အခန်း (၇၁-၇၂)
Vol. 8 Ch. 71-72
အခန်း။ ၇၁
“ဘယ်က လာတာလဲ”
“ခရီးသွားခွင့် လက်မှတ် ပြစမ်း”
လုံယီသည် စူးမိသားစုက ပေးအပ်ထားသည့် ရှေးဟောင်း ကြေးတံဆိပ်ပြားလေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် စစ်ဆေးရေးအရာရှိများ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို အလေးအနက်ထားကာ ချက်ချင်းပင် လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။
ဤသည်မှာ စူးမိသားစုသည် မြို့တော်အတွင်း၌ အခွင့်ထူးခံ လူတန်းစားဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။
မြို့ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ယိုသီးအချောင်းလေးတွေ ရပါမယ်... လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ယိုသီးအချောင်းလေးတွေပါဗျာ။ တစ်ချောင်း ၁၀ ပြားတည်း မချိုရင် ပိုက်ဆံမပေးနဲ့”
“မိသားစုအစဉ်အဆက် လက်မှုသကြားရုပ်လေးတွေ ရပါမယ်။ ထိုင်မြို့မှာပဲ တွေ့နိုင်တာပါ ကြွလှမ်းခဲ့ကြပါဦး”
“ဗေဒင် လက္ခဏာ ဖုန်းရွှေ... ကံကောင်းခြင်းနဲ့ ကံဆိုးခြင်းတွေကို ဟောပေးပါတယ် တစ်နေ့ကို ၁၀ ယောက်တည်းမို့ လက်လွတ်မခံနဲ့ဦး”
ကျယ်ဝန်းလှသော ကျောက်ပြားလမ်းမကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အရက်၊ အစားအစာနှင့် အပေါင်ဆိုင် စသည့် စာတန်းများပါသော အလံကြီးများ လွင့်ထူထားသည့် ဆိုင်ခန်းများ တန်းစီနေသည်။
ထိုဆိုင်များကြားတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်လက်မှုပညာကို အခြေခံပြီး ရောင်းချနေသော ဈေးသည်များဖြင့် စည်ကားလှသည်။ မြို့ပြင်က ဆင်းရဲသားရပ်ကွက် ဈေးတန်းနှင့်ယှဉ်လျှင် ဤနေရာမှာ နတ်ဘုံနတ်နန်းကဲ့သို့ပင်။
“မင်းတို့ ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်နေကြ ငါ့သတင်းကို နားစွင့်ထား”
ထျန်းစူးက ကိုယ်တိုင်လာရောက်ပြောကြားပြီးနောက် လုံယီတို့အဖွဲ့ကို အင်းဂေဟာကြီးတစ်ခုတွင် တည်းခိုစေခဲ့သည်။
လုံယီက ရက်အနည်းငယ် ကြာလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ထျန်းစူး၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။ ထိုနေ့ညမှာပင် သူမ၏ ကိုယ်ရံစေခံမလေး ရှောင်ချန်းက ဆရာဝန်တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး လုရန်နှင့် လျူယွမ်တို့၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးပေးခဲ့သည်။
ရှောင်ချန်းမှာ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အမြဲပြုံးနေတတ်သူဖြစ်ပြီး “သခင်လေးလုံ... သခင်မလေးက ခင်ဗျားအတွက် ဒါတွေ ပေးလိုက်ပါတယ်” ဟု ပြောကာ ပစ္စည်းအချို့ကို ကမ်းပေးလာသည်။
၎င်းတို့မှာ စူးမိသားစု၏ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော လက်မှတ်များဖြစ်ရာ ထိုင်မြို့တွင် တရားဝင်နေထိုင်ခွင့် ရရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ လုံယီ၏ အမည်ကိုမူ လျူယီဟု အမည်သစ် ပြောင်းလဲပေးထားသည်။ စုစုပေါင်း ငွေပြား ၆၀၀ ဖြစ်ရာ အစက ကတိပေးထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားသည်။
နောက်တစ်ခုမှာ အဖြူရောင် ချိပ်ပိတ်ထားပြီး စူးမိသားစု၏ တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ထားသော စာအိတ်တစ်အိတ်ဖြစ်ကာ အပေါ်တွင် အိမ်တော်ထိန်းယွီ ကိုယ်တိုင်ဖွင့်ရန် ဟု ရေးသားထားသည်။
“သခင်မလေးက မှာလိုက်ပါတယ် ကျောက်တုံးဝိညာဉ်က ရှာရခက်လို့ အချိန်နည်းနည်းတော့ စောင့်ပေးပါဦးတဲ့။ အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီစာကိုယူပြီး မြို့တောင်ဘက်က အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းယွီကို သွားရှာလိုက်ပါ။ သူက အားလုံးကို စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်”
“မင်းတို့ သခင်မလေးကို ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပေးပါဦး”
လုံယီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အိမ်ခြံမြေစာချုပ်ကို ရှောင်ချန်းထံ အရင်ပြန်ပေးလိုက်သော်လည်း ဝိညာဉ်သက်စောင့် ကျောက်စိမ်းကိုမူ အာမခံချက်အဖြစ် ဆက်လက်သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။
လုံယီ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာပီတိများ လှိုက်တက်လာသည်။
သိုင်းသင်တန်းကျောင်း အဆင့်မြင့် အသက်ရှူကျင့်စဉ်... ငါလာပြီကွ…
“ညီလေး... တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ”
“အားမနာပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် သိတာရှိရင် အကုန်ဖြေပေးပါ့မယ်”
“ငါ ဒီမြို့ကို ရောက်တာ သိပ်မကြာသေးလို့လေ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းက ဘယ်နားမှာရှိလဲ သိလား”
“အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းလား အဲဒီမှာ သိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ နာမည်ကြီးတယ်ဗျ”
အင်းဂေဟာက စားပွဲထိုးလေးမှာ ထိုအမည်ကို ကြားသည်နှင့် လေးစားသမှု ပေါ်လွင်သွားသည်။ “အစ်ကိုကြီး လူမှန်ကို မေးမိတာပဲ။ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းက မနှစ်ကမှ နေရာပြောင်းသွားတာ အခု မြို့တောင်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးမှာ ရှိပါတယ်။ ဒီကနေဆိုရင် တော်တော်ဝေးတော့ ဝေါယာဉ် ဒါမှမဟုတ် လှည်းတစ်စီး ငှားသွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်ဗျ”
“ကျေးဇူးပဲ ညီလေး”
လိုအပ်သော သတင်းအချက်အလက်ကို ရပြီးနောက် လုံယီသည် လုရန်နှင့် လျူယွမ်တို့ကို မြို့တောင်ဘက်အနီးတွင် အိမ်အသေးတစ်လုံး ငှားထားရန် မှာကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လမ်းထောင့်ရှိ အငှားလှည်းသမားများရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လှည်းသမားများမှာ အသားညိုညို အပြာရောင်အဝတ်အစားနှင့် မီးခိုးရောင်ခေါင်းပေါင်းများ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
မြင်းများမှာ ခြေတိုအမျိုးအစား အညံ့စားများဖြစ်ပြီး လှည်းမှာလည်း အမိုးပါသော သစ်သားဘောင်လေးမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ထျန်းစူး၏ ခမ်းနားသော ဝေါယာဉ်နှင့်ယှဉ်လျှင် တဲကုပ်နှင့် တိုက်အိမ်ကဲ့သို့ပင် ကွာခြားလှသည်။ လှည်းသမားတစ်ဦးမှာ ပါးနပ်စွာဖြင့် လုံယီကို မြင်သည်နှင့် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြေးကပ်လာသည်။
“သခင်လေး... လှည်းငှားမလို့လားဗျ”
“မြို့တောင်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးကို သွားရင် ဘယ်လောက်လဲ”
လုံယီက မေးလိုက်သည်။
“တောင်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးက တော်တော်ကျယ်တာဗျ။ အတိအကျ ဘယ်ကို သွားမှာလဲ”
“အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းကို…”
“အို... အဲဒီနေရာက လူသူပြတ်တဲ့ အရပ်မှာဗျ သွားရတာလည်း မလွယ်ဘူး။ တစ်နေ့ကုန်နီးပါး ကြာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးစဉ်မို့လို့ ကျွန်တော် လျှော့ပေးပါ့မယ် အကြွေစေ့ နှစ်ရာ ၂၀၀ ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ”
“နည်းနည်းတော့ များနေသလိုပဲ”
လုံယီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ယခုအခါ ငွေကြေးချို့တဲ့သူ မဟုတ်တော့သော်လည်း အလွယ်တကူ အဆမတန် အတောင်းခံရမည်ကိုတော့ အလိုမရှိပေ။
အခြားလှည်းသမားအချို့ကို ထပ်မံမေးမြန်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အကြွေစေ့ ၁၂၀ သာ တောင်းဆိုသည့် လှည်းတစ်စီးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုလှည်းအစုတ်လေးပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။
လှည်းအတွင်း၌ လှည်းနံရံကို မှီထားသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော သစ်သားတန်းလျားတစ်ခုသာ ရှိသည်။ လှည်းကလည်း စုတ်ပြတ်နေသဖြင့် သက်သောင့်သက်သာရှိရန်တော့ မျှော်လင့်၍မရပေ။ သာမန်လူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ခါးနာရုံတင်မကဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲကာ ခေါင်းပင် မူးနောက်သွားပေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းသည်မှာ လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန်ထက် ထူးကဲသန်မာနေသဖြင့် သူကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။
သူသည် သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
[အမည်: လုံယီ (လျူယီ)]
[အသက်: ၁၉ / ၅၅]
[အဆင့်: မရှိသေးပါ]
[ကျင့်စဉ်: ဟူမိသားစု အသက်ရှူကျင့်စဉ် (အခြေခံ ၀/၁၀)]
[လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်း (နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင် ၀/၁၀၀)]
[ခဲပစ်စွမ်းရည် (နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင် ၀/၃၀)]
[အခြေခံ လက်သီးသိုင်း (နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင် ၀/၃၀)]
[ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ခံပညာ (ကျွမ်းကျင် ၀/၂၀)]
[အခြေခံ လှံသိုင်း (အခြေခံ ၀/၆)]
[လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်: နဂါးဖောက်ထွင်းခြင်း နည်းစနစ် အပိုင်းအစ (၁)]
[ပါရမီ: ကျောက်သားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း (အခြေခံ ၀/၂၀ + ကျောက်တုံးဝိညာဉ် ၁ ခုလိုအပ်)]
[စွမ်းအင်မှတ်: ၁၇]
ပုဆိန်သိုင်း လက်သီးသိုင်းနှင့် ခဲပစ်စွမ်းရည်များမှာ နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ ရှူရှီးကဲ့သို့သော ဒုတိယအဆင့်သွေးစွမ်းအားသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် သူ ကြောက်ရွံ့နေစရာ မလိုတော့ပေ။
သို့သော် သူ၏ ခွန်အား တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ လိုအပ်သော စွမ်းအင်မှတ်များမှာလည်း ပိုမိုများပြားလာသည်။ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးသည်နှင့် မြို့သင်္ချိုင်းရှိရာနေရာကို ရှာဖွေကာ သူ၏ အလုပ်ဟောင်းဖြစ်သော (စွမ်းအင်မှတ်ရှာဖွေခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ရန် စီစဉ်နေမိသည်။
လုံယီတစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ အနာဂတ်အတွက် အကြံထုတ်နေစဉ်မှာပင် လှည်းမှာ မြို့တောင်ဘက်သို့ မသိမသာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“သခင်လေး... ရောက်ပါပြီဗျ”
လှည်းသမား၏ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
လုံယီသည် လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး လှည်းသမားကို အကြွေစေ့များ ပေးကပ်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အပြာရောင်အုတ်ခဲများ၊ မီးခိုးရောင် အမိုးပြားများ၊ ကွေးညွတ်နေသော ခေါင်မိုးစွန်းများနှင့် နီရဲသော သစ်သားတံခါးကြီးများ...
တံခါးဝမှာ နှစ်လံကျော်ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး အပေါ်ဘက်ရှိ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်အနက်ပေါ်တွင် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းဟု ရွှေရောင်စာလုံးများဖြင့် ခန့်ညားစွာ ရေးထိုးထားသည်။
တံခါးဝ၏ ဝဲယာတွင်လည်း သိုင်းပညာ၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် ကျင့်ဝတ်ကို ဖော်ညွှန်းသည့် ကဗျာစာသားများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။
တံခါးရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်မှာ စကျင်ကျောက်ဖြူများ ခင်းကျင်းထားပြီး အလွန်သန့်ရှင်း သပ်ရပ်လှသည်။ တံခါးဝရှိ ကျောက်ခြင်္သေ့ကြီးနှစ်ကောင်၏ ဘေးတွင်မူ အပြာရင့်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်အစောင့်နှစ်ဦးက တက်ကြွစွာ ရပ်နေကြသည်။
လုံယီ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ အစောင့်များ၏ အကြည့်မှာ သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လုံယီက ထျန်းစူးပေးလိုက်သော ထောက်ခံစာကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်က လျူယီပါ။ မန်နေဂျာယွီနဲ့ တွေ့ဖို့ လာတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အစောင့်မှာ စာကိုယူကာ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ခဏစောင့်ရန် ပြောပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
ချောမွေ့သော ကျောက်ပြားလမ်းများ လှပသော ပြာသာဒ်ဆောင်များနှင့် ရှားပါးသစ်ပင်ပန်းမန်များရှိရာ ဥယျာဉ်များကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အစောင့်သည် ကျယ်ဝန်းသော ဝင်းတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
ထိုဝင်းထဲရှိ သစ်သားကုလားထိုင်ရှည်ပေါ်တွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် နေပူစာလှုံရင်း ဇိမ်ခံကာ အနားယူနေသည်။ သူသည် အသားဖြူဖြူ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ဝဝဖိုင်ဖိုင်နှင့် အနက်ရောင် သားမွေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
“မန်နေဂျာယွီ... သခင်ကြီးအတွက် စာတစ်စောင် ရောက်နေပါတယ်”
အစောင့်က ရိုသေစွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး စာအိတ်ကို အသာအယာယူကာ ကြည့်လိုက်ရင်း အံ့သဩသွားသည်။
“စူးသခင်မလေးဆီက စာလား”
“စူးသခင်မလေးက ကျန်းမြို့ကို အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ မဟုတ်လား။ ငါ့ဆီ ဘာလို့ စာရေးရတာလဲ”
သူသည် စာကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် “အသက် ၂၀ နီးပါးတောင် ရှိနေပြီပဲ နည်းနည်းတော့ ကြီးနေပြီ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောသည် “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စီစဉ်ပေးရမှာပေါ့ စူးသခင်မလေးက အရင်က ငါ့ကို ကူညီဖူးတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အားစိုက်ပြီး လုပ်ပေးစရာတော့ မလိုပါဘူး။ အိမ်ထောင်ကျသွားတဲ့ သမီးဆိုတာ သွန်ပြီးသားရေလိုပဲ စူးမိသားစုမှာ သူက ဘာရာထူးမှ ရှိတော့တာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါနဲ့... ဒီစာတစ်စောင်တည်းလား”
“ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မန်နေဂျာယွီ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားကာ “အဲဒီလူကို ဝေးလံတဲ့ ဝင်းထဲမှာပဲ နေဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။
အစောင့်သည် ဂိုဏ်းတံခါးဝသို့ ပြန်ထွက်လာပြီး လုံယီကို လှမ်းပြောသည်။
“ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့”
ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ယဉ်ကျေးမှု လျော့နည်းသွားသော အစောင့်၏ လေသံကို လုံယီ သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း ဘာမျှတော့ မပြောခဲ့ပေ။
အခန်း။ ၇၂
လုံယီမှာ အစောင့်၏နောက်သို့ လိုက်ပါရင်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားနေရသည်။ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသော ကျောက်ပြားလမ်းကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
လမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော ထင်းရှူးပင်များ တန်းစီနေပြီး ငှက်ကလေးများမှာလည်း ဟိုမှသည်သို့ ပျံသန်းနေကြသည်။ အတန်ကြာ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ရေစီးသံများနှင့်အတူ ကွေ့ကောက်နေသော စင်္ကြံတံတားလေးတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရသည်။ ဤနေရာမှာ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းထက်စာလျှင် ပန်းခြံတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေတော့သည်။
လုံယီသည် ရှေးဦးစွာ အဆောက်အဦးငယ်လေးတစ်ခုသို့ သွားရောက်ကာ စာရင်းကိုင်အဖိုးအိုထံတွင် ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ရသည်။ ငွေ ၂ ပြားပေးဆောင်ပြီးနောက် မီးခိုးရောင် တူညီဝတ်စုံနှင့် ဂိုဏ်းဝင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည့် ခါးချိတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်ရှိသော ဆိတ်ငြိမ်သည့် ဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ယခင်ဘဝက မြင်တွေ့ဖူးသည့် ခြံဝင်းပုံစံ အိမ်မျိုးနှင့် တူသည်။ အစောင့်က အခန်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ "မင်း ဒီနေ့ကစပြီး ဒီမှာပဲ နေရမယ်" ဟု အေးစက်စွာ ပြောဆိုပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
လုံယီ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သောအခါ အသုံးအဆောင် ပရိဘောဂဟူ၍ ဘာမျှမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျောက်ပြားခင်းထားသော ကြမ်းပြင်နှင့် အခန်း၏တစ်ဖက်တွင် နှစ်မီတာခွဲကျော် ရှည်လျားသော လျော်တေဖျာခင်းထားသည့် ခုတင်ရှည်ကြီးတစ်လုံးသာ ရှိသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် စောင် ၅ ထည်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ထားသည်။
"အို... လူသစ်လား"
အံ့သြတုန်လှုပ်သော အသံတစ်ခု တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လူရိပ်အချို့ အခန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူတို့အားလုံးသည် မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်ဝန်းကျင် လူငယ်လေးများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အမွေးနုလေးများ ရှိနေကြပြီး လုံယီထက် သိသိသာသာ အသက်ငယ်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေသည်ကိုကြည့်ခြင်းဖြင့် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ဆောင်လာခဲ့ကြောင်း သိသာလှသည်။
"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော် လျူယီပါ ဒီနေ့ပဲ ရောက်လာတာပါ"
"အင်း... မင်္ဂလာပါ"
တစ်ဦးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ထူးသည်။
"နံရံဘေးက နေရာကတော့ လူရှိပြီးသားနော်"
နောက်တစ်ဦးက လှည့်ထွက်သွားရင်း လုံယီကို သတိပေးလိုက်သည်။ နံရံဘေးက အကောင်းဆုံးနေရာကို မရနိုင်ကြောင်း ကြိုတင် အပိုင်စီးထားခြင်းပင်။
လုံယီက ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ပြုံးမိလိုက်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ လူစုလူဝေးဖြင့် အတူအိပ်ရသည့် ခုတင်ပေါ်တွင် ကြာရှည်နေထိုင်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။
တံခါးဝက အစောင့်ကို မေးမြန်းကြည့်ရာတွင် သိုင်းသင်တန်းကျောင်း၌ မဖြစ်မနေ နေထိုင်ရမည်ဟူသော စည်းကမ်းမရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ငွေကြေးတတ်နိုင်ပါက ပြင်ပတွင် အိမ်ငှားနေထိုင်၍လည်း ရပေသည်။
မြို့ပြင်နှင့်ယှဉ်လျှင် မြို့ထဲတွင် အိမ်ငှားခမှာ အလွန်ကြီးမားသော်လည်း လက်ရှိ လုံယီအတွက်မူ ထိုငွေမှာ အရေးမကြီးလှပေ။ လုရန်နှင့် လျူယွမ်တို့ ခြံဝင်းတစ်ခုကို အသေအချာ ရှာဖွေပြီးသည်နှင့် သူ ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ယခုမှ ရောက်ရှိလာသူဖြစ်သဖြင့် သိလိုသမျှကို စောစောက သူနှင့် ခင်မင်စွာ စကားပြောခဲ့သော လူငယ်တစ်ဦးကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
ထိုသူမှာ လုံယီနှင့် အရပ်အမောင်းချင်း ဆင်တူပြီး ၆ ပေနီးပါး မြင့်သည်။ အသားညိုညို ပုခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် ကြည့်ရသည်မှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပုံရပြီး နာမည်မှာ ကျင်းဖုန်းဟု ခေါ်သည်။
“အစ်ကိုကြီးကျင်း... ကျွန်တော် ဒီကို အသစ်ရောက်တာဆိုတော့ မေးစရာလေးတွေ ရှိလို့ပါ”
“ဟားဟား... မေးပါ ညီလေးရယ်။ ငါ သိတာမှန်သမျှ အကုန်ပြောပြပါ့မယ်”
“ကျွန်တော်တို့ နေ့တိုင်း ဘယ်နေရာမှာ လေ့ကျင့်ရလဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်သူက သင်ပေးတာလဲ”
“သိုင်းသင်တန်းကျောင်းထဲမှာ သီးသန့်သတ်မှတ်ထားတဲ့ သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးကွင်းရှိတယ်...”
သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောရင်း လုံယီ၏ သံသယများမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။
သင်ကြားရေး တစ်နာရီ ပြီးဆုံးသွားပါက မည်သူကမျှ ကျောင်းသားများကို ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ကျောင်းမှာ ဆက်လက်လေ့ကျင့်နိုင်သလို အိမ်သို့လည်း ပြန်နိုင်သည်။
လုံယီအတွက်မူ ဤစနစ်က အလွန်အဆင်ပြေသည်။ သူသည် အဆင့်မြင့် အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို သင်ယူရန်နှင့် ကျန်ရှိသောအချိန်များတွင် သူ၏ စွမ်းအင်မှတ်များ ရှာဖွေရန်အတွက် အချိန်ပိုထွက်လာမည် ဖြစ်သည်။
“ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီးကျင်း... အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းရဲ့ အစွန်းရောက်အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ဘယ်တော့လောက် သင်ရမှာလဲ”
လုံယီက သူအလိုချင်ဆုံးအရာကို မေးလိုက်သည်။
ကျင်းဖုန်းက လုံယီကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ပြီး “ညီလေးက တကယ့်ကို အလောကြီးတာပဲ။ အဲဒီကျင့်စဉ်ကို သင်ဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး အခြေခံလက်သီးသိုင်းကို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်ရဦးမှာလေ။ ဒါမှ ခန္ဓာကိုယ်က အသက်ရှူကျင့်စဉ်ရဲ့ ဖိအားကို ခံနိုင်မှာပေါ့…..”
သို့သော် စည်းကမ်းချက်တစ်ခု ရှိနေ၏။
ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အခါအားလျော်စွာ စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အကဲဖြတ်ပွဲတွင် ကျရှုံးခဲ့ပါက ဂိုဏ်းမှ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ပြီး မည်မျှပင် ငွေကြေးချမ်းသာစေကာမူ မည်မျှပင် အဆက်အသွယ်ကောင်းစေကာမူ မည်သူမျှ ကူညီနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်မှသာလျှင် သိုင်းသင်တန်းကျောင်း၏ တကယ့်တပည့်စစ်စစ် ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီမည်ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးကျင်း”
“မပြောပါနဲ့ဗျာ ဟားဟား။ ဒီနေ့တော့ ငါ တော်တော် ပင်ပန်းနေပြီ အမြန်နားမှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် သိုင်းကျင့်ဖို့ အားရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျင်းဖုန်းက သက်ပြင်းချရင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုံယီက သူတို့သည် တော်တော်စောစော အိပ်ကြပါလားဟု စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။ သူသည်လည်း လှည့်ဝင်ခဲ့ရာ အခန်းထဲသို့ နောက်ဆုံးမှ ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ခုတင်ရှည်ကြီးပေါ်တွင် လူငါးယောက် လဲလျောင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ချွတ်ထားသော ဖိနပ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့အသက်မှာ အတော်လေး ပြင်းထန်လှသဖြင့် လုံယီမှာ နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်မိသည်။ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက် နံရံဘေးမှ နေရာကောင်းများကိုမူ အခြားသူများက အပိုင်စီးထားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျင်းဖုန်းသည် ဘယ်ဘက်မှ ရေတွက်လျှင် ဒုတိယမြောက်နေရာတွင် အိပ်စက်နေပြီး တတိယမြောက်နေရာတွင်မူ သူနှင့် မကြာသေးမီက ဆုံတွေ့ခဲ့သော မျက်လုံးမှေးမှေးနှင့် လူငယ်ရှိနေသည်။
ညာဘက်မှ ရေတွက်လျှင် ဒုတိယမြောက် လူငယ်မှာမူ ခြေလက်များကို ကြယ်ပုံသဏ္ဍာန် ဖြန့်ကား၍ အိပ်စက်နေရာ ဘေးရှိ နေရာလွတ်များကိုပါ ယူထားသကဲ့သို့ပင်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ လုံယီက ထိုလူ၏ လက်မောင်းများကို အတင်းဖယ်ရှား၍ ကြားထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်လိုက်သည်။ ထိုလူက မျက်လုံးဖွင့်၍ စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လာသော်လည်း ဘာမျှတော့ မပြောရဲပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဟောက်သံများနှင့် အမျိုးမျိုးသော ကိုယ်နံ့များကြားတွင် လုံယီတစ်ယောက် အိပ်ပျော်ရန် တော်တော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက် အာရုဏ်တက်ချိန်တွင်...
လုံယီသည် အခန်းဖော် ငါးယောက်၊ အခြားသော ဘေးဝင်းမှ တပည့်များနှင့်အတူ သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ မှတ်ပုံတင်ထားသော တပည့်များ အသုံးပြုသည့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ သိုင်းသင်တန်းကျောင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် တည်ရှိပြီး စတုရန်းမီတာ ၄၀၀၊ ၅၀၀ ဝန်းကျင်ခန့် ကျယ်ဝန်းသည့် မြေကွက်လပ်ကြီး ဖြစ်သည်။
ကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကျောက်သော့ခလောက်များ သံကွင်းများ ကျောက်ပြားများနှင့် ကျောက်တူများကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းသိုင်းကျင့် ကိရိယာမျိုးစုံ ရှိနေသည်။
ဘေးဝင်းမှလာသည့် အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်ဝန်းကျင် လူငယ် ၃၀ ခန့်မှာ ဆံပင်ကို ဖားလျားချလျက် မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံများနှင့် ပိတ်စဖိနပ်များကို ဆင်တူဝတ်ဆင်ကာ ကွင်း၏ အနောက်
ဘက်ခြမ်းတွင် တန်းစီရပ်နေကြသည်။
သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များ စိုးရိမ်စိတ်များနှင့် တက်ကြွမှုများ ရောပြွမ်းနေကြသည်။ လုံယီမှာမူ ထိုလူငယ်များကြားတွင် အရပ်အမောင်း အထွားဆုံးနှင့် အတည်ငြိမ်ဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။
အနီးနားတွင် လူငယ်တစ်အုပ်စု ထပ်မံရှိနေပြီး သူတို့မှာ အရေအတွက်အားဖြင့် ဆယ်ဂဏန်းပင် မပြည့်လှပေ။ သူတို့သည်လည်း မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စွာ ထုံးဖွဲ့၍ ဆံထိုးများ စိုက်ထားကြသည်။ အချို့မှာ ခါးတွင် ပိုးသားခါးပတ်များ ပတ်ထားကြပြီး တိမ်တိုက်ပုံစံ ဒီဇိုင်းပါသော ဖိနပ်များကို စီးနင်းထားကြရာ သူတို့မှာ ပင်မဝင်းမှ တပည့်များဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။
ထိုအုပ်စုနှစ်စုမှာ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် မမြင်နိုင်သော စည်းခြားထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး မိမိတို့အစုအဖွဲ့နှင့်မိမိသာ စကားပြောဆိုနေကြကာ တစ်ဖက်အုပ်စုကိုမူ လျစ်လျူရှုထားကြသည်။ အတန်ကြာသော် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် စကားသံများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားလုံးက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြရာ လူငယ်အများအပြား၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်သွားကြတော့သည်။
ရောက်ရှိလာသူ ၅ ဦး၊ ၆ ဦးခန့်မှာ အမျိုးသမီးငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ အပြာရောင်ဝတ်စုံများမှာ ကိုယ်ကျပ်များဖြစ်ရာ အမျိုးသားများ၏ ပွပွယောင်ယောင် ဝတ်စုံများနှင့်မတူဘဲ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အလှအပကို ပေါ်လွင်စေသဖြင့် လူငယ်များ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းစက်သွားကြသည်။
သူတို့ထဲတွင် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ အထူးပင် ထင်ရှားလှသည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖြူစင်ဝင်းပပြီး အရပ်အမောင်း မြင့်မားကာ သွယ်လျသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ပြုံးယောင်သန်းနေသော မျက်ဝန်းများမှာ မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသဖြင့် ကြည့်ရသူတိုင်းကို စွဲမက်စေသည်။
“အဲဒါ ကျားဟုန်ပဲ အရမ်းလှတယ် မဟုတ်လား”
လုံယီ၏ ဘေးတွင်အိပ်သော မျက်လုံးမှေးမှေးနှင့် လူငယ်က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။
“ကြည့်ကောင်းပါတယ်”
လုံယီက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်ရင်း ထိုလူငယ်ကို ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ... ဒီမှာရှိတဲ့သူ အများစုက သူမကို စိတ်ဝင်စားနေကြတာဗျ”
ထိုလူငယ်က ခပ်နောက်နောက် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူသည် မျက်နှာကို ပြန်လည်တည်ကြည်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။
လုံယီသည် ထိုလူငယ်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်တစ်ဦး ဝင့်ကြွားစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်တွင် အနက်ရောင်ဖြင့် အစွန်းရောက်ဟူသော စာလုံးကို ထင်ထင်ရှားရှား ပန်းထိုးထားသည်။
သူသည် အသက် ၂၀ ခန့်ရှိပြီး လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာနှင့် ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူ၏ လက်မောင်းများမှာ ဒူးဆစ်အထိ ရှည်လျားပြီး လမ်းလျှောက်သည့်ဟန်မှာလည်း ဝံပုလွေ သို့မဟုတ် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားမာန်ပါလှသဖြင့် ကြည့်ရသူကို ဖိအားပေးနေသကဲ့သို့ပင်။
သန်မာတယ်... တကယ်ကို သန်မာတဲ့သူပဲ
လုံယီ၏ ဆဌမအာရုံက သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ သတိပေးနေသည်။ ဤသူမှာ သူ ယခုအထိ ကြုံတွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ဤသည်မှာ မြို့မ၏ သဘောသဘာဝပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မည်သူ့ကိုမဆို ကျပန်းရွေးထုတ်လိုက်လျှင်ပင် ထူးချွန်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေတတ်သည်။
ဘာမျှ မတတ်မြောက်သေးမီ အချိန်အတွင်း သူသည် လူမသိသူမသိ ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ နေရမည်ဖြစ်သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုကြီးချန် သင်ပေးဖို့ ရောက်လာပြီ”
တစ်စုံတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သဖြင့် ထိုသူ၏ အဆင့်အတန်းကို ခန့်မှန်းလိုက်နိုင်သည်။