အခန်း (၈၁-၈၂)

အခန်း။ ၈၁

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးကွင်း...

ယခုအချိန်တွင် လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ စံသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဖိနပ်များကို ကိုယ်စီဝတ်ဆင်ထားသော မှတ်ပုံတင်ထားသည့် တပည့်ပေါင်း တစ်ရာကျော်မှာ တစ်နေရာတည်းသို့ တည်ကြည်လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုနေရာတွင် လူသုံးဦး ရပ်နေ၏။

ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသူမှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆံပင်မှာ အနည်းငယ် ဖြူနေပြီး မျက်နှာမှာ မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်း ရှိသော်လည်း အရေးအကြောင်းပင် မရှိသလောက် ချောမွေ့နေသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင်မူ ထွားကြိုင်းသန်မာပြီး စူးရှသော အကြည့်ရှိသည့် အတွင်းစည်းတပည့် ကျိုးယန် ရှိနေပြီး ညာဘက်တွင်မူ ချောမောတည်ငြိမ်သော ချန်မုကျူ ရှိနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အစွန်းရောက် ဟူသော စာလုံးကို ထင်ရှားစွာ ပန်းထိုးထားရာ ကြည့်ရသူကို တက်ကြွလန်းဆန်းစေသော အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ထိုစဉ် အကြီးအကဲ၏ သြဇာညောင်းလှသော အသံကို လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသည်။

“ငါက အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ ကျိုးယွမ်ရှင်းပဲ။ ဒီနေ့ အတွင်းစည်းတပည့် စစ်ဆေးမှုကို ငါ တာဝန်ယူမယ်။ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူတွေရှိရင် အခုချက်ချင်း ရှေ့ကို ထွက်လာခဲ့ကြ”

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို အဆင့်သုံးဆင့် ခွဲခြားထားကာ ဂိုဏ်းထဲကို စတင်ဝင်ရောက်လာပြီး ဘာမှမတတ်သေးသူများကို မှတ်ပုံတင်ထားသော တပည့်များ သို့မဟုတ် ပြင်ပတပည့်များဟု ခေါ်ပြီး သူတို့ကို ဂိုဏ်း၏ တကယ့်အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် မသတ်မှတ်သေးပေ။

စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ပြီး အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို သင်ယူခွင့်ရသူများကို အတွင်းစည်းတပည့်ဟု ခေါ်ကာ သူတို့သည် ဂိုဏ်းအတွင်း ခံစားခွင့်အချို့ကို ရရှိကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သိုင်းပညာရှင်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ နယ်ပယ်ကျော်ဖြတ်နိုင်သူများကိုသာ စစ်

မှန်သောအမွေခံတပည့်ဟု ခေါ်ပြီး ကျိုးယန်နှင့် ချန်မုကျူတို့မှာ ထိုအဆင့်တွင် ပါဝင်သည်။

အကြီးအကဲ ကျိုးယွမ်ရှင်း၏ စကားအဆုံးတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာရာ လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူမထံသို့ ချက်ချင်းရောက်သွားတော့သည်။ သူမသည် သာမန် အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကိုမူ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

သူမ၏ အသားအရေမှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ချောမွေ့နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အမြဲတမ်း ပြုံးယောင်သန်းနေသဖြင့် မည်သူမဆို မြင်ရသူတိုင်းမှာ သူမအပေါ် ကောင်းသော ခံစားချက် မဖြစ်ပေါ်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

“ဒါ ကျားဟုန်ပဲ… သူ ငါ့ကို ပြုံးပြနေသလိုပဲနော်”

“မဟုတ်ပါဘူး သူ ငါ့ကို ပြုံးပြနေတာ သိသာပါတယ်”

လုံယီသည် အနီးနားမှ တိုးတိုးဖော်ဖော် ပြောဆိုသံများကို ကြားရသောအခါ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားလိုက်ရသည်။

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ဤကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းသူများနှင့် မတွေ့ရရန်မှာ အတော်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။

ကျားဟုန်က စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာပြီး အကြီးအကဲ ကျိုးယွမ်ရှင်းကို တပည့်တစ်ဦးကဲ့သို့ စံသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“တပည့် ကျားဟုန် စစ်ဆေးမှုကို ခံယူပါရစေ”

ကျိုးယွမ်ရှင်းသည် သူ၏ရှေ့မှ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးတပည့်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ တင်းမာသော မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

“ကောင်းပြီ... ပုံမှန်အတိုင်းပဲ လက်သီးသရုပ်ပြတာကနေ စလိုက်ရအောင်”

အကြီးအကဲကျိုး၏ စကားအဆုံးတွင် ကျားဟုန်သည် နေရာမှာပင် အနေအထားယူလိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ကွေးထားပြီး ခါးနှင့် ကျောရိုးကို မတ်မတ်ထားကာ ဘယ်ဘက်လက်ဝါးကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ထောင်ထားသည်။ ညာဘက်လက်သီးကိုမူ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးဘေးတွင် တင်းတင်းစေ့ထား၏။

ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို လက်သီးဆုပ်ကာ ရှေ့သို့ ညီညီညာညာ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် တည်ငြိမ်စွာ အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ အချိန်ကိုက်ပင် သူမ၏ လက်မောင်းများမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ခါးနှင့် တင်ပါးကို အားပါပါ လွှဲကာ ညာဘက်လက်သီးကို ကောင်းကင်ယံ ၄၅ ဒီဂရီ ထောင့်အတိုင်း ပြင်းထန်သော ပင့်လက်သီးချက်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များ စီးဆင်းနေသော ရေများကဲ့သို့ ကြည့်ကောင်းလှသည်။ ကျားဟုန်သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်နေသော ကျော့ရှင်းသည့် ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်အလား ခံ့ညားသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဖြောင်း…

ဗျောက်အိုးဖောက်သံကဲ့သို့ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ကြွက်သားနှင့် အရိုးများဆီမှ ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် လေထုနှင့် ပြင်းထန်စွာ ပွတ်တိုက်မိခြင်းမှ ဖြစ်စေ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။

အကြီးအကဲကျိုး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကျေနပ်သည့် အပြုံးကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူမ သေချာပေါက် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

“မဆိုးဘူး... နှစ်လအတွင်းမှာ ဒီလောက်အထိ နားလည်တတ်မြောက်တာ ချီးကျူးဖို့ကောင်းတယ်။ တခြား ဘယ်သူရှိသေးလဲ”

အကြီးအကဲကျိုးက မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်ရှိပါတယ်”

လုံယီက လည်ချောင်းတစ်ချက်ရှင်းကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

သူသည် ကျားဟုန်ကဲ့သို့ပင် ဆုတ်ခြင်း၊ ဖိခြင်း၊ ခါခြင်း၊ လွှဲခြင်းနှင့် ထိုးခြင်းဟူသော ဆက်တိုက်လက်သီးသိုင်းကို နေရာမှာပင် သရုပ်ပြလိုက်သည်။ အဆုံးသတ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ဖြောင်း ဟူသည့် အသံမှာ ကျားဟုန်ထက်ပင် ပို၍ ကျယ်လောင်တောက်ပနေသည်။

“အသက်ကြီးပေမဲ့ မင်းရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်”

အကြီးအကဲကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“နောက်ထပ် ဘယ်သူရှိသေးလဲ”

လုံယီနှင့် မျက်မှန်းတန်းမိသော်လည်း အမည်မမှတ်မိသော တပည့်တစ်ဦးက စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လာသည်။ သူသည် လက်သီးသရုပ်ပြမှုကို စတင်လိုက်သော်လည်း နှစ်ကွက်ခန့် ထိုးပြီးချိန်မှာပင် အကြီးအကဲကျိုး၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။

လုံယီလည်း စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါမိသည်။ ဤလူမှာ လေ့ကျင့်မှု မလုံလောက်ခြင်း သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ပထမကွက်မှာပင် သူတစ်ပါး မရိပ်မိနိုင်သော တုန်ယင်မှုလေးတစ်ခု ရှိနေသလို ပထမနှင့် ဒုတိယ အကွက်ကြားတွင်လည်း ဟာကွက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

သူ၏နောက်ဆုံး ပင့်လက်သီးချက်သည် တိုးညင်းသောအသံသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဗျောက်အိုးဖောက်သံနှင့် အလွန်အလှမ်းဝေးနေခဲ့သည်။

“ပိုပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုသေးတယ်”

အကြီးအကဲကျိုးက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်...”

ထိုတပည့်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး သွားများပင် တုန်ရီနေကာ အကြီးအကဲ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။

သူ၏ ရလဒ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှေ့ထွက်ရန် ပြင်နေသော တက်ကြွသည့် လူအချို့ပင် နောက်တွန့်သွားကြသည်။

“ကျွန်တော် သွားပါမယ်”

နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် စင်ပေါ်တက်လာရာ လုံယီ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ ထိုအသားညိုညို ရိုးသားသော ပုံစံရှိသည့် လူငယ်မှာ သူ၏ အခန်းဖော်ဟောင်း ကျင်းဖုန်းပင်။

ကျင်းဖုန်းသည် အနေအထားကို ခိုင်မာစွာ ယူလိုက်သည်။ အကြီးအကဲကျိုးက သူ၏ အခြေခံခိုင်မာမှုကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်မိသည်။

ထို့နောက် ကျင်းဖုန်းသည် ဆက်တိုက်လက်သီးသိုင်းကို စတင်သရုပ်ပြတော့သည်။ လက်သီးချက်တိုင်းမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ဟန်ချက်ညီကာ အပြစ်ပြောစရာ ဟာကွက်မရှိပေ။ နောက်ဆုံး လက်သီးချက်တွင်မူ ဖြောင်း ဟူသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကျင်းဖုန်းသည် ဗျောက်အိုးဖောက်သံ ထွက်အောင် ထိုးနိုင်ခဲ့သည်။

လုံယီသာမကဘဲ ပုံမှန်အားဖြင့် အတူတူ လေပစ်နေကျဖြစ်သော နွီဖန်၊ ဟဲယွီနှင့် ကျဲပိုင်တို့မှာလည်း မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေကြသည်။

“ဒီကောင်လေးကတော့ အစွမ်းကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ”

နွီဖန်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“တောက် သူ့ကို ဒီလိုမြင်ရတာ လောင်းကစားရုံမှာ ပိုက်ဆံရှုံးတာထက်တောင် ပိုပြီး ခံရခက်တယ်ကွာ”

ဟဲယွီကလည်း သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ကျင်းဖုန်းပြီးနောက် ကျန်းဝေတ အလှည့်ရောက်လာသည်။ လုံယီနှင့် မကြာသေးမီက လက်ရည်စမ်းခဲ့ရခြင်းမှာ အလကားမဟုတ်ဘဲ သူသည်လည်း အသံမြည်အောင် အောင်မြင်စွာ ထိုးပြနိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး စင်ပေါ်တက်လာသူမှာ လုံယီ၏ လက်ချက်ဖြင့် အရိုက်ခံထားရသော ဟွမ်လုံကန်း ပင်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေပြီးမှ ပြန်ပေါ်လာသော ဟွမ်လုံကန်း၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းကာ ကျန်းမာရေး အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသည်ကို လုံယီ သတိပြုမိသည်။ ပြင်းထန်သော ဆေးစွမ်းကောင်းအချို့ သုံးထားပုံရသည်။

ဟွမ်လုံကန်းသည် လက်သီးသိုင်းကို တည်ငြိမ်စွာ သရုပ်ပြသွားရာ ကျင်းဖုန်းနှင့် အဆင့်တူလုနီးပါး ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံး လက်သီးချက်သို့ ကူးပြောင်းရာတွင်မူ အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့သွားခဲ့သည်။

လက်သီးငါးချက်မှာ တစ်သားတည်း မကျဘဲ နောက်ဆုံးအသံမှာလည်း အဆင့်နိမ့် ဗျောက်အိုးသံကဲ့သို့ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသည်။

“အောင်မြင်တယ်”

အကြီးအကဲကျိုးက သူ့ကို အောင်စာရင်း သွင်းပေးလိုက်သည်။

တပည့်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ဝေဖန်ခြင်း မပြုရဲကြပေ။

“ကျန်သေးတဲ့သူ ရှိသေးလား”

အကြီးအကဲကျိုးက လူအုပ်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ မကျန်တော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သော ချီစွမ်းအင်စစ်ဆေးမှုကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဤစစ်ဆေးမှုမှာ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို စစ်ဆေးခြင်းဖြစ်ပြီး အဓိကအားဖြင့် နေ့စဉ် အာဟာရပြည့်ဝစွာ စားသောက်မှု ရှိမရှိနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ချို့တဲ့မှု ရှိမရှိကို ကြည့်ရှုခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီစွမ်းအင်အားနည်းသူများမှာ အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံပါက ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ဆိုးကျိုးများ သက်ရောက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ရော့… ဒါလေး ယူထားလိုက်”

ကျန်းဝေတက လုံယီအနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ခါးကိုတို့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ဘာလဲ”

လုံယီက သူ့လက်ထဲမှ အနီရင့်ရောင် ဆေးလုံးလေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ချီစွမ်းအင်အားဖြည့်ဆေးလေ ပစ္စည်းကောင်းကွ။ ဒါကို စားထားရင် ဒုတိယအဆင့်ကို ကျိန်းသေပေါက် အောင်လိမ့်မယ်”

ကျန်းဝေတက မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး ငါ့ကိုယ်ငါ ယုံကြည်မှုရှိတယ်”

လုံယီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆေးလုံးကို ကျန်းဝေတထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ဟာသပဲ… ငါ့မှာတောင် ချီစွမ်းအင် ချို့တဲ့နေရင် ဒီလောကမှာ ချီစွမ်းအင်ပြည့်စုံတဲ့သူ ရှာရခက်လိမ့်မယ်။

သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

အကြီးအကဲကျိုးက ပထမအဆင့် အောင်မြင်သူများကို ရှေ့ထွက်၍ တန်းစီခိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တစ်ပေခန့်ရှည်သော ကွေးနေသည့် ဦးချိုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ နို့နှစ်ရောင်ရှိပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှိန်ဖျဖျ ခရုပတ်ပုံစံ အစင်းကြောင်းများ ပါရှိသည်။

“ဒါက ဆိတ်ဝိညာဉ် ရဲ့ ဦးချိုပဲ”

ကျန်းဝေတက လုံယီ၏ နောက်မှနေ၍ တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်။

“သိုင်းကျောင်းတော်တော်များများက ချီစွမ်းအင် စစ်ဆေးဖို့ ဒါကို သုံးကြတာ။ ချီစွမ်းအင် ပိုသန်မာလေလေ ဦးချိုရဲ့ အရောင်က ပိုပြီး နီလာလေလေပဲ”

ကျန်းဝေတ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျားဟုန်က ပထမဆုံး သွားရောက်၍ ဦးချိုကို ကျော့ရှင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မူလက နို့နှစ်ရောင်ရှိသော ဦးချိုမှာ အရောင်ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခုလုံးမှာ လတ်ဆက်သော အနီရောင်ဖျော့ဖျော့သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို့နောက် ဟွမ်လုံကန်း၊ ကျင်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများ စမ်းသပ်ကြရာ ကျားဟုန်နှင့် ဆင်တူသော ရလဒ်များသာ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ ဤအဆင့်မှာ ပထမအဆင့်ထက် များစွာ ပိုမိုလွယ်ကူလှသည်။

အကြောင်းမှာ ချီစွမ်းအင် ဖြည့်တင်းရန်မှာ နားလည်နိုင်စွမ်း မလိုအပ်ဘဲ ငွေကြေးရှိရုံနှင့် ပြည့်စုံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုံယီ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်ချိန်တွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အံ့သြသံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အကြီးအကဲကျိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် မှင်တက်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာတော့သည်။

ဦးချိုမှာ တစ်ခုလုံး တောက်ပြောင်လှသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားရုံသာမက သိသာထင်ရှားသော အလင်းတန်းများပင် ဖြာထွက်နေသည်။

လုံယီ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချီစွမ်းအင်မှာ သက်သေပြစရာမလိုဘဲ ထင်ရှားနေတော့သည်။

“ဒါက ဘာကြွားစရာရှိလို့လဲ”

ဟွမ်လုံကန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဦးချိုကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အေးခဲသွားတော့သည်။

လုံယီ ကိုင်ထားစဉ်က တောက်တောက်ပပ နီမြန်းနေသော ဦးချိုမှာ ဟွမ်လုံကန်းလက်ထဲရောက်သည်နှင့် အရောင်မှိန်သွားပြီး ကျားဟုန်ထက်ပင် ဖျော့တော့သော အနီရောင် ဖြစ်သွားသည်။

အချို့နေရာများမှာ အနီရောင်သို့ပင် မပြောင်းလဲဘဲ ကျန်နေသေးသည်။ ရလဒ်မှာ အဖြူနှင့်အနီ ရောထွေးနေပြီး လုံးဝ မညီမညာ ဖြစ်နေတော့သည်။

“ဒီကောင်ကတော့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေကို အသွားများလို့ အားအင်ကုန်ခမ်းနေတာ သိသာတယ်ဟေ့”

ကျန်းဝေတက အခွင့်အရေးရသည်နှင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ခစ်… ခစ်

လူအုပ်ထဲမှ အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးက ရယ်သံကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ထွက်သွားရာမှ လူတိုင်း လိုက်လံရယ်မောကြသဖြင့် တစ်ကွင်းလုံး ရယ်သံများဖြင့် ဆူညံသွားတော့သည်။

ဟွမ်လုံကန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လုံယီကိုင်ထားစဉ်က ဦးချိုအရောင်ကဲ့သို့ နီရဲတက်လာတော့သည်။

အခန်း။ ၈၂

“မင်း သေချင်နေပြီလား”

ဟွမ်လုံကန်းသည် ဒေါသကြောင့် ဆင်ခြင်တုံတရား လုံးဝကင်းမဲ့သွားပြီး ကျန်းဝေတထံသို့ ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်ကာ လက်သီးကို မြှောက်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို တိုက်မလို့လား မင်းလို အင်အားချည့်နဲ့နေတဲ့ လူ့ဖလံလေးက ငါနဲ့တန်လို့လားကွ”

ကျန်းဝေတ၏ စကားလုံးများမှာ တကယ့်ကို အဆိပ်လူးထားသကဲ့သို့ စူးရှလှပြီး တစ်ဖက်လူကို အမြဲတမ်း ဒေါသထွက်အောင် ဆွပေးနေသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း”

အကြီးအကဲကျိုး၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာခက်ထန်နေသည်။

“ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ဦးအောင် လှုပ်ရှားတဲ့သူကို အရည်အချင်း ပယ်ဖျက်ပစ်မယ်”

“မင်းတို့တွေ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဘယ်နားသွားထားလိုက်ကြတာလဲ ငါ့ရှေ့မှာတောင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ရဲကြတယ်ပေါ့လေ”

ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ ဒေါသထွက်သွားသည်နှင့် ဟွမ်လုံကန်း၏ အသိဉာဏ်မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြန်ဝင်လာသည်။ သို့သော် သူသည် ကျန်းဝေတကို ရန်ငြိုးတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုံယီကိုပါ အကြည့်ဖြင့် ရန်စလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ငါ့ကို စောင့်နေလိုက်ကြ”

ငါကတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေတာတောင် ကြားကနေ အထိခံနေရတာပဲ။

လုံယီမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူနှင့် ဟွမ်လုံကန်း၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အစကတည်းက ဆိုးရွားပြီးသားဖြစ်ရာ ရန်ငြိုးတစ်ခု ထပ်တိုးလာခြင်းမှာ သူ့အတွက် ကိစ္စမရှိပေ။

ဒုတိယအဆင့် စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လူတိုင်းမှာ အောင်မြင်သွားကြပြီး အခြေအနေများ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

“အားလုံးပဲ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ မြစိမ်းရောင် တိမ်တိုက်ခန်းမကို လာခဲ့ကြ”

အကြီးအကဲကျိုးက ညွှန်ကြားချက်ပေးပြီးနောက် ကျိုးယန်၊ ချန်မုကျူတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဟွမ်လုံကန်းမှာလည်း ထိုနေရာတွင် ဆက်ရှိနေရန် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသဖြင့် အမြန်ပင် ထွက်သွားတော့သည်။

ကွင်းအတွင်းရှိ ကျန်ရှိနေသော အပြင်စည်းတပည့်များမှာ ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

“သခင်လေးကျန်း... တကယ့်ကို အထင်ကြီးဖို့ ကောင်းပါတယ်”

“မိန်းကလေးကျား... နောင်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း လမ်းညွှန်ပေးပါဦးနော်”

“ကျင်းဖုန်း... မင်းကတော့ အစွမ်းတွေကို တကယ်ဝှက်ထားတာပဲ”

“အာယီ... ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ”

လုံယီကိုပင် လာရောက်ဂုဏ်ပြုကြသူများ တစ်ဦးမက ရှိနေသည်။

နွီဖန်၊ ဟဲယွီနှင့် ကျဲပိုင်တို့ သူ၏ အခန်းဖော်ဟောင်း သုံးဦးလုံး အတူတူရောက်လာကြသော်လည်း လုံယီကို ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေကြပုံရသည်။

“မင်းတို့လည်း မကြာခင် အတွင်းစည်းကို ရောက်လာမှာပါ”

လုံယီက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လုံယီ၏ ခင်မင်ရင်းနှီးသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် အားနာစိတ်များ ပေါ်လာတော့သည်။ အစောပိုင်းက မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လုံယီကို အဝေးသို့ တွန်းပို့ခဲ့ကြပုံကို ပြန်လည်သတိရသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံယီကလည်း ထိုအချက်ကို မှတ်မိသော်လည်း ရန်ငြိုးမထားပေ။ များသောအားဖြင့် သာမန်လူငယ်လေးများမှာ ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တတ်ကြသည်။ သူတို့သည် လူကုံထံကြီးများ၏ အနင်းခြေခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် အောက်ကျို့ကာ သတိကြီးစွာ ရှင်သန်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ကို သူငယ်ချင်းအစစ်အမှန်ဟု သတ်မှတ်ရန်မှာမူ ဘယ်သောအခါမျှ ဖြစ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“အစ်ကိုကြီးလျူ... နောင်ကျရင် ကျွန်မတို့တွေ အတူတူ သိုင်းကျင့်လို့ ရပြီပေါ့နော်။ ကျွန်မကို လမ်းညွှန်ပေးပါဦးရှင့်”

ချိုသာနူးညံ့သော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျားဟုန်သည် ဝင့်ကြွားသော ဟင်္သာငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ ဖြူလွလွ လည်တိုင်လေးကို မတ်မတ်ထားကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“မိန်းကလေးကျားကလည်း အားနာစရာကြီးဗျာ”

လုံယီကလည်း ဖော်ဖော်ရွေရွေပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးကျဲ... ကျွန်မ အကူအညီတောင်းရင်လည်း ငြင်းမလွှတ်ပါနဲ့ဦးနော်”

ကျားဟုန်က ကျန်းဝေတကိုလည်း ရင်းနှီးမှု ပြသလိုက်သည်။

“အတွင်းစည်းထဲမှာ မင်းကို သင်ပေးနိုင်တဲ့ ထူးချွန်တဲ့လူတွေ အများကြီးရှိတာပဲ ငါကတော့ အရည်အချင်း မမီပါဘူး”

ကျန်းဝေတကမူ ခနဲ့တဲ့တဲ့ပင် ပြောချလိုက်သည်။

ကျားဟုန်က စိတ်မဆိုးဘဲ ပြုံးပြုံးလေးဖြင့်သာ အခြားသူများကို စကားသွားပြောတော့သည်။

“မင်းကတော့ တကယ်ကို ရိုင်းတာပဲ”

လုံယီက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟွန်း... သခင်လေးကျန်းနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ဖို့ဆိုတာ လူတိုင်း မရနိုင်ဘူးကွ။ သာမန်လူတွေကတော့ ငါ့မျက်စိထဲ မဝင်ပါဘူး”

ကျန်းဝေတက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ထပ်မံ၍ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “ဒီကျားဟုန်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက သန်မာတဲ့လူဆိုရင် ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဖော်ရွေပြတတ်တာ။ မင်း သူ့ကို နည်းနည်း ခပ်ခွာခွာနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ”

“သူ့မိသားစုက ဘာလုပ်တာလဲ”

“သစ်သီးခြံ စိုက်တာလေ သူ့အဖေက မက်မွန်သီးခြံ ဧက ဒါဇင်နဲ့ချီ ပိုင်တယ်လို့တော့ ကြားတာပဲ...”

ကျန်းဝေတကလည်း သိပ်တော့ သေချာပုံမရပေ။

လုံယီ နားလည်သွားသည်။ ကျားဟုန်၏ မိသားစုမှာ မြေပိုင်ရှင်အငယ်စား အဆင့်လောက်သာ ရှိပြီး ကျန်းမိသားစုနှင့် ဟွမ်မိသားစုကဲ့သို့သော ထိုင်မြို့၏ အင်အားကြီး မိသားစုများနှင့် ယှဉ်လျှင် ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လုံယီ၊ ကျန်းဝေတ၊ ကျားဟုန်နှင့် အခြားစစ်ဆေးမှုအောင်မြင်သူများသည် အကြီးအကဲကျိုး၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း မြစိမ်းရောင် တိမ်တိုက်ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။

မြစိမ်းရောင် တိမ်တိုက်ခန်းမသည် သိုင်းကျောင်းဝင်းအတွင်း၌ တည်ရှိပြီး တံခါးဝတွင် ရှေးဟောင်းထင်ရှူးပင်ကြီးတစ်ပင်က ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို အရိပ်မိုးပေးထားသည်။

တပည့်တစ်ဦးချင်းစီသည် ခန်းမထဲသို့ အလှည့်ကျဝင်သွားကြပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်ထားကြသည်။ အပြင်တွင် ကျန်ရစ်သူများမှာလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

တစ်ဦးချင်းစီ အထဲတွင် ကြာမြင့်ချိန်မှာ မတူညီကြပေ။ ကျန်းဝေတနှင့် ဟွမ်လုံကန်းကဲ့သို့ နောက်ခံအင်အားတောင့်တင်းသူများမှာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်တစ်ဝက်ခန့် အကြာတွင် ပြန်ထွက်လာကြသည်။ သို့သော် ကျားဟုန်နှင့် ကျင်းဖုန်းတို့မှာမူ လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက်စာ အချိန်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် အလွန်တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ပြန်ထွက်လာကြသည်။

လုံယီမှာ နောက်ဆုံးမှ ဝင်ရမည့်သူဖြစ်သည်။

ခန်းမအတွင်း၌ အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျဖျသာရှိပြီး နံရံတွင် ကြီးမားသော ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ပန်းချီကားထဲမှ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မျက်ခုံးများတွန့်ကာ ဒေါသမျက်လုံးများဖြင့် ခံ့ညားထည်ဝါလှပြီး သူ၏အကြည့်များမှာ တစ်ဖက်လူ၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်းရှိပုံရသည်။

ပန်းချီကားအောက်တွင် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အလင်းရောင်မှာ ဝိညာဉ်တစ်ခုအလား တဖျပ်ဖျပ် တုန်ခါနေ၏။

“မင်းနာမည်က လျူယီ ဟုတ်လား”

“အကြီးအကဲကို ကျွန်တော် မလိမ်ချင်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ရင်းက လုံယီပါ”

“ဪ...”

ထို့နောက် လုံယီသည် လေးလံသောဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့မိပြီး အစိုးရ၏ အလိုရှိသူစာရင်းတွင် ပါဝင်နေရပုံကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။

လုံယီ၏ ပွင့်လင်းမှုကို အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို လေးလံသောဓားဂိုဏ်းဆီ အပ်လိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား”

“အကြီးအကဲသာ တကယ်လုပ်ချင်ရင် အခုလို မေးနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

လုံယီ၏ အကြည့်များမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

“ကျွန်တော် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းကို လာတာ ဒုက္ခကနေ ထွက်ပြေးဖို့တင် မဟုတ်ဘဲ သိုင်းပညာသင်ဖို့ လာတာပါ။ စူးမိသားစုက သခင်မလေးက ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးတယ်။ အစွန်းရောက်လက်သီးသိုင်းဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အသန်မာဆုံး သိုင်းပညာတွေထဲက တစ်ခုပဲတဲ့။ အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ ဒီသိုင်းရဲ့ အနှစ်သာရကို တကယ်တတ်မြောက်သွားရင် လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ ထိနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

“ဟွန်း... စူးမိသားစုရဲ့ အာမခံချက်သာ မပါရင် မင်းကို ဒီထဲဝင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူ့စိတ်ဆိုတာ ပြောင်းလဲတတ်တယ် မင်းပြောတာ အမှန်လား အမှားလားဆိုတာ ငါ ဘယ်လို သိနိုင်မှာလဲ”

အကြီးအကဲသည် ခေါင်းမော့ကာ လုံယီကို သေချာစေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။ လုံယီမှာမူ အမူအရာမပျက်ဘဲ ရိုးသားစွာပင် ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

“သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အတွက် ကတိသစ္စာဆိုတာ အလေးအနက်ဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင် စိတ်ထဲက နတ်ဆိုးတွေကို ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်း အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းအပေါ် ဘယ်တော့မှ မကောင်းတဲ့စိတ် မထားဘူးလို့ ကျိန်ဆိုရဲလား”

အကြီးအကဲက ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ အရုဏ်ဦးတွင် မြည်ဟည်းသွားသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးအလား ခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

စိတ်ထဲတွင် မရိုးသားသူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် မျက်နှာဖြူလျော်ကာ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာမည်မှာ သေချာသည်။

“ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုပါတယ်...”

လုံယီသည် သစ္စာဆိုပြီး သွေးမှင်ဖြင့် လက်ဗွေနှိပ်အပြီး တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် မြစိမ်းရောင် တိမ်တိုက်ခန်းမထဲမှ ပြန်ထွက်လာသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ကျန်းဝေတ တစ်ယောက်တည်း စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အကုန်ပြန်သွားကြပြီဖြစ်သည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ”

“အကြီးအကဲနဲ့ စကားနည်းနည်း အကြာကြီး ပြောနေမိလို့ပါ”

လုံယီ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်မှာ သူ လိမ်မပြောခဲ့မိသည်မှာ တော်သေးသည်။ မဟုတ်လျှင် ဂိုဏ်းမှ သေချာပေါက် နှင်ထုတ်ခံရလိမ့်မည်။

သူသည် အစောကတည်းက သေချာစဉ်းစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲထံတွင် အမှန်

အတိုင်း ဝန်ခံရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ထျန်းစုရှီး ပေးခဲ့သော အကြံဉာဏ်ကြောင့်ပင်။

လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက တပည့်ကို သတ်ခဲ့ခြင်းမှာ ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းနှင့် လေးလံသောဓားဂိုဏ်းတို့မှာ အစဉ်အဆက် မတည့်ကြသဖြင့် ၎င်းမှာ ဂုဏ်ယူစရာပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမှာမူ ဂိုဏ်းအတွက် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော အပြစ်ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းအနေဖြင့် သင် ပြစ်မှုကျူးလွန်ထားသည်ကို မကြောက်ဘဲ မရိုးသားမှုကိုသာ ကြောက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ပြစ်မှုတစ်ခု ရှိထားခြင်းက လူတစ်ယောက်ကို ထိန်းချုပ်ရန် လွယ်ကူစေသဖြင့် သူတို့အတွက် ပို၍ပင် စိတ်အေးရစေသေးသည်။

သူ၏ လောင်းကြေးမှာ မှန်ကန်သွားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် စစ်ဆေးသည့် အကြီးအကဲကလည်း သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဂိုဏ်းချုပ်မှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ ပြောမည်မဟုတ်ကြောင်း အာမခံခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လုံယီနှင့် အခြားသူများသည် အဝါရောင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကာ ချန်မုကျူ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အတွင်းစည်းတပည့်များသာ ဝင်ခွင့်ရသည့် သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုကွင်းမှာ ၃ ဧက ၄ ဧကခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ကဏ္ဍအသီးသီး ခွဲထားသည်။

အရှေ့ဘက်ခြမ်းသည် လက်နက်များ ထားရှိရာ နေရာဖြစ်ပြီး ဓား၊ လှံ၊ ဒုတ် အမျိုးမျိုးရှိသည့် စင်တန်း ၇ တန်း၊ ၈ တန်းခန့် ရှိသည်။

အနောက်ဘက်ခြမ်းမှာ လူပုံစံပြုလုပ်ထားသော သစ်သားရုပ်တုများ ရှိရာနေရာ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှ ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒေါင်... ဒေါင် ဟူသော ရိုက်ခတ်သံများကို အမြဲကြားနေရသည်။

တောင်ဘက်ခြမ်းတွင် မြေပြင်မှ ထိုးထွက်နေသော သစ်သားတိုင်ပေါင်း တစ်ရာခန့်ရှိသည့် မက်မွန်ပန်းတိုင်များ ရှိသည်။ တပည့်များမှာ ထိုတိုင်များပေါ်တွင် မျောက်များအလား ခုန်ကူးရင်း ငှက်များအလား ပျံသန်းရင်း လေ့ကျင့်နေကြသည်။

မြောက်ဘက်ခြမ်းမှာ အတော်လေး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော်လည်း စားပွဲ ကုလားထိုင်အချို့နှင့် လက်ဖက်ရည် သစ်သီးများ ချထားသည်။ လူအချို့မှာ အနားယူနေကြသလို အချို့ကလည်း ကျောက်ရုပ်တုကြီးတစ်ခုကို ဗဟိုပြု၍ သိုင်းကျင့်နေကြသည်။

အကြီးဆုံးဖြစ်သော အလယ်ဗဟိုနေရာမှာမူ သဲကွင်းပြင်ကြီးဖြစ်ပြီး ကြေးခေါင်းလောင်းလေးများ ချိတ်ဆွဲထားသည့် လျှော်ကြိုးကွန်ရက်ဖြင့် ဝိုင်းရံထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုသဲကွင်းအတွင်း၌ အမျိုးသားနှစ်ဦး ပြင်းထန်စွာ လက်ရည်စမ်းနေကြသည်။ ဖုန်တောထဲတွင် တိုက်ခိုက်နေသော သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ခံ့ညားလှသည်။

“ဒါ... စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျိုးပဲ”

ကျင်းဖုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။