အခန်း (၁၀၃-၁၀၄)

အခန်း။ ၁၀၃

တိုက်ခိုက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ် လူသားအရေပြားမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသော လုံယီပင်။

သူသည် ချီပေါင်၏အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခေတ္တရှာဖွေကြည့်ရာ ငွေသုံးဆယ်ခန့်သာ တွေ့ရှိရသဖြင့် "ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲတာလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုံယီသည် ချီပေါင်၏ ရင်ဘတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ညဥ့်မှောင်ရိပ်အတွင်း မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် နဂါးမျက်မှန်စေ့ခန့်ရှိသော ခရမ်းရောင် ရတနာပုတီးစေ့ကို တွေ့ရှိသွားသည်။

ယခင်က ချီပေါင်သည် သူ၏ ပထမဆုံး တိုက်ကွက်မှ ဘယ်လို လွတ်မြောက်သွားသည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်ပြီး လုံယီသည် ထိုရတနာစေ့အပေါ်သို့ တောင်ဖွင့်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ စမ်းသပ်လိုက်သည်။ မမြင်ရသော စွမ်းအင်များ ပုတီးစေ့ထံသို့ ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ ၎င်းသည် ရုတ်တရက် ဝင်းလက်တောက်ပလာပြီးနောက် ပြန်လည်ကာ မှိန်ဖျော့သွားတော့သည်။

"တကယ့် ရတနာပဲ"

လုံယီသည် ခရမ်းရောင် ရတနာပုတီးစေ့ကို ဆွဲဖြုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် မှောင်မိုက်သော ညဦးယံအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ထိုလမ်းကြားလေးအတွင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လူသတ်မှု... လူသတ်မှု ဖြစ်နေလို့ပါ"

မကြာမီမှာပင် လမ်းကြားတစ်ခုလုံးကို စစ်သည်တော်များက ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အနားသို့ ချဉ်းကပ်ခွင့် မပြုတော့ပေ။ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းမှ မြောင်ညီအစ်ကို နှစ်ဦးနှင့် ဓားလွယ်ထားသော တပည့်တစ်ဆယ်ကျော်တို့မှာ ချီပေါင်၏ ရုပ်အလောင်းဘေးသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန်ပင် တင်းမာခက်ထန်နေသည်။

"မင်းတို့ ညီလေးကို ဒီလိုပဲ ကာကွယ်ကြတာလား"

မြောင်အကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ချီပေါင်နှင့်အတူ သောက်စားခဲ့သော တပည့်အုပ်စုကို ကြိမ်းမောင်းနေတော့သည်။ ထိုတပည့်များမှာလည်း မျက်နှာများ ဖြူလျော့နေကြ၏။ အမှန်စင်စစ် သူတို့နှင့်အတူ စားသောက်၍ ကြွားဝါနေခဲ့သော ချီပေါင်မှာ ယခုအခါ အေးစက်လှသော အလောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ထိုစဉ် အလွန်သပ်ရပ်လှပသော နက်ပြာရောင် အရာရှိစီး ဖိနပ်တစ်စုံမှာ အလောင်းအနီးသို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ လက်ရာမြောက်လှသော ရွှေရောင်နဂါးပတ် မြှောင်ဓားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ဒါ... ဟွမ်မိသားစုရဲ့ စီးဆင်းနေသောရွှေမြှောင်ဓားမဟုတ်လား"

ထိုဖိနပ်ပိုင်ရှင်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အသက်သုံးဆယ် သို့မဟုတ် လေးဆယ်ဝန်းကျင်ရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စာကလေးရုပ် ပန်းထိုးထားကာ အနုစိတ်လှသော အပြာနုရောင် အဆင်တန်ဆာများ ပါရှိသည့် အစိုးရအရာရှိ ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည်။

ထိုင်မြို့တွင် မြို့စားမင်းအိမ်တော်မှ လူများသာ ဤကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိကြသည်။

"ဟွမ်မိသားစုလား ငါတို့ဂိုဏ်းနဲ့ ဟွမ်မိသားစုကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး"

အကြီးအကဲမြောင်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ညီလေးကို သတ်မယ်လို့ အော်ဟစ်နေတဲ့သူက ဟွမ်မိသားစုကလို့ ထင်ရတယ်..."

တပည့်တစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဒါ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းက မြှောက်ပေးလိုက်တာ သေချာတယ်"

နောက်ထပ် တပည့်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"တရားမျှတမှုအတွက် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းကို သွားကြစို့ လူသတ်သမားကို အပ်ခိုင်းကြမယ်"

"လူသတ်သမားကို အပ်ပေး"

တပည့်များစွာမှာ ဒေါသအဟုန်ပြင်းထန်နေကြပြီး အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းကို သွားရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ဟစ်အော်နေကြတော့သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် ငါတို့ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းဆီသွားပြီး တရားမျှတမှုအတွက် တောင်းဆိုကြမယ်"

မြောင်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ အေးစက်သွားပြီး "တကယ်လို့ သူတို့က ငြင်းဆန်မယ်ဆိုရင် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းဆိုတာ ဒီလောကမှာ ရှိနေဖို့ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး" ဟု ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

"ညီလေးအတွက် လက်စားချေကြမယ်"

လေးလံသောဓားဂိုဏ်းဝင်များ၏ စိတ်ခံစားချက်များ ပေါက်ကွဲနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အရာရှိစီးဖိနပ်ပိုင်ရှင်မှာ သူ၏ရင်ထဲရှိ သံသယများကို ပြန်လည်မျိုသိပ်လိုက်ရသည်။

လူသတ်သမားက လူသတ်ပြီးရင် ဒီလောက်အထောက်အထား ထင်ထင်ရှားရှား ထားခဲ့ပါ့မလား။ ရန်ဖြစ်ပြီးခါစမှာပဲ ဒီလောက် မိုက်မဲတဲ့လုပ်ရပ်ကို လုပ်ပါ့မလား။

ဝါရင့်လှသော မြောင်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာလည်း ဤကဲ့သို့ မသင်္ကာစရာအချက်များကို သတိမထားမိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လောကဓံလှိုင်းတံပိုးများကို ကြုံဖူးလှသော ထိုအရာရှိသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမှန်တရားမှာ အရေးမကြီးတော့ကြောင်း နားလည်ထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူမှာ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယခုအချိန်တွင် လေးလံသောဓားဂိုဏ်း လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ ဆုံးရှုံးမှုကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချရန်၊ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆယ်တင်ရန်နှင့် ရိုက်ခတ်မှုကို နည်းပါးစေရန်သာ။

ထို့ကြောင့် အပြစ်အားလုံးကို အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းကသာ ခေါင်းခံရတော့မည့်ပုံပင်။

ညနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လပြည့်ဝန်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ ထိန်ထိန်သာနေသည်။ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ အဝင်ဝရှိ ကျယ်ပြောလှသော ကျောက်ဖြူရင်ပြင်မှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေ၏။ ငှက်အုပ်အချို့သာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းရင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် အစာရှာဖွေနေကြသည်။

ရုတ်တရက် ထိုငှက်များမှာ ထိတ်လန့်သွားသည့်အလား တောင်ပံများကို တဖြတ်ဖြတ်ခတ်ကာ ပျံသန်းပြေးကြတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌...

ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော ပုံစံရှိသည့် လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ ကျောက်ဖြူရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သိုင်းသင်တန်းကျောင်း၏ တံခါးမကြီးဆီသို့ မရပ်မနား တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း မင်းတို့ ဘာလုပ်ကြတာလဲ"

တံခါးဝရှိ ငိုက်မြည်းနေသော ကင်းစောင့်နှစ်ဦးမှာ ဆူညံသံများကြောင့် လန့်နိုးလာပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ချလန်…

သူတို့ ပြန်လည်ရရှိလိုက်သော တုံ့ပြန်မှုမှာ အိမ်အတွင်းမှ ထိုးထွက်လာသော ဓားတစ်လက်ပင်။

၎င်းသည် ကင်းစောင့်တို့၏ ရင်ဘတ်ကို ဘေးတိုက်ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ အကာအကွယ်မဲ့နေသော သူတို့နှစ်ဦးမှာ လွင့်စင်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။

“အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းကလူတွေ အားလုံး နားထောင်ကြစမ်း ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ပါရမီရှင်တပည့်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားကို အခုချက်ချင်း အပ်စမ်း မဟုတ်ရင် ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ဂိုဏ်း အေးအေးဆေးဆေး နေရမှာမဟုတ်ဘူး”

မြောင်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးအနက် အကြီးအကဲ မြောင်ရှီယန်က အေးစက်စွာ ပြောပြောလိုက်သည်။

ဆိတ်ငြိမ်လှသော ညဉ့်ဦးယံတွင် သူ၏အသံမှာ နံနက်ခင်းခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ပင် ဝေးလံစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

“အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေနဲ့ ငါတို့ကို လာပြီး မစွတ်စွဲနဲ့”

အတွင်းဘက်မှ ဆူညံသံများကြောင့် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲကျိုးသည် တပည့်တစ်အုပ်နှင့်အတူ ထွက်လာပြီး တရားမျှတမှု တောင်းဆိုရန် ရောက်ရှိနေသော လေးလံသောဓားဂိုဏ်းသားများနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“မြောင်ရှီယန်... မင်း ဘာတွေ ရူးကြောင်ကြောင် လာပြောနေတာလဲ”

အကြီးအကဲကျိုး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး “မင်းက ဂိုဏ်းအချင်းချင်း စစ်ခင်းချင်နေတာလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါ့တပည့် ချီပေါင် အသတ်ခံလိုက်ရပြီ။ လူသတ်သမားကို အပ်ဖို့ မင်းတို့ကို အမွှေးတိုင်တစ်

တိုင်စာ အချိန်ပေးမယ်”

မြောင်ရှီယန်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ မအပ်ဘူးဆိုရင်တော့ စစ်ဖြစ်ကြတာပေါ့ မင်းတို့ဘက်က အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ ထင်နေလို့လား”

“ဘာ... ချီပေါင် သေပြီ ဟုတ်လား”

အကြီးအကဲကျိုးမှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည်

တည်ငြိမ်သွားပြီး “သူသေတာ ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ဟု ပြန်၍ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ နေ့ခင်းပိုင်းက ချီပေါင်က မင်းတို့တပည့်တစ်ယောက်ကို ဆုံးမခဲ့သေးတယ်လေ။ အဲဒီလူက ချီပေါင်ကို သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်သွားတာ ငါမှတ်မိသေးတယ်”

အခြားအကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်သူ မြောင်တုန်းယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရယ်စရာပဲ... လူငယ်ဆိုတာ သွေးကြွတတ်တဲ့ သဘာဝရှိတာပဲ။ စကားကြီးစကားကျယ် ပြောတာ ဘာအဆန်းလဲ။ တကယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တိုင်းသာ အရာရောက်မယ်ဆိုရင် မင်းတို့ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းဟာ ခုနစ်ခါ ရှစ်ခါလောက် ပြာကျနေလောက်ပြီ အခုထိ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေဦးမလဲ”

အကြီးအကဲကျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အခင်းဖြစ်တဲ့နေရာမှာ ဒါကို ငါတို့ တွေ့ခဲ့တယ်”

မြောင်တုန်းယန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ရွှေရောင်မြှောင်ဓားကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပြလိုက်ပြီး “မြို့စားမင်းအိမ်တော်က လူတွေလည်း ဒါကို သက်သေခံနိုင်တယ်”

“စီးဆင်းနေသောရွှေမြှောင်ဓားလား”

အကြီးအကဲကျိုး၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး “ဟွမ်လုံကန်းကို ဒီကိုခေါ်ခဲ့စမ်း” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေသော ဟွမ်လုံကန်းကို တပည့်သုံးဦးက မသယ်ရုံတမယ် ဆွဲခေါ်လာကြသည်။

“ဘာ... ဘာလုပ်ကြတာလဲ။ ငါ့ဟာ... ငါသောက်နေတာကို လာမနှောင့်ယှက်ကြနဲ့...”

ဟွမ်လုံကန်းသည် အလွန်အမင်း မူးယစ်နေသည်မှာ သိသာလှပြီး စကားများမှာလည်း ဗလုံးဗထွေးဖြစ်ကာ လျှာမှာလည်း လိပ်နေသည်။

“ဟွမ်လုံကန်း... ငါမင်းကို မေးမယ် ဒီနေ့ မင်းအပြင်ထွက်သေးလား”

အကြီးအကဲကျိုးသည် ဟွမ်လုံကန်း၏ မူးယစ်ရူးသွပ်ပြီး အသုံးမကျသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ ဒေါသများ အလိပ်လိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ခင်ဗျား... ခင်ဗျားအလုပ် မဟုတ်ဘူး...”

အကြီးအကဲကျိုးကို မြင်လိုက်ရခြင်းက ကျားဟုန်ကို ဤအဘိုးကြီးက တပည့်အဖြစ် သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း လျစ်လျူရှုလာခဲ့သည်ဟူသော အတွေးကို ဟွမ်လုံကန်းအား သတိရသွားစေသည်။ ထို့ကြောင့် အခုအချိန်တွင် အရက်ရှိန်ဖြင့် အကြီးအကဲကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရန်တွေ့ရဲနေခြင်းပင်။

“မင်း... ဒီကောင်စုတ်...”

အကြီးအကဲကျိုးသည် ပြင်ပလူများစွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်သဖြင့် ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုသော စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရသည်။

“ဟွမ်လုံကန်း ငါ့တပည့် ချီပေါင်ကို မင်းသတ်လိုက်တာလား”

မြောင်ရှီယန်က ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။

“ဘာ... ဘာပြောတယ် ချီပေါင် သေပြီ ဟုတ်လား”

ဟွမ်လုံကန်းမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပုံရသည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားသည့်အလား သူ၏မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝင်းပလာပြီး “ဒါဆိုရင် အဲဒီ မောက်မာတဲ့ကောင်လေး သေသွားပြီပေါ့လေ”

“ဟားဟားဟား သေတာ ကောင်းတာပေါ့။ သေတာ ကောင်းတာပေါ့ ငါ့လက်နဲ့တောင် သတ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး”

ဟွမ်လုံကန်းသည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ကိုမော့၍ ရယ်မောလိုက်ရာ စကားများမှာလည်း ယခင်ကထက် ပို၍ ပီပြင်လာတော့သည်။

“ဒီကောင်စုတ်လေး”

စိတ်တိုတတ်သော မြောင်ရှီယန်သည် ချက်ချင်းပင် လက်ပါတော့သည်။

သူသည် မြေပြင်ကို ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ အမြောက်ဆန်တစ်ခုအလား လေထဲသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ဟွမ်လုံကန်းကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို လက်သည်းကဲ့သို့ ကွေး၍ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရဲရတာလဲ”

သူတို့ဂိုဏ်း၏ အဝင်ဝတွင်ပင် ပြိုင်ဘက်က လူကို အတင်းအဓမ္မ လာရောက်ဖမ်းဆီးသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အကြီးအကဲကျိုးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် နှာခေါင်းပင် ရွဲ့သွားတော့သည်။ သူသည် လေထဲသို့ ငါးမီတာ၊ ခြောက်မီတာခန့် အလွယ်တကူ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဟွမ်လုံကန်း၏ ရှေ့မှ ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

သူသည် အသက်ကို ဝအောင်ရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ၏ဝမ်းဗိုက်မှာ စက္ကူချပ်ကဲ့သို့ ပါးလွှာသွားပြီး အသက်ပြန်အထုတ်တွင်မူ ညာလက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း…

အကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် လက်သီးချင်း၊ ခြေထောက်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ခုနစ်ကွက်၊ ရှစ်ကွက်ခန့် တိုက်မိသွားကြသည်။ လေထုမှာ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် မြည်ဟီးနေပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်ကာ အနီးနားရှိ လူများမှာ နားစည်ပင် နာကျင်လာရသည်။

သို့သော်လည်း အကြီးအကဲကျိုးမှာ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ သိသိသာသာ အားနည်းနေသည်။ သူသည် ဆယ်ကွက်ပင် မပြည့်မီမှာပင် အရေးနိမ့်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ရပြီး ဝမ်းဗိုက်ကို ကန်ချက်တစ်ချက် ထိမှန်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး သိုင်းသင်တန်းကျောင်း၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို သွားဆောင့်မိတော့သည်။

ဂွပ်ဟူသော အသံနှင့်အတူ...

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းတွင် မည်သည့်ခေတ်ကတည်းက ချိတ်ဆွဲထားသည်မသိသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးမှာ ပြင်းထန်သော အရှိန်ကြောင့် ယိမ်းထိုးသွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တပည့်များစွာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာတော့သည်။

ဆိုင်းဘုတ် ပြုတ်ကျခြင်းမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အရှက်ရမှုပင်။

အခန်း။ ၁၀၄

“သေစမ်း”

“သွားသေလိုက်တော့”

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲအချို့သည် ကြမ်းတမ်းသော ကျားသစ်များအလား သူတို့၏ ချီစွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်ကာ မြောင်ရှီယန်ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားပြီး စုပေါင်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

“ဖယ်ကြစမ်း အကောင်ပေါက်လေးတွေ”

မြောင်ရှီယန်သည် ဒေါသတကြီး အော်လိုက်ရာ သူ၏ဝတ်စုံမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ထောင်ထွက်နေသော ကြွက်သားကြီးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ ကြွက်သားများမှာ တောင်ကုန်းငယ်များသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နဂါးများ ခွေပတ်နေသကဲ့သို့ အကြောအပြိုင်းပြိုင်း ထနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးလှ၏။

သူ၏ ကြေးညိုရောင် အသားအရေမှာ လျင်မြန်စွာ နီမြန်းလာပြီး တောက်ပသော အနီရောင်ရင့်ရင့်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ မှောင်မိုက်သော ညဦးယံ၌ မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းများပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူသည် ကျောနောက်မှ ဓားပြားကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ အစွန်းရောက်

လက်သီးဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ လေးငါးဦးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်သည်။ သူသည် အသာစီးရနေရုံသာမက အကြီးအကဲများကို ဘေးဘက်သို့ အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနေရစေပြီး ထိရောက်သော ပြန်လည်တိုက်စစ်ပင် မဆင်နွှဲနိုင်အောင် ဖိအားပေးထားသည်။

ဂွပ်….

မြောင်ရှီယန်သည် လူတစ်ရပ်ခန့်ရှိသော ကျောက်ခြင်္သေ့ရုပ်ကြီးကို ပေါ့ပါးစွာ ဝှေ့ယမ်းခုတ်ချလိုက်ရာ လွင့်စင်လာသော ကျောက်စများမှာ သာမန်ဂိုဏ်းသားများထံသို့ မှန်ကန်သွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“အကြီးအကဲချုပ်နဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တို့ ဘယ်ရောက်နေကြတာလဲ”

အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယခုအချိန်အထိ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ အင်အားအကောင်းဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးပေ။

ဂိုဏ်းအတွင်းပိုင်း၌မူ အကြီးအကဲချုပ် ကျိုးပုဖုန်းသည် ဂိုဏ်းချုပ် ဝေယိုသောက်အား မေးခွန်းထုတ်နေသည်။

“ဘာလို့ လက်ရှောင်နေရတာလဲ။ အခုက ဘယ်လိုအချိန်ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိရဲ့လား”

ပိန်လှီလှသော အဘိုးအို ဝေယိုသောက်က အားနည်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျန်းချီဆိုတဲ့ အဲဒီလူယုတ်မာက အမှောင်ထဲမှာ ချောင်းနေတာ။ ငါ သတိထားမှဖြစ်မယ်။ ငါသာ ကျရှုံးသွားရင် ဒီနေ့ ငါတို့ တကယ် ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး ဒါက ဟွမ်မိသားစုနဲ့လည်း ဆိုင်နေတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို အမြန်ဆုံးသွားခေါ်ချေ။ သူတို့ကို ဒီကိစ္စကနေ လွတ်အောင် ထားလို့မရဘူး”

ကျိုးပုဖုန်းမှာ အကူအညီမဲ့နေသော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်၏စကားမှာ အကျိုးအကြောင်းရှိမှန်း သိသဖြင့် သူတစ်ယောက်တည်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။

“မြောင်ရှီယန်... သေဖို့ပြင်ထားတော့”

ကျိုးပုဖုန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင် အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရေပြားမှနေ၍ အဖြူရောင် ရေငွေ့များ စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။

သူသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော သားရဲတစ်ကောင်အလား တံတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ခုန်ဆင်းကာ မြောင်ရှီယန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဂလန် ဂလန် ဂလန်….

စစ်မှန်သောငွေရောင် အနက်ရောင်သံမဏိလက်အိတ်များကို ဆင်မြန်းထားသော ကျိုးပုဖုန်းသည် ဓားပြားကြီးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ရာ မီးပွင့်များ လွင့်စင်သွားပြီး သတ္တုချင်းရိုက်ခတ်သံမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ အားကောင်းလှသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့လိုက်ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ အသာစီးမရဘဲ အင်အားချင်း မျှနေသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ကူပါရစေ”

သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ တဖြည်းဖြည်း အရေးနိမ့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မြောင်တုန်းယန်သည်လည်း ဆက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဓားကိုဆွဲကာ တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

သန်မာလှသော ပုံရိပ်ငယ်သုံးခုမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရောထွေးတိုက်ခိုက်နေကြရာ သစ်ပင်များ ကျိုးပဲ့ကုန်ပြီး တံတိုင်းများ ပြိုကျကာ ကြမ်းခင်းကျောက်ပြားများပင် အက်ကွဲကုန်တော့သည်။ နေရာအနှံ့တွင်လည်း ဖုန်မှုန့်များ တထောင်ထောင်ထနေသည်။ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များမှာ ထိုင်မြို့၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေသူများဖြစ်ရာ သူတို့၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ ရှေးဟောင်းဘီလူးကြီးများနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။ သာမန်သိုင်းပညာရှင်များမှာမူ ဤတိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်စွမ်းမရှိသလို ဝင်ရန်လည်း မဝံ့ရဲကြပေ။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း

သူတို့သည် တစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်သို့ ကူးပြောင်းတိုက်ခိုက်နေကြရာ အနီးရှိ ကျောက်အိမ်တစ်လုံးပင် ပြိုကျသွားတော့သည်။ အနီးအနားရှိ နေအိမ်များမှ အရပ်သားများမှာလည်း အဝတ်အစားပင် သေသေချာချာ မဝတ်နိုင်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြရတော့သည်။

“ရပ်လိုက်ကြစမ်း”

ကြီးမားလှသော ဆူညံသံများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အပြာရောင် အရာရှိဝတ်စုံနှင့် အနက်ရောင် ခေါင်းဆောင်းကို ဆင်မြန်းထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် လေးထောင့်ကျသော မျက်နှာရှိပြီး မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် ဖြစ်၏။ သူ၏ ဝတ်စုံတွင် လိမ္မော်နီရောင် ကြံ့ရုပ် ကို ပန်းထိုးထားပြီး အနက်ရောင် ဖိနပ်ရှည်များကို စီးထားသည်။

သို့သော်လည်း ထိုသုံးဦးမှာ အရှိန်တက်နေပြီဖြစ်ရာ လုံးဝရပ်တန့်နိုင်ခြင်း မရှိကြတော့ပေ။ သူ့စကားကို လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသဖြင့် အရာရှိကြီး၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်ဝန်းများကြားတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။ သူသည် ခြေစုံရပ်ကာ စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မြစ်ရေများ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ခါးဘေးတွင် အသင့်ပြင်ကာ ရှေ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဂျိန်း…..

မြေပြန့်ပြင်မှ ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်သီးထိပ်ဖျားများမှ အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထိုးထွက်သွားပြီး အနီးနားရှိ လေထုကို ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲစေသည်။

သူ့လုပ်ရပ်က ဆက်တိုက်တုံ့ပြန်မှုများကို လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

မျက်မြင်ထင်ရှားလှသော အဖြူရောင်လေစီးကြောင်းနှစ်ခုသည် ကူးခတ်နေသော နဂါးများအလား ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆယ်ဂါဝန်ခန့်အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေကြသည့် ပုံရိပ်ငယ်သုံးခုကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားတော့သည်။

ဘုန်း….

ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်း အဆင့်၏ ထိပ်သီးပညာရှင်သုံးဦးမှာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်နေကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤအဖြူရောင် လေစီးကြောင်းနှစ်ခု၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် လူစုကွဲသွားကာ လေထဲသို့ နောက်ပြန်လွင့်စင်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှိနေသူအားလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြ၏။

“ဒါက ချီစွမ်းအင်ဖောက်ထွက်ခြင်းပဲ။ သိုင်းမဟာဆရာတစ်ဦး ကြားဝင်လိုက်ပြီ”

“ဝတ်စုံကို ကြည့်ရတာ မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကပဲ”

“အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းနဲ့ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက ထိုင်မြို့ရဲ့ ဒေါက်တိုင်တွေပဲ။ မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကတော့ သူတို့အချင်းချင်း အင်အားပြုန်းတီးပြီး တိုက်ခိုက်နေကြတာကို ခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး”

မမျှော်လင့်ဘဲ အတိုက်ခံလိုက်ရသော်လည်း ကျိုးပုဖုန်းနှင့် မြောင်ညီအစ်ကိုတို့မှာ အလျင်အမြန် ပြန်ထလာကြသည်။ သူတို့သည် ဒေါသထွက်ရန် မဝံ့ရဲကြဘဲ အနီးရှိ အရာရှိကြီးအား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

“စစ်သူကြီးယွဲ့”

စစ်သူကြီးယွဲ့ဟု ခေါ်တွင်သော ထိုအရာရှိကြီးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့မှာ ဥပဒေကိုဖြစ်စေ မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကိုဖြစ်စေ ရိုသေလေးစားမှု ရှိကြသေးရဲ့လား”

“နေအိမ်တွေကို ဖျက်ဆီးတယ် အရပ်သားတွေရဲ့ အနားယူမှုကို နှောင့်ယှက်တယ်... ဒီနေ့ မင်းတို့ အကျိုးအကြောင်း ခိုင်ခိုင်လုံလုံ မရှင်းပြနိုင်ရင်တော့ အနက်ရောင်အကျဉ်းထောင်ဆီကို လေ့လာရေး ခရီးစဉ် သွားကြရလိမ့်မယ်”

အနက်ရောင်အကျဉ်းထောင်ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ထိုသုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲချုပ် ကျိုးပုဖုန်းက အရင်ဦးစွာ တိုင်တန်းလိုက်

သည်။

“စစ်သူကြီးခင်ဗျာ... လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက အကြောင်းမဲ့ လူလွှတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်နေတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး တရားမျှတအောင် ဆုံးဖြတ်ပေးပါ”

“မင်း... ဒီကောင်...”

အရာရှိကြီး၏ အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် မြောင်ရှီယန်သည် ဆဲရေးရန် ပြင်နေသော စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့တပည့်က ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ ပါရမီရှင်ကို သတ်လိုက်တာဗျ။ ကျွန်တော်တို့က တရားခံကို လာဖမ်းတာ”

“အကြီးအကဲမြောင်... ငါ့တပည့်က လူသတ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ မသတ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ တကယ်လို့ သူသတ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ကိုဖမ်းဖို့က မင်းတို့အလုပ်မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”

တစ်ချိန်လုံး ပုန်းကွယ်နေခဲ့သော ပိန်လှီလှသည့် ဂိုဏ်းချုပ် ဝေယိုသောက်သည် ယခုမှ တံခါးဝသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် အရာရှိကြီးအား လက်အုပ်ချီနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး “ဒါဝေနိုင်ငံရဲ့ ဥပဒေအရ အစိုးရမှာပဲ လူဖမ်းပိုင်ခွင့်ရှိတာပါ။ မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်က လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို ကျော်လွန်နေပြီး မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေတာပဲ”

ထိုစကားကြောင့် မြောင်ညီအစ်ကို နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားတော့သည်။ စစ်သူကြီးယွဲ့ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။

“မှန်တယ်။ တရားခံကို ဖမ်းဆီးဖို့က မြို့စားမင်းအိမ်တော်ရဲ့ တာဝန်ပဲ”

“သားကောင်က လေးလံသောဓားဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေရင်တောင် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့က ငါတို့တာဝန်ပဲ”

သူသည် လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်ရာ လေးသမားတန်းကြီး တစ်တန်း ရှေ့သို့တိုးထွက်လာပြီး ဟွမ်လုံကန်းကို ဖမ်းဆီးရန် အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။

“နေပါဦး”

အဝေးမှနေ၍ ဇိမ်ခံဝတ်စုံအဝါရောင်ကို ဆင်မြန်းထားသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည် အရှိန်အဝါအပြည့်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ပြင်းထန်သော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

“စစ်သူကြီးယွဲ့... ကျွန်တော့်သားက နည်းနည်းတော့ လေလွင့်ချင်ပေမဲ့ လူသတ်မှုလိုမျိုး စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ရာ လုပ်ရပ်တွေကို ကျူးလွန်မယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး”

ထိုသူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ပြီး အသတ်ခံရတဲ့သူက ဒုတိယချီစွမ်းအားအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်လို့ ကြားမိတယ်။ ဆေးဝါးအကူအညီနဲ့ အဆင့်တက်ထားရုံပဲရှိတဲ့ ကျွန်တော့်သားက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် သတ်နိုင်မှာလဲ”

“စွပ်စွဲချက်သက်သက်နဲ့ သူ့ကို အကျဉ်းထောင်ထဲ ထည့်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက အလွန်ပဲ ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့ရာ ရောက်ပါလိမ့်မယ်”

“ဆေးဝါးနဲ့ အဆင့်တက်ထားတာ ဟုတ်လား။ ဟွမ်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ပြောတာ အမှန်ပဲလား”

စစ်သူကြီးယွဲ့ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည်။

ဆေးဝါးအကူအညီဖြင့် အဆင့်တက်ခြင်းမှာ အနာဂတ်တိုးတက်မှုအတွက် လိုအပ်သည့် အလားအလာများကို ကြိုတင်အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း အသည်းအသန်ဖြစ်နေသည့် အခြေအနေမျိုးမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ဤသို့ မလုပ်ဆောင်ကြပေ။ ထို့အပြင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာလည်း တန်းတူအဆင့်ရှိသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာနိမ့်ကျလှသည်။

“အမှန်ဟုတ်လား မဟုတ်ဘူးလားဆိုတာ စစ်သူကြီးယွဲ့ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြည့်နိုင်ပါတယ်”

အဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးက ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ”

စစ်သူကြီးယွဲ့သည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်ကို နင်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ကန်ကျောက်ကာ ပျံသန်းသွားသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံစများ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်စင်နေစဉ်မှာပင် မူးယစ်၍ သတိလစ်နေသော ဟွမ်လုံကန်း၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“ဒါ... ပေါ့ပါးခြင်းအတတ်လား”

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရှိနေသော လုံယီသည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အတော်ပင် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။ သိုင်းမဟာဆရာ တစ်ဦးနှင့် သာမန်သိုင်းပညာရှင်တို့ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ကျော်

ဖြတ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။

စစ်သူကြီးယွဲ့သည် ဟွမ်လုံကန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်၊ လည်ပင်းနှင့် ကျောကုန်းတို့ကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ချီစွမ်းအင်တွေ ရောထွေးနေတယ်။ သွေးခုန်နှုန်းကလည်း မတည်ငြိမ်ဘူး။ သူ တကယ်ပဲ ဆေးဝါးနဲ့ အဆင့်တက်ထားတာပဲ။ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ”

“တရားခံကို အတိအကျ မသိရသေးခင်မှာ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းဝင်တွေ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာကြပါ။ လူထုကို ဆူညံအောင် မလုပ်ကြနဲ့တော့”

“တကယ်လို့ သူကိုယ်တိုင် မလုပ်ခဲ့ရင်တောင် ဟွမ်မိသားစုက တခြားလူတွေ လုပ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”

မြောင်ရှီယန်က ဇွတ်အတင်း စွပ်စွဲလိုက်ပြန်သည်။

“အကြီးအကဲမြောင်... စကားပြောရင် သက်သေအထောက်အထား ရှိရမယ်”

ဟွမ်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်သည်။

“ဒါဆိုရင် မင်းတို့အချင်းချင်းအတွင်းက လူတစ်ယောက်ယောက်က သတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဖမ်းချင်ရင်လည်း အကုန်လုံးကို ဖမ်းလိုက်လေ အားလုံးက သံသယရှိသူတွေပဲ မဟုတ်လား”

ဤစကားကြောင့် မြောင်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဆက်လက် ငြင်းခုံရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

“ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်မယ်။ အားလုံး ပြန်ကြတော့”

စစ်သူကြီးယွဲ့က နိဂုံးချုပ်လိုက်ပြီး လေးသမားတပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အရင်ဆုံး ထွက်ခွာသွားသည်။