။ ဒီစာချုပ်က ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိတယ်။”
***