အခန်း (၆၇-၆၈)
Vol. 7 Ch. 67-68
အခန်း။ ၆၇
“တောင်ပေါ်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး ဓားပြဗိုလ်ကတော် လုပ်ပါလားဗျာ။ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားသားလေးကလည်း ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သားဖြစ်မှာပေါ့။ ညီအစ်ကိုတို့... ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား”
လုရန်က ရယ်မောရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မှန်တာပေါ့ဗျ”
ဓားပြအားလုံးက အားရပါးရ ဝိုင်းရယ်ကြတော့သည်။
“သခင်ကြီးတို့ နောက်ပြောင်တာ လွန်နေပါပြီ။ ကျွန်မက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မ အမျိုးသားနဲ့ လက်ထပ်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မကြောင့် သူ ဆုံးပါးသွားခဲ့ရတာ။ ဒီလို နိမိတ်မရှိတဲ့သူက ခေါင်းဆောင်ကြီးဆီကို ဘယ်လိုလုပ် အမင်္ဂလာတွေ ယူဆောင်လာဝံ့ပါ့မလဲ”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဤကမ္ဘာတွင် တစ္ဆေ၊ သရဲနှင့် နတ်ဘုရားများ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေသည်ဟု ယုံကြည်ကြသဖြင့် ကံကြမ္မာနှင့် နိမိတ်များကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ကြသည်။ လင်သေဆုံးသွားသော မုဆိုးမများကို မိသားစုအများစုက ဘေးဒုက္ခဟု သတ်မှတ်ကာ ရှောင်ကြဉ်လေ့ရှိကြသည်။
ထိုစဉ် ဝေါယာဉ်၏ ခမ်းနားလှသော ပိုးလိုက်ကာလေး ပွင့်သွားပြီး ဖြူဝင်းသွယ်လျသော လက်ကလေးတစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အသက် ၂၀ ခန့်ရှိပြီး ရင်ခွင်ထဲတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားသော အလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။ ကလေးငယ်မှာမူ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ဂါထာမန္တန်ကြောင့်လားမသိဘဲ တစိမ့်စိမ့် အိပ်ပျော်နေ၏။
ထိုအမျိုးသမီးသည် အပြာနုရောင် ဂါဝန်အရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ရွှေဝါရောင် ပိုးကြိုးလေးကို ချည်ထားသဖြင့် သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးမှာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်
နိုင်လောက်သည်အထိ ကျော့ရှင်းနေသည်။ ဘဲဥပုံစံ မျက်နှာဝိုင်းလေးဖြစ်ကာ ထိလိုက်လျှင် ကွဲအက်သွားတော့မည့်အလား နှင်းပမာဖြူဖွေးသော အသားအရည်နှင့် ဖေဖော်ဝါရီလ၏ ကြည်လင်သော စမ်းရေပမာ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည့်ရသူကို ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ဆွဲဆောင်နေတော့သည်။
တကယ်ကို လှတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ...
လုံယီက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမိသည်။
သူ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မြင်တွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် သူမသည် အလှဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် မြို့ပြင်ဘက်တွင်သာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် အတွေ့အကြုံ နည်းပါးနေသေး၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ထိုလှပသော အမျိုးသမီးငယ်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပန်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ကို နှစ်ဖက်ခွဲထုံးထားသည့် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ပါလာသည်။ သူမမှာ အစေခံမလေးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ သူမသည်လည်း ချစ်စရာကောင်းသော်လည်း လှပသော အမျိုးသမီးငယ်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ မှေးမှိန်သွားရသည်။
အမျိုးသမီးငယ် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် နေဝင်တောင်တန်းမှ ဓားပြများမှာ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာကြသည်။ သူတို့မှာ များသောအားဖြင့် ရွာသူရွာသားများနှင့်သာ တွေ့ဖူးကြရာ ယခုကဲ့သို့ မွန်မြတ်လှပသော အမျိုးသမီးမျိုးနှင့် တွေ့ရသောအခါ စိတ်မထိန်းနိုင် ဖြစ်နေကြတော့သည်။
ဓားပြများ၏ မျက်လုံးထဲမှ အရိပ်အယောင်များကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးငယ်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပုံရပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ အစေခံမလေးမှာမူ ကြောက်ရွံ့တုန်ရီနေသော်လည်း သခင်မလေး၏ ရှေ့တွင် မရဲတရဲ မားမားရပ်ကာ ကာကွယ်ပေးထားသည်။
“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ”
လုံယီက မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မက ကုန်သည်မိသားစုကပါ။ ကျန်းမြို့ကို အိမ်ထောင်ကျပြီး အခု ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေဆီကို ပြန်လာတာပါ”
အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေသည်။ သူမ၏ အသံမှာ ဖေဖော်ဝါရီလ၏ လေပြည်လေးကဲ့သို့ပင် နားထောင်ရသူ၏ စိတ်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။
“စကားမယောင်နဲ့”
လုံယီက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက သာမန်ကုန်သည်သမီးတစ်ယောက်ဆိုရင် ငါတို့ခေါင်းဆောင်က ဘာဖြစ်လို့ သူ့အသက်ကိုရင်းပြီး မင်းကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားရမှာလဲ”
“အမှန်အတိုင်းမပြောရင်တော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားပြီး ညီအစ်ကိုတွေ ပျော်ပါးဖို့ ပေးလိုက်မယ်။ ဘယ်ကိုမှ သွားဖို့ စိတ်မကူးနဲ့တော့”
လုံယီက ခက်ထန်စွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် နောက်ကွယ်မှ ဓားပြများ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားကြသော်လည်း လှပသော အမျိုးသမီးငယ်နှင့် အစေခံမလေးမှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မက စူးမိသားစု ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သမီးအရင်းပါ...”
လှပသော အမျိုးသမီးငယ်သည် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။
လုံယီက မယုံကြည်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမသည် မြို့ဝန်မင်းရုံး၏ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို အစေခံမလေးမှတစ်ဆင့် ကမ်းပေးခိုင်းလိုက်သည်။
“စူးမိသားစု”
လုံယီသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဤအမည်ကို ကျားမိသားစုအိမ်ရာတွင် တစ်ခါကြားဖူးသလိုလို ရှိသည်။
သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏နောက်ကွယ်မှ လူများမှာမူ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြသည်။
“စူးမိသားစုဆိုတာ... ဘဏ်တွေဖွင့်ထားတဲ့ မိသားစုလား”
“စူးမိသားစုရဲ့ ဘဏ်လုပ်ငန်းက ထိုင်မြို့မှာတင် အကြီးဆုံးမဟုတ်ဘူး။ ကျန်းမြို့၊ ယွန်းမြို့နဲ့ လျန်မြို့တွေအထိ ဝမ်ကျန်းတစ်ခရိုင်လုံးမှာ နာမည်ကျော်တာဗျ”
“ထိုင်မြို့ရဲ့ စူးမိသားစုဆိုတာ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုမှာ နံပါတ်တစ်ပဲ”
ဓားပြများ၏ ပြောစကားများကို ကြားရမှသာ စူးမိသားစုသည် မည်မျှအထိ သြဇာအာဏာကြီးမားကြောင်း လုံယီ နားလည်သွားတော့သည်။ ထိုင်မြို့၏ မြို့မဧရိယာအတွင်းတွင် သူတို့မှာ အထက်တန်းလွှာထဲမှ ထိပ်သီးမိသားစု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားပြီး သူနှင့်လည်း ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ မည်သည့် ရန်ငြိုးရန်စမှ မရှိသော အဖွဲ့အစည်းကို ရန်သွားစရန် မလိုအပ်ပေ။
ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် လုံယီက စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး “မင်းတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားကြတာ ပိုကောင်းမယ်”
“ရှင်...”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စူးမိသားစုမှ သခင်မလေးနှင့် အစေခံမလေးသာမက နောက်ကွယ်မှ ဓားပြများပါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဓားပြများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားပါးရတနာတစ်ခုကို လက်လွှတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“နှမြောစရာကြီးဗျာ... တကယ် နှမြောစရာကြီး”
“ဘာလို့ လွှတ်ပေးရမှာလဲ ဓားပြဗိုလ်ကတော် လုပ်ခိုင်းလိုက်ရင် အကောင်းသား”
“စတုတ္ထ... အာ မဟုတ်ဘူး။ ခေါင်းဆောင်ကြီး”
ထိုသို့ပြောကာ ဟွမ်လေက ပြုံးစိစိဖြင့် လုံယီနား ပြေးကပ်လာသည်။
“ဒီအမျိုးသမီးကို ခေါင်းဆောင်ကြီးက စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့...”
သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျူတာရွေ့၏ ကန်ချက်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်သား လဲကျသွားတော့သည်။
“မင်းက အမိန့်ကို ဖီဆန်ချင်တာလား ခွေးမသားရဲ့ ခေါင်းဆောင်က လွှတ်ပေးလိုက်လို့ ပြောနေတာကို မင်းနားမကြားဘူးလား”
ကျူတာရွေ့က ဒေါသတကြီး ဆဲပြောလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ လုရန်နှင့် လျူယွမ်တို့သည် သူတို့၏ ဓားရှည်များကို ဝှစ်ခနဲမြည်အောင် ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး ဝံပုလွေများကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီးကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ စိမ့်ခနဲ အေးသွားရပြီး မည်သူမျှ ဆက်လက်၍ မကန့်ကွက်ရဲကြတော့ချေ။ လုံယီသည် ကျေနပ်သွားကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့"
သူသည် ဓားပြအုပ်စုကို ဦးဆောင်ကာ နောက်သို့တစ်ချက်ပင် ပြန်မကြည့်ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ လုံယီသည် ဟန်ဆောင်မှုမရှိဘဲ ခြေလှမ်းတစ်ရာကျော်အထိ မရပ်မနား ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ စူးသခင်မလေးမှာ အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"
"ဟင်..."
လုံယီသည် ဇဝေဇဝါမျက်နှာထားဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
စူးသခင်မလေးသည် ကလေးငယ်ကို အစေခံမလေးထံ လွှဲပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဂါဝန်စကို မကာ ပြေးလာခဲ့သည်။
"ကျွန်မ ခေါင်းဆောင်ကြီးနဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု လုပ်ချင်လို့ပါ"
"ဘာအရောင်းအဝယ်လဲ"
"အခု ကျွန်မက ခိုကိုးရာမဲ့ မုဆိုးမတစ်ယောက်ပါ။ လမ်းခရီးမှာလည်း ရန်သူတွေ အများကြီးရှိနေတော့ မြို့ထဲကို အသက်ရှင်လျက် ရောက်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ကို မြို့ထဲအထိ အစောင့်အရှောက်လိုက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ ငွေကြေးအတွက်တော့ စိတ်မပူပါနဲ့"
"ငွေ ဘယ်လောက်ပေးမှာလဲ"
"ငွေသား ငါးရာဆိုရင် လုံလောက်ပါ့မလား"
"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် နောက်မှ မင်းတို့အတွက် လူတချို့ ရွေးပေးလိုက်မယ်..."
လုံယီသည် ငွေပမာဏကို ကြားသောအခါ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ငါးရာဆိုသည်မှာ နည်းသောပမာဏ မဟုတ်ပေ။
"ကျွန်မက ခေါင်းဆောင်ကြီး ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးစေချင်တာပါ"
စူးသခင်မလေးက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
လုံယီသည် ဤစကားကြောင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
ဒီမိန်းကလေးက တော်တော် ဇီဇာကြောင်တာပဲ။
သို့သော် သူသည် စွမ်းအင်မှတ်များ စုဆောင်းရန်နှင့် သူ၏ကိုယ်ခံပညာကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် အလုပ်များနေသဖြင့် ဤအမျိုးသမီးအတွက် အချိန်အဖြုန်းမခံနိုင်ချေ။ သူက ငြင်းပယ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ နောက်က လိုက်ပေးဖို့ ခေါင်းဆောင်ကြီး ဘာကို အလိုရှိတာလဲ"
"အသက်ရှူကျင့်စဉ်... အပိုင်းအစ မဟုတ်ဘဲ အပြည့်အစုံကို လိုချင်တာ"
လုံယီက သူမ နောက်ဆုတ်သွားစေရန် ရည်ရွယ်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်တော့သည်။
လုံယီ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ စူးသခင်မလေးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင့်ရဲ့လူတွေကို ခဏလောက် ဖယ်ပေးထားပါဦး" ဟု ပြောလာခြင်းပင်။
"ဟင်..."
လုံယီ အံ့ဩသွားသည်။
သူမမှာ တကယ်ပဲ နည်းလမ်းရှိလို့လား။
ကျူတာရွေ့နှင့် အခြားသူများမှာ အခြေအနေကို နားလည်သဖြင့် ပါးနပ်စွာပင် ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
"အသက်ရှူကျင့်စဉ်ဆိုတာ တကယ်ကို အဖိုးတန်တဲ့အရာပါ။ ကျွန်မတို့ မိသားစုမှာလည်း အဲဒီကျင့်စဉ် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိသားစု စည်းမျဉ်းအရ ကျွန်မက သူစိမ်းကို သင်ပေးလို့မရဘူး"
လုံယီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တစ်ခုခု မတုန့်ပြန်မီ သူမက ဆက်ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ မြို့ထဲက သိုင်းသင်တန်းကျောင်းတစ်ခုကို ကျွန်မ ညွှန်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ရှင် အဲဒီမှာ သင်ယူနိုင်မလား မသင်ယူနိုင်ဘူးလား ဆိုတာကတော့ ရှင့်ရဲ့ အရည်အချင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်
လိမ့်မယ်"
"ငါက မြို့ထဲက သိုင်းသင်တန်းကျောင်းကို သွားရမယ်"
လုံယီက ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်းက ဝရမ်းပြေး ဓားပြတစ်ယောက်ကို မြို့ထဲသွားဖို့ ညွှန်းပေးနေတာ။ ဒါက ငါ့ကို သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဒါတင်မကဘူး။ ငါ ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား"
"မြို့ဝန်မင်းရဲ့ သားသမီးတွေကို သတ်ခဲ့တာမျိုး မဟုတ်ရင် ကျန်တာကို ကျွန်မ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်"
စူးသခင်မလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း စကားလုံးများမှာမူ အလွန်ပင် ရဲတင်းလှသည်။ စူးမိသားစု၏ သြဇာအာဏာမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြီးမားပုံရသည်။
"တကယ်လို့ ငါက လေးလံသောဓားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ အစိုးရ လက်ထောက်အရာရှိတွေကို သတ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောရင်ကော"
စုံထောက်ချောင်ကို သတ်စဉ်က သူသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသဖြင့် ကျူတာရွေ့ကိုသာ အပြစ်ပုံချနိုင်ခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု လုံယီ တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ချင်ယွန်းနှင့် အခြားလက်ထောက်များကို သတ်ခဲ့သည့်ကိစ္စကိုမူ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ချေ။
"လက်ထောက်အရာရှိတွေဆိုတာ အရာရှိငယ်လေးတွေပါ။ ပြောပလောက်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ လေးလံသောဓားဂိုဏ်း တပည့်ကိစ္စကတော့... ကျွန်မ ညွှန်းပေးမယ့် သိုင်းသင်တန်းကျောင်းက အဲဒီဂိုဏ်းကို ကြည့်မရတာမို့ ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး"
"မြို့ဝန်ရုံးက ငါ့ကို ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်ထားတယ်လေ"
"အဲဒီဝရမ်းကို ကျွန်မ ရုပ်သိမ်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ရှင့်အတွက် ဘယ်လိုချို့ယွင်းချက်မှမရှိတဲ့ အထောက်အထား အသစ်တစ်ခုကိုလည်း စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံယီ မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ယခင်ဘဝတုန်းက ပြစ်မှုကျူးလွန်ထားသော သူဌေးသား သမီးအချို့သည် အမည်ပြောင်း၊ လူယောင်ဖျောက်ကာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်သွားနိုင်ကြသည်ကို သူ သိခဲ့ဖူးသည်။ ယခု သူကိုယ်တိုင် ထိုအခွင့်အရေးမျိုးကို ရရှိတော့မှာလား။
ဒါပေမဲ့ သူမပြောတာကို ငါဘယ်လိုယုံရမှာလဲ။
သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဆဌမအာရုံကမူ သူမ လိမ်မပြောနေကြောင်း လုံယီကို သတိပေးနေသည်။ အကယ်၍ သူမက ကတိဖျက်ခဲ့လျှင် သူသည် အလွန်အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
လုံယီ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စူးသခင်မလေးက နားလည်သွားပုံရသည်။
"ကျွန်မ စကားမတည်မှာကို ရှင်စိုးရိမ်နေတာလား ခေါင်းဆောင်ကြီး"
"အတိအကျပဲ"
လုံယီက ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်ရာ စူးသခင်မလေးပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူမသည် သူမကို အထင်ကြီးအောင် ဝါကြွားပြောဆိုသော အမျိုးသားများစွာနှင့် တွေ့ဖူးသော်လည်း လုံယီကဲ့သို့ သူ့ကိုယ်သူ ဘေးကင်းရေးအတွက် ကြောက်ရွံ့တတ်ကြောင်းကို ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံသူမျိုးမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။
အခန်း။ ၆၈
“ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကိုမှ ကျွန်မက ပြန်ပြီး အန္တရာယ်ပြုမယ်ဆိုရင် ကျွန်မက တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ယုတ်ညံ့တဲ့သူ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ လူတကာရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုကိုလည်း ခံရမှာပါ။ တကယ်လို့ ကျွန်မဖခင်သာ ဒါကို သိသွားရင် ကျွန်မကို မိသားစုကနေ နှင်ထုတ်မှာ သေချာပါတယ်”
စူးရှီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင် ကျွန်မတို့ စူးမိသားစုဟာ ယုံကြည်မှုနဲ့ ကျင့်ဝတ်ကို အမြဲတမ်း ဦးစားပေးတဲ့ မိသားစုပါ။ လူမှုကျင့်ဝတ်ကို ဖောက်ဖျက်တဲ့အလုပ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး”
စူးမိသားစုသည် ဘဏ်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူများဖြစ်ရာ ယုံကြည်မှုသည် သူတို့၏ အသက်သွေးကြော ဖြစ်သည်။ လုံယီသည် ဤအချက်ကိုတော့ လက်ခံသည်။
ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာလို့ စွန့်စားရမှာလဲ။
လုံယီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမပေးသော အကြောင်းပြချက်မှာ သူ့အတွက် လုံလောက်သော ဆွဲဆောင်မှု မရှိသေးပေ။
“သခင်ကြီး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး”
ထိုအရာကို မြင်သောအခါ စူးရှီသည် သူမ စီးလာသော ဝေါယာဉ်ဆီသို့ အပြေးပြန်သွားသည်။ သူမ ပြန်လာသောအခါ ဝါဂွမ်းရောင် ပိုးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လိပ်ထားသည့် ပန်းချီကားချပ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။
၎င်းကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အိမ်ရာဝင်းတစ်ခု၏ မြေပိုင်ဆိုင်မှု အထောက်အထားဖြစ်
နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာချုပ်တွင် အိမ်ရာဝင်းသည် ထိုင်မြို့၏ တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိပြီး ဧက ၁၀၀ ကျော် ကျယ်ဝန်းကြောင်း ဖော်ပြထားကာ မြို့ဝန်ရုံးနှင့် စူးမိသားစု၏ အနီရောင် တံဆိပ်တုံးများ ခတ်နှိပ်ထားသည်။
“ဒါက ကျွန်မရဲ့ တင်တောင်းပစ္စည်းထဲက တစ်ခုပါ။ ဒါကို ခေတ္တခဏ ရှင့်ဆီမှာ အပ်နှံထားပါ့မယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်မသာ ကတိမတည်ခဲ့ရင် ရှင် ဒါကို သိမ်းထားလို့ ရသလို စိတ်ကြိုက်လည်း စီမံနိုင်ပါတယ်”
ဧက ၁၀၀ ကျော် ကျယ်ဝန်းသော အိမ်ရာဝင်းတစ်ခုသည် အနည်းဆုံး ငွေသား တစ်သောင်း ထက်မနည်း တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။ စူးရှီ၏ ရိုးသားမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။ ဓားပြဗိုလ်တစ်ယောက်၏ အသက်သည် မည်သို့ပင်ဆိုစေ ငွေတစ်သောင်း မတန်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။
သို့သော် လုံယီတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ ရှိနေသေးသည်။ စူးရှီက သူ့အပေါ် ကျေးဇူးကန်းလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်သော်လည်း သူမသည် အစိုးရအရာရှိများကို ဖမ်းဝရမ်း ရုပ်သိမ်းခိုင်းနိုင်လောက်အောင် အမှန်တကယ် စွမ်းဆောင်နိုင်ပါ့မလား ဆိုသည်ကိုမူ သူ သံသယရှိနေဆဲပင်။
လုံယီ တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စူးရှီက သူ မယုံကြည်သေးဟု ထင်မှတ်သွားပြီး နောက်ထပ် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်သည်
“တကယ်လို့ ကျွန်မ ဒါကိုပါ ထပ်ဖြည့်ပေးမယ်ဆိုရင်ရော... လုံလောက်ပြီလား”
စူးရှီသည် သူမ၏လည်ပင်းမှ ရွှေချည်မျှင်ကြိုးလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ အလွန်လှပသော ကျောက်စိမ်းဖြူတစ်ုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ထိုကျောက်စိမ်းကို ဖြုတ်ယူကာ လုံယီကို ကမ်းပေးလိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေ၏။
လုံယီသည် ကျောက်စိမ်းကို လက်ခံယူလိုက်ရာ နွေးထွေးမှုနှင့်အတူ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျောက်စိမ်းမှာ သိုးဆီကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပနေပြီး အရှေ့ဘက်တွင် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော အနီရောင်အကြောများမှာ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သေချာစိုက်ကြည့်လျှင် ထိုမီးတောက်မှာ အသက်ဝင်နေပြီး တကယ်ပင် လောင်မြွက်နေသကဲ့သို့ပင်။
လုံယီသည် ကျောက်စိမ်းအကြောင်း နားမလည်သော်လည်း ဤအရာမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးမားသော ရတနာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ စူးရှီက ဆက်လက်ရှင်းပြသည်မှာ
“ဒါက ဝိညာဉ်သက်စောင့် ကျောက်စိမ်းပါ။ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အမြဲတမ်း ဖျားနာပြီး အားနည်းနေခဲ့တာကြောင့် အဖေက ပညာရှိတစ်ဦးဆီကနေ ဒီကျောက်စိမ်းကို ရှာဖွေပေးခဲ့တာ။ ဒါကို ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သွေးနဲ့ အာဟာရကျွေးပြီး ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ဝတ်ဆင်လာခဲ့တာမို့ ကျွန်မနဲ့ ဒီကျောက်စိမ်းဟာ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပါပြီ။ တကယ်လို့ ဒီကျောက်စိမ်းသာ ပျက်စီးသွားရင် ကျွန်မရဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားမှာပါ။ အသက် ၁၀ နှစ်လောက် တိုသွားတာက အသေးအဖွဲပဲ ရှိပါသေးတယ်”
“အသက် ၁၀ နှစ်တိုမယ် ဟုတ်လား”
တကယ်သာ မှန်ကန်ပါက စူးရှီသည် အလွန်ကြီးမားသော လောင်းကြေးကို ထပ်လိုက်ခြင်းပင်။ သူမကဲ့သို့ ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏ အသက်မှာ ဓားပြတစ်ယောက်ထက် များစွာ တန်ဖိုးရှိ သည် မဟုတ်ပါလား။
လုံယီသည် ကျောက်စိမ်းကို ဂရုတစိုက် ပွတ်သပ်ကြည့်ရာ အတွင်း၌ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ စူးရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းကို ချွတ်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ဖြူလျော့သွားသဖြင့် သူမ၏စကားမှာ မှန်ကန်နိုင်ခြေ ရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏ အသက်ရှင်သန်ရေးနှင့် သက်ဆိုင်နေသဖြင့် လုံယီသည် အသေအချာဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရပေမည်။
လုံယီသည် ကျူတာရွေ့နှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ယူကာ ဤကျောက်စိမ်းအကြောင်း ကြားဖူးခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီး ပြောဖူးတာ တစ်ခုတော့ ကြားဖူးသလိုပဲ”
ကျူတာရွေ့က ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း အသက် ၅၀ ခန့်ရှိပြီး ဆံပင်ဖြူအနည်းငယ်ပါသော လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ အခြားဓားပြများနှင့်မတူဘဲ ထူးခြားသော အငွေ့အသက် ရှိနေသည်။
“ဒါက ဘာလဲ”
ထိုသူသည် ကျောက်စိမ်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မျက်နှာပျက်သွားကာ “ဒါ... ဒါက ဝိညာဉ်သက်စောင့် ကျောက်စိမ်းပဲ”
ထိုသူမှာ ယခင်က ကျောက်မျက်ရတနာ ရောင်းဝယ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ ရှင်းပြချက်မှာ စူးရှီပြောသည်နှင့် အတိအကျ တူညီနေသဖြင့် လုံယီသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ချသွားတော့သည်။
လုံယီသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို သူ၏လည်ပင်းတွင် ဆွဲလိုက်သောအခါ ထူးခြားသော ခံစားမှုတစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။ မမြင်နိုင်သော ကြိုးမျှင်တစ်ခုက သူတို့နှစ်ဦးကို ချိတ်ဆက်ထားသကဲ့သို့ပင်။
လုံယီသည် စူးရှီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းဝင်းပလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
“မင်းမှာ မြို့ဝန်ရုံးက ထုတ်ထားတဲ့ ဆုငွေထုတ်ဝရမ်းကို ဖျက်သိမ်းခိုင်းနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း တကယ်ရှိတာလား”
လုံယီက မေးလိုက်သည်။
ဝရမ်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်ဆိုသည်မှာ အစိုးရက သူ့ကို လုံးဝမဖမ်းတော့ဘူးဟု မဆိုလိုသော်လည်း သူ့ကိုဖမ်းရန် အထူးတလည် အင်အားသုံးပြီး ရှာဖွေတော့မည် မဟုတ်ပေ။ လုံယီအတွက်မူ ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။
“တကယ်လို့ သခင်ကြီး စိတ်မချသေးဘူးဆိုရင် မြို့ပြင်မှာ ခဏစောင့်ပြီး သတင်းနားစွင့်နေလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်မသာ မအောင်မြင်ခဲ့ရင် ဒီဝိညာဉ်သက်စောင့် ကျောက်စိမ်းကို ရှင့်စိတ်ကြိုက် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပါ”
စူးရှီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
လုံယီသည် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ နေဝင်တောင်တန်းမှာပဲ ဆက်နေမည်ဆိုပါက အသက်ရှူကျင့်စဉ် အပြည့်အစုံကို မည်သည့်အချိန်မှ ရရှိမည်ကို မသိနိုင်ချေ။ ဆရာလင်း ပြောကြားချက်အရ သူသည် သိုင်းပညာကို နောက်ကျမှ စတင်သင်ယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကိုသာ မရရှိပါက သူသည် အသက် ၅၀ ကျော်အထိသာ အသက်ရှည်နိုင်ပေမည်။
ယခုမူ အခွင့်အရေးကောင်းကြီး ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်
ရောက် လေ့ကျင့်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး စူးမိသားစုနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့နိုင်မည်ဖြစ်ကာ သူ၏ နာမည်ဆိုးကိုလည်း ရှင်းလင်းနိုင်မည်။ သို့သော် အန္တရာယ်အချို့ကိုတော့ စွန့်စားရပေမည်။
ငါ လုပ်လိုက်ရမလား။
လုပ်သင့်တာပေါ့။
“ကောင်းပြီလေ”
လုံယီသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဆုလာဘ်ကို ငွေသားနဲ့ပဲ ပေးစရာမလိုပါဘူး။ မင်းမှာ ကျောက်တုံးဝိညာဉ်ရှိလား”
ကျောက်ဝိညာဉ်ဆိုသည်မှာ သူ၏ ကျောက်သားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းစွမ်းရည်ကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ပစ္စည်းဖြစ်သည်။
“ကျောက်ဝိညာဉ်ဆိုတာ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ သွန်းလုပ်ရာမှာ သုံးတဲ့ ရှားပါးပစ္စည်းပဲ။ ရှာရတော့ မလွယ်ဘူး”
လုံယီက သဘောတူလိုက်သဖြင့် စူးရှီသည် စိတ်အေးသွားပုံရကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် လုံယီကို မကြောက်တော့သည့်အလား “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရအောင်ရှာပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတော့ ရှိပါတယ်”
လုံယီက “တောင်ပေါ်က ကိစ္စတွေကို ရှင်းဖို့ ငါ့ကို နှစ်ရက်လောက် အချိန်ပေးပါ”
“ဒါဆိုရင် နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် ကျွန်မတို့ သခင်ကြီးကို အနှောင့်အယှက် ပေးရဦးမှာပေါ့”
ထိုသို့ပြောကာ စူးရှီသည် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားသော အဝတ်ကြမ်းဝတ် အဖိုးအိုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ဤတိုက်ပွဲတွင် ယာဉ်တန်းဘက်မှ တစ်ဦးတည်းသော အသက်
ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဖြစ်သည်။
“ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့လူကို ကုသပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကိုလည်း ခိုင်းပေးပါဦး”
“ကောင်းပြီ”
လုံယီသည် မျက်မမြင်ဆရာဝန်ကို ခေါ်ယူကာ စူးရှီ၏ အမိန့်ကို နာခံရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ အာဏာသိမ်းရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။
တောင်ပေါ်ရှိ ရှူရှီး၏ အမာခံနောက်လိုက်အချို့မှာ ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်သော်လည်း လုံယီအနေဖြင့် သတိထားရန်မှာ ပညာရှိရာရောက်ပေသည်။
လတ်တလောတွင် သူ၏ စွမ်းအင်မှတ်များမှာ အလျှံပယ် ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုစွမ်းအင်များကို အင်အားအဖြစ်သို့ အမြန်ဆုံး ပြောင်းလဲပစ်ရန် လိုအပ်သည်။ လုံယီသည် သူ၏ အဓိကတပ်ဖွဲ့ကို အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီးနောက် အနီးအနားရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းသို့ တစ်ဦးတည်း လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
[အမည်: လုံယီ]
[အသက်: ၁၉ / ၅၅]
[အဆင့်: မရှိသေးပါ]
[ကျင့်စဉ်များ: ဟူမိသားစု အသက်ရှူကျင့်စဉ် (အခြေခံပင် မရသေး ၀/၁၀)]
[လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်း (ကျွမ်းကျင် ၀/၃၀)]
[ခဲပစ်စွမ်းရည် (နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင် ၀/၃၀)]
[အခြေခံ လက်သီးသိုင်း (နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင် ၀/၃၀)]
[ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ခံပညာ (ကျွမ်းကျင် ၀/၂၀)]
[အခြေခံ လှံသိုင်း (အခြေခံ ၀/၆)]
[လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်: နဂါးဖောက်ထွင်းခြင်း နည်းစနစ် အပိုင်းအစ (၁)]
[ပါရမီ: ကျောက်သားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း (အခြေခံ ၀/၂၀ + ကျောက်ဝိညာဉ် ၁ ခုလိုအပ်သည်)]
[စွမ်းအင်မှတ်: ၄၇]
လုံယီသည် လုံလောက်သော စွမ်းအင်များ ရှိနေသဖြင့် လက်သီးသိုင်းနှင့် ပုဆိန်သိုင်းတို့အကြား ခဏတာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပုဆိန်သိုင်းကိုသာ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ သူသည် စူးရှီကို မြို့မထဲအထိ အစောင့်အရှောက်လိုက်ရန် ကတိပေးထားရာ လမ်းခရီးတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၊ ငှက်ဆိုးများနှင့် သဘာဝလွန် သတ္တဝါများကိုပင် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ခြေ ရှိသည်။ လက်သီးသိုင်း မည်မျှပင် ကောင်းစေကာမူ လက်ဗလာဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန်မှာ ခက်ခဲလှပြီး လက်နက်ကိုသာ အဓိက အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် သူ၏ အဆင့်မြင့် တိုက်ကွက်ဖြစ်သော တောင်ဖြိုခွဲခြင်းမှာလည်း ပုဆိန်သိုင်းမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကံကောင်းပါက ပုဆိန်သိုင်းကို နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင်အဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်လျှင် တောင်ဖြိုခွဲခြင်း တိုက်ကွက်တွင်လည်း ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။
လုံယီသည် ပုဆိန်သိုင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အပေါင်းလက္ခဏာကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်း၏ အခြေအနေမှာ (ကျွမ်းကျင် ၀/၃၀) မှ (နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင် ၀/၁၀၀) သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် မရင်းနှီးသော မှတ်ဉာဏ်သစ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီး၊ မိုးထိအောင် မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးများ...
"သေစမ်း"
တောက်ပနေသော ပုဆိန်တစ်လက်သည် ဆယ်ပေကျော် မြင့်မားသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ လည်ပင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုပုဆိန်ချက်သည် သားရဲကြီး၏ မီးခိုးရောင် လည်ပင်းကို တစ်ဝက်ခန့် ပြတ်တောက်သွားစေပြီး ဦးခေါင်းမှာ တွဲလောင်းကျသွားတော့သည်။
'ဘုန်း'
သားရဲကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သွေးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးထွက်လာကာ လုံးဝ သေဆုံးသွားတော့သည်။ ပုဆိန်ပိုင်ရှင်မှာ အသားညိုညိုနှင့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုသတ္တဝါကြီးကို သတ်ဖြတ်ပြီးသည့်တိုင် သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ အေးစက်နေဆဲပင်။