အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း။ ၆၁

လုံယီသည် သူ၏ လက်ဖဝါးပြင်ပေါ်သို့ မာကျောသော သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် ဖိဆွဲကြည့်ရာ နာကျင်မှုကို လုံးဝနီးပါး မခံစားရချေ။

နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် သူသည် ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပထမဦးစွာ ဓားကျောဘက်ဖြင့် အားထည့်၍ ဖိကြည့်ရာ အရေပြားပေါ်တွင် ယားကျိကျိသာ ခံစားရပြီး မည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ သူသည် အားကို တဖြည်းဖြည်းချင်း မြှင့်တင်ကြည့်သော်လည်း ဓားကျောမှာ အရေပြားအတွင်းသို့ တိုးဝင်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ထို့နောက် ဓားသွားဘက်ဖြင့် အသာအယာ လှီးဖြတ်ကြည့်သော်လည်း အစင်းရာလေးပင် ထင်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် အားကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်ရင်း သူ၏ အားအင် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ သုံးလိုက်သည့် အချိန်တွင်မှ လက်ဖဝါးမှ အရေပြားမှာ စတင်စုတ်ပြဲသွားတော့သည်။

လုံယီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်လိုသည့် ဝါသနာရှိသူ မဟုတ်သော်လည်း ဤစွမ်းရည်၏ ကန့်သတ်ချက်ကို သိရှိရန်အတွက် ဓားထက်ထက်ဖြင့် အမှန်တကယ် စမ်းသပ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းက နောင်တစ်ချိန်တွင် လက်နက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုတိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ရှိခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းသော အားသည်ပင် ပေါင် ၁၃၀၀ ကျော်ပြင်းအားရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် သာမန်လူတစ်ဦးသည် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားလျှင်ပင် သူ၏အရေပြား ကျောက်သားဖြစ်နေချိန်တွင် သူ့ကို မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

အသက်ရှူအကြိမ် ၁၀ ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် လုံယီသည် အနည်းငယ် မူးဝေလာကာ ကျောက်သားဖြစ်ခြင်း အခြေအနေမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဗိုက်ဆာလိုက်တာ...

တကယ်ကို ဗိုက်ဆာလွန်းတယ်...

ပြင်းထန်လှသော ဆာလောင်မှုလှိုင်းကြီးက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အသားခြောက်အချို့ကို ကမန်းကတန်း ထုတ်ယူကာ ဝါးမျိုလိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ အနည်းငယ် သက်သာသွားတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ လုံယီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီဟု ခံစားရသဖြင့် စမ်းသပ်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းကိုမဆို ကျောက်သားဖြစ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ပြီး ထိုအခြေအနေကို စိတ်အလိုရှိသလို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ကျောက်သားဖြစ်စေနိုင်သော ဧရိယာမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး ဘဲဥတစ်လုံးခန့် အရွယ်အစားသာ ရှိသည်။ ကြာမြင့်ချိန်မှာလည်း ပုံသေဖြစ်ပြီး ဒုတိယအကြိမ် ကျောက်သားဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ချိန်မှာ ပထမအကြိမ်ထက် အနည်းငယ် ပို၍တိုတောင်းကာ အသက်ရှူအကြိမ် ၁၀ ခန့်သာ ခံတော့သည်။

၎င်းမှာ ကျောက်သားဖြစ်နေစဉ်အတွင်း သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ ပထမအကြိမ်ကကဲ့သို့ မကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုအခြေအနေမှ ထွက်လာပြီးနောက်တွင်မူ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို ဗိုက်ဆာလာကာ ဦးနှောက်မှာလည်း အနည်းငယ် မူးနောက်နောက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် လုံယီသည် ခုနက ကျောက်သားဖြစ်ခြင်းအခြေအနေကို အတင်းအကျပ် ဆက်လက်ထိန်းထားရန် မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိသည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက သူ၏ မူလစွမ်းအင်ကို အကြီးအကျယ် ခမ်းခြောက်စေလိမ့်မည်။ အရေးပေါ်

အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပါက လုံယီသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဤမျှအထိ အပင်ပန်းခံမည်မဟုတ်ချေ။

“ဧရိယာက သိပ်သေးနေသေးတယ်”

လုံယီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤကျောက်သားလွှာက တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်မည်ဆိုပါက သူ၏စုစုပေါင်းခွန်အားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာမည်ဖြစ်ပြီး သာမန်သိုင်းပညာရှင်များကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ဤစွမ်းရည်မှာ ယခုမှ စတင်ရရှိကာစသာ ရှိသေးသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် အဆင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်သားဖြစ်စေနိုင်သော ဧရိယာမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာမည်ဖြစ်ပြီး တစ်နေ့နေ့တွင် တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ကောင်း ဖုံးလွှမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယခုကဲ့သို့ ဧရိယာအနည်းငယ်သာရှိသည့်တိုင်အောင် အချို့သော အလှည့်အပြောင်း အခြေအနေများတွင် ဒီစွမ်းရည်က အသက်ကယ်ဆေး ဖြစ်လာနိုင်သေးသည်။

“စတုတ္ထခေါင်းဆောင်... ခေါင်းဆောင်ကြီးက ညစာစားပွဲကို ဖိတ်နေပါတယ်ခင်ဗျာ”

တံခါးအပြင်ဘက်မှ လက်ပါးစေတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

လုံယီက ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ယခုအခါ ပါရမီအသစ်ကြောင့် သူ၏ခွန်အားမှာ တိုးတက်လာပြီဖြစ်ရာ ရှူရှီးကို ရင်ဆိုင်ရန် ပိုမိုယုံကြည်မှု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဓားပြများ၏ ညစာစားပွဲဟူသည် ညီညွတ်ရေးခန်းမတွင် ကျင်းပခြင်းဖြစ်ပြီး ကျေးလက်

တောရွာရှိ ပွဲလမ်းသဘင်များနှင့် များစွာမထူးခြားလှပေ။ ဝိုင်းဆယ်ဝိုင်းခန့် စီတန်းထားပြီး စားပွဲပေါ်တွင် အဝါရောင်အရက်များ၊ အမဲသား၊ ကြက်ကင်၊ မြေပဲလှော်၊ ကြက်ဥကြော်နှင့် အခြားအိမ်ချက်ဟင်းလျာများဖြင့် စုံလင်လှသည်။

လုံယီ၊ ရှူရှီးနှင့် အခြားခေါင်းဆောင်သုံးဦးမှာ အလယ်ဗဟိုစားပွဲတွင် ထိုင်ကြပြီး အခြားသူများမှာ အဆင့်အတန်းအလိုက် အပြင်ဘက်သို့ ခွဲထိုင်ကြသည်။ ရာထူးကြီးသူများက ခေါင်းဆောင်များနှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ထိုင်ရသည်။

စားပွဲစတင်သည်နှင့် ရှူရှီးသည် ဝါးလုံးတစ်လုံး ထောင်လိုက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် လုံယီဘက်သို့ အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ “စတုတ္ထညီလေး... မင်းက ဒီတစ်ခါ မျောက်ကို သတ်နိုင်ခဲ့လို့ နေဝင်တောင်တန်းရဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုကို ရှင်းပေးလိုက်တာပဲ။ ဒဏ်ရာရခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ ကိုယ်စား ငါ မင်းကို တစ်ခွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်”

“အစ်ကိုကြီး... အားနာစရာတွေ မပြောပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတွေပဲဟာ။ ဒါက ကျွန်တော့်တာဝန်ပဲလေ”

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကိုယ်စီအတွင်းစိတ်များကို ဖုံးကွယ်လျက် အရက်တစ်ခွက်စီကို မော့ချလိုက်ကြရာ ဓားပြများအားလုံးက ဝိုင်းဝန်းအားပေးကြတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် ဖျော်ဖြေရေးအစီအစဉ် စတင်သည်။ ရှေ့ဘက်ရှိ စင်မြင့်ပေါ်တွင် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ခန့်ရှိသော အမျိုးသမီး ငါးဦး၊ခြောက်ဦးခန့်က စကပ်အရှည်များ ဝတ်ဆင်ကာ သူတို့အတွက် ကပြဖျော်ဖြေကြသည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးများမှာ အလွန်တောင့်တောင့်ကြီး ကနေကြပြီး အချို့၏မျက်နှာတွင် မျက်ရည်စများ ထင်ကျန်နေဆဲဖြစ်ကာ အချို့မှာမူ ဖူးရောင်ညိုမည်းဒဏ်ရာများဖြင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ထံတွင် မည်သည့် အလှအပကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

ဒုန်း…

ရှူရှီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏အရက်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်ရာ အရက်တစ်ဝက်ကျော်မှာ ဖိတ်စင်သွားတော့သည်။

“ဒါက ဘာကကွက်လဲ လီအာရု... မင်း သူတို့ကို ဘယ်လိုသင်ထားတာလဲ”

လီအာရုမှာ ရှားပါးလှသော အမျိုးသမီးဓားပြတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသက် ၄၀ ခန့်ရှိကာ ဆံပင်တိုတိုနှင့် မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များဖြင့် ထွားကျိုင်းသန်မာသူဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လည်စိသာမရှိပါက သူမကို အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟု မည်သူမျှ ထင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူမ၏အသံမှာ စူးရှပြီး တိုးတိုးဖြင့် အသနားခံလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်ကြီး... သူတို့က အခုမှ ဖမ်းလာတာစတည်း။ များသောအားဖြင့် ရွာသူလေးတွေဆိုတော့ ရက်ပိုင်းပဲ သင်ရသေးတာ။ သူတို့က သူဌေးကတော်တွေ မဟုတ်တော့ ချက်ချင်းကြီး တတ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးလေ”

“သူဌေးကတော်တွေ ဟုတ်လား ဒါက လွယ်ပါတယ် အချို့ကို ဖမ်းလာလိုက်ရုံပေါ့”

ဝူယီဖိန်က ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မကြာသေးခင်က အချို့ရွာတွေက ရိက္ခာပေးဖို့ ငြင်းနေကြတယ်။ အဲဒီရွာတွေကို ဝင်စီးလိုက်ရင် ရိက္ခာရော သူဌေးကတော်ရော ရမှာပဲ”

“စိတ်ကူးကောင်းပဲ သူတို့ကို စံပြအနေနဲ့ ပညာပေးဖို့ လိုနေတာပဲ”

ရှူရှီးက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။

“ကျားမိသားစုအိမ်ရာ၊ လျူမိသားစုအိမ်ရာ၊ ဟူမိသားစုအိမ်ရာ... ဘယ်နေရာကို အရင်တိုက်ရင် ကောင်းမလဲ”

ကျားမိသားစုအိမ်ရာဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံယီ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

အခြားသူများမှာလည်း အိမ်ရာတစ်ခုစီ၏ အားသာချက် အားနည်းချက်များကို အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးလာကြသည်။

ကျားမိသားစုအိမ်ရာက အဝေးဆုံးဖြစ်ပြီး အားအနည်းဆုံးဖြစ်သည်။ မြေပိုင်ရှင်ကျားမှာ နာမည်ကောင်းရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဟူမိသားစုအိမ်ရာမှာ အနီးဆုံးဖြစ်ပြီး အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ အနိုင်ကျင့်တတ်ခြင်းကြောင့် နာမည်ကျော်ကာ လက်ပါးစေ ၃၀၀ ခန့်ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

လျူမိသားစုအိမ်ရာတွင် အစိုးရနောက်ခံရှိပြီး သားသမီးမြေးမြစ်များမှာ မြို့တော်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။

“သဘာဝအရတော့ အပျော့ဆုံးကိုပဲ အရင်ရွေးရမှာပေါ့။ ကျားမိသားစုအိမ်ရာကို အရင်တိုက်ဖို့ ငါအကြံပေးတယ်”

ဝူယီဖိန်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

“လျူမိသားစုအိမ်ရာကိုပဲ တိုက်ရမှာပေါ့။ သူတို့က အစိုးရနောက်ခံရှိတော့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေက အပေါဆုံး ဖြစ်မှာ”

ကျူတာရွေ့က ကွဲပြားသော အမြင်ကို တင်ပြသည်။

“အင်း... စတုတ္ထညီလေး မင်းကရော ဘယ်လိုထင်လဲ”

ရှူရှီးက လုံယီဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ ဟူမိသားစုအိမ်ရာကို တိုက်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်”

“ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ အဲဒီကောင် ဟူယီဖေးက လွယ်တဲ့ကောင်မဟုတ်ဘူး။ သူက သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ကို ရောက်နေတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ”

ဝူယီဖိန်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်လိုက်တော့သည်။

“စတုတ္ထညီလေး... မင်းရဲ့အမြင်ကိုလည်း ရှင်းပြပါဦး”

ရှူရှီးက ထောက်ခံခြင်း သို့မဟုတ် ကန့်ကွက်ခြင်းမပြုဘဲ လုံယီကို အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒီအိမ်ရာတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ရိက္ခာပေးဖို့ ငြင်းဆန်နေတာဟာ ကျွန်တော်တို့ နေဝင်တောင်တန်းရဲ့ နာမည်က သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း မရှိသေးလို့ပဲ။ အခုချိန်မှာ နာမည်တစ်လုံး ထူထောင်ဖို့နဲ့ တစ်ယောက်ကိုသတ်ပြီး အယောက်တစ်ရာကို သတိပေးဖို့ဆိုရင် အမာဆုံးအရိုးကိုပဲ ရွေးကိုက်ရမှာပေါ့”

လုံယီ၏ အကျိုးအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ရှူရှီး ခဏမျှ စဉ်းစားသွားသည်။

အမှန်စင်စစ် လုံယီက ဟူမိသားစုအိမ်ရာကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူပြောသကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်သက်သက် မဟုတ်ပေ။ ပထမအချက်မှာ သူနှင့် ရင်းနှီးသော ကျားမိသားစုအိမ်ရာကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန် ကာကွယ်လိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ဓားပြအချင်းချင်း ပြောစကားအရ ဟူမိသားစုအိမ်ရာ၏ သခင်မှာ ပြည်သူလူထုကို နှိပ်စက်ညှင်းပန်းကာ အနိုင်ကျင့်တတ်ခြင်းကြောင့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သည်။ ဖျက်ဆီးမည့်အတူတူ နာမည်အဆိုးဆုံး လူယုတ်မာကို ဖျက်ဆီးခြင်းက ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။

“စတုတ္ထခေါင်းဆောင် ပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်”

“ဟိုခွေးကောင် ဟူယီဖေးကို သတ်ပစ်ကြ”

“ကျွန်တော့်မိန်းမကိုလည်း အဲဒီအိမ်ရာက ဖမ်းသွားတာဗျ။ စစ်ဆေးရေးရုံးကို သွားတိုင်တာလည်း ဘာမှမထူးဘူး”

အပြင်ဝိုင်းမှ ဓားပြအချို့က လုံယီကို ထောက်ခံသည့်စကားများ အလိုအလျောက် ပြောဆိုလာကြရာ လုံယီပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

“ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီးဟာ မြေပိုင်ရှင်ဟူကြောင့် တောင်ပေါ်ကို ရောက်လာခဲ့ကြတာ။ အဲဒီကောင်က မကောင်းမှုလုပ်တာ အရမ်းနာမည်ကြီးတယ်”

ကျူတာရွေ့က လုံယီကို တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။

မည်သည့်ဓားပြကမှ မွေးကတည်းက ဓားပြဖြစ်ချင်ကြသည်မဟုတ်ပေ။ လုံယီက ဟူမိသားစုအိမ်ရာကို မတော်တဆ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းမှာ လူအများ၏ ဆန္ဒနှင့် တိုက်ဆိုင်သွားခြင်းပင်။

ရှူရှီး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး စားပွဲကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ဟူမိသားစုအိမ်ရာကိုပဲ တိုက်မယ်။ ဒီမြေပိုင်ရှင်တွေ နေဝင်တောင်တန်းရဲ့ အစွမ်းကို သိအောင် ပြပေးရတာပေါ့”

“ကောင်းတယ်”

“ခေါင်းဆောင်ကြီး အပိုင်ပဲဗျာ”

ချီးမွမ်းသံများ နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ရှူရှီးကမူ မည်သို့မျှ မတုန်လှုပ်ပေ။ သူသည် လုံယီကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ “စတုတ္ထညီလေး... ဒီတစ်ခါ ဟူမိသားစုရဲ့ မာန်မာနကို ချိုးနှိမ်ဖို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရဲလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

စကားအဆုံးတွင် ဓားပြအများစုက လုံယီကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များတွင် မျှော်လင့်ချက်၊ လှောင်ပြောင်မှုနှင့် လျစ်လျူရှုမှုများ ရောပြွမ်းနေသည်။ လုံယီသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ အရက်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်ကာ

“အစ်ကိုကြီးရဲ့ အမိန့်ကို မနာခံဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ”

“ကောင်းတယ်”

အခန်း။ ၆၂

ဟူမိသားစုအိမ်ရာသည် ဧက ၆၀ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး အရှေ့ဘက်တွင် ကျောက်ပြားခင်းထားသော ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးနှင့် ပတ်ပတ်လည်တွင် အဖြူရောင်ဆေးသုတ်ထားသော တံတိုင်းမြင့်ကြီးများ ရှိနေခြင်းက သူတို့၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ပြသနေသည်။

ယခုအခါ အိမ်ရာအပြင်ဘက်တွင် ဖုန်တလုံးလုံး ထနေပြီး လူတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် မြင်းဟီသံများက လေထုအတွင်း ပြည့်နှက်နေ၏။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုံစံရှိသည့် လူတစ်ရာကျော်သည် ဓားမကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ မြင်းများကိုယ်စီဖြင့် ရောက်ရှိနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ဝင်းလက်နေသည်။

အိမ်ရာအတွင်းရှိ လူများမှာလည်း အခြေအနေကို ကြိုတင်သိရှိထားကြပြီး ဖြစ်သည်။ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လက်ပါးစေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် တုတ်ရှည်များနှင့် ဓားမများကို ကိုင်ဆောင်ကာ အရှေ့ဆုံးမှ တန်းစီရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

သူတို့၏ အရှေ့တွင်မူ သံချပ်ကာအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော မြင်းကြီးပေါ်တွင် ခံ့ညားစွာ ထိုင်

နေ၏။ သူ၏လက်တွင် ၈ ပေရှည်သော မြွေသဏ္ဌာန် လှံရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ တောဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခက်ထန်လှသည်။

“နေဝင်တောင်တန်းက လူတွေ... ငါက ငါ့ဘာသာ အေးအေးဆေးဆေး နေလာတာ မင်းတို့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ ဝင်မရှုပ်ခဲ့ဘူး။ မင်းတို့က ပြဿနာလာရှာတာဆိုရင်တော့ နေရာမှားနေပြီ”

“ဟူယီဖေး မင်းကို ငါတို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား”

ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဝူယီဖိန်က ရှေ့သို့ မြင်းစီးထွက်လာသည်။ သူသည် အဖြူရောင် တာအိုဝတ်စုံနှင့် အပြာရောင် ဦးထုပ်အမြင့်ကြီးကို ဆောင်းထားသဖြင့် လောကီနှင့် ကင်းဝေးသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများကမူ ထိုပုံရိပ်ကို အစအနမကျန် ဖျက်ဆီးလိုက်တော့သည်။

“ဒီနေ့ မင်းဆီကနေ ရိက္ခာ ပေါင် ၁၃၀၀၀ ကျော် မရဘူးဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ အိမ်ရာထဲမှာ ကြက်ကလေး တစ်ကောင် ခွေးကလေး တစ်ကောင်တောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်စေရမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဟားဟားဟား ငါက ဒီမှာပဲ ရပ်နေမယ်... မင်းတို့ ဘယ်လိုယူမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့” သန်မာထွားကျိုင်းသူ ဟူယီဖေးက မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကျောကုန်းမှ လေးကိုယူကာ ကျွမ်းကျင်စွာ မြားတင်၍ လေးကြိုးကို ဆွဲလိုက်သည်။

ရှူး….

မြားတစ်စင်းမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်မားစွာ ပျံတက်သွားပြီးနောက် မီတာ ၂၀၀ ခန့် အကွာတွင် ရှိနေသော ဝူယီဖိန်ထံသို့ တိကျစွာ ကျဆင်းလာသည်။ ထိုမြားသည် ဝူယီဖိန်၏ ဦးထုပ်အမြင့်ကြီးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားကာ ဦးထုပ်ကို မြေကြီးနှင့် ကပ်လျက် ညှပ်ထားလိုက်တော့သည်။

“ကောင်းတယ်”

“အိမ်ရာသခင်က အစွမ်းထက်လိုက်တာဗျာ”

“ဟားဟားဟား”

ဟူမိသားစုအိမ်ရာဘက်မှ လူများနှင့် မြင်းများမှာ ရယ်မောဟစ်ကြွေးကြသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဝူယီဖိန်မှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားပြီး မြင်းပေါ်မှပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် သတိပြန်

ဝင်လာသည်နှင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“ဘယ်သူ သူ့ကို သွားဖမ်းပေးမလဲ”

“ဒုတိယခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော့်ကို သူနဲ့ ရင်ဆိုင်ခွင့်ပေးပါ”

မျက်နှာမည်းမည်းနှင့် လူသန်ကြီးတစ်ဦးသည် သူ၏မြင်းကို အရှိန်မြှင့်၍ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာသည်။ သူ၏လက်တွင် အနီရောင်ပန်းပွားပါသော လှံရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ စီးနင်းတိုက်ခိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

မျက်နှာမည်းမည်းဖြင့် လူသန်ကြီး စစ်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယီဖိန်သည် ဒေါသများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ အခြားဓားပြများလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။

“ဒါ ကျူးတာချန်းပဲ သူက တောင်ပေါ်မှာ လှံအတတ် အတော်ဆုံးထဲက တစ်ယောက်လေ”

“ဟူယီဖေးက သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်နေရင်တောင် မြင်းပေါ်မှာဆိုရင်တော့ သူ့ကို အသာစီးရဖို့ မလွယ်ဘူး”

လူတိုင်း၏ အမြင်တွင်မူ အိမ်ရာသခင် ဟူယီဖေးသည် သူ၏မြင်းကို အေးအေးလူလူသာ စီးနင်းနေပြီး ကျူးတာချန်းကို ရန်သူတစ်ယောက်အဖြစ်ပင် အရေးမထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ဓားပြကျူးသည် ဒေါသထွက်သွားကာ မြင်း၏ အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးချ၍ သူ၏လှံရှည်ကို မြှောက်ကာ ဟူယီဖေးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဟူယီဖေးမှာ ကြောက်လန့်၍ ဆွံ့အသွားသည့်အလား ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေဆဲပင်။

သို့သော် အကွာအဝေးမှာ ၅ ပေပင် မပြည့်တော့သည့် အချိန်တွင် သူသည် မြင်းကုန်းနှီးပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ တိမ်းရှောင်လိုက်ပြီး ကျူးတာချန်း၏ တိုက်ကွက်ကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောဆင်းသွားကာ သူ၏ ၈ ပေရှည်သော မြွေလှံရှည်ဖြင့် အမှတ်မထင် ဆတ်ခနဲ ထိုးလိုက်ရာ ကျူးတာချန်းမှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ မြင်းပေါ်မှ လွင့်စဉ်ကျသွားတော့သည်။ ဟူယီဖေး၏ မြားပစ်အတတ်နှင့် လှံအတတ်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိအောင် အစွမ်းထက်လှသည်။

ဓားပြအုပ်စုတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားရသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ဟူမိသားစုအိမ်ရာမှ လူများမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ဟစ်ကြွေးသံများဖြင့် အောင်ပွဲခံနေကြပြီး စိတ်ဓာတ်များမှာလည်း ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဓားပြများဘက်မှ အခြားသော မြင်းနက်တစ်စီးမှာ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာပြန်သည်။ မြင်းခွာသံများနှင့်အတူ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး နောက်ကွယ်တွင် မီးခိုးရောင် ဖုန်လုံးကြီးများ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

“စတုတ္ထခေါင်းဆောင်ပဲ”

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် လုံယီသည် ဟူယီဖေးထံသို့ မြင်းစီး၍ အပြင်းအထန် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူသည် မည်သည့် စကားအပိုမျှ မပြောဘဲ ပုဆိန်ကို အပေါ်မှ အောက်သို့ ရိုးရှင်းစွာပင် အားကုန် လွှဲခုတ်လိုက်တော့သည်။

“ဟား”

လုံယီ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ပင်။ ထိုနေရာရှိ ဆူညံသံအားလုံးကို ခဏမျှ ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှ လူများမှာ အံ့အားသင့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေစဉ် ပုဆိန်နှင့် လှံတို့ ထိခတ်မိသွားရာ မြွေလှံရှည်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကွေးညွတ်သွားတော့သည်။

ချွင်’

ဟူယီဖေး၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်ပင် ဟူယီဖေး၏အောက်ရှိ မြင်းကြီးသည် လုံယီ၏ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ခြေလေးဖက်စလုံး ခွေကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။

ဟူယီဖေးမှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး ကြီးမားသော ဟာကွက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူ၏ ထိတ်လန့်တကြား အကြည့်များအောက်မှာပင် ပုဆိန်သွားသည် သူ၏လည်ပင်းကို ဖြတ်သန်းသွားကာ ဦးခေါင်းမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်စင်တက်သွားတော့သည်။ နာမည်ကျော် အိမ်ရာသခင်ဟူ ဝါရင့်သိုင်းပညာရှင်ကြီး ဟူယီဖေးသည် လုံယီ၏ တိုက်ကွက်နှစ်ကွက်ကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့ချေ။

“စတုတ္ထခေါင်းဆောင် အစွမ်းထက်လိုက်တာဗျာ”

“တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ... ကြည့်ရတာ တကယ်အားရစရာကြီး”

“တောက်... အားရစရာကောင်းလိုက်တာ”

“စတုတ္ထခေါင်းဆောင်လုံက နေဝင်တောင်တန်းရဲ့ အတော်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”

နေဝင်တောင်တန်းမှ ဓားပြများသည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျင်းပနေသကဲ့သို့ တစ်ခဲနက် ဟစ်ကြွေးကြပြီး ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်ကြတော့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ဟူမိသားစုအိမ်ရာမှ လူများမှာ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းကုန်ကြ၏။

ရှူရှီး၏ မျက်နှာမှာမူ အနည်းငယ် မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်သွားသည်။ လူအချို့က လုံယီ၏ သိုင်းပညာမှာ ခေါင်းဆောင်ကြီးဖြစ်သော သူ့ထက်ပင် သာလွန်နေနိုင်ကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်ကို သူ ကောင်းစွာကြားသိနေရသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ထိုကိစ္စကို စဉ်းစားနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။

“ညီအစ်ကိုတို့... တိုက်ကြစမ်း”

ရရှိထားသော အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးချကာ ရှူရှီးသည် အလုံးစုံ တိုက်ခိုက်ရေးအမိန့်ကို ပေးလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ တစ်ဖက်သတ် တိုက်ပွဲကြီး စတင်တော့သည်။ ရှူရှီး၊ လုံယီနှင့် ကျူတာရွေ့တို့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဓားပြအုပ်စုသည် ဟူမိသားစု၏ လက်ပါးစေအဖွဲ့ကို အစအနမကျန် ချေမှုန်းလိုက်ကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဟူမိသားစုအိမ်ရာသည် အကာအကွယ်မဲ့သွားပြီး စဉ်းတီတုံးပေါ်မှ ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသတ်ခံရမည့်ဘေးကို စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဟင်းလင်းပွင့်နေသော တံခါးကြီးကို ကြည့်ကာ ဓားပြများမှာ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်နေကြပြီး အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဘာကို စောင့်နေတာလဲ”

ရှူရှီးက အိမ်ရာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စီးနင်းရန် အမိန့်မပေးသေးသဖြင့် ဝူယီဖိန်မှာ စိတ်မရှည် ဖြစ်နေသည်။

“ဟူမိသားစုရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန် တုန့်ပြန်မှုကို ငါတို့ သတိထားရမယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အပြင်မှာ ကင်းစောင့်နေဖို့ လိုတယ်”

ထိုသို့ပြောကာ ရှူရှီးသည် လုံယီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည် “စတုတ္ထညီလေး... မင်း ခုနက အားကုန်သုံးထားတာဆိုတော့ အပြင်မှာပဲနေပြီး အနားယူရင်း ကင်းစောင့်ပေးပါလား”

အိမ်ရာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စီးနင်းခြင်းမှာ ပစ္စည်းဥစ္စာများကို လုယက်သိမ်းပိုက်ရန်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။ ထိုသို့သောအချိန်မျိုးတွင် အပြင်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ရခြင်းမှာ မည်သူမျှ မလုပ်ချင်သော အလုပ်ကြမ်းတစ်ခုပင်။

ကျူတာရွေ့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ကန့်ကွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ လုံယီက အေးအေးဆေးဆေးပင် "ရပါတယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

လုံယီက တည့်တည့်တိုး၍ သဘောတူလိုက်သဖြင့် ကျူတာရွေ့မှာလည်း ဘာမှဆက်မပြောနိုင်တော့ချေ။

"စတုတ္ထညီလေးက တကယ့်ကို အမြော်အမြင်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ငဲ့ညှာတတ်တယ်"

ဝူယီဖိန်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ရှူရှီးတို့နောက်မှ လိုက်၍ ဟူမိသားစုအိမ်ရာ တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် အိမ်ရာအတွင်းမှ အမျိုးသားများ၏ ဆဲဆိုသံများ အမျိုးသမီးများ၏ ငိုရှိုက်သံများနှင့် ဓားပြများ၏ ရမ္မက်ဇောဖြင့် ရယ်မောသံများက ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ခေါင်းဆောင်ကြီးက အခက်ခဲဆုံး ရန်သူကို သတ်ပေးခဲ့တာလေ အခုတော့ အကျိုးအမြတ်တွေကို သူတို့ကိုပဲ အကုန်ပေးလိုက်ရတော့မှာလား"

သားသတ်သမား လုရန်က မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်သည်။ ရှင်းရှန်းအကျဉ်းထောင်မှ လုံယီနောက်သို့ လိုက်ပါလာသူများသည်လည်း လုံယီနှင့်အတူ အပြင်ဘက်၌သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟက်... မင်းတို့ ပြဇာတ်တွေ ကြည့်ဖူးလား ဒါကို တပည့်က ဆရာ့ထက် ထူးကဲလို့ ဖယ်ထုတ်ခံရတာလို့ ခေါ်တယ်"

လျူယွမ်က သရော်လိုက်သည်။

လုံယီကမူ အိမ်ရာတံခါးကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မတွေ့ရချေ။

ဟူမိသားစုအိမ်ရာကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် သူသည်လည်း ကြံရာပါတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဟူယီဖေးက နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော်လည်း အိမ်ရာအတွင်းရှိ လူအားလုံးက လူဆိုးများ ဖြစ်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

ဤလောက၏ စည်းမျဉ်းအချို့ကို ပြောင်းလဲရန် ယခုအချိန်တွင် သူ၌ အင်အားမရှိသေးပေ။ အိမ်ရာအတွင်းသို့ မဝင်ရခြင်းက မြင်ပြင်းကပ်စရာ မြင်ကွင်းများမှ ကင်းဝေးစေသဖြင့် သူ့အတွက် မဆိုးလှသော ရွေးချယ်မှုဟုပင် ပြောနိုင်သည်။

အိမ်ရာအတွင်းပိုင်း၌...

ဝူယီဖိန်သည် ရှူရှီးနောက်သို့ လိုက်ကာ ဟူမိသားစုအိမ်ရာ၏ ဂိုဒေါင်သို့ ရောက်သွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားကြတော့သည်။

ပြည့်လျှံနေသော ဆန်အိတ်များမှာ တောင်ကုန်းငယ်လေးများပမာ ဂိုဒေါင်တစ်ခုလုံးကို နေရာယူထားပြီး လတ်ဆတ်သော ဆန်နံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေ၏။

"နောက်နှစ်အတွက် စားဖို့ သောက်ဖို့တော့ ပူစရာမလိုတော့ဘူးဟေ့ ဟားဟားဟား"

ရှူရှီးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ညီအစ်ကိုတို့... အကုန်လုံးကို သယ်ကြစမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဘေးနားတွင် ပုံထားသော ပေါက်ပြားများ ဂေါ်ပြားများ ထွန်တုံးများနှင့် အခြားလယ်ယာသုံးပစ္စည်းများကိုမူ သူက တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မကြည့်ချေ။ စိုက်ပျိုးရေးမှာ တောင်သူများအလုပ်ဖြစ်ပြီး ဓားပြများအလုပ်မှာ လုယက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

"အကုန်လုံးတော့ မယူကြနဲ့ဦး သူတို့အတွက် အနည်းအကျဉ်း ချန်ထားခဲ့ကြ။ လူတွေကိုလည်း အကုန်မသတ်နဲ့... အလုပ်လုပ်မယ့်သူ မရှိရင် နောက်ကျရင် ငါတို့ ဘယ်သူ့ဆီက ရိက္ခာသွားတောင်းမလဲ"

ရှူရှီးက ခေါင်းဆောင်ကြီးပီပီ ရေကန်ထဲက ငါးကို အကုန်မဖမ်းရဟူသော မူဝါဒကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

ဓားပြအုပ်စုသည် ဟူမိသားစုအိမ်ရာအတွင်း တစ်နေကုန်နီးပါး သောင်းကျန်းခဲ့ကြပြီးနောက်တွင်မူ အဝတ်အစားများ ဖောင်းကားနေသော အိတ်များ ပစ္စည်းများကိုယ်စီဖြင့် ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ထွက်လာကြသည်။ အချို့မှာမူ အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ မျက်နှာများ ဝင်းပနေကြသဖြင့် လုံယီနောက်မှ လူများမှာ ငေးကြည့်ရင်း မနာလိုဖြစ်နေကြတော့သည်။

"စတုတ္ထညီလေး... မင်းလူတွေကို ခေါ်ပြီး အထဲကို ဝင်ကြည့်ဦးမလား"

ဝူယီဖိန်က လုံယီကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ရတနာတွေ ရှိနေဦးမလား မသိဘူးလေ"

"ကောင်းပါပြီ"

လုံယီသည် ဘယ်လိုမှ ဒေါသမထွက်ဘဲ လုရန်၊ လျူယွမ်နှင့် အခြားလက်အောက်ငယ်သားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အေးအေးလူလူပင် ဟူမိသားစုအိမ်ရာအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားတော့သည်။