မိန်းကလေး အာ့ထောင်၊ လှပပြီး ကြင်နာတတ်သူပဲ။
Vol. 17 Ch. 264
စီအန်းခန်းမသည် တင်းယွမ်ကောင်တီ၏ အတောင်ဘက်ဆုံးအပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် ဝေးလံခေါင်ဖျားသောနေရာတွင် တည်ရှိပြီး တိတ်ဆိတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသည်။
ရှန်းယောင်သည် ကျီကျောက်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသောအခါ စီအန်းခန်းမတွင် နေ့လယ်စာစားချိန်ဖြစ်သည်။
အရောင်မှိန်နေသော အနီရောင်တံခါးကို ဖြတ်ပြီး ဘယ်ဘက်သို့ နှစ်လှမ်းလျှောက်ပြီးနောက် စီအန်းခန်းမ၏ ခြံဝင်းကြီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်းအလယ်ရှိ စတုရန်းစားပွဲပေါ်၌ သုံးပေခန့် မြင့်သော သစ်သားဇလုံကြီး နှစ်လုံးကို တင်ထားသည်။ သစ်သားဇလုံများ၏ အပြင်ဘက်အနားများတွင် မှိုတက်နေသည့် အစက်အပြောက်များပင် စတင်ပေါ်လာသည်။
သစ်သားဇလုံ နှစ်လုံး ရှိသည်။ တစ်လုံးတွင် ပြုတ်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပါရှိပြီး အခြားတစ်လုံးတွင် အရောင်မသိရသော ပေါက်စီအချို့ ပါရှိသည်။
ကြီးမားသော ခြံဝင်းကြီးသည် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေသည်။
တန်းစီနေသော ကလေးငယ်များသည် တစ်ယောက်ချင်းစီက တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် မျက်နှာဝါပြီး ပိန်လျီနေကြသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများသည်လည်း ဆံပင်ဖြူများဖြင့် ပိန်လှီနွမ်းလျနေကြသည်။
ကျီကျောက်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်မိသည်။
“လက်ရှိဧကရာဇ်မင်းက သူ့လူမျိုးကို သူ့ရင်ဝယ်သားကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့ အုပ်စိုးရှင်တစ်ပါးလို့ ကြားတယ်။ တာ့ကျင်းမင်းဆက်မှာ စီအန်းခန်းမတိုင်းရှိပြီး တော်ဝင်နန်းတော်က နှစ်စဉ် ရန်ပုံငွေ ခွဲဝေပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ စီအန်းခန်းမမှာ နေထိုင်တဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ ကလေးတွေက ဒီလို ဆင်းရဲတဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ” ကျီကျောက်က တိတ်ဆိတ်စွာ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားသော ရှန်းယောင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်လိုက်သည်။
လူ့လောကရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတာ သူတို့မျက်နှာမှာ မြင်နေရတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ မဟုတ်လား။
တာ့ကျင်းမင်းဆက်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ညစ်ညမ်းတဲ့ အရာတွေ ဝှက်ထားလဲ ဘယ်သူ သိမလဲ။
“ပိုပြီးတော့ ကောင်းလာမှာပါ” ရှန်းယောင်က သူမပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“အင်း။” ကျီကျောက်က တက်ကြွစွာ စီအန်းခန်းမမှ မိဘမဲ့ကလေးများအား သူတို့ ယူဆောင်လာသော သကြားရုပ်များကို ဝေငှပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကြက်ကင်အနည်းငယ်အတွက် ငွေပေးချေပြီး လူတိုင်းအတွက် အစားအစာများ ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။
လူတိုင်း နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျီကျောက်က ကလေးတွေနဲ့ ခဏတာ ကစားခဲ့သည်။
နေဝင်ချိန်မှ သူတို့စုံတွဲဟာ စီအန်းခန်းမကနေ စိတ်မပါ့တပါနဲ့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ကျီကျောက် မသိခဲ့သည်မှာ သူတို့ ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် မီးခိုးရောင် မြင်းရထားတစ်စီး စီအန်းခန်းမ တံခါးဝသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျီထင်အန်း မြင်းရထားပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာသောအခါ ကျီကျောက်၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်လိုက်ရသည်။
“သခင်လေး” အစေခံက သူအတွေးများနေတာကို မြင်တော့ ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
“ကျူးပိုင်၊ ခုနက အဲဒီကောင်မလေးကို မင်း မြင်လိုက်လား” ကျီထင်အန်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ ”အဲဒီကောင်မလေးရဲ့ ဘေးတိုက်မျက်နှာက အကြီးဆုံးအဒေါ်နဲ့ တူနေသလိုပဲ”
“မိန်းကလေး။ ဘယ်မိန်းကလေးလဲ။ ကျွန်တော် မတွေ့ပါဘူး” အစေခံ ကျူးပိုင် က ဘာမှ မပြောပဲ ပြောလိုက်သည်။ ”သခင်လေး၊ အမြင်မှားတာလား”
“ဖြစ်နိုင်လို့လား” ကျီထင်အန်းက သူ့လက်ထဲက ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး မှုန်ပျပျ ပြုံးလိုက်သည်။
“စီအန်းခန်းမကို သွားကြည့်ကြတာပေါ့”
ကျီထင်အန်းက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အထောက်အထားကို ဖော်ပြပြီးနောက် စီအန်းခန်းမကို စောင့်ရှောက်နေတဲ့ အဘိုးကြီးက အလျင်အမြန် ထွက်လာပြီး သူ့ကို ကြိုဆိုခဲ့သည်။
“သခင် လာမယ်ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး၊ ကြိုဆိုမှု မရှိတာကို တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး အဘိုး” ကျီထင်အန်းက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ”အဘိုး၊ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ။ ဘာလို့ အစားအသောက် မကျွေးသေးတာလဲ”
“သခင်၊ မီးဖိုချောင်က ပေါက်စီတွေ ဒီနေ့ နောက်ကျမှ ပေါင်းတာပါ”
“ဘာလို့လဲ” ကျီထင်အန်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။
“မိန်းကလေး အာ့ထောင်ရဲ့ အမိန့်ပါ။ ဒီနေ့ နေ့လယ် မိန်းကလေး အာ့ထောင် လာတုန်းက လူတိုင်းအတွက် ကြက်ကင်တွေ ယူလာပေးခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် နေ့လယ်စာကိုလည်း အီစိမ့် စားသောက်လိုက်ကြတယ်လေ။ အခု သူတို့ သိပ်ဗိုက်မဆာတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် မိန်းကလေး အာ့ထောင်က ညစာကို တစ်နာရီလောက် ရွှေ့ဆိုင်းဖို့ အကြံပြုခဲ့တာ...”
“အဘိုး၊ အဘိုး ပြောနေတဲ့ မိန်းကလေး အာ့ထောင်က...”
“သခင်၊ အခုထိ မသိသေးဘူးနဲ့တူတယ် မဟုတ်လား။ မိန်းကလေး အာ့ထောင်က လှပပြီး ကြင်နာတတ်တယ်။ သူမက အရှေ့လမ်းက ချွင်းဖန့်စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးပါ။”
ကျီထင်အန်းက ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။ ဒီမိန်းကလေးအာ့ထောင်က တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတာပဲ။
တစ်ဖက်မှာတော့ ညမရောက်ခင်မှာ ရှန်းယောင်က ကျီကျောက်ကို ရှန်းဟယ်ကျေးရွာကို ပြန်လိုက်ပို့ခဲ့သည်။
ရှန်းမိသားစုရဲ့ ခြံဝင်းကို တစ်လခွဲအစောပိုင်းက ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
လူအင်အားများတဲ့အတွက် အခု မီးဖိုချောင်နဲ့ အလယ်ခန်းမတို့ဟာ ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။
ရှန်းတာ့ရှန်နှင့် ကျောက်လန်ဟွာတို့သည်လည်း သုံးရက်အစောပိုင်းက ထျန်းကျားကျေးရွာကနေ ပြန်ပြောင်းလာခဲ့ကြသည်။
“ဆိုင်မှာ အလုပ်အကိုင်တွေ ကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ် မဟုတ်လား” ကျောက်လန်ဟွာက အရိုးစွပ်ပြုတ်ကို ကျီကျောက်ထံ အလျင်အမြန် ကမ်းပေးရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“အာ့ထောင်၊ နင် မျက်နှာ အများကြီး ပိန်သွားတာ ဘာလို့လဲ”
“တကယ်လား”ကျီကျောက်က သူမရဲ့ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေကို ပြုံးလျက် ညှစ်လိုက်သည်။
“အမေ၊ ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မ ဝလာတယ်လို့ ခံစားရတယ်။”
“အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ။ နင် ပိန်သွားတာ ရှင်းနေတာပဲ။” ကျောက်လန်ဟွာက အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်သည်။
“အာ့ထောင်၊ အရင်ဆုံး စွပ်ပြုတ် သောက်လိုက်။ ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့”
ကျီကျောက် လည်း ကျောက်လန်ဟွာ မှာ မေးစရာတွေ အများကြီး ရှိနေမှာကို ခန့်မှန်းမိလို့ အရိုးစွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို အမြန်သောက်ပြီး ခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို စားပြီးမှ ကျေနပ်စွာ သူ့ပန်းကန်နဲ့ တူတွေကို ချလိုက်သည်။
“အာ့ထောင်၊ မီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စဆိုတာ ဘာလဲ” ကျောက်လန်ဟွာက သူမကို ကြည့်ပြီး စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။ ”နင် နောက်ထပ် အိပ်မက်မက်တာလား”
“ဟုတ်တယ်” ကျီကျောက်က မသိစိတ်ကပင် သူမဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ရှန်းယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရှန်းယောင်က ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ တံခါးနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကို ပိတ်ပြီးနောက် သူက သူ့မိဘတွေရှေ့မှာ ကျီကျောက် နဲ့အတူ ထိုင်လိုက်သည်။
“အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပါ”
ကျီကျောက် ခဏစဉ်းစားပြီး အိပ်မက်ထဲက အဖြစ်အပျက်ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်လန်ဟွာနှင့် ရှန်းတာ့ရှန်တို့ ချွေးစီးများပြန်လာခဲ့သည်။
“နင် လူတွေကို လျှို့ဝှက်ဥမင်တူးခိုင်းတာ၊ နင့်မရီးနှစ်ယောက်လုံးကို ရှန်းမိသားစုခြံဝင်းကနေ ထွက်သွားဖို့ သေချာအောင် လုပ်ခိုင်းတာတွေက မထူးဆန်းတော့ပါဘူး။”
အဖြစ်အပျက် အားလုံးကို နားလည်ပြီးနောက် ကျောက်လန်ဟွာသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျီကျောက် ထိုသို့ တောင်းဆိုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည်။
“ကံကောင်းတာက နင် အိပ်မက်မက်ခဲ့တာပါ အာ့ထောင်။ မဟုတ်ရင်...” ရှန်းတာ့ရှန်က ဆက်စဉ်းစားဖို့ မရဲတော့ဘူး။
အာ့ထောင် အိပ်မက်မမက်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူတို့မိသားစုတစ်ခုလုံး မီးပင်လယ်ထဲမှာ မြှုပ်နှံခံရတော့မှာ။
“အဖေ၊ အမေ၊ စိတ်မပူကြပါနဲ့” ရှန်းယောင်က သူတို့ကို အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“မီးရှို့တဲ့ ရာဇဝတ်သမားအဖွဲ့ကို ဖမ်းမိပြီ”
“စန်းလန်၊ အမေ့ကို ရိုးရိုးသားသား ပြောပါ။ အမေတို့မိသားစုကို အသေသတ်ဖို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ တရားခံ ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ အမေတို့ မိသားစုကို ထိခိုက်စေချင်တာလဲ” စိတ်ငြိမ်သွားသော ကျောက်လန်ဟွာက ဒီကိစ္စက ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားမိသည်။
“ဒီကိစ္စက အမေတို့အိမ်ကို ပြဿနာလာရှာတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိလား” ကျောက်လန်ဟွာက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ရှန်းယောင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ”ဒါပေမဲ့ အမေ၊ အများကြီး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ”
“တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းပြီးပြီလား”ကျောက် လန်ဟွာက စိတ်ထဲ မလုံမလဲ ခံစားနေရတုန်းပဲ။
“အမေ၊ တကယ် အဆင်ပြေသွားပြီ” ကျီကျောက်က ကျောက်လန်ဟွာရဲ့ လက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ”ကျွန်မ အခုတလော အိပ်မက်ဆိုးတွေ မမက်တော့ပါဘူး။”
“အာ့ထောင်၊ နင် ရှိနေလို့ တော်သေးတယ်။”
ကျောက်လန်ဟွာက အလွန်ကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။ သူမ ခဏစဉ်းစားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ ”အာ့ထောင်၊ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် မြေကမ္ဘာဘုရားကို သွားကန်တော့သင့်တယ် မဟုတ်လား။ မြေကမ္ဘာဘုရားက အမေတို့ ရှန်းမိသားစုကို လျှို့ဝှက်ကာကွယ်ပေးနေတာ သေချာတယ်။ ဒါကြောင့် အမေတို့ ရှန်းမိသားစု ဒီဘေးဆိုးကနေ ဘေးကင်းစွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့တာ။”
“တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မင်းတို့ဒေါ်လေးကွေ့ဟွားက မနေ့က ဘဲနှစ်ကောင် ပို့ပေးခဲ့တယ်။ အခု မီးဖိုချောင်ကို သွားပြီး ရှင်းကြတာပေါ့”
“ကောင်းပါပြီ။”
ကျီကျောက်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေပြီး ကျောက်လန်ဟွာနှင့်အတူ မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။
ပင်မဆောင်မှာ ရှန်းတာ့ရှန်နဲ့ ရှန်းယောင်ပဲ ကျန်ခဲ့သည်။
“အဖေ၊ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ရွာသူကြီ;ကိုသွားရှာတဲ့အခါ ဘာလို့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ မလိုက်တာလဲ။ ဒီဆောင်းဦးမှာ ကျွန်တော် စာမေးပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုချင်တယ်။”
“တကယ် စဉ်းစားပြီးပြီလား”
***