မင်းကို အခန်းထဲ ပွေ့ချီခေါ်သွားပေးပြီး အိပ်ခိုင်းမယ်လေ။
Vol. 17 Ch. 265
ရှန်းယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ”ဟုတ်ကဲ့”
“လွန်ခဲ့တဲ့လေးနှစ်တုန်းက မင်း စာမေးပွဲကျတယ်လို့ ကြားတုန်းက ငါ မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆရာကြီးဖန်က မင်းကို အမြဲတမ်း ချီးကျူးခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ အမှတ်တွေနဲ့ဆိုရင် တော်ဝင်စာမေးပွဲကို သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပဲလို့တောင် သူ ပြောခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း မင်း မတော်တဆမှုမှာ ခြေထောက် ဒဏ်ရာရတော့ ငါ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ လေ့ရှန်းကောင်တီကို ရွာလူကြီးကိုပါ အတူလိုက်ခဲ့ပေးဖို့ ငါ့မျက်နှာကို အောက်ချပြီး တောင်းပန်ခဲ့ရတာ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရွာလူကြီးကိုပါ ရိုက်ခံခဲ့ရတယ်။”
လွန်ခဲ့တဲ့လေးနှစ်တုန်းက မိုးတစ်ညကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်တော့ ရှန်းတာ့ရှန်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က ရုတ်တရက် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက မင်းလောက် စာတော်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ မင်းထက် ကောင်းတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိတယ်။ အဲဒါက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က မင်းအမေနဲ့ ငါနဲ့ တိုင်ပင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မတူဘူး။ မင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက ခေါင်းမာတယ်။ မင်းက သတင်းကောင်းပဲ ပြောပြပြီး သတင်းဆိုးကို မပြောပြတတ်ဘူး”
ရှန်းတာ့ရှန်က ရှန်းယောင်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲနေပြီ။
“အဖေ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တုန်းက ကျွန်တော် အရမ်းခေါင်းမာပြီး တည့်တိုးဆန်လွန်းတယ်။ ဘယ်လို လိုက်လျောညီထွေ နေရမလဲဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာ” ရှန်းယောင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လေသံထဲမှာ နောင်တတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဒီနှစ်တွေမှာ စွင်းဟယ်ကို အမြဲမုန်းနေခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောင်းနေဖက်ကို သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ အားတဲ့အချိန်မှာ သူ့နဲ့ စကားပြောရတာကို ပိုသဘောကျတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ဒါတွေအားလုံးက အကွက်ချထားတာလို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် စာမေးပွဲကို ကောင်းကောင်း မဖြေနိုင်ဘူးလို့လည်း ထင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါအပြင် ဆရာကြီးဖန်က ကျွန်တော့်ကို လမ်းမှားရောက်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော် အများကြီး ထိခိုက်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ပြန်မကောင်းလာတော့ဘူး”
ရှန်းယောင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ”ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေတွေ မတူတော့ဘူး။ ကိစ္စတစ်ခုလုံးရဲ့ အမှန်တရားကို နားလည်ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် ဘာကိုမှ စိတ်မလောတော့ဘူး။ ပြီးတော့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အတွက်က လက်စားချေဖို့ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ နောက်မကျသေးဘူး”
“ကောင်းပြီ” ရှန်းတာ့ရှန်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ ”စန်းလန်၊ မင်း စဉ်းစားပြီးပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန်မနက်မှာ အကောင်းဆုံး ဝိုင် နှစ်အိုး ပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ်။ မနက်ဖြန် နေ့လယ်မှာ ရွာလူကြီးအိမ်မှာ ကောင်းကောင်း သောက်ကြတာပေါ့”
“ကောင်းပြီ”
မီးဖိုချောင်မှာ ကျီကျောက်က ဖွံ့ဖြိုးတဲ့ ဘဲနှစ်ကောင်ကို အမြန်ရှင်းလင်းလိုက်သည်။
“အာ့ထောင်၊ အမေတို့ ဘဲကို နှပ်ရမလား၊ ပေါင်းရမလား” ကျောက်လန်ဟွာက အသားလှီးတဲ့အပြားပေါ်က ဘဲနှစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏတာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ”အရင်က နင်ချက်တဲ့ ဘဲကင်ဆိုရင်လည်း အရသာမဆိုးဘူး”
“အမေ၊ သမီးတို့ နည်းလမ်းပြောင်းကြရင်ကောင်းမလား” ကျီကျောက်က စဉ်းစားဟန်နဲ့ သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ”အမေ၊ အိမ်မှာ ဂျင်းရှိလား။ ဂျင်း နုတာရော၊ ရင့်တာရော လိုချင်တယ်။”
“ရှိတယ်” ကျောက်လန်ဟွာက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ”ဒါပေမဲ့ အာ့ထောင်၊ ဂျင်း အများကြီး ဘာလို့ လိုတာလဲ”
“ဘဲသားကို ဂျင်းနဲ့ နှပ်ထားချင်လို့ပါ” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး သူမလက်ချောင်းတွေကို ချိုးလိုက်သည်။ ”အမေ၊ ဂျင်းနဲ့ နှပ်ထားတဲ့ဘဲက မွှေးကြိုင်ပြီး နူးညံ့ပြီး အရသာရှိတယ်။ ပြီးတော့ အာဟာရလည်း ပြည့်တယ်”
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒီဂျင်းနဲ့ နှပ်ထားတာကို လုပ်ကြတာပေါ့။”
ဂျင်းနဲ့ နှပ်ထားတဲ့ဘဲက စီချွမ်ဟင်းလျာတစ်မျိုးဖြစ်တာကြောင့် နုတဲ့ဂျင်းနဲ့ ရင့်တဲ့ဂျင်းအပြင် ငရုတ်သီးစိမ်းနဲ့ ငရုတ်သီးအနီတွေအပြင် စီချွမ်ငရုတ်ကောင်းလည်း လိုအပ်တယ်။
အမွှေးနှုတ်ထားတဲ့ဘဲကို ဆေးကြောပြီးနောက် အတုံးသေးသေးလေးတွေ လှီးပြီး ပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ရေနဲ့ ဆေးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ သူမက ဂျင်းနု တစ်ဝက်၊ ငရုတ်သီး နှစ်တောင့်၊ ဂျင်းရင့် တစ်တုံး၊ စီချွမ်ငရုတ်ကောင်း တစ်ဆုပ်နဲ့ ငရုတ်သီးနီချဉ်ကို အတုံးလေးတွေ လှီးပြီး ပန်းကန်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမက ဆော့စ်ကို ရောမွှေပြီး ဘေးမှာ ထားလိုက်သည်။
အိုးထဲကို ဆီထည့်လိုက်သည်။ ဆီ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပူလာတဲ့အခါ စီချွမ်ငရုတ်ကောင်းနဲ့ ဂျင်းရင့်ကို ထည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမက လှီးထားတဲ့ဘဲကို အိုးထဲ ထည့်ပြီး အဝါရောင်ပြောင်းပြီး ဆီရောင်တောက်တဲ့အထိ မွှေကြော်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမက ဘဲသားတွေကို ခပ်ယူပြီး အောက်ခြေဆီကို ချန်ထားခဲ့သည်။ သူမ အရင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဆော့စ်ကို ထည့်ပြီး အပူနည်းနည်းနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မွှေကြော်လိုက်သည်။ အိုးထဲက အောက်ခြေဆီက ခရမ်းရရင့်ရောင်ဖြစ်သွားတဲ့အခါ သူမက ဘဲသားတွေကို ထည့်ပြီး ခဏလောက် မြန်မြန် မွှေကြော်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမှာ သူမက ဘဲသားတွေကို ဖုံးသွားတဲ့အထိ ရေသန့်တစ်ပန်းကန်ထည့်လိုက်သည်။ အပူချိန်မြင့်မြင့်နဲ့ ဆူအောင် တည်ပြီးနောက် အပူချိန်လျှော့ပြီး ဆက်ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။
ခန့်မှန်းခြေ ( ၁၅ ) မိနစ်အကြာမှာ သူမက ဂျင်းနုနဲ့ ငရုတ်သီးထည့်ပြီး ဆက်နှပ်လိုက်သည်။
ဂလူး၊ ဂလူး။
ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံး မွှေးကြိုင်တဲ့ အနံ့တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဒီအနံ့က အရမ်းမွှေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား” မီးဖိုမှာ ထင်းထည့်နေတဲ့ ကျောက်လန်ဟွာက ခေါင်းမထုတ်ကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ ”အရမ်းမွှေးတာပဲ။”
“အမေ၊ အပူချိန်ကို ကြည့်ပါဦး။ မီးက အရမ်းမပြင်းသင့်ဘူး။ အပူချိန် အလယ်အလတ်လောက်ဆိုရင် အဆင်ပြေတယ်” ကျီကျောက်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အိုးထဲမှာ ဟင်းရည်သိပ်မကျန်တော့တဲ့အခါ ကျီကျောက်က ဆားအနည်းငယ်ထည့်ပြီး အိုးကို အမြန်ချပြီး ပန်းကန်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
“အမေ၊ တစ်တုံးလောက် မြည်းကြည့်ချင်လား” ကျီကျောက်က သူမရဲ့ တူနဲ့ ဘဲရင်အုံသား တစ်တုံးကို ယူပြီး အပြုံးနဲ့ သူမနှုတ်ခမ်းနားကို ကပ်ပေးလိုက်သည်။
ကျောက်လန်ဟွာက တစ်ကိုက်စားဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။
“ဒီဘဲသားက မမာဘူး၊ ပျော့ပျော့လေး။ ပိုကောင်းတာက ဘဲညှီနံ့ မရှိတော့ဘူး”
“ဂျင်းနုနဲ့ ဂျင်းရင့်ရဲ့ မွှေးရနံ့တွေကြောင့် ဘဲသားရဲ့ အညှီနံ့ကိုလည်း ဖုံးသွားစေတယ်လေ။ ဂျင်းနဲ့ နှပ်ထားတဲ့ဘဲသားဟင်း ချက်ပြုတ်ဖို့က မခက်ပါဘူး။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ မီးကို ကောင်းကောင်း ထိန်းညှိတတ်ဖို့ပဲ”
“ဒါကြောင့် ဒီဂျင်းနဲ့ နှပ်ထားတဲ့ ဘဲသားဟင်းက ဒီလောက်အရသာရှိတာ။ အမေက အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပဲ။” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
“အာ့ထောင်၊ ပါးစပ်လေးဟ..” ချီးမွမ်းခြင်းကြောင့် ဝမ်းသာကြည်နူးနေသော ကျောက်လန်ဟွာက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ”တကယ်ပဲ ချိုလိုက်တာ။”
“အမေ၊ အာ့ထောင်” မီးဖိုချောင်သို့ မွှေးရနံ့နောက်သို့ လိုက်လာသော ရှန်းယောင်သည် ကျောက်လန်ဟွာ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ”အမေ၊ ဘာက ချိုတယ်လို့ ပြောတာလဲ”
“နင့်မိန်းမပါးစပ်က အရမ်းချိုတယ်လို့ ငါပြောတာ” ကျောက်လန်ဟွာက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။
ရှန်းယောင်ရဲ့ အကြည့်က ကျီကျောက်ရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာပေါ် ချက်ချင်း ကျရောက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးမှာ သူ့အကြည့်က သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေပေါ် မရောက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ”တကယ်ပဲ အရမ်းချိုတယ်”
အဟွတ်၊ အဟွတ်။
ကျီကျောက်သည် ရှန်းယောင်က သူ့အမေရှေ့မှာ သူမကို နောက်ပြောင်ရဲလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။
သူမ မချောင်းဆိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။
ရှန်းယောင်က ရေတစ်ခွက်ကို အလျင်အမြန် ငှဲ့ပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီဘဲဟင်းကို နင့်အဖေ မြည်းစမ်းဖို့ ယူသွားပေးလိုက်မယ်...” ကျောက်လန်ဟွာက ဂျင်းနဲ့ နှပ်ထားတဲ့ ဘဲသားတစ်ပန်းကန်ကိုယူပြီး မီးဖိုချောင်ကနေ အမြန်ထွက်သွားသည်။
ကျီကျောက်က သူ့လက်ထဲက ခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ အမျိုးသားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ။ ကျွန်မတို့ အခန်းထဲပြန်ပြီး နားသင့်ပြီ မဟုတ်လား”
“အာ့ထောင်”
“ရှင့်”
“ကိုယ်လည်း မြည်းစမ်းကြည့်ချင်တယ်” ရှန်းယောင်က သူမကို တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူက သူမရဲ့ ရှုပ်ထွေးပြီး ကူကယ်ရာမဲ့နေတဲ့ အမူအရာကို ငုံ့ကြည့်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မြည်းမယ်... ဘာကိုလဲ” ကျီကျောက်က သူမရဲ့ လက်တွေကို နောက်ကျောမှာ ထားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မျိုချလိုက်သည်။ သူမ သူ့မျက်လုံးကိုတောင် မကြည့်ရဲဘူး။
“သေချာတာပေါ့... မြည်းတာပေါ့”
ကျီကျောက်က တိတ်ဆိတ်စွာ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမနှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် နွေးထွေးသော လေငွေ့ မရရှိခဲ့ပေ။
“အာ့ထောင်၊ မင်း ခုနက လုပ်ထားတဲ့ ဟင်းကို မြည်းချင်တယ်...”
ကျီကျောက်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူ့ရဲ့ ကျယ်ပြန့်ပြီး ကြွက်သားအပြည့်ရှိတဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဒေါသတကြီး ထိုးလိုက်သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ ရှန်းယောင်က သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်သွယ်သွယ်ကို တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်ကို သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ ဖိကပ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျီကျောက်ဟာ နူးညံ့စွာ သူ့လက်မောင်းထဲမှာ မှီလဲကျသွားသည်။
“ရှန်းယောင်၊ ရှင် ကျွန်မ ဒီလိုပဲ ဆက်အနိုင်ကျင့်နေရင် တကယ်ပဲ လျစ်လျူရှုတော့မယ်။” ကျီကျောက်က ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ” ရှန်းယောင်က သူမရဲ့ နှာခေါင်းထိပ်ကို ချစ်ခင်စွာ ပုတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက သူမကို နောင်တွင် တခြားနည်းနဲ့ အနိုင်ကျင့်တော့မှာပါ။
“ရှန်းယောင်၊ ကျွန်မ အိပ်ချင်ပြီ...”
“မင်းကို အခန်းထဲ ပွေ့ချီသွားပြီး အိပ်ခိုင်းမယ်လေ” သူမ ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာပဲ ရှန်းယောင်က သူမကို သူ့လက်မောင်းထဲ ပွေ့ချီခေါ်ပြီး မီးဖိုချောင်ကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။
***