ငါ့မိန်းမကို လက်ညှိုးမထိုးနဲ့
Vol. 17 Ch. 256
ရှန်းယောင်နှင့် ကျီကျောက်တို့ရောက်သွားသောအခါ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
ရန်လိုနေသော ဆန်ဆိုင်အလုပ်သမားများနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ရှန်းတာ့လန်တို့ ဖြစ်သည်။
ကျီကျောက်သည် စိတ်ကူးတစ်ခု ရပြီး အလျင်အမြန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် သူမလက်ထဲမှ ခေါင်းလောင်းကို အားကုန်ခေါက်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်၏ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အရှက်မရှိ ပြုမူနေသော ဆန်ဆိုင်အလုပ်သမားအုပ်စု တစ်စုလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“အာ့ထောင်၊ တတိယညီလေး” ဘယ်သူဘယ်ဝါလဲဆိုတာ မြင်ပြီးနောက် ရှန်းတာ့လန်သည် သက်ကယ်မြက်ပင် တစ်ပင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်မိသလို ခံစားရသည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ မကြောက်ပါနဲ့” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှန်းယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ရှန်းယောင်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လှည့်သွားကာ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ပြီး ထိုင်ခုံတစ်ခု ယူထုတ်လာခဲ့သည်။
“လူကြီးမင်းတို့၊ ကျွန်မစကားကို နားထောင်ပေးပါ။” ကျီကျောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ”ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်က တာဝန်သိတဲ့ ကုန်သည်ပါ။ ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့မှ နိမ့်ကျတဲ့ အလုပ်မျိုး မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကို ရိုးသားစွာ လုပ်ကိုင်မယ်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လုပ်ဆောင်နေတာပါ။ ဒါကြောင့် ညီအစ်ကိုတို့။ နောက်တစ်ခါ စကားပြောတဲ့အခါ ဦးနှောက်လေး နည်းနည်း သုံးပေးပါ။”
ကျီကျောက်က အကျယ်ဆုံး အော်ဟစ်နေသော အရပ်ရှည်သူကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ”ရှင့်လက်ထဲမှာ စာချုပ်တစ်ခုရှိတယ်လို့ အခုလေးတင် ပြောလိုက်ပေမဲ့ အမှန်တရားကို ရှင် နားမလည်သေးဘူးနဲ့ တူတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်နဲ့ ကျောက်ဆန်ဆိုင် ကြားမှာ ချုပ်ဆိုထားတဲ့ စာချုပ်က မတရားပါဘူး။ တနည်းအားဖြင့် ကျွန်မတို့ရဲ့ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကလည်း နစ်နာသူတွေပါပဲ။”
“ကျွန်မတို့အစ်ကိုကြီးက အမှုဖွင့်ဖို့ ခရိုင်ရုံးကို သွားချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့က ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ရဲ့ တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားကြတယ်။ ဘာလဲ။ တင်းယွမ်ကောင်တီမှာ ဥပဒေတွေ မရှိဘူးလို့ ရှင်တို့ တကယ် ထင်နေကြတာလား” ကျီကျောက်က ပြတ်ပြတ်သားသား မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ဒီအရူးလိုမိန်းမက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။ ဒီမှာ ဝင်ဆုံးဖြတ်ဖို့ မင်းနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူးမလား” အရပ်ရှည်ရှည် မျက်နှာစုတ်ချွန်းချွန်းနှင့်လူက ကျီကျောက်ကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။ ”ဒီမှာ မင်း ငါ့ကို မလှည့်စားနဲ့။ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်က စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီးသား။ အဲဒီမှာ အဖြူနဲ့ အမည်း ရှင်းလင်းအောင် ရေးထားတယ်။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်က ဒီနေ့ ငါတို့ကို ပိုက်ဆံ မပေးဘူးဆိုရင် ဒီကိစ္စက ဒီမှာတင် ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ရှန်းယောင်က မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး မျက်နှာစုတ်ချွန်းချွန်းနှင့်လူအနားသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ လျှောက်သွားသည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အာ့ထောင်ကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးနေသော သူ့လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူ့လေသံနိမ့်နိမ့်က ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ”ငါ့မိန်းမကို လက်ညှိုးမထိုးနဲ့”
“ထွီ...၊ ဒီအရူးမ ဘယ်က လာတာလဲ... အား…။”
ထိုလူ စကားမဆုံးခင် ရှန်းယောင်က သူ့လက်ညှိုးကို ခံစားချက်မဲ့စွာဖြင့် ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။
ထိုလူက နာကျင်စွာ အသံတိုးတိုး ညည်းညူလိုက်သည်။
“ညီအစ်ကိုတို့၊ ငါ့အတွက် ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကို ရိုက်ချိုးပေး။”
ဆန်ဆိုင်မှ အလုပ်သမားများက ရူးသွပ်သွားပုံရသည်။ သူတို့က ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး ပစ္စည်းများကို စတင်ရိုက်ချိုးကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်သည် ရှုပ်ပွနေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သတင်းရရှိထားသော ဘီလစ်စာရေးများ နောက်ကျမှ ရောက်ရှိလာသည်။
“ရပ်လိုက်။”
“ဒါက အရမ်းလွန်လွန်းနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား”
“သူတို့အားလုံးကို ဖမ်းခေါ်သွား။”
ဆန်ဆိုင်မှ အလုပ်သမားများနှင့် ရှန်းတာ့လန်တို့ကို ဘီလစ်စာရေးများက ဖမ်းခေါ်သွားသည်။
“အာ့ထောင်၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ကျီကျောက်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲလိုက်သည်။”မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး အဆင်ပြေပါ့မလား”
“အကြီးဆုံးမရီး၊ စိတ်မပူပါနဲ့” ကျီကျောက်က သူမကို အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ”အာ့ယောင်နဲ့ ကျွန်မ နည်းလမ်းရှာလိုက်ပါ့မယ်။ အစ်ကိုကြီး အဆင်ပြေမှာ သေချာပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့...” သူမ စဉ်းစားလေလေ အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ပိုပြီး စိုးရိမ်လာလေလေဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ကိုယ်ဝန်ကိုပင် ထိခိုက်လာစေခဲ့သည်။
တစ်နာရီကြာပြီးနောက်။
မျက်ရည်များ ရွှဲနစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် အကြီးဆုံးမရီးရှန်းကို ကြည့်ပြီး ကျီကျောက်က သူမ၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမက ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။”အကြီးဆုံးမရီး၊ ခုနက သမားတော်ပြောတာကို ကြားတယ်မလား။ အစ်မက တစ်လအတွင်း မွေးတော့မှာ။ ဒါက အရေးကြီးတဲ့အချိန်ပါ။ အစ်မရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေက ဒီလောက် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေရင် ကလေးရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဟိုဟိုဒီဒီ အတွေးမများဖို့ ကျွန်မကို ကတိပေးပါ၊ ရရဲ့လား”
“အာ့ထောင်၊ ငါ မင်းရဲ့ အစ်ကိုအတွက် စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။ ”ဆိုင်ရှင်ကျောက်မှာ စိတ်ကောင်းမရှိဘူးဆိုတာ ငါ သိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ငါ့ရဲ့ အကြံဥာဏ်ကို နားမထောင်ဘူး... ငါ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို ပိုပြီး သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့ရင် အခြေအနေတွေက ဒီလောက်ဆိုးရွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ ငါ့အမှားတွေပါ... ဟူးဟူး...”
“အကြီးဆုံးမရီး၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပါ။” ကျီကျောက်က သူမ၏ ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ ”ဆိုင်ရှင်ကျောက်က အစ်ကိုကြီးနဲ့ နီးစပ်တဲ့အချိန်ကစပြီး ဒါတွေအားလုံးက ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ။ ဒါကြောင့် အစ်မ အပြစ်တွေလို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒါက အစ်မတို့ရဲ့ အမှားမဟုတ်လို့ပဲ။”
“ဒါပေမဲ့...”
“ဒါပေမဲ့ဆိုတာ မရှိဘူး။” ကျီကျောက်က သူမကို တားမြစ်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မ၊ သိပ်မစဉ်းစားပါနဲ့။ ကိုယ်ဝန်တည်ငြိမ်တဲ့ ဆေးကို သောက်ပြီးရင် ခဏနားလိုက်ပါ။ အပြင်က ကိစ္စတွေကို ကျွန်မနဲ့ ထားခဲ့လိုက်ပါ”
အကြီးဆုံးမရီးရှန်းကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ကျီကျောက်က မျက်နှာစာဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖုန့်ချွင်းယန်က ဆိုင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည်။ သူမက ခြေသံကြားသောအခါ ကျီကျောက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ ”အစ်မအာ့ထောင်”
“ချွင်းယန်၊ ငါတို့ အတူတူ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြမလား” ကျီကျောက်က ချက်ချင်း သူမလက်ကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး ဖုန့်ချွင်းယန်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။
သူမတို့နှစ်ဦးသည် ဆိုင်ကို အလျင်အမြန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အားအင်ကုန်ခမ်းပြီး ကျောကို မဆန့်နိုင်တော့သည်အထိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။
ဖုန့်ချွင်းယန်က ပျားရည် နှစ်ခွက်ကို ချက်ချင်း ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ ”အစ်မအာ့ထောင်၊ ဒါလေး နည်းနည်းလောက် သောက်လိုက်ပါလား”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချွင်းယန်”
“အစ်မအာ့ထောင်၊ တကယ်တော့ ခဲအိုက ညီမလေးကို မပြောစေချင်တဲ့အရာတစ်ခုရှိတယ်...“ ဖုန့်ချွင်းယန်က စဉ်းစားပြီး သူမရင်ထဲက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ”တကယ်တော့ ခဲအိုက ကျွန်မကြောင့် ဆိုင်ကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ အတင်းလုပ်ခဲ့တာပါ”
“ဟင်… ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
“ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ညီမ ဆိုင်စောင့်နေတုန်းက တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တယ်”
ဖုန့်ချွင်းယန်က ခေါင်းငုံ့ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ”အဲဒီတုန်းက ဆိုင်ရှင်ကျောက်က သခင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ အတူ မုန့်လာဝယ်တယ်။ ခဲအိုက အဲဒီသခင်လေးက ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား သခင်လေးမားဖြစ်ပြီး အရမ်းလိင်ကိစ္စကို ခုံမင်သူလို့ ပြောတယ်။ သူ မုန့်ဝယ်ရင်း ကျွန်မကို ထိကပါးရိကပါးလုပ်ချင်ခဲ့တယ်။”
“ခဲအိုက ကျွန်မကို ကူညီပြီး ကျွန်မက စေ့စပ်ပြီးပြီလို့တောင် ပြောပေးခဲ့တယ်” ဟု ဖုန့်ချွင်းယန်က အသံတုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ သခင်လေးမားက လက်မလျှော့ပဲ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကိုတောင် အကြိမ်များစွာ လာပြီး ကျွန်မကို ထိကပါးရိကပါးလုပ်ချင်ခဲ့တယ်... ခဲအိုမှာ တကယ်ကို တခြားရွေးချယ်စရာမရှိပဲ ကျွန်မကို လက်ထပ်ပွဲ စီစဉ်ပေးဖို့ အောင်သွယ်တော်တစ်ယောက်ကို ငှားခဲ့ရတယ်”
“အောင်သွယ်တော်စွင်းက မိတ်ဆက်ပေးတဲ့လူက ဆိုင်ရှင်ကျောက်ရဲ့ တူလည်းဖြစ်ပြီး ကျန်းမိသားစု စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ သခင်လေးလည်း ဖြစ်တယ်။ ဒါ့ကြောင့် ခဲအိုက ဆိုင်ရှင်ကျောက်ကို ယုံကြည်ဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ဒီကိစ္စကို အသုံးပြုပြီး ဆိုင်ရှင်ကျောက်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းရဖို့ပဲ။ ဒီလိုဆို ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်”
“အစ်မကြီးကို ဒီအကြောင်း ပြောပြချင်ခဲ့ပေမဲ့ ခဲအိုက မပြောစေချင်ဘူး... ခဲအိုက အစ်မကြီး ကလေးမွေးတော့မှာမို့ ဒီအတွက် စိတ်မပူစေချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။” ဖုန့်ချွင်းယန်က ပြောလေလေ၊ သူမ ပိုပြီး ဝမ်းနည်းလေလေ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များက ကြိုးပြတ်နေသော စွန်တစ်ကောင်လို ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေသည်။ ”အစ်မအာ့ထောင်၊ ဒါတွေအားလုံး ကျွန်မအမှားတွေပါ... ဝူးဝူး...”
ကျီကျောက်က ဒီကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်မှာ ဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းရှိနေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
သူမက ရုတ်တရက် တခြားအရာတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသည်။ သူမ ဖုန့်ချွင်းယန်အကြောင်း အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည်။
အိပ်မက်ထဲတွင် ဖုန့်ချွင်းယန်က ပိုးသားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သခင်လေးမားရဲ့ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်း ဇာတ်လမ်းက ပိုလို့တောင် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းခဲ့သည်။
ဒီကိစ္စကြောင့် ရှန်းတာ့လန်ဟာ မတရားတဲ့ ထောင်ဒဏ်ကို ခံခဲ့ရသည်။
ကျီကျောက်က သူမ သတိပေးလိုက်ရင် ဒီကိစ္စ ထပ်မဖြစ်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ စာအုပ်ထဲက ဇာတ်လမ်းက တခြားပုံစံနဲ့ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
***