စားချင်စိတ်ကို အသုံးချခြင်း
Vol. 17 Ch. 263
အမျိုးသမီးဟို့က သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချလိုမှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မျက်လွှာချလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံက ပိုမိုညင်သာလာသည်။ ”သခင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ရွာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကျွန်မတို့ထျန်းရှန့်နဲ့ သဘာဝကျကျ မထိုက်တန်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု သခင်က ရာထူးတိုးရုံပဲရှိသေးတယ်၊ ဒီအချိန်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင်...”
သူမရဲ့ စကားလုံးတွေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းမားက သဘာဝကျကျ နားလည်သည်။
“ဒါဆို ထျန်းရှန့်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူလွှတ်ထားလိုက်။ သူ့ကို ဘာပြဿနာမှ ထပ်မရှာစေနဲ့”
“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ” အမျိုးသမီးဟို့က ပြုံးလိုက်သည်။
အခု မားထျန်းရှန့်ကို နောက်ဖေးက တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကို ဘယ်သူမှ တုံ့ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါက ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ဖုန့်ချွင်းယန်ကို နှောင့်ယှက်ခဲ့တဲ့ ညမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကို မသန်မစွမ်းဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။
မသန်မစွမ်းသားတစ်ယောက်ဟာ အမှိုက်နဲ့ တူညီသည်။
သို့သော် အမျိုးသမီးဟို့က ဒီအကြောင်းကို ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းမားကို ပြောဖို့ မရည်ရွယ်ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကလေးကို ကြိုဆိုတော့မှာ ဖြစ်သည်။
ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်။
ကျီကျောက်က စားပွဲပေါ်က လက်ဝတ်ရတနာ တစ်စုံလုံးကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။
“သခင်မမားရဲ့ ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပုံရတယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင်ကို ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး” ရှန်းယောင်က ပုလဲဆံထိုးတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ ”ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အာ့ထောင်က တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတယ်။ သူမကို သားဖွားခြင်းနတ်ဘုရားမလို့ ခေါ်လို့ရတယ် မဟုတ်လား”
သူ့အသံထဲက နောက်ပြောင်တဲ့ လေသံကို ကြားတော့ ကျီကျောက်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ ”တကယ်တော့ သခင်မမားက ကိုယ်ဝန်မဆောင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ စားသောက်ပုံက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေလို့ပါ”
“အာ့ထောင်၊ မင်း တစ်ခုခုကို သတိထားမိတာလား” ရှန်းယောင်က ကျီကျောက်ရဲ့ ဆံထုံးထဲကို ပုလဲဆံထိုး ထိုးထည့်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
“သခင်မမားက တစ်နေ့ သုံးနပ် စားတဲ့ ဟင်းလျာတွေက ပိုစပ်တယ်။ ဒါ့အပြင် သူမက နေ့လယ်တိုင်း မြေပဲဘာလီစွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန် သောက်ရတယ်။ ဘာလီဆန်က သဘာဝအားဖြင့် အေးတယ်။ သူမက အချိန်ကြာမြင့်စွာ အများအပြား စားရင် သူမရဲ့ ကျောက်ကပ်ကို အားနည်းစေပြီး သူမရဲ့ ကလေးတွေအတွက် မကောင်းဘူး”
“မင်း ဆိုလိုတာက တစ်ယောက်ယောက်က သခင်မမားကို ကိုယ်ဝန်မဆောင်စေချင်ဘူးလား”
ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းသေးသေးလေးရဲ့ နေအိမ်မှာ ဒီလောက် ညစ်ပတ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ဝှက်ထားလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားဘူး။
“ဖြစ်နိုင်တယ်” ကျီကျောက်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီး လှည့်ကာ ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီး အမျိုးသမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အစားအသောက် ဖြည့်စွက်စာတချို့ကို လေးလေးနက်နက် ရေးချလိုက်သည်။ ”အမျိုးသမီးဟို့က ဒီလက်ဆောင်ကို ကြိုက်နှစ်သက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်”
ဒီကိစ္စ အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ရှန်းတာ့လန်က ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကို ချဲ့ထွင်ဖို့ အလျင်စလို မလုပ်တော့ပေ။
အခု သူ့မှာ သားတစ်ယောက်ရှိပြီး အရာအားလုံးကို ကျေနပ်နေပြီ။
အချိန်တွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ တင်းယွမ်ကောင်တီက ပိုသာယာတဲ့ ဧပြီလကို ကြိုဆိုခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းအသစ်ကို ကြိုဆိုခဲ့ရသည်။
“ဒီသခင်ကျီက တာဝန်ယူတာနဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ တကယ်ပဲ လုပ်နေတာ” ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်မှာ လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က သူ့ရဲ့ တာလီနဲ့ စာရင်းတွက်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းမား ထားခဲ့တဲ့ ‘စည်းမျဉ်းဟောင်း’ တွေကို ပယ်ဖျက်လိုက်ပြီ။ ဒီသခင်ကျီက ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ဆိုရင် ငါတို့ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အမြတ်အစွန်းက ပိုများလာလိမ့်မယ်။”
ယခင် ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းမားက ငွေမက်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
“ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းမားတို့မိသားစုက ခရိုင်ရုံးကနေ ပြောင်းရွှေ့တုန်းက သေတ္တာအကြီးကြီး ခြောက်လုံးကို လျှို့ဝှက်သယ်ထုတ်သွားတယ်လို့ ကြားမိတယ်၊ ဟုတ်လား” ကျီကျောက်က သကြားရည်ကို မွှေရင်း ပြုံးစစနဲ့ စနောက်လိုက်သည်။ ”ညီမတို့ရဲ့ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းမားက ဒီနှစ်တွေအတွင်း လူတွေအများကြီးဆီက လုယက်ခဲ့ပုံရတယ်။”
လောကကြီးက မမျှတဘူး။ သာမန်လူတွေကို အနိုင်ကျင့်တဲ့ အကျင့်ပျက် အရာရှိတွေက လူနေမှုဘဝ လှေကားထစ်တွေကို တစ်ဆင့်ချင်းစီ တက်လှမ်းပြီးရင်း တက်လှမ်းသွားကြတယ်။
သကြားရုပ်ကို အလေးအနက်ထား ဆွဲနေတဲ့ ရှန်းယောင်ဟာ မပြုံးပဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ”တခါတလေ ပိုမြင့်အောင် တက်နိုင်လေလေ၊ ပိုဆိုးလေပဲ”
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ စကားထာဝှက်နေကြတာလဲ” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားပြောဆိုမှုကို နားထောင်ပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ ဒီသကြားရုပ်ကို မြည်းကြည့်ပါဦး။ ဘယ်လိုအရသာရှိလဲ” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး ရွှေတုံးသဏ္ဍာန်ပြုလုပ်ထားတဲ့ သကြားရုပ်ကို သူ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ”မြည်းကြည့်ပါလား”
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေစဉ်းစားနေလဲ ငါ တကယ်နားမလည်ဘူး။ ဆိုင်မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်က အလုပ်တွေ အရမ်းကောင်းနေတာကို မင်းတို့က နားဖို့ ကြော်ငြာတောင် ထုတ်လိုက်သေးတယ်။ မင်းတို့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေကြလို့လား။” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က သကြားရုပ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တစ်ကိုက်ကိုက်စားလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာသည်။ ”အာ…၊ ဒါက ငါ အရင်စားဖူးတာတွေနဲ့ ဘာလို့ မတူတာလဲ” သူ အရင်စားဖူးတဲ့ သကြားခဲတွေက မာကျောပြီး ချိုတယ်။ နှစ်ကိုက်လောက် စားပြီးတာနဲ့ လွှင့်ပစ်လိုက်ချင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အာ့ထောင်တို့လင်မယား လုပ်ထားတဲ့ သကြားရုပ်ကတော့ မတူဘူး။ အသားက ကြွပ်ဆတ်ပြီး ချိုပေမဲ့ လုံးဝ မအီဘူး။ ပြီးတော့ သင်းပျံ့တဲ့ ရနံ့လေးတောင် ရှိတယ်။
“ချက်ထားတဲ့ သကြားရည်ထဲကို လက်ဖက်မှုန့် နည်းနည်း ထပ်ထည့်ထားတာပါ” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။ ”ဒီသကြားရုပ်က မအီရုံတင်မကဘူး၊ တခြား အရသာ တစ်မျိုးလည်း ရှိသေးတယ်”
“အံ့သြစရာပဲ။” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ရက်ရောစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။ ”အာ့ထောင်၊ မင်းရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို ငါ တကယ် လေးစားတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ငါ အခုထိ နားမလည်သေးဘူး။ မြေအိုးထမင်းနဲ့ မြေအိုးစွပ်ပြုတ် ရောင်းအားအကောင်းဆုံးဖြစ်နေချိန်မှာ ဘာလို့ ဆိုင်ကို သုံးရက်ပိတ်ဖို့ လုပ်ရတာလဲ” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ”သုံးရက် ဆိုင်မဖွင့်ရင် ငွေ လျန်းတစ်ရာနီးပါး ဆုံးရှုံးရမှာလေ။”
“ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ ရှာစရာ ငွေတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်” ဟု ကျီကျောက်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ”ကျွန်မတို့ အလုပ်နဲ့ အနားယူမှုကြား မျှတအောင် လုပ်ရမယ်။”
“ဒါဆိုရင် မင်းတို့ ဆိုင်ကို သုံးရက်ပိတ်လိုက်တော့ ဝယ်လိုအားတွေ နည်းသွားမှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား”
“မစိုးရိမ်ဘူး။” ကျီကျောက်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ”ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ အစားအသောက် လိုအပ်ချက်ကို အခြေခံပြီး စျေးကွက်ရှာဖွေခြင်းဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်း ရှိတယ်”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“အရင်က ကျွန်မဆိုင်မှာ မြေအိုးထမင်းနဲ့ မြေအိုးစွပ်ပြုတ်ကို အောင်မြင်စွာ စတင်နိုင်ဖို့အတွက် စျေးကွက်ရှာဖွေရေးနဲ့ ကြော်ငြာတွေမှာ ငွေအများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အခု တင်းယွမ်ကောင်တီက ပြည်သူတွေအားလုံးက ကျွန်မတို့ ချွင်းဖန့်စားသောက်ဆိုင်မှာပဲ အရသာရှိတဲ့ မြေအိုးထမင်းနဲ့ မြေအိုးစွပ်ပြုတ်ရှိတယ်ဆိုတာကို သိနေကြပြီ။ မနေ့က ဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ တန်းစီနေတဲ့ လူတန်းရှည်ကြီးကို အစ်ကို မြင်ခဲ့တယ်မလား”
“အာ့ထောင်၊ မင်း ရှင်းပြလေလေ ငါ ပိုနားမလည်လေပဲ။”
“ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ စောင့်နေလိုက်ပါ။ ချွင်းဖန့်စားသောက်ဆိုင်ပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ အလုပ်အကိုင်တွေ ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်။”
ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယောင်က သူ ခုနက ပြီးစီးခဲ့သော သကြားရုပ်ကို ကျီကျောက်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဝဝဖြိုးဖြိုး မက်မွန်သီးလေးသည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းလှသည်။
ကျီကျောက်က ပါးစပ်ဖွင့်ကာ မတုံ့မဆိုင်းဘဲ တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သည်။ သူမ ပျော်ရွှင်စွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ ”ချိုလိုက်တာ။”
“ဒါဆို ကိုယ်လည်း မြည်းကြည့်ရမလား” သူမ ပြန်မဖြေခင်မှာပဲ ရှန်းယောင်က သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး သူမ ကိုက်ခဲ့တဲ့နေရာကို ကိုက်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်းကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ နူးညံ့တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
“ငါ အသက်ကြီးလို့လား။ ဘာလို့ အခု သွားတွေ ကျင်နေသလို ခံစားရတာလဲ...” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ခပ်တိုးတိုးပြောပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။
“မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ရွာကို သွားကြမလား” ရှန်းယောင်က သူ့လက်ချောင်းကို ဆန့်တန်းပြီး ကျီကျောက်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်က သကြားစ စွန်းထင်းနေတာကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
ကျီကျောက်က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ”ဒါနဲ့ ရှန်းယောင်၊ နောက်နှစ်ရက်နေရင် အမေ့မွေးနေ့ မဟုတ်လား။ လမ်းလျှောက်ထွက်ပြီး အမေ့အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ရွေးကြမလား”
“ကောင်းပြီ” ရှန်းယောင်က အသင့်အတင့် သဘောတူလိုက်သည်။ ”ဒါနဲ့ အာ့ထောင်၊ ကိုယ့်ကို သကြားရုပ်တွေ ဒီလောက်အများကြီး လုပ်ခိုင်းတာ အသုံးဝင်တာ ရှိလို့လား”
“ဟုတ်တယ်၊ ရှင့်ကို တစ်နေရာ လိုက်ပို့ပေးမလို့လေ” ကျီကျောက်က သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ”ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ”
“စီအန်းခန်းမကိုလေ။”
စီအန်းခန်းမသည် တင်းယွမ်ကောင်တီ၏ တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် အဝင်သုံးခု၊ အထွက်သုံးခုရှိသော ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ခြံဝင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကြသူများမှာ အထီးကျန် အဘိုးအဘွားများနှင့် အိမ်ခြေမဲ့ ကလေးငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။
***