ဒကာမ၊ မင်း လိမ်တယ်
Vol. 17 Ch. 266
ရှန်းယောင် အခန်းကို ပြန်မရောက်ခင်မှာပင် သူ့လက်မောင်းထဲက ကျီကျောက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ။
ရှန်းယောင်က သူမကို အိပ်ရာပေါ် ဂရုတစိုက် ချလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။
ရှန်းမိသားစု ဒီဘေးဆိုးကနေ ဘေးကင်းစွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့တာ အာ့ထောင်ကြောင့်ပဲ။
သူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဖန်သားပြင်ပတ်လည် လျှောက်သွားပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လန်ဟွာနှင့် ရှန်းတာ့ရှန်တို့ အိပ်မပျော်သေးပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ခြံဝင်းထဲရှိ ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြပြီး မှောင်မိုက်သော ညကောင်းကင်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် မှုန်မှိုင်းသော ကြယ်အချို့ ပေါ်လာတတ်သည်။
“အာ့ထောင်က ကံကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ” ကျောက်လန်ဟွာ မသက်မသာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ”အာ့ထောင်က အဲဒီအိပ်မက်ကို မမက်ခဲ့ဘဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မတို့မိသားစု...”
သူမ ဆက်စဉ်းစားဖို့ မရဲတော့ပေ။
ရှန်းတာ့ရှန်က သူမရဲ့ လက်ဖဝါးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပုတ်ပြီး ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ”ဒါတွေအားလုံး အတိတ်က ကိစ္စတွေပဲ။ ဆက်မစဉ်းစားပါနဲ့”
“မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ဆီမီးခွက်နဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေ ပိုပြင်ဆင်ရမယ်။ အာ့ထောင်နဲ့အတူ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းကို သွားပြီး မြေကမ္ဘာဘုရားကို ကန်တော့ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့မယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် စန်းလန်ကို ရွာလူကြီးအိမ်ကို ခေါ်သွား၊ အရမ်းမသောက်နဲ့နော်”
ကျောက်လန်ဟွာက သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် သတိပေးလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။”
“အဖေ၊ အမေ” ရှန်းယောင်က သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးဆီ လျှောက်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ”ကျွန်တော် အဖေတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိတယ်...”
ရှန်းယောင် သူ့ရဲ့ အတွေးတွေကို ပြောပြီးနောက် ရှန်းတာ့ရှန်နဲ့ ကျောက်လန်ဟွာတို့က ခေါင်းညိတ်မိလိုက်ကြသည်။
“ကောင်းပြီ၊ မင်း စဉ်းစားပြီးပြီဆိုတော့ ငါ မင်းအတွက် စီစဉ်ပေးမယ်” ကျောက်လန်ဟွာက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ”အာ့ထောင် အတွက် အံ့အားသင့်စရာကြီးတစ်ခု ပြင်ဆင်ကြစို့။ ဘယ်လိုလဲ”
“ဟုတ်ကဲ့”
နောက်တစ်မနက်မှာတော့ မိုးသားတွေ ကင်းရှင်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ဟာ ရုတ်တရက် မှောင်မဲနေတဲ့ တိမ်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ မကြာခင်မှာ မိုးရွာတော့မယ်။
သို့သော် ဤမိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုသည် အလျင်စလို ဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
“အာ့ထောင်၊ အချိန်နောက်ကျနေပြီ။ ထတော့” ရှန်းယောင်ရဲ့ အကြည့်က မလှမ်းမကမ်းက ပါးလွှာတဲ့ စောင်အောက်က ပုံရိပ်ပေါ် ကျရောက်သွားသည်။ သူက သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အိပ်ချင်သေးတယ်။”
ကျီကျောက်က စောင်ကို ခေါင်းပေါ်ဆွဲတင်ပြီး ဆက်အိပ်လိုက်သည်။
ရှန်းယောင်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သူမဘေးကို လျှောက်သွားပြီး စောင်ကို ဂရုတစိုက် ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူက သူမအနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ အာ့ထောင်ရဲ့ ပါးပြင်ကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
ကျီကျောက်က သူမပါးပြင်ပေါ်က စိုစွတ်တဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ကူကယ်ရာမဲ့သွားသည်။ သူမ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း နိုးလာခဲ့သည်။
သူမ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံတုန်းမှာပဲ ရှန်းယောင်က သူ့ကို ရုတ်တရက် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ကျီကျောက်သည် ရုန်းကန်လို့ မရတာကြောင့် မျက်တောင်ခတ်ပြီး အသနားခံရုံပဲ တတ်နိုင်၏။
သို့သော် သူမ၏ လက်ရှိပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည်လည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံသော ဆွဲဆောင်မှုဖြစ်ကြောင်း သူမ မသိခဲ့ပေ။
“အွမ်း... အွမ်း...”
ကျီကျောက်က သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသော စိတ်အားထက်သန်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့ပေ။
ခဏကြာတော့ သူ့ရှေ့က အမျိုးသားက သူမကို စိတ်မပါ့တပါနဲ့ လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။
ထိုအမျိုးသားရဲ့ ပုံမှန် အေးစက်ပြီး ခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာနီမြန်းမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ကျီကျောက်က သူ့လည်ပင်းကို စိုးရိမ်တကြီး တွန့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ”ကျွန်မ ပြောချင်တာက... ကျွန်မ အိပ်ရာကနေ မထချင်သေးဘူး...”
“အာ့ထောင်” ရှန်းယောင်က ရုတ်တရက် သူမနားနား ကပ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ရှင့်”
“အတူနေရအောင်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ ကျီကျောက်က ရုတ်တရက် အိပ်ရာပေါ်ကနေ ထလာပြီး လျှပ်စီးလိုမြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်လိုက်ကာ အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားသည်။
သူမ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး ရှန်းယောင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
မီးဖိုချောင်မှာ။
ကျောက်လန်ဟွာက စိတ်ပျံ့လွင့်နေတဲ့ ကျီကျောက်ကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး နဖူးကို ထိလိုက်တယ်။
“ကိုယ်ပူနေလို့လား”
“အမေ၊ သမီး အဆင်ပြေပါတယ်” ကျီကျောက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကျောက်လန်ဟွာ ကို အလျင်အမြန် ပြုံးပြလိုက်သည်။ ”သမီး ခုနတုန်းက မနက်စာ ဘာစားရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားနေတာပါ။”
“နင်တို့ဒေါ်လေးကွေ့ဟွားက ဒီမနက် ပဲပြား တစ်တုံး ပေးလိုက်တယ်။ ပဲပြားဟင်း ချက်စားရအောင်”
“အမေ၊ အိမ်မှာ ပုစွန် ရှိလား”
“ရှိတယ်၊ လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က မနေ့က လတ်ဆတ်တဲ့ ပုစွန်တွေ အများကြီး ပို့ပေးလာတယ်လေ။”
“ဒါဆို မနက်ပိုင်း ပုစွန်ပဲပြားစွပ်ပြုတ် လုပ်စားကြရအောင်၊ ဟုတ်ပြီလား။ ပြီးတော့ ကြက်သွန်မြိတ်နဲ့ ကြက်ဥပန်ကိတ်တချို့ လုပ်ကြတာပေါ့။ အမေ ဘယ်လိုထင်လဲ” မီးဖိုချောင်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျီကျောက်က ချက်ချင်း အကြံတစ်ခု ရလာသည်။
“ကောင်းပြီ။”
မနက်စာ စားပြီးနောက် ရှန်းတာ့ရှန်က ရှန်းယောင်ကို ရွာလူကြီးအိမ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ကျီကျောက်ကတော့ ကျောက်လန်ဟွာနဲ့အတူ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းကို လိုက်သွားခဲ့သည်။
သုံးလနီးပါး ပြုပြင်ပြီးနောက် လက်ရှိ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပြီးစီးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
မြေကမ္ဘာဘုရားရုပ်တုရှေ့တွင်လည်း အဆုံးမရှိသော နံ့သာပေါင်းပူဇော်မှုများ ရှိနေသည်။
ကျီကျောက်က ညာဘက်က နံ့သာစင်ကနေ နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်ယူပြီး ဆုတောင်းဖျာပေါ်မှာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ ကျေးဇူးတင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ကျောက်လန်ဟွာ လည်း အတူတူပဲ ခံစားရသည်။
သူမ အလွန်ကျေးဇူးတင်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့သည် သူတို့လက်ထဲရှိ နံ့သာတိုင်များကို ရွှေရောင်နံ့သာအိုးထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
မကြာမီပင် မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းသို့ နံ့သာပေါင်းပူဇော်ရန် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။
“မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းကို နံ့သာပေါင်းပူဇော်ဖို့ လာတဲ့သူတွေ ပိုများလာတယ်” ကျောက်လန်ဟွာက ကျီကျောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ”အာ့ထောင်၊ ဒီနေ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ သက်သတ်လွတ် စားသွားမလား”
“သက်သတ်လွတ်လား” ကျီကျောက်က အံ့အားသင့်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ”အမေ၊ ဒီမှာ သက်သတ်လွတ် အစားအစာ ရှိလား”
“သက်သတ်လွတ် အစားအစာတွေ ရှိရုံသာမက ဘုန်းကြီးတစ်ပါးလည်း ရှိတယ်။” ကျောက်လန်ဟွာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သူမလက်မောင်းကို ဆွဲကာ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းရဲ့ နောက်ဖေးဘက်ကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း သူမက ရှင်းပြခဲ့သည်။ ”ဒီအကြောင်းကို ငါ နင့်အဖေဆီကနေ ကြားခဲ့ရတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးရက်လောက်က၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ရွာလူကြီး ခရိုင်မြို့ကနေ ပြန်လာတော့ လမ်းမှာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီဘုန်းကြီးကို ရွာလူကြီးက မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းမှာ ထားခဲ့တယ်”
“ဒါပေမဲ့ ဒီဘုန်းကြီးက ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကျွမ်းကျင်ပြီး သူ့ရဲ့ တရားဓမ္မဟောပြောချက်တွေကို လူအများအပြားက သဘောကျတယ်လို့ ကြားတယ်။ ပိုထူးတာက သူချက်ပြုတ်တဲ့ သက်သတ်လွတ် အစားအစာက အလွန်အရသာရှိတယ်တဲ့”
ကျီကျောက် နားထောင်လေလေ စိတ်ရှုပ်ထွေးလေလေဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူမ ခရိုင်မြို့က ဆိုင်မှာ အလုပ်များနေခဲ့ပေမဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ရွာကို ရောက်လာတယ်လို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။
သူမ သံသယရှိပေမဲ့ ကျီကျောက်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ မပြသခဲ့ပေ။
ခဏအကြာမှာ ကျောက်လန်ဟွာက ကျီကျောက်ကို နောက်ဖေးက တရားတော်ခန်းမကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။
တရားခန်းမအလယ်မှာ ကြာပန်းပုံစံ ထိုးထားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ တရားထိုင်ခုံ တစ်ခု ရှိသည်။ တရားထိုင်ခုံရှေ့မှာ ခရမ်းရောင်အနီရောင် သစ်သားငါးခေါင်းရုပ်တစ်ခု ရှိသည်။
လူတိုင်းရဲ့ မျှော်လင့်နေတဲ့ အကြည့်အောက်မှာ မုတ်ဆိတ်ဖြူ၊ ဆံပင်ဖြူနဲ့ မီးခိုးရောင် တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးက အလယ်က မြင့်မားတဲ့ ပလ္လင်ပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာခဲ့သည်။
“နမော အမိတ္တဘ”
ဘုန်းကြီးက သက်ပြင်းချပြီး တရားစဟောသည်။
“ဒကာ၊ ဒကာမတို့၊ ဆရာတော်ဝူကျိ ဟောပြောမယ့် ဒီနေ့ ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းက ကြာပန်းသုတ်တော်ရဲ့ ဆယ်ခုမြောက် အပိုင်းကနေ...”
ဝူကျိ။ မောဟလား။
ဒီဓမ္မနာမည်ကို ကြားတော့ ကျီကျောက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။
ဒီလိုဓမ္မနာမည်မျိုးရှိတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါး တကယ်ရှိနေတာ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။
ပုံမှန်အားဖြင့် ကျီကျောက်ရဲ့ ရယ်သံက ဘာမှ မဟုတ်ပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာတော့ တရားဟောခန်းမ တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေတာကြောင့် သူ့ရယ်သံက ထူးထူးခြားခြား ပေါ်လွင်နေပြီး နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်လို့တောင် ပြောလို့ ရတယ်။
လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်က သူမပေါ် ရောက်လာတဲ့အခါ ကျီကျောက်လည်း ဒီအကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားသည်။
“အဟမ်း” ကျီကျောက်က အနေခက်စွာ လည်ချောင်းရှင်းပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ “တပည့်တော်မ ခဏတာ စိတ်တွေ ပြန့်လွင့်သွားပြီး တခြား တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားလို့ပါ။ ဆရာတော်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိလို့ တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဒီဒကာမက အဝေးက လာပုံ ရတယ်။” ကြီးမားသော တရားထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ထူးခြားသော ဘုန်းကြီးက ကျီကျောက်၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။
“မဝေးပါဘူး၊ မဝေးပါဘူး။ တပည့်တော်မ နာမည်က ကျီအာ့ထောင် ပါ၊ တပည့်တော်မ ခင်ပွန်းရဲ့ မျိုးရိုးက ရှန်းပါ”
“ဒကာမ၊ မင်း လိမ်တယ်”
***