ထူးဆန်းသည်
Vol. 17 Ch. 257
ကျီကျောက်က သူမလက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သေချာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။
တနည်းအားဖြင့် သူမရဲ့ အသွင်အပြင်က စာအုပ်ရဲ့ မူရင်းဇာတ်ကြောင်းကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။
မဟုတ်ဘူး၊ သူမက ဇာတ်ကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားဝင်ခဲ့ပြီးပြီ။ မဟုတ်ရင် ရှန်းမိသားစုမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ကာလကတည်းက တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
“အစ်မအာ့ထောင်၊ ကျွန်မ တကယ်ကို ကြောက်နေတယ်... ခဲအိုကို တစ်ခုခု တကယ်ဖြစ်ခဲ့ရင် အစ်မကြီးက သေချာပေါက် မခံစားနိုင်လောက်ဘူး။” ဖုန့်ချွင်းယန်က ကျီကျောက်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမရဲ့ ရင်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိုးရိမ်မှုအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“အစ်မအာ့ထောင်၊ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ”
“ချွင်းယန်၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပါ။”ကျီကျောက်က သူမရဲ့ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။”ဘာမှ မတွေးနဲ့။ အခု မင်းအတွက် အရေးကြီးဆုံးက အကြီးဆုံးမရီးကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ”
“နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကို ပိတ်ထားကြစို့။ အစ်ကိုကြီး ပြန်လာရင် ငါတို့ အေးဆေး စဉ်းစားကြတာပေါ့”
ကျီကျောက်က သေချာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက မုန့်အိတ်နှစ်အိတ်ကို သယ်ပြီး ခရိုင်ရုံးသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။
သူမက မူလက မားထုန်ကို တွေ့ဆုံပြီး သတင်းအချက်အလက်တွေ ထပ်မေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။
အိမ်တော်ထိန်းမားက သခင်မကြီးမားနှင့်အတူ ခရိုင်မြို့တော်ကို ပြန်သွားခဲ့တာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျီကျောက်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီး သတင်းစောင့်ဖို့ ခရိုင်ရုံးကို သွားခဲ့သည်။
ရှန်းတာ့လန်ကို တရားသူကြီးတွေက ခေါ်ဆောင်သွားတဲ့အခါ ရှန်းယောင်လည်း နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ရှန်းယောင်က တစ်နေကုန် စောင့်ခဲ့သည်။ ညနေစောင်းခါနီးတွင် သူတစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မြင်တော့ ကျီကျောက်ရဲ့ ရင်ထဲ နာကျင်သွားသည်။
“စားသောက်ဆိုင်ကို အရင်ပြန်ကြမလား”
“ကောင်းပြီလေ” ရှန်းယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ”ပြန်ရောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့”
သူတို့နှစ်ဦး စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က စားပွဲထိုးကို ရိုးရိုးခေါက်ဆွဲ နှစ်ပန်းကန် ချပေးဖို့ ချက်ချင်း မှာလိုက်သည်။
သို့သော် ကျီကျောက်နှင့် ရှန်းယောင်တို့မှာ အစာစားချင်စိတ် သိပ်မရှိကြပေ။
“ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ၊ ငါတို့ စားရဦးမှာပဲ။” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ချက်ချင်း အကြံပေးလိုက်သည်။ ”အာ့ထောင်၊ ရှန်းယောင်၊ မင်းတို့ ခေါက်ဆွဲ အရင်စားလိုက်ပါဦး။ ငါတို့တွေ စားပြီးမှ ဆွေးနွေးလို့ရတာပေါ့”
“ကျောက်ရှုက ကိုယ့်အစ်ကိုကြီးအတွက် အစောကြီးကတည်းက တွင်းကြီးကြီး တူးထားတာ” ရှန်းယောင်က စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ သူ့မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ညှစ်လိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ကျောက်ရှုက ခရိုင်ရုံးက ခေါင်းဆောင်ချီနဲ့ ကြိုတင်ပြီး ဆက်သွယ်ပြီးသားဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ ဒါ့အပြင် ကိုယ့်အစ်ကိုကြီးက သူ့နဲ့ စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် သူက ခရိုင်ရုံးကိုတောင် သွားပြီး အမှုဖွင့်ထားတာ...”
“နှစ်ဖက်စလုံးက အမှုဖွင့်ဖို့ သွားတုန်းက ခေါင်းဆောင်ချီက ရှိနေခဲ့တယ်။ သူက အစ်ကိုကြီး စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် အကျိုးဆက်အားလုံးကို ခံယူဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ်လို့ အကြိမ်ကြိမ် သေချာ ပြောခဲ့တယ်။ အစ်ကိုကြီးက သဘောတူခဲ့တာ”
“ခေါင်းဆောင်ချီရဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေနဲ့ ဆိုရင် အစ်ကိုကြီးက ဒီဆုံးရှုံးမှုကို သေချာပေါက် ခံရမှာ ကိုယ် ကြောက်တယ်”
“ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းမားက ခေါင်းဆောင်ချီကို ယုံတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူက တင်းယွမ်ကောင်တီကို အုပ်စိုးနေတာ” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က လေသံအေးအေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ သူ့လေသံထဲက ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုက ရှင်းလင်းနေသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ငါ သခင်လေးဆီက စာတစ်စောင် ရခဲ့တယ်။ ငါတို့ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းမား ရာထူးတက်တော့မယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒါကြောင့် ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းက ကိစ္စကြီးကို ကိစ္စလေး ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ချင်တာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းနဲ့ဆို ရှန်းတာ့လန် ခံခဲ့ရတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေက တကယ်ကို ကြီးမားလိမ့်မယ်”
“ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းမားရဲ့ နိုင်ငံရေးအောင်မြင်မှုတွေက ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ သာမန်ပဲလို့ ကြားတယ်။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရာထူးတက်သွားတာလဲ” ကျီကျောက်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စက စွင်းမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်နေမှာကို ငါ ကြောက်တယ်” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က လေသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ ”ကျီဟွေ့ ကိစ္စကို ငါတို့ အရင်က သတိမထားခဲ့မိကြဘူးလား။ အခု စွင်းမိသားစုက တရားရုံးမှာ ထိပ်တန်းရောက်လာပြီဆိုတော့ ငါတို့ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းမားလည်း သဘာဝကျကျ ရာထူးတက်နိုင်တော့မယ်လေ။”
“အာ့ထောင်” ရှန်းယောင်က ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ”အစ်ကိုကြီးကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ ဒီအကြံအစည်က ကိုယ့်ကို ဦးတည်နေမှာ စိုးရိမ်မိတယ်”
သူ့ခြေထောက် ပြန်ကောင်းလာကတည်းက ရှန်းမိသားစုဟာ အဆက်မပြတ် အန္တရာယ်တွေ ကြုံတွေ့နေရသည်။
ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုရှန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ကြောင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ပြီးတော့ ရှန်းမိသားစု မီးလောင်ခဲ့သည်။ အခု ရှန်းတာ့လန်ကိုလည်း မကောင်းဆိုးဝါးလို လိမ်လည်လှည့်ဖြားပြီး ထောင်ချခဲ့သည်။
“ဒီလိုတော့ မထင်ပါဘူးနော်” ကျီကျောက်က မသိစိတ်ကပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ ”ဒါတွေအားလုံးက တိုက်ဆိုင်မှု ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်မလား”
“အာ့ထောင်၊ ဒီလောကမှာ ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီး မရှိပါဘူး” ရှန်းယောင်က သူမကို မော့ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သို့သော် ကျီကျောက်က သူ့ရယ်သံထဲမှာ အရိုးခိုက်စေလောက်အောင် အေးစက်မှုကို ကြားနေရသည်။
“အာ့ယောင်၊ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ”
“အကြီးဆုံးမရီးက အစ်ကိုကြီးကို စောင့်နေတုန်းပဲ၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး”
“အာ့ယောင်၊ မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့။” ကျီကျောက်က အလျင်အမြန် တားမြစ်လိုက်သည်။ ”ဒီကိစ္စရဲ့ အဆိုးဆုံး ရလဒ်က ဆန်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကျောက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အကြွေးကို ကျွန်မတို့ တာဝန်ယူဆပ်ရမှာပဲ။ အများဆုံးကတော့ ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံဆုံးရှုံးရုံပါပဲ။ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အတွက် လက်စားချေဖို့ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ နောက်မကျဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ရှင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ မိုက်မိုက်မဲမဲ တစ်ခုခုလုပ်ရင် ပြန်လှည့်လို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျီကျောက်က အရမ်းကို စိုးရိမ်နေသည်။ သူမ သိသည်။ ရှန်းယောင်က ဒီဆောင်းဦးမှာ ကျင်းပမဲ့ ဆောင်းရာသီစာမေးပွဲမှာ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုဖို့ မူလက စီစဉ်ထားခဲ့တာ။
သူ့ကို တစ်ကြိမ် ထိခိုက်စေခဲ့ရင် ဆောင်းရာသီစာမေးပွဲကို ဝင်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
“အာ့ထောင်၊ ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ” ရှန်းယောင်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ဖျစ်ညှစ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ”စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ်က တရားမဝင်တာ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး”
“တကယ်လား” ကျီကျောက်က ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်သည်။ ”ဒါဆိုရင် ရှင် မဆင်မခြင် ဘာမှ မလုပ်ဘူးလို့ ကျွန်မကို ကတိပေးပါလား”
“ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် ကတိပေးပါတယ်။”
“သခင်လေးက ဒီကိစ္စမှာ ကူညီနိုင်လောက်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ခဏတာ စဉ်းစားပြီး အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။ ”ငါ ချက်ချင်း စာရေးပြီး သခင်လေးဆီ ခိုစာပို့လိုက်မယ်။ သခင်လေးက နည်းလမ်းကောင်း တစ်ခုခု စဉ်းစားနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်”
“ကောင်းပါပြီ” ကျီကျောက်က ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ”ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“အာ့ထောင်၊ ငါတို့ ခင်မင်မှုနဲ့ဆိုရင် ဒါကို ပြောစရာ မလိုပါဘူး။”
ညဉ့်ဦးပိုင်း၌ ရှန်းယောင်က စိုးရိမ်နေသော ကျီကျောက်ကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ”အာ့ထောင်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ် ဒီနေ့ ခရိုင်ရုံးက ဘီလစ်စာရေးတွေနဲ့ စီစဉ်ပြီးပြီ။ အစ်ကိုကြီး နောက်သုံးလေးရက်အတွင်း ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ရှန်းယောင်၊ ဆန်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကျောက်က တကယ်ပဲ အဲ့လောက် အများကြီး အကြွေးတင်နေတာလား”
ကျီကျောက်က ပြတင်းပေါက်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး သစ်ပင်ထိပ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားသော မှိုင်းပျနေတဲ့ လမင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက လေသံတိုးတိုးနဲ့ မေးလိုက်သည်။ ”ဒီနေ့ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကို လာပြီး ပြဿနာရှာတဲ့ ဆန်ဆိုင်က အလုပ်သမားတွေကိုလေ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ထူးဆန်းနေသလို ခံစားနေရတယ်။ သူတို့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ခိုင်းထားတာလို့ ကျွန်မ ခံစားနေရတယ်”
“မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ဆန်ဆိုင်က အလုပ်သမားတွေကို သွားတွေ့ကြမလား” ကျီကျောက်က ချက်ချင်း အကြံပြုလိုက်သည်။ ”အဲဒီအလုပ်သမားတွေမှာ ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားနေရတယ်”
“ဟုတ်တယ်” ရှန်းယောင်က နာကျင်စွာ သူမ၏ တင်းကြုတ်ထားတဲ့ မျက်ခုံးတွေကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ ”နောက်ထပ် မျက်မှောင်မကြုတ်ပါနဲ့တော့”
“ကျွန်မ အကြီးဆုံးမရီးအတွက် နည်းနည်း စိုးရိမ်နေတယ်။ ဪ… ဟုတ်သားပဲ၊ ပြီးတော့ ချွင်းယန်...” ကျီကျောက်က ဖုန့်ချွင်းယန် ပြောခဲ့တာကို အတိုချုပ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ပြီး စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ”ရှန်းယောင်၊ အရာအားလုံးက ဆက်စပ်နေတယ်လို့ ရှင် မထင်ဘူးလား”
“မားထျန်းရှန့်က လိင်ကိစ္စကို ခုံမင်တဲ့သူတစ်ယောက်။ ဒါကို အစ်ကိုကြီးလည်း သိလောက်တယ်” ကျီကျောက်က အေးအေးဆေးဆေး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြလိုက်သည်။ ”အဲဒီအကြောင်းကို သိတဲ့သူတွေထဲက တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆိုင်ရှင်ကျောက်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ ပူပန်နေတဲ့ စိတ်အခြေအနေကို အသုံးချခဲ့တယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူက ချွင်းယန်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို စီစဉ်ပေးဖို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက ဆိုင်ဈေးကို အကြိမ်ကြိမ် လျှော့ချပေးခဲ့တယ်။ ဒီနည်းနဲ့ သူက အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကာကွယ်မှုကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပြီး သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။”
“အခု ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ခြံဝင်းက မီးရှို့ခံရပြီး ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကလည်း တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင်...” ကျီကျောက် ဆက်မစဉ်းစားရဲတော့ပါ။
နောက်ကွယ်က လူက စေ့စေ့စပ်စပ် ရှိပြီး ဘာကိုမှ မလွတ်ကင်းစေခဲ့ပေ။
“ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်က အဆင်ပြေမှာပါ” ရှန်းယောင်က အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့ ဆန်ဆိုင်အလုပ်သမားတွေကို သွားရှာကြတာပေါ့” ရှန်းယောင်က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ ”အာ့ထောင်၊ မနက်ဖြန် ကိုယ့်အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးပါလား”
“ဘာလဲ”
***