အခန်း (၁၀၁-၁၀၂)

အခန်း။ ၁၀၁

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရင်း အကျပ်ရိုက်သွားကြသည်။

ဤကဲ့သို့ စိန်ခေါ်မှုမျိုးမှာ သိုင်းလောကတွင် ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်မှ ပို့လိုက်သော တပည့်မှာ ငယ်လွန်းနေသည်။ အသက် ၁၅ နှစ်နှင့် သိုင်းပညာရှင်အဆင့် ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ အတော်ပင် ရှားပါးလှ၏။ တုံ့ပြန်ယှဉ်ပြိုင်ရန်အတွက် ထွက်လာမည့်သူမှာလည်း အသက်ချင်း သိပ်မကွာခြားမှသာ သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်ပါက အသက်ကြီးသူက ကလေးကို နှိပ်စက်သည်ဟု ပြင်ပလူများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ထိုအရာကပဲ ပြဿနာ ဖြစ်လာတော့သည်။ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းတွင် လက်ရှိ၌ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ် သိုင်းပညာရှင် မရှိပေ။ ၁၆ နှစ်အရွယ်မှာလည်း အလွန်နည်းပါးပြီး အများစုမှာ ၁၇ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၈ နှစ်ဝန်းကျင်များသာ။

ဘယ်သူ့ကို လွှတ်ရမလဲ။

အကြီးအကဲများ စဉ်းစားရခက်နေချိန်တွင် လူငယ်တပည့်များကလည်း ဤပွဲတွင် ပါဝင်လျှင် ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်နှင့် ဆုံးရှုံးနိုင်ခြေများကို တွက်ချက်နေကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လုံယီသည် ချီပေါင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လူအုပ်ကြီး၏ နောက်ဘက် အခြေအနေကြည့်ရုံသာရသည့် မထင်မရှား ထောင့်တစ်နေရာသို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

ရှေ့ထွက်ပြီး လူစွမ်းကောင်းလုပ်ကာ ချီပေါင်ကို အနိုင်ယူပြရန်က သူ၏ အေးအေးဆေးဆေးနှင့် တည်ငြိမ်စွာ ကြီးထွားရန် ဟူသော အစီအစဉ်နှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီပေ။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ လူအများရှေ့တွင် ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျမှ ချီပေါင်က သူ့ကို မှတ်မိသွားပြီး လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရပါက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။ လုံယီမှာ ထိုမျှအထိ မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း တပည့်အချို့မှာမူ ဤပွဲကို နာမည်ကြီးရန် ရှားပါးသော အခွင့်အရေးအဖြစ် မြင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဟွမ်လုံကန်းမှာမူ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင်ထိုင်ရင်း ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေနေ၏။

စိန်ခေါ်ပွဲတွေ၊ ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ ပါရမီရှင် လူငယ်တွေ... ဒါတွေက သူ့အတွက် ဘာမှ အရေးမပါသလိုပင်။ သို့သော် သူစဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ ဒေါသအဟုန်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ကျားဟုန်နှင့် ကျိုးယန်တို့မှာ ထိုအချိန်တွင်မှ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လက်ချင်းတွဲကာ အလွန်ရင်းနှီးလှသော ပုံစံဖြင့် ဝင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မြေကမ္ဘာပေါ်မှ ချစ်သူရည်းစားစုံတွဲအလားပင်။

ဟွမ်လုံကန်းမှာမူ ကျားဟုန်၏ လက်ကလေးကို တစ်ခါမျှပင် ကိုင်ခွင့်မရခဲ့ဖူးသေးပေ။

ငါကကော... ငါကကော ဘာလဲ။

ဟွမ်လုံကန်းသည် စိတ်ထဲမှ ရူးမတတ် အော်ဟစ်နေမိသည်။

သူ၏ ခြေလက်များမှာ ထုံကျဉ်လာပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် နာကျင်နေရ၏။ သူ၏ မကောင်းသော ခံစားချက်များကို ထုတ်လွှတ်ရန် တစ်စုံတစ်ရာကို အသည်းအသန် လိုအပ်နေသည်။

ဘုန်း…

သူသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏နောက်က ကုလားထိုင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ သူက အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက ကလေးစုတ်... မင်းကို ငါ သင်ခန်းစာ ပေးရမှာပေါ့"

ဟွမ်လုံကန်းသည် ပြင်းထန်သော ခွန်အားများဖြင့် ချီပေါင်ရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဟွမ်လုံကန်း ပြေးဝင်သွားစဉ် သူ၏ ကြွက်သားအားလုံးမှာ တင်းမာခိုင်မာနေပြီး ချီပေါင်နှင့် အနည်းငယ်အကွာသို့ ရောက်သောအခါ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ လျှို့ဝှက်သွေးများမှာ ညာဘက်လက်မောင်းဆီသို့ စုပြုံစီးဆင်းသွားကာ လက်မောင်းတစ်ခုလုံး တောက်ပသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“သေစမ်း”

သူသည် ပြိုင်ဘက်၏ ဦးခေါင်းကို ဦးတည်ကာ အားကုန်သုံး၍ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ဖတ် ဟူသော ပြတ်သားသည့် အသံမှာ ပွဲကြည့်သူအားလုံး၏ နားထဲတွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲသံထက်ပင် ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထိုလက်သီးချက်၏ ပြင်းအားကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ထိမှန်ပါက အနည်းဆုံးတော့ ရူးသွပ်သွားနိုင်ပြီး ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားရန် မခဲယဉ်းပေ။

ဟွမ်လုံကန်း၏ မျက်နှာတွင် သွေးဆာနေသော အမူအရာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် အခုအချိန်တွင် သူ၏ ဒေါသများကို ထုတ်လွှတ်ချင်နေသလို ဤသူကို အသုံးချပြီး သူ၏ အစွမ်းကို ပြသကာ ကျားဟုန်၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ပြန်လည်ရယူလိုနေခြင်းပင်။

သို့သော် တစ်ဖက်မှ ချီပေါင်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသည့်အပြင် သူ၏ မျက်နှာတွင် အထင်သေးသော အရိပ်အယောင်များပင် ပေါ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ချီပေါင်က စတင်လှုပ်ရှားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲမထုတ်ဘဲ ဟွမ်လုံကန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရိုးရှင်းသော လက်သီးတစ်ချက်ကိုသာ တည့်တည့်ထိုးလိုက်သည်။

ဒီလောက်လေးလား။

ဟွမ်လုံကန်း ရယ်ချင်သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူ မရယ်နိုင်တော့ပေ။ အကြောင်းမှာ ပြိုင်ဘက်၏ လက်သီးမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းနေသောကြောင့်ပင်။ သူ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရခင်မှာပင် ထိုလက်သီးမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဂွပ်…

အရိုးကျိုးသွားသည့် အသံနှင့်အတူ ဟွမ်လုံကန်းသည် လေထဲသို့ စွန်တစ်ကောင်အလား လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားတော့သည်။

“ဝေါ့...”

သူသည် သွေးများကို အမြောက်အမြား အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

“ဒါလား အစွန်းရောက်လက်သီး... ဒီလောက်ပဲလား”

ချီပေါင်က လက်နှစ်ဖက်ကို အနောက်တွင် ပစ်ထားကာ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများမှာ မျက်နှာပျက်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်သည် ဓားကိုပင် အသုံးမပြုဘဲ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် သူတို့ဂိုဏ်းမှ တပည့်ကို အလဲထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသတင်းသာ ပြင်ပသို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း ခက်ခဲစွာ တည်ဆောက်ထားရသော ဂုဏ်သတင်းမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ ပုပ်စော်နံသွားပေလိမ့်မည်။

အကြီးအကဲချုပ် ကျိုးပုဖုန်းက တပည့်တစ်ဦးကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ရာ ထိုတပည့်မှာ မဝံ့မရဲဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှပင် မလှမ်းရသေးမီ ဒေါသတကြီး အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သွားသေလိုက်တော့”

ဟွမ်လုံကန်းသည် မြေပြင်မှ အတင်းရုန်းထကာ ချီပေါင်၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင်မူ အနုစိတ်ပုံဖော်ထားသော ရွှေရောင်မြှောင်ဓားတစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြိုင်ဘက်၏ ဂုတ်ပိုးတည့်တည့်သို့ ရက်စက်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်၏။

"မင်း ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရဲရတာလဲ"

"ရပ်လိုက်စမ်း"

လေးလံသောဓားဂိုဏ်းနှင့် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း နှစ်ဖက်စလုံးမှ လူများမှာ ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်စွာဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ချီပေါင်မှာမူ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ သူ၏ကျောနောက်မှ ဓားပြားကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဓားအိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူသည် ခါးကို ပါးနပ်စွာ လှည့်လိုက်ပြီး လမင်းကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုခြင်းဟု ခေါ်သော သိုင်းကွက်ကို ထုတ်ဖော်ကာ ဟွမ်လုံကန်း၏ ရင်ဘတ်ကို တိတိကျကျ ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ အဝတ်အစားများ ပေါက်ပြဲသွားပြီး အရေပြားမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။

ဟွမ်လုံကန်းသည် မြှောင်ဓားကို မြှောက်လျက်သားပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လက်မတစ်လုံးမျှပင် မလှုပ်ရဲတော့ပေ။ ပြိုင်ဘက်၏ ဓားကသာ နောက်ထပ် တစ်လက်မမျှ ရှေ့တိုးလာပါက သူသည် သေမင်းနှင့် တွေ့ရတော့မည်ကို ကြောက်လန့်နေခြင်းပင်။

သေမိန့်မှ လွတ်ကင်းသွားသော်လည်း အပြစ်ပေးခံရမှုမှမူ မလွတ်ကင်းခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက် ချီပေါင်က ဓားပြား၏ အပြားဖြင့် ဟွမ်လုံကန်း၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ဟွမ်လုံကန်းမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

"အမှိုက်ကောင်... ဒါ မင်းအတွက် သတိပေးချက်ပဲ"

ချီပေါင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်... မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်"

ဟွမ်လုံကန်းသည် ရူးသွပ်သလို အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေတော့သည်။ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းမှ တပည့်အချို့မှာ ဆက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခေါ်သွားကြရသည်။

"ငါ့တပည့်ကို ကောင်းကောင်း မဆုံးမနိုင်ခဲ့လို့ အရှက်ရစေခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

ဟွမ်လုံကန်းကို ခေတ္တမျှ သင်ကြားပေးခဲ့ဖူးသော အကြီးအကဲကျိုးက ရှေ့ထွက်ကာ တာဝန်ယူတောင်းပန်ပြီး အခြေအနေကို ထိန်းညှိလိုက်ရသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချီပေါင်က လက်အုပ်ချီနှုတ်ဆက်ကာ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းက စီနီယာ အစ်ကို၊ အစ်မတွေဆီကနေ သင်ခန်းစာတွေ ထပ်ယူပါရစေဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ရင်ဆိုင်မယ်"

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းမှ အသစ်တက်လာသော အတွင်းစည်းတပည့် ငါးဦးထဲမှ အမျိုးသားတပည့်တစ်ဦး စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် အသက် ၁၆ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၇ နှစ်ခန့်ရှိပုံရပြီး အသက်ရှူသံမှာ ရှည်လျားတည်ငြိမ်ကာ လမ်းလျှောက်သည့် အမူအရာမှာလည်း မြေပြင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသည်။ သူ၏ အခြေခံမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ကြောင်း သိသာလှ၏။

"ဒါ လီချွန်းဝမ်ပဲ။ သူ သိုင်းပညာရှင်အဆင့် မရောက်ခင်ကတည်းက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ လက်သီးသိုင်းတွေကို နှံ့နှံ့စပ်စပ် တတ်မြောက်ထားလို့ အကြီးအကဲတွေရဲ့ ချီးကျူးမှုကို ရခဲ့တာ"

"လီချွန်းဝမ်ရဲ့ အစွမ်းက ဆေးစားပြီး အဆင့်တက်ထားတဲ့ ဟွမ်လုံကန်းလို လူမျိုးနဲ့တော့ လုံးဝယှဉ်လို့မရဘူးဟေ့"

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းသားများ၏ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေမှုများအောက်တွင်...

လီချွန်းဝမ်သည် ပြင်းထန်သော လက်သီးသုံးချက်ကို လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လက်သီးတိုင်းမှာ ပေါက်ကွဲအား ပါဝင်ပြီး ချီပေါင်၏ ဦးခေါင်းနှင့် လည်ပင်းကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် နေရာများကို ပစ်မှတ်ထားသော်လည်း ချီပေါင်က အလွယ်တကူပင် ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။

စတုတ္ထမြောက် လက်သီးချက်တွင်မူ...

ချီပေါင်သည် သူ၏ဓားကို ဘေးတိုက်ဝှေ့ယမ်းကာ လီချွန်းဝမ်၏ ခါးကို ရိုက်ချလိုက်ရာ လီချွန်းဝမ်မှာ စားပွဲရှည်ကြီးပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ ကွဲအက်ကာ ဟင်းရည်များ တစ်ကိုယ်လုံး ပေကျံလျက် သနားစဖွယ် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားတော့သည်။

"ငါသွားမယ်"

တတိယမြောက် ရှေ့ထွက်လာသူမှာမူ လွန်ခဲ့သောနှစ်က စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ထားပြီး လီချွန်းဝမ်ထက် ပိုမိုဝါရင့်သည့် တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် ချီပေါင်၏လက်အောက်တွင် ဆယ်ကွက်ပင် မခံလိုက်ဘဲ သူ၏ဆံပင်ထုံးမှာ ဓားဖြင့် အဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် မိမိခေါင်းပြတ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်မိသွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်လည်း ချီပေါင်သည် နောက်ထပ်လူနှစ်ဦးကို ဆက်တိုက်အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ထိုသူများထဲတွင် ဒုတိယချီစွမ်းအားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သော အသက် ၁၉ နှစ်ကျော်တပည့်တစ်ဦးပင် ပါဝင်သည်။

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်သောအခါမှသာ ကြည့်ရှုနေသူအားလုံးမှာ လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ ပါရမီရှင်သည် ဒုတိယချီစွမ်းအားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထိတ်လန့်တကြား သိရှိလိုက်ကြရသည်။ အသက် ၁၅ နှစ်ကျော်ရုံဖြင့် ဒုတိယချီစွမ်းအားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ ထိုင်မြို့၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အလွန်ထူးခြားဆန်းပြားသော ကိစ္စပင်။

"မယုံနိုင်စရာပဲ... အသက် ၁၅ နှစ်နဲ့ ဒုတိယချီစွမ်းအားအဆင့်ဆိုတော့ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းအဆင့်ကို ရောက်ဖို့က သေချာသလောက်ပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ သိုင်းမဟာဆရာတောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"လေးလံသောဓားဂိုဏ်းမှာ ချီစွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့် ပညာရှင် ၅ ယောက်ရှိတာနဲ့တင် အားကောင်းလှပြီ။ အခုလို ချီပေါင်လို ကြယ်ပွင့်သစ်တစ်ပွင့်ပါ ထပ်ထွက်လာပြီဆိုတော့ ထိုင်မြို့ရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ ပြောင်းလဲသွားတော့မှာပဲ"

"တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူငယ်ပါရမီရှင်ပဲ"

လေးလံသောဓားဂိုဏ်းသားများ ရောက်ရှိလာခြင်းက လူအုပ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်ထားခဲ့ရာ ချီပေါင်သည် လူအများ၏ ချီးကျူးမှုကို တခဲနက် ရရှိသွားတော့သည်။

"ကဲ... ငါတို့က ဂုဏ်ပြုဖို့ လာတာဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး။ အခုတော့ ပြန်ဆင်းခဲ့တော့"

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ လေထုမှာ အလွန်ညစ်နွမ်းနေပြီး အဆင့်မြင့်ပညာရှင်များပင် ဒေါသကြောင့် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မြောင်ညီအစ်ကိုများသည် ပါးနပ်စွာဖြင့် ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်ကြသည်။ ချီပေါင်သည်လည်း ရိုသေစွာ လက်အုပ်ချီနှုတ်ဆက်ကာ သူ၏ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများနောက်သို့ ပြတ်သားစွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ငါတို့ဘက်က ယဉ်ကျေးမှုမပျက်စေနဲ့... ကဲ လက်ဆောင်တွေကို ပေးလိုက်ကြစမ်း"

လေးလံသောဓားဂိုဏ်းဘက်မှ သန်မာသောလူနှစ်ဦး ထွက်လာပြီး လက်ရာမြောက်လှသော ကျွန်းသားသေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို ဒုန်း ခနဲမြည်အောင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။ သေတ္တာအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အဆင့်မြင့်ပိုးထည်များ၊ ကျောက်စိမ်းများ၊ ငွေထည်များနှင့် ကြွေထည်များစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြိုင်ဘက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးရန်ဟူသော အဓိကရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့အတွက် ဤငွေကြေးပစ္စည်းများမှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။

လေးလံသောဓားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင်မူ ပရမ်းပတာ အခြေအနေများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အားလုံး၏ မျက်နှာမှာ မှိုင်တွေနေပြီး စိတ်ဓာတ်များလည်း ကျဆင်းနေကြသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါရမည့် ဂိုဏ်းဝင်အခမ်းအနားကြီးမှာ အရှက်ရစရာ ပြဇာတ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ အချို့သော ဧည့်သည်များမှာလည်း လေးလံသောဓားဂိုဏ်းကို အားနာသဖြင့် အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးပေးကာ ခပ်မြန်မြန်ပင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ အမှောင်ဆုံးသော အခိုက်အတန့်တွင် လုံယီသည် ထောင့်တစ်နေရာ၌ ပုန်းကွယ်နေရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ကြံစည်နေသည်။

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်... မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်"

ဟွမ်လုံကန်း၏ ချီပေါင်အပေါ် ထားရှိသော လူသတ်လိုသည့် အာဃာတစကားလုံးများမှာ လုံယီ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပင်။

ဒါက အခွင့်အရေးပဲ။

လုံယီ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခုကို အမြန်ဆွဲလိုက်သည်။

အခန်း။ ၁၀၂

“ကဲ အားလုံးပဲ... ဝအောင်စား ဝအောင်သောက်ကြစမ်းပါ။ ဒီနေ့ ငါ့ညီလေး အောင်ပွဲအတွက် ငါအကုန်အကျခံ တိုက်ကျွေးတာ”

“ငါ့ညီလေးက အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အလဲထိုးပစ်ခဲ့တာကွ။ သူတို့ဂုဏ်သိက္ခာကို မြေလှန်ပြီး ငါတို့ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းရဲ့ အရှိန်အဝါကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ကဲ... အားလုံး ခွက်ချင်းတိုက်ကြ”

“ညီလေး... အစ်ကိုကြီးတို့ မင်းကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန် မင်း အောင်မြင်ကြီးပွားလာတဲ့အခါ အစ်ကိုဟောင်းတွေကိုတော့ မမေ့ပါနဲ့နော်”

“အစ်ကိုကြီးတို့ကလည်း ကျွန်တော့်ကို မနောက်ပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော် ဂိုဏ်းထဲမှာ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်လာတာ အစ်ကိုကြီးတို့ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုတွေကြောင့်ပါ။ ကဲ... ဒီဝိုင်တစ်ခွက်ကို ကျွန်တော် အရင်ဆုံး သောက်လိုက်ပါ့မယ်”

ကျိဟိုင်မျှော်စင်၏ သီးသန့်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌မူ လူငယ် ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်မှာ စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွစွာဖြင့် ဆူညံအော်ဟစ် သောက်စားနေကြသည်။

စားပွဲဝိုင်းကြီးပေါ်တွင် ဝက်သားနီချက်၊ ခြင်္သေ့ခေါင်း အသားလုံးဟင်း၊ ငါးသလောက်ပေါင်းနှင့် ပုစွန်ဆီပြန်ဟင်းများအပြင်၊ အကောင်းဆုံး အနီရောင်သမီးပျိုဝိုင်အိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပါသည်။ ချီပေါင်သည် နေ့ခင်းပိုင်းက အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းကို အောင်မြင်စွာ စိန်ခေါ်

နိုင်ခဲ့သဖြင့် ညပိုင်းတွင် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုများနှင့်အတူ အဆောင်သို့ မပြန်ဘဲ အောင်ပွဲခံနေကြခြင်းပင်။

ယင်းမှာ ဂိုဏ်း၏ စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများမှာမူ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုသဖြင့် မျက်ကွယ်ပြုပေးထားကြသည်။

အခန်းအတွင်း၌ ချီပေါင်မှာ လူတိုင်း၏ ဗဟိုချက်သဖွယ် ဖြစ်နေပြီး ချီးကျူးစကားများကို အဆက်မပြတ် ကြားနေရသည်။

“ဒီအစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းမှာ တကယ်ပဲ ပါရမီရှင် မရှိတော့ဘူးထင်တယ်။ ညီလေးကို ပထမဆုံး စိန်ခေါ်တဲ့ကောင်ဆိုရင် မနိုင်တော့တာနဲ့ မြှောင်ဓားနဲ့ နောက်ကနေ ခိုးတိုက်သေးတယ်”

တစ်ဦးက ဟွမ်လုံကန်း၏ အကြောင်းကို ထည့်သွင်း၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဟားဟား... အဲဒီကောင်ကို ငါမှတ်မိသေးတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ မင်းအသက်ကို ငါယူမယ်ဆိုပြီး ညီလေးချီကို ခြိမ်းခြောက်သွားသေးတာ”

“ဒါပေမဲ့လည်း နည်းနည်းတော့ သတိထားဦးနော်။ လူကြီးလူကောင်းကို ရှောင်လို့ရပေမဲ့ လူယုတ်မာကိုတော့ ကာကွယ်ဖို့ ခက်တယ်ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ်လေ”

ချီပေါင်ကမူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အထင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “အဲဒီလို အကောင်လေးမျိုးကတော့ ထည့်ပြောနေဖို့တောင် မတန်ပါဘူးဗျာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဝိုင်များကို အလွန်အကျွံ သောက်သုံးထားသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ အတော်လေး မူးနေ၏။

ထိုအချိန်တွင် စားသောက်ဆိုင်ပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်၌မူ ညဈေးတန်းကြီး ပွင့်နေပြီး လှပသော မီးအိမ်များ ထိန်ထိန်လင်းလျက် လူအများဖြင့် စည်ကားနေသည်။ ကျိဟိုင်မျှော်စင်၏ အောက်ခြေတစ်နေရာရှိ ဆန်မုန့်ကြော်ရောင်းသော ဆိုင်ကလေးတစ်ဆိုင်မှာလည်း လူများဖြင့် စည်ကားနေသည်။

“အစ်မကြီး... ဒီဆန်မုန့်ကြော် တစ်ခုကို ဘယ်လောက်လဲဗျ”

“တစ်ခုကို သုံးပြား လေးခုယူရင် ဆယ်ပြားပဲ မောင်လေး။ လေးခုပဲ ယူလိုက်မလား”

“မဟုတ်ဘူး တစ်ခုပဲ ပေးပါ။ ကျွန်တော် အစားသိပ်မစားနိုင်လို့ပါ”

သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် ချီပေါင်၏ အကြားအာရုံမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် အလွန်စူးရှလှ၏။ သူသည် ဒုတိယထပ်ရှိ ပန်းပုလက်ရာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ထိုင်၍ သောက်စားနေစဉ် အောက်ဘက်လမ်းမပေါ်မှ အသံများစွာကို ကြားနေရသော်လည်း အလိုအလျောက်ပင် လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏နားရွက်များ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ဒီအသံကို ငါဘာလို့ ဒီလောက်အထိရင်းနှီးနေရတာလဲ။

ချီပေါင်သည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက်လှည့်၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးလှသော မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခု အဝေးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ရင်ထဲတွင် စွဲထင်နေသော ခံစားချက်တစ်ခုမှာ ချက်ချင်းပင် ထကြွလာတော့သည်။

ချီပေါင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူ့လက်ထဲရှိ ဝိုင်များ ဝတ်စုံပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ။

ဒီတစ်ခါတော့ မင်း လွတ်အောင် မပြေးနိုင်တော့ဘူး။

ချီပေါင်သည် စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

ယခင်တစ်ခေါက်က သင်ခန်းစာကို ယူ၍ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဆိုဘဲ ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချကာ ထိုပုံရိပ်နောက်သို့ အပြင်းအထန် လိုက်တော့သည်။ သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ဖက်လူမှာလည်း အရှိန်စတင်မြှင့်တင်နေသည်ကို ချီပေါင် ဒေါသတကြီး တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

“ဘယ်ကို ပြေးနိုင်ဦးမလဲ”

ချီပေါင်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်ပြီး လမ်းသွားလမ်းလာအချို့ကို ရက်စက်စွာ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

လမ်းဘေးဈေးသည်များမှာမူ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျကုန်တော့သည်။ သူတို့၏ သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်များမှာ တိုက်မိ၍ လဲပြိုကုန်ကာ သစ်သီးဝလံများမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ လိမ့်ဆင်းသွားပြီး ရပ်တန့်ရန် အချိန်မရသော လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ကြေမွကုန်တော့သည်။ သာမန်အရပ်သားများမှာ ဒုတိယချီစွမ်းအားအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မုန်ညင်းပင်များကဲ့သို့ပင် နုနယ်လှသည်။

ချီပေါင်သည် အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထိုပုံရိပ်၏ နောက်ကျောကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ညာလက်မောင်းမှာ နဂါးတစ်ကောင်အလား ရှေ့သို့ ထိုးထွက်သွားပြီး ထိုသူ နောက်တစ်ကြိမ် လွတ်မသွားစေရန် ပုခုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

“မိပြီ”

ချီပေါင်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွား၏။

“အား...”

တစ်ဖက်လူထံမှ နာကျင်လှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချီပေါင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

စိမ်းသက်လှသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်လာပြီး “မင်း ဘာလုပ်တာလဲ” ဟု အော်ဟစ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူသည် ချီပေါင်၏လက်ကို ခါထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သံတုံးခဲကြီးကို တွန်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လုံးဝလှုပ်ရှား၍မရပေ။ ချီပေါင်က တမင်လွှတ်ပေးလိုက်မှသာ သူ၏ပုခုံးကို ပြန်လည်ပွတ်သပ်ခွင့်ရတော့သည်။ ပုခုံးရိုးတစ်ခုလုံး ကြေမွတော့မတတ် နာကျင်နေရ၏။

“လူမှားသွားလို့ပါ တောင်းပန်ပါတယ်”

ချီပေါင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

“မင်း ရူးနေတာလား”

တစ်ဖက်လူက မကျေမနပ် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ချီပေါင်သည် အဖက်လုပ်ရန် မလွယ်ကူသောသူမှန်း သိသာလှသဖြင့် ထိုသူမှာ ကံဆိုးလှချည်ဟု မြည်တွန်တောက်တီးရင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“ငါ တကယ်ပဲ မှားသွားတာလား”

ချီပေါင်သည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် သူ၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်မှာ သူ၏ရှေ့တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ပင် ထိုပုံရိပ်မှာ လှည့်ထွက်သွားပြီး အနီးရှိ လမ်းကြားလေးတစ်ခုအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ချီပေါင်သည် ဘာမျှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ထိုနေရာသို့ အပြင်းအထန် ပြေးလိုက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းကြားလေးမှာ လူသူကင်းမဲ့၍ မှောင်ရိပ်ကျနေကာ အပေါ်စီးရှိ သစ်ကိုင်းများမှာ လေတိုးသံကြောင့် တရှဲရှဲ မြည်နေ၏။ ထိုလူမှာလည်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

မဟုတ်ဘူး... အသံက တစ်မျိုးပဲ။

ချီပေါင်သည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထွားကျိုင်းသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာ၏။

ထိုသူသည် ငွေရောင်ပုဆိန် တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ပုဆိန်သွားမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဝင်းလက်သည့် ငွေရောင်အလင်းတန်းမှာ ချီပေါင်၏ မျက်ဆန်းအိမ်အတွင်းသို့ အပြည့်အဝ ထင်ဟပ်သွားတော့သည်။

ဝူး...

လက်နက်၏ ပြင်းထန်သော လေခွဲသံသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေတိုးသံအားလုံးကို ဝါးမြိုသွားသည်။ ပုဆိန်မှာ လေထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ချီပေါင်၏ လည်ပင်းမှာ ထုံကျင်လာကာ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာတော့၏။

ရှောင်မှဖြစ်မယ်။

ဒုတိယချီစွမ်းအားအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဗီဇနှင့် အတွေ့အကြုံအရ ဤတိုက်ကွက်ကို လုံးဝ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်၍မရဘဲ ရှောင်တိမ်းနိုင်မှသာ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်ရှိမည်ဟု ချီပေါင် သိလိုက်သည်။

သူ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မမြင်ရသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ့ထံသို့ ပျံ့နှံ့လာပြီး သူ၏ အတွေးစများကို အေးခဲသွားစေသည်။ ပုဆိန်မှာ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သေမင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်တော့သည့်အလားပင်။

ချီပေါင်၏ ရင်ဘတ်တွင် ဆွဲထားသော ခရမ်းရောင် ရတနာပုတီးစေ့မှာ ရုတ်တရက် ဝင်းလက်လာပြီး သူ၏ ဝေဝါးနေသော မျက်ဝန်းများကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ကြည်လင်သွားစေသည်။

သူသည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ဘေးဘက်သို့ အသည်းအသန် လူးလိမ့်ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ ခေါင်းပြတ်မည့်အန္တရာယ်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားတော့သည်။

“အို...”

တိုက်ခိုက်သူထံမှ အံ့အားသင့်သွားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတိုက်ကွက် လွဲချော်သွားလိမ့်မည်ဟု ထိုသူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ချီပေါင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။ သူ၏ ခါးတွင်မူ ကြီးမားသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်နေ၏။ သေမင်းတံခါးဝမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိပါက သူသည် မကြာမီ သေဆုံးရတော့မည်မှာ သေချာသည်။

ချီပေါင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် တိုက်ခိုက်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် မည်သူမှန်း ခွဲခြား၍မရပေ။

“လုံယီ... ဒါ မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်”

ချီပေါင်သည် မြေပြင်မှ ဒေါသတကြီး ခုန်ထလိုက်ပြီး ကျောနောက်ရှိ ဓားပြားကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူထံသို့ ပြင်းထန်စွာ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် လမ်းခုလတ်တွင် ထိုဓားချက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးတော့သည်။ ဤလမ်းကြားထဲမှသာ လွတ်မြောက်သွားပါက သူ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအတွေး ချီပေါင်၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာစဉ်မှာပင် အနောက်ဘက်မှ လေခွဲသံ နှစ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကြောင့် လှုပ်ရှားမှုများ နှေးကွေးနေသဖြင့် ချီပေါင်မှာ တစ်ခုကိုသာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်တစ်ခုမှာမူ သူ၏ ဒူးခေါင်းအတွင်းဘက်သို့ တည့်တည့် ထိမှန်သွားတော့သည်။

အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးနေစဉ်အတွင်း ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘေးသို့ ယိုင်လဲသွားပြီး ခေါင်းမှာ နံရံနှင့် ဘုန်းခနဲ ဆောင့်မိသွားသည်။ ချီပေါင်မှာ မူးဝေနောက်ကျိသွားစဉ်မှာပင် ရွှေရောင်မြှောင်ဓားတစ်လက်မှာ သူ၏လည်ပင်းသို့ စိုက်ဝင်လာပြီး ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

ငါ ဒီလိုမျိုးပဲ သေရတော့မှာလား...

ချီပေါင်သည် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။ လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် ပထမချီစွမ်းအားအဆင့်နှင့် ဒုတိယချီစွမ်းအားအဆင့်များသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိခဲ့သူ၊ အနာဂတ်၏ သိုင်းမဟာဆရာ အဖြစ် အကြီးအကဲများ၏ မျှော်လင့်ခြင်းခံရသူမှာ ဤကဲ့သို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် သေဆုံးရတော့မှာလား။

သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်သူသည် မျက်နှာဖုံးအဝတ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုသူမှာ သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော သာမန်မျက်နှာပိုင်ရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည်။

လုံယီ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ။

“ငါ မကျေနပ်ဘူး...”

ချီပေါင်သည် မကျေမနပ် အော်ဟစ်ရင်း အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။