မင်း တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား။

ကျီကျောက်က ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။”ဆရာတော်၊ ဘာလို့ ဒီလို ပြောတာလဲ”

“ဒကာမ၊ မင်း အဝေးက ရောက်လာခဲ့တာမလား”

ဘုန်းကြီးဟာ ကြင်နာတတ်တဲ့ မျက်နှာနှင့် ပြုံးပြပြီး နားလည်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

“အဟမ်း” ကျီကျောက်က လည်ချောင်းရှင်းပြီး မပြုံးနိုင်တော့ဘူး။ ”ဆရာတော်၊ အဝေးကနေ လာတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတာက ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား”

“ဒကာမ၊ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး” ဝူကျိက သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ”ဒကာမ၊ မင်းက ကံကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ မင်း ဗုဒ္ဓဘာသာကို လေးစားပြီး ကြင်နာတတ်သရွေ့ မင်းရဲ့ ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝမှာပါ”

ကျီကျောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူမက ဘုန်းကြီးရဲ့ စကားလုံးတွေရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိသည်။

“ဆရာတော်က တရားဟောနေပြီဆိုတော့ တပည့်တော်တို့ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး” ကျောက်လန်ဟွာကလည်း ဒီအခြေအနေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမက ကျီကျောက်ရဲ့ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ဆွဲပြီး ပလ္လင်ပေါ် ထိုင်နေတဲ့ ဘုန်းကြီးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဝူကျိ ပြုံးပြီး သူ့ရှေ့က သစ်သားငါးခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

တစ်နာရီခန့်အကြာ ဝူကျိ ထရပ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသောအခါ ယနေ့ တရားဟောပြောပွဲ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။

“ဆရာတော်ဝူကျိက တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ဘုန်းကြီးပါပဲ။”

“မှန်တာပေါ့။ ဆရာတော်ဝူကျိရဲ့ ကြာပန်းသုတ်တော်အကြောင်း ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို ကြားပြီးနောက် ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားဓမ္မဟာ အဆုံးအစ မရှိဘူးလို့ ငါလည်း ခံစားရတယ်။”

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက ဒီဆရာတော်ဝူကျိကို ချီးမွမ်းပြောဆိုနေကြပေမဲ့ ကျီကျောက်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ ဒီဆရာတော်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ခံစားမိသည်။

သူ တရားဟောတာကို ခုနက ကြားတုန်းက သူမ အိပ်ချင်စိတ်ပဲ ဖြစ်မိသည်။

သူမ ဘယ်တရားဓမ္မကိုမှ နားမလည်ခဲ့ဘူးလား။

“အာ့ထောင်၊ ဆရာတော်ဝူကျိ ချက်ထားတဲ့ သက်သတ်လွတ်အစားအစာကို သွားစားရအောင်” ကျောက်လန်ဟွာက ကျီကျောက်ရဲ့ လက်မောင်းကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ပွေ့ဖက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ”နင် မသိဘူး၊ ဆရာတော်ဝူကျိ ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတဲ့ သက်သတ်လွတ် အစားအစာကို မြည်းစမ်းဖို့က မလွယ်ဘူး။ ခုနစ်ရက် ကြိုတင်မှာထားရတယ်”

ကျီကျောက်သည် သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် ကျောက်လန်ဟွာနှင့်အတူ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်း၏ မီးဖိုချောင်ငယ်သို့ လိုက်သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ငယ်အပြင်ဘက်၌ လူတန်းကြီး ရှည်လျားနေပြီဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက သူတို့လက်ထဲတွင် သစ်သားပန်းကန်လုံးများ ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးနေကြသည်။

ပိုထူးခြားတာက ကျီကျောက်က မီးဖိုချောင်ကနေ တိုက်ခတ်လာတဲ့ အသားနံ့ကို ရနေသည်။

သူမ မှားယွင်းတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီအနံ့က...

ဝက်ဆီပြန်ဟင်း။

ဒီဆရာတော်ဝူကျိက တကယ်ပဲ ထူးခြားတာပဲ။

ဒီဆရာတော်ဝူကျိက အယောင်ဆောင် ဘုန်းတော်ကြီးများလား။

ကျီကျောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အတွေးနယ်ချဲ့နေတုန်း မီးဖိုချောင်လေးရဲ့ တံခါးက ပွင့်သွားပြီ။

လူတိုင်းက ဘယ်ဘက်က တံခါးဘေးကနေ စနစ်တကျ ဝင်သွားကြသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာ ညာဘက်က တံခါးလေးကနေ ထွက်လာကြသည်။

မကြာခင် ကျီကျောက်ရဲ့ အလှည့် ရောက်လာခဲ့၏။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ သူမရဲ့ ပန်းကန်ထဲမှာ ဝက်ဆီပြန်ဟင်း တစ်ပွဲ ပိုနေသည်။ “ဘုန်းကြီးတွေ အသားမစားဘူးလို့ မပြောဘူးလား။ ဆရာတော်ဝူကျိက တကယ့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်မဟုတ်ပုံရတယ်။”

“ဒကာ၊ ဒကာမ၊ မြည်းကြည့်ပါလား” ဆရာတော်ဝူကျိက သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး သူမကို အရင်မြည်းစမ်းဖို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျီကျောက်က သူ့ကို သံသယရှိစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက တူနဲ့ ဝက်ဆီပြန် တစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး တစ်ကိုက်လေး ကိုက်လိုက်သည်။

အရည်ကြည်လင်ပြီး ချိုမြိန်ကာ ပါးစပ်ထဲမှာ အရည်ပျော်သွားတယ်။ အသားနံ့ သင်းပျံ့ပျံ့လေး ရှိပေမဲ့ ကျီကျောက်က မြည်းစမ်းလို့ ရနေတုန်းပဲ။

ပန်းကန်ထဲက ဝက်ဆီပြန်ဟင်းက တကယ့်အသား မဟုတ်ဘူး။

ဒီဝက်ဆီပြန်ဟင်းအတွက် သုံးထားတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းက ပဲပြားပဲ။ ပဲပြားကို အသားအရသာ ထွက်အောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ဆရာတော်ဝူကျိရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က တကယ်ပဲ ထူးခြားသည်။

“တပည့်တော်မ မှားယွင်းသွားပါတယ်” ကျီကျောက်က စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ တောင်းပန်လိုက်သည်။ ”ဆရာတော် တပည့်တော်မရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

“ဒကာမ၊ ဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး”ဆရာတော်ဝူကျိ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီဘုန်းကြီး ခုနကပဲ ပြောပြီးပြီ။ ဒကာမ၊ မင်းက ကံကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ နမော အမိတ္တဘ။”

“ဆရာတော်ဝူကျိ၊ အရှင်ဘုရားရဲ့စကားထဲမှာ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပါယ် ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်” ကျီကျောက်က တည့်တိုးပြောလိုက်သည်။ ”အရှင်ဘုရား ပြောစရာရှိရင် တည့်တိုးပြောလိုက်ပါလား”

“ကံကြမ္မာက ကြိုတင်စီမံထားတာပါ။ ဒကာမ၊ မင်းကအဝေးကနေ လာခဲ့တာ။ ဒီအရာအားလုံးကို ကျင့်ကြံခြင်း ဒါမှမဟုတ် အိပ်မက်တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်နိုင်တယ်။” ဆရာတော်ဝူကျိက သူ့လက်ဝါးတွေကို ယှက်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ”မင်း သိဖို့လိုတာက အိပ်မက်ထဲက အရာအားလုံးဟာ မြူခိုးထဲက ပန်းတွေကို ကြည့်သလို၊ ရေထဲက လကို ဆယ်ယူဖို့ ကြိုးစားသလိုပဲ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘာမှ မရဘူး”

“တပည့်တော်မ အရင်က စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတယ်။ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲက ဘုန်းကြီးတွေက နားလည်ရခက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စကားတွေ အမြဲပြောတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ပြလို့ မရဘူးလို့ သူတို့ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ တပည့်တော်မကတော့ အရာအားလုံးက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးလို့ ထင်တယ်” ကျီကျောက်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ ”မြူခိုးထဲက ပန်းတွေကို ကြည့်တာ၊ အနည်းဆုံးတော့ ပန်းတွေ ရှိတယ်။ ရေထဲက လကို ဆယ်ယူဖို့ ကြိုးစားတာ၊ အနည်းဆုံးတော့ လရှိတယ်။ ဆရာတော် ဘယ်လိုထင်လဲ”

“မင်း အိပ်မက်ထဲက အရာအားလုံးကို တကယ်လို့ အတင်းအကျပ် သတ်မှတ်ရင် နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်စေလိမ့်မယ်”

ဝူကျိက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူက သူ့လက်ကောက်ဝတ်က ဗောဓိလက်ကောက်ကို ချွတ်ပြီး သူမကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ”မင်းက အိပ်မက်ထဲမှာ ဆက်နေဖို့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုရင် ငါ့မှာ ပြောခွင့်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဗောဓိလက်ကောက်ကို ဆံဖြူအဘိုးကြီးတစ်ယောက်က မင်းကို ပေးခိုင်းတာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ။”

သူမ ရွှေရောင် ဗောဓိလက်ကောက်ကို မြင်တဲ့အခါ ကျီကျောက် မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

ဒါက သူမရဲ့ အဘိုးရဲ့ လက်ကောက် ဖြစ်သည်။

“ဆရာတော်၊ ဒါက တပည့်တော်မရဲ့...”

“ကံကြမ္မာကို ကောင်းကင်က ဆုံးဖြတ်တာပါ။ ဒကာမ၊ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။” သူမရဲ့ အံ့အားသင့်နေတဲ့ အကြည့်ကို ကြည့်ပြီး ဝူကျိက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ”ဒကာမ၊ မင်းက အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှာ နစ်မြောနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့်ကမ္ဘာမှာ မင်း နိုးထလာဖို့ မက်မက်မောမော စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့သူတွေလည်း ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း မမေ့ပါနဲ့။”

ရှန်းမိသားစုနေအိမ်ကို ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျီကျောက် သူ့အခန်းထဲမှာ ကိုယ်တိုင့်ကိုယ်ကျ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည်။

သူမ လက်ထဲက ဗောဓိလက်ကောက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ သူမမျက်လုံးတွေက ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်နေသည်။

ဆရာတော်ဝူကျိက သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာတွေ အားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုလို့ ပြောခဲ့တယ်။

သူမ နိုးထရတော့မှာလား။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိပ်မက်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

အခုဆိုရင် သူမက စာအုပ်ထဲက ကမ္ဘာထဲကို အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီး ရှန်းယောင်ကိုတောင် ချစ်မိသွားခဲ့ပြီ။

ကျွီ။

တံခါးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာပြီး ရှန်းယောင်က သူမဘေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့တယ်။

“အာ့ထောင်။”

“ဟင်။” ကျီကျောက်က မသိစိတ်ကပင် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှန်းယောင်ရဲ့ စိုးရိမ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဆုံလိုက်သည်။ ”ဘာဖြစ်တာလဲ” ရှန်းယောင်က သူမဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“အမေက မင်း မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းက ပြန်လာပြီးနောက် နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အိမ်ထဲမှာတောင် ပိတ်ထားတယ်။ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

“ရှန်းယောင်” ကျီကျောက်က တစ်ခုခု ပြောချင်ပေမဲ့ ဘယ်က စရမှန်း မသိတော့ဘူး။

သူမ နောက်ဆုံးတွင် အောင့်အီးပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ”ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”

“မင်း တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား” ရှန်းယောင်က သူမမျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ပြီး ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်သည်။

ကျီကျောက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ မော့ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ”ရှင် ပခုံးကို ကျွန်မ မှီခွင့်ပြုမလား”

“ဒါပေါ့။”

ရှန်းယောင်က ပျော့ပျောင်းသော ဆိုဖာပေါ်မှာ တည့်တည့်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျီကျောက်က ခေါင်းစောင်းပြီး သူ့ပခုံးပေါ်မှီကာ မျက်လုံးများကို ညင်သာစွာ မှိတ်လိုက်သည်။

“ရှင်နဲ့ အဖေ ရွာလူကြီးကို သွားတွေ့ပြီးပြီလား”

“အင်း” ရှန်းယောင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ”မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ကိုယ် ခရိုင်ရုံးကို သွားရမယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ကျောင်းသား အဆင့်အတန်းကိုပြန်ရမှ ဒီနှစ် တော်ဝင်စာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေနိုင်လိမ့်မယ်။”

“ရှင့်ရဲ့ ကျောင်းသား အဆင့်အတန်းကို ပြန်ရရှိရမှာတဲ့လား”

“လွန်ခဲ့တဲ့လေးနှစ်က ကိုယ် စာမေးပွဲကျတယ်ဆိုတဲ့ သတင်း မိသားစုကို ပြန်ရောက်တော့ ကိုယ့်အဖေ မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက ရွာလူကြီးကို ခေါ်ပြီး လေ့ရှန်းကောင်တီကို သွားပြီး အသေးစိတ် စုံစမ်းခဲ့တယ်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူက လေ့ရှန်းကောင်တီရဲ့ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းဆီကနေ ဆယ်ချက် ရိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတုန်းက ရွာလူကြီးလည်း ဒီကိစ္စက ထူးဆန်းနေတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် သူ တင်းယွမ်ကောင်တီရုံးမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောင်းသားမှတ်တမ်းကို ပယ်ဖျက်ပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။”

***