အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)

အခန်း။ ၁၀၅

“ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်ကို ငါ့မျက်စိရှေ့ကနေ အခုချက်ချင်း ဆွဲထုတ်သွားကြစမ်း”

ဟွမ်မိသားစုမှ အစေခံအချို့သည် လူနာထမ်းစင်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာပြီး မူးယစ်ရူးသွပ်ကာ သတိလစ်နေသော ဟွမ်လုံကန်းကို တရွတ်တိုက်ဆွဲ၍ တင်လိုက်ကြသည်။

“ဟုန်မေ... ဟုန်မေ...”

ဟွမ်လုံကန်းသည် ကျားဟုန်၏အမည်ကို တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေဆဲဖြစ်ရာ ဟွမ်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းနေတော့သည်။

သူသည် ဝေယိုသောက်ဘက်သို့ လှည့်၍ လက်အုပ်ချီနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်သားက ဂိုဏ်းချုပ်ဝေကို ဒုက္ခပေးမိသွားပြီ။ ဒီနေ့ သူ့ကို ကျွန်တော် ပြန်ခေါ်သွားပါ့မယ်။ နောက်နောင် ဆုံးမသွန်သင်မှုတွေ သေသေချာချာ လုပ်သွားမှာဖြစ်သလို သူရင့်ကျက်မလာမချင်း အပြင်ပေးမထွက်တော့ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားမှာ ဟွမ်လုံကန်းကို အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်စေလွှတ်တော့မည်

မဟုတ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်ခြင်းပင်။

ဝေယိုသောက်ကလည်း လက်အုပ်ချီ၍ ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။

“ဟွမ်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ သူ့ကို ပိုပြီးတော့ ဂရုစိုက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်”

ထို့နောက် သူသည် မပြန်ချင်မလင်ဖြစ်နေသော လေးလံသောဓားဂိုဏ်းဝင်များကို ကြည့်ကာ “ဘာလဲ... မင်းတို့ကို ပြန်ဖို့အတွက် ငါက ဝေါယာဉ်တော်ကြီးနဲ့ လာပင့်ပေးရဦးမှာလား” ဟု ခနဲ့လိုက်သည်။

“ဟွန့် ဒီကိစ္စက ဒီလောက်နဲ့ မပြီးသေးဘူး”

မြောင်ရှီယန်က ဒေါသတကြီး ကြိမ်းဝါးသည်။

“တရားခံက မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ဖြစ်နေတာကို ငါသာ တွေ့သွားရင်တော့ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းကို အဆုံးသတ်ဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့”

ထိုသို့ပြောကာ မြောင်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော သူတို့၏လူများကို ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ အဝေးတစ်နေရာမှ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသော အရိပ်မည်းအချို့မှာလည်း အမှောင်ရိပ်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

“နှမြောစရာပဲ... မြို့စားမင်းအိမ်တော်က ကြားဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါတို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းကို အကြီးအကျယ် ထိုးနှက်နိုင်မှာ”

“မလွယ်ပါဘူး... ဝေယိုသောက်ဆိုတဲ့ အဲဒီမြေခွေးအိုကြီးက ငါတို့ကို အမြဲတမ်း သတိထားနေတာ”

“မင်း... အဲဒီဘက်ကို သွားရှင်းစမ်း”

“မြန်မြန်လုပ်... ဒီဘက်မှာလည်း လူလိုနေတယ်”

တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ပျက်စီးသွားသည်များကို ပြန်လည်ရှင်းလင်းရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းဝင် တပည့်အားလုံး စုဝေးကာ အင်တိုက်အားတိုက် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

“ဟွမ်လုံကန်းဆိုတဲ့ အဲဒီကောင်စုတ်ကတော့ ငါတို့ကို တကယ် ဒုက္ခပေးတာပဲ”

ကျန်းဝေတက လူခေါင်းခွံခန့်ရှိသော ကျောက်စများကို မကာ အနီးရှိ တွန်းလှည်းပေါ်သို့ တင်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

“သူကလည်း သနားစရာကောင်းတဲ့သူပါပဲ... ဟူး...”

ကျင်းဖုန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သနားစရာကောင်းတဲ့သူတွေမှာလည်း စက်ဆုပ်ရွံရှာဖို့ကောင်းတဲ့ အချက်တွေ ရှိတတ်တာပဲလေ”

လုံယီက ပြောလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟွမ်လုံကန်းကို ဒုက္ခတွင်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်နိုင်ခြင်းအတွက် သူ၏ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ်မျှပင် နောင်တရခြင်း မရှိပေ။

ထိုသူသည် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ သူ့အား အကြိမ်ကြိမ် အခက်တွေ့အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ သူ့ကိုယ်စား အပြစ်ဖို့ခံရခြင်းမှာ တုံ့ပြန်ခြင်းတစ်မျိုးပင်။

သို့သော် ကံဆိုးသည်မှာ မမျှော်လင့်ထားဘဲ သူ၏ဂိုဏ်းကိုပါ ထိခိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက ချီပေါင်အပေါ် မည်မျှအလေးထားသည်နှင့် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းအပေါ် ထားရှိသော ရန်ငြိုးအတိုင်းအဆကို သူ လျှော့တွက်မိခဲ့သည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ ငါ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းကို အကြွေးတင်သွားပြီပဲ”

လုံယီ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဤအကြွေးကို ပြန်ဆပ်ရန် အခွင့်အရေးရှိမရှိ သူ စောင့်ကြည့်ရပေမည်။

“ဒီနေ့ သိုင်းမဟာဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ လက်စွမ်းကို မြင်လိုက်ရတာ တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်”

ဝတ်စုံဖြူလေးကို ဆင်မြန်းထားသော ကျားဟုန်သည် ဟွမ်လုံကန်း၏ ကိစ္စကြောင့် စိုးစဉ်းမျှ ထိခိုက်ပုံမရပေ။ သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာထက်တွင် တောင့်တမှုများ အရိပ်အယောင် ထင်ဟပ်နေကာ “ကျွန်မလည်း တစ်နေ့ကျရင် ခြေလှမ်းတစ်ရာအကွာကနေတောင် လူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်တဲ့ သိုင်းမဟာဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာပါ့မလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဖြစ်မှာပေါ့... အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သိုင်းမဟာဆရာအဆင့်ကို အတူတူ တက်လှမ်းကြတာပေါ့”

ကျိုးယန်က အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဟွမ်လုံကန်း ထွက်ခွာသွားခြင်းကြောင့် သူသည် အကြီးမားဆုံးသော အောင်နိုင်သူဖြစ်လာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်များမှ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“သိုင်းမဟာဆရာ...”

လုံယီလည်း ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

ယခုလက်ရှိ သူ၏အခြေအနေနှင့်သာဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနှင့် တွေ့ဆုံပါက လုံးဝ အခွင့်အရေးရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ချီစွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော သိုင်းပညာရှင်များမှာလည်း အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ခန့်မှန်းခြေအရ သူတို့သည် ပေါင်

တစ်သောင်းကျော်ရှိသော အားမာန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြရာ ထိုအင်အားကို သူ့အနေဖြင့် ဘယ်နှကွက်လောက် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

ထို့အပြင် သူသည် သိုင်းမဟာဆရာအဆင့်သို့ ချိုးဖောက်ရောက်ရှိသွားကြောင်း ပေါ်ပေါက်သွားပါက လေးလံသောဓားဂိုဏ်းသည် ယနေ့ သူတို့၏ ရမ်းကားသော လုပ်ရပ်များအတိုင်း မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို စုံစမ်းဖော်ထုတ်လာပေလိမ့်မည်။ ဤအချက်ကို တွေးတောမိသောအခါ လုံယီ၏ရင်ထဲတွင် အရေးတကြီး ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အစွမ်းကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လေးလံသောဓားဂိုဏ်းတွင် ချီစွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့် ပညာရှင် ငါးဦးရှိနေပြီး သူ၏ အင်အားမှာမူ လုံလောက်ရန် ဝေးကွာလွန်းနေသေးသည်။

သူသည် သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

[အမည်- လုံယီ]

[အသက် - ၁၉ / ၆၀]

[အဆင့် - ပထမချီစွမ်းအားအဆင့် သိုင်းပညာရှင် (၂၀ / ၆၀၀)]

[ကျင့်စဉ် - အဝါရောင်အစွန်းရောက် အသက်ရှူခြင်းအတတ် (ပထမအဆင့် - ကျွမ်းကျင်မှု ၀/၁၀၀ + နှလုံးစားမြက် ၇ ပွင့် + အရိုးဖောက်သစ်ခွ ၁ ပွင့်)၊ ဟူမိသားစု အသက်ရှူခြင်းအတတ် (အခြေခံမရှိ ၀/၁၀)]

[အတတ်ပညာများ - လုံမိသားစု ပုဆိန်အတတ် (ကျွမ်းကျင်မှု ၀/၁၀၀)၊ အစွန်းရောက်လက်သီး (ကျွမ်းကျင်မှု ၀/၃၀)၊ ကျောက်ခဲပစ်အတတ် (ကျွမ်းကျင်မှု ၀/၃၀)၊ ပေါ့ပါးခြင်းအတတ် (ကျွမ်းကျင်မှု ၀/၆၀)၊ အခြေခံလှံအတတ် (အစပြု ၀/၆)၊ လျှို့ဝှက်အတတ် - နဂါးဖောက်ထွင်းခြင်းအတတ် အပိုင်းအစ (၁)၊ စွမ်းအင်ပိတ်ဆို့ခြင်းအတတ် (အစပြု ၀/၃)]

[ပါရမီ - ကျောက်ဖြစ်ခြင်း (ကျွမ်းကျင်မှု ၀/၆၀ + ကျောက်ဝိညာဉ် ၃ ခု + ဖီးနစ်သွေးကျောက် ၁ တုံး)]

[စွမ်းအင် - ၈]

လောလောဆယ်တွင် အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါက သူ၏အစွမ်းကို အကြီးအကျယ် မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည့် အတတ်ပညာ နှစ်ခုရှိသည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ပုဆိန်အတတ်ပင်။ ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော အဆင့်သို့ သူတစ်ခါမျှ မရောက်ရှိဖူးသေးရာ ထိုအဆင့်တွင် ဘယ်လိုစွမ်းရည်မျိုး ရှိမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ဒုတိယတစ်ခုမှာ သူ၏ ပါရမီဖြစ်ပြီး အကြောင်းပြချက်မှာ အထက်ပါအတိုင်းပင်။

မည်သည့်အရာကို အဆင့်မြှင့်တင်သည်ဖြစ်စေ လုံလောက်သော စွမ်းအင်လိုအပ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် စွမ်းအင်များ ပိုမိုစုဆောင်းနိုင်ရန်မှာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်လာသည်။ သချိုင်းကုန်းတွင် စွမ်းအင်ရှာဖွေခြင်းနှင့် ဆရာတော်နောက်လိုက်၍ အကြွင်းအကျန်များ ကောက်ယူခြင်းဖြင့်သာ မလုံလောက်တော့သဖြင့် ယခင်က ဆွဲထားသော အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် လိုအပ်လာပြီဖြစ်သည်။

“သားရဲလိုက်လံရေးအဖွဲ့ပဲ...”

မြို့စားမင်းအိမ်တော်သည် ထိုင်မြို့၏ ဗဟိုချက်တွင် တည်ရှိပြီး ရှည်လျားသော သမိုင်းကြောင်းရှိကာ ဧကထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ၎င်းသည် ခန့်ညားထည်ဝါမှု၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုနှင့် ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များကို ဖော်ဆောင်နေ၏။

အဓိကအဝင်ဝရှိ စိမ်းပြာရောင် ကျောက်လှေကား တစ်ဆယ့်ရှစ်ထစ်ပေါ်တွင် ဓားကိုင်ကင်းစောင့်တစ်ဦးစီ ရှိနေပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ တောက်ပသော ကြေးခြင်္သေ့ရုပ်ကြီးများသည် လမ်းသွားလမ်းလာတိုင်းကို ခက်ထန်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဤအချိန်တွင် မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကို သတိထား၍ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

သူသည် အရှေ့ဘက်သို့ တစ်မိုင်ခန့် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာပြီးနောက် လမ်းကွေ့လမ်းကောက်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အလယ်အလတ်အရွယ်အစားရှိသော ပြာသာဒ်ဆောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဒီနေရာက တကယ်ကို ဝေးလံခေါင်သီတာပဲ”

ပြာသာဒ်ဆောင်၏ အဝင်ဝတွင် အမည်မသိ သားရဲရုပ်တု နှစ်ခုရှိသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုရုပ်တုများ၏ ဦးခေါင်းများမှာ ဖယ်ရှားခြင်း ခံထားရသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေသည်။ အပေါ်ဘက်ရှိ အနက်ရောင် ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင်မူ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော စာလုံးသုံးလုံးကို ထွင်းထုထားသည်။

သားရဲလိုက်လံရေးဌာန….

သားရဲလိုက်လံရေးဌာန၏ အဝင်ဝမှာ ပွင့်နေပြီး မည်သည့်ကင်းစောင့်မျှ မရှိပေ။ လုံယီသည် တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်၍ ကျောက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရာ ရှေ့တွင် တံခါးငယ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီရောင် သစ်သားတံခါးမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားပြီး ၎င်း၏ ရှေ့တွင် ငါးပေခန့်မြင့်သော အဖြူရောင် ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု ရှိကာ သွေးရောင်စာလုံးများ ထွင်းထုထားသည်။

သိုင်းပညာရှင်များသာ ဝင်ရမည်။ ချိုးဖောက်သူသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာအတိုင်းသာ ဖြစ်စေရမည်။

လက်ရေးမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသော်လည်း ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော စူးရှသည့် အရှိန်အဝါကို မှိန်ဖျော့စွာ ခံစားနေရသည်။

“ဒါက ထိပ်တန်းဆရာတစ်ယောက် ရေးထားတာ ဖြစ်ရမယ်”

လုံယီက တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် တွေးလိုက်မိပြီး သားရဲလိုက်လံရေးဌာနမှာ တကယ်ပင် ထူးခြားကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

ကျွီ...

သူသည် သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ လုံးဝဗလာဖြစ်နေပြီး မှောင်ရိပ်ကျနေသော အခန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးတွင် လေးပေ၊ ငါးပေခန့်သာ ကျယ်သော အပြာရောင်အုတ်ခဲများဖြင့် ခင်းထားသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကလေးများ ရှိသည်။

လုံယီသည် ဘယ်ဘက်လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားသော်လည်း ထောင့်ချိုးတစ်ခုအရောက်တွင် လမ်းဆုံးသွားသဖြင့် မတတ်သာဘဲ ပြန်လှည့်လာကာ ညာဘက်လမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်ရသည်။ နံရံများတွင် ဆီမီးခွက်များ ချိတ်ဆွဲထားပြီး သစ်သားပြတင်းပေါက် တံခါးခုံများပေါ်တွင်မူ ဖုန်မှုန့်များ တက်နေ၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကဗျာစာသားအချို့ကို ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရပြီး လက်ရေးအရကြည့်လျှင် အပြင်ဘက် ကျောက်စာတိုင်ပေါ်ရှိ လက်ရေးနှင့်တူနေရာ လူတစ်ဦးတည်း၏ လက်ရာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ သူ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော အခန်းများမှာလည်း အားလုံး သော့ခတ်ထားသည်။ ဘယ်ကွေ့ ညာကွေ့ဖြင့် အတော်ကြာ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ စကားပြောသံအချို့ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ လုံယီ၏ နားရွက်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိ၏။

“ဝက်ဝံတစ်ကောင်”

“ကျားနှစ်ကောင်”

ဒုန်း

“ဟားဟားဟား... ငါ နိုင်ပြီဟေ့ သခင်လေး... ငါ နိုင်ပြီ”

“ဒါ ဘယ်လို ကံမျိုးလဲဗျာ။ မဖြစ်နိုင်တာ... ပြန်ကစားကြမယ်”

နောက်ဆုံးတွင် လုံယီသည် တံခါးပွင့်နေသော အခန်းတစ်ခန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် လူတစ်ရပ်စာခန့် မြင့်သော အနက်ရောင် သစ်သားကောင်တာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ကောင်တာ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြင်ကွင်းမှာမူ အတော်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

အမျိုးသား သုံးဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးတို့မှာ စတုရန်းပုံ စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုကို ဝိုင်းထိုင်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။ သူတို့၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် အဖြူရောင် ကျောက်ပြားလေးများ စုပုံနေပြီး ၎င်းမှာ လုံယီ၏ ယခင်ဘဝက ကစားခဲ့သော မာကျောက်ကစားနည်းနှင့် ဆင်တူနေသည်။ ထူးခြားချက်မှာ ထိုကျောက်ပြားများပေါ်ရှိ ရုပ်ပုံများမှာ ဝက်ဝံ၊ ကျား၊ ဝံပုလွေနှင့် ကျားသစ်ကဲ့သို့သော ကြမ်းတမ်းသည့် သားရဲပုံများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

လုံယီသည် ကောင်တာအနီးသို့ လျှောက်သွားသော်လည်း ကျန်ရှိနေသူများမှာ သူ့ကို သတိမထားမိသည့်အလား ရှိနေကြသဖြင့် သူသည် ဘေးတစ်ဖက်တွင်သာ ရပ်နေလိုက်ရသည်။ လုံယီမှာ မလောဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။

အခန်း။ ၁၀၆

မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ အရင်ဘဝတုန်းက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံဖူးတဲ့ ငါကတော့ အသားကျနေပြီ။

ဒေသခံ ကျောက်တုံးတံဆိပ်ပြားများ ကိုင်ဆောင်ထားသော ထိုလေးဦးစလုံးမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်များသာ ဖြစ်ဟန်တူပြီး ဇိမ်ခံဝတ်စုံများကို ဆင်မြန်းထားကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာမူ ကွဲပြားခြားနားလှ၏။ နှစ်ဦးမှာ ပထမချီစွမ်းအားအဆင့်နှင့် ဒုတိယချီစွမ်းအားအဆင့် အကြားတွင် ရှိနေပြီး ကျန်နှစ်ဦးမှာမူ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ်အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေကြသည်။

တစ်ဦးမှာ မျက်နှာရှည်ရှည်၊ နှာခေါင်းပွပွနှင့် ဖြစ်ပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ယုတ်မာကောက်ကျစ်မည့်ပုံ ရှိကာ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ နောက်တစ်ဦးမှာ အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး ခပ်ပွပွ အနီရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ထားသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်အသားဖြူဖြူများမှာ အတော်အတန် ပေါ်လွင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းထူထူ၊ လှပသော ရုပ်ရည်နှင့်အတူ ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ခဏအကြာတွင် အပြင်ဘက်မှ တုတ် တုတ် တုတ် ဟူသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ဝင်လာပြန်သည်။ သူသည် အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်၊ တစ်ဆယ့်

ခုနစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး အနက်ရောင် ကတ္တီပါဝတ်စုံနှင့် စတုရန်းပုံစံခေါင်းပေါင်းလေးကို ဆင်မြန်းထား၏။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အသားအရေမှာ ဖျော့တော့တော့ ဖြစ်နေကာ အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မိန်းမဆန်သော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။

သူသည်လည်း ရှေ့မှမြင်ကွင်းကြောင့် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး လုံယီ၏ဘေးတွင်ပင် ရပ်စောင့်နေသည်။ သို့သော် ခေါင်းပေါင်းနှင့်ကောင်လေးမှာ ခဏမျှ စောင့်ပြီးနောက် စိတ်မရှည်တော့ပေ။

“အခုထိ မပြီးသေးဘူးလား”

ဖဲကစားနေသော လေးဦးစလုံးမှာ ထိုအသံကြောင့် လန့်သွားကြသည်။

“တော်ပြီ... အလုပ်ကိစ္စပဲ အရင်လုပ်ရအောင် တစ်ယောက်ယောက်က မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကို သွားတိုင်နေရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်”

နှာခေါင်းပွပွနှင့်လူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေမှတော့ မင်းမှာ အရည်အချင်း ရှိမရှိ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့”

လေးဦးအနက် အထွားကျိုင်းဆုံးဖြစ်သော ထိပ်ပြောင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းပေါင်းနှင့်ကောင်လေးကို မဲ့ပြုံးပြရင်း လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် အရပ်အမောင်း ထွားကျိုင်းသော်လည်း လုံယီ၏ အာရုံခံစားမှုအရ သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ ထိုလေးဦးအနက် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်နေ၏။

“အရည်အချင်း ရှိမရှိဆိုတာ စမ်းကြည့်ရင် သိရမှာပေါ့”

ခေါင်းပေါင်းနှင့်ကောင်လေးက မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အနောက်ဘက်ရှိ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမဟု ရေးထားသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ်လေး ချိတ်ဆွဲထားသည့် အခန်းအတွင်းသို့ အတူတူ ဝင်သွားကြတော့သည်။ လုံယီမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩမနေတော့ပေ။ သားရဲလိုက်လံရေးအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာရန်အတွက် သားရဲလိုက်လံရေးဌာန၏ လက်တွေ့စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြိုတင်

သိရှိထားသောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ဤစစ်ဆေးမှုမှာ အတော်ပင် ပေါ့ပေါ့ဆဆနိုင်လှသည်ဟု ထင်ရ၏။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း….

မကြာမီမှာပင် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်းမှ လက်သီးနှင့် အသားတို့ ရိုက်ခတ်သံများ၊ အရှိန်အဟုန်ပြင်းသော တိုက်ခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ဒီလောက်ပဲလား ဒီလောက်နဲ့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သားရဲတွေကို အနိုင်ယူမှာလဲ”

“လာစမ်းပါဦး... ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်စမ်း”

“အား...”

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ လူအားလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အခန်းတံခါးဝသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုကြတော့သည်။ အခန်းတွင်းရှိ မြင်ကွင်းမှာမူ အတော်ပင် ကြည့်မကောင်းလှပေ။

ခေါင်းပေါင်းနှင့်ကောင်လေးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်လဲနေပြီး ထိပ်ပြောင်ကြီးက သူ၏ကျောပေါ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ဖိနင်းထားကာ လက်တစ်ဖက်ကိုလည်း အနောက်သို့ လိမ်ချိုးထားသည်။ ထိုကောင်လေးမှာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း လုံးဝ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

“အရှုံးပေးပြီလား”

ထိပ်ပြောင်ကြီးက ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မပေးဘူး အား”

ခေါင်းပေါင်းနှင့်ကောင်လေးမှာ အလွန်ပင် ဇွဲကောင်းလှ၏။ သူ၏ လက်မောင်းမှာ နောက်ထပ် ထောင့်ချိုးတစ်ခုသို့ လိမ်ချိုးခံလိုက်ရပြန်သည်။

“အရှုံးပေးမလား”

“မပေးဘူး အား... လုံးဝ မပေးဘူး”

“မင်း ဇွဲကောင်းသားပဲ။ အောင်ပြီလို့ မှတ်လိုက်တော့”

ထိပ်ပြောင်ကြီးက ရုတ်တရက် ထိုကောင်လေးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ကောင်လေးမှာ မြေပြင်မှ ထလာစဉ် မျက်နှာမှာ ဖူးရောင်နီမြန်းနေသော်လည်း ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေ၏။

“ဒီလောက်နဲ့ အောင်တာလား”

လုံယီမှာ ဆွံ့အသွားမိသည်။

စစ်ဆေးမှု အောင်မြင်ခြင်း၊ မအောင်မြင်ခြင်းမှာ စစ်ဆေးသူ၏ စိတ်ခံစားချက်အပေါ်တွင်သာ လုံးဝမူတည်နေပုံရသည်။

“ကဲ... မင်းအလှည့်ရောက်ပြီ”

အနီရောင်ဂါဝန်နှင့် အမျိုးသမီးက လုံယီကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်ဖြင့် စနောက်လိုက်သည်။

လုံယီသည် ကွင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ပြီး ထွားကျိုင်းသော ထိပ်ပြောင်ကြီးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“ကောင်လေး... ငါက အမြဲတမ်း လက်ညှာနေတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးနော်”

ထိပ်ပြောင်ကြီးက ကြမ်းတမ်းစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

ထိပ်ပြောင်ကြီးက နေရာမှာတင် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လုံယီထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ညာလက်မှာ လက်သည်းကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လုံယီ၏ ရင်ဘတ်ကို ရက်စက်စွာ ပစ်မှတ်ထားတိုက်ခိုက်လိုက်၏။

ဝူး...

လေခွဲသံနှင့်အတူ ထိပ်ပြောင်ကြီး၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲလာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ အမှန်တကယ် လက်မနှေးခဲ့သည်မှာ သိသာလှ၏။ သို့သော် လုံယီ၏ အမူအရာမှာ စိုးစဉ်းမျှ မပြောင်းလဲဘဲ ညာဘက်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လျင်မြန်လှသဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ အနောက်ဘက်သို့ ဖျတ်ခဲစွာ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ထိပ်ပြောင်ကြီး၏ ခါးသို့ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တည့်တည့်ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“အ…မလေးဗျ”

ထိုလူမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နံရံကို ဘုန်းခနဲ ဆောင့်မိကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့နေပြီး ခေတ္တမျှ ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။

“မဆိုးဘူးပဲ”

လုံယီက သူ၏ဖဲကစားဖော်ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ နှာခေါင်းပွပွနှင့်လူ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားပြီး “ညီလေး... ငါတို့ရဲ့ နဂါးဝိညာဉ်အဖွဲ့ထဲကို ဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဖွဲ့... ဟုတ်လား”

“သားရဲတစ်ရာတောင်တန်းက အင်မတန် အန္တရာယ်များတယ်။ အုပ်စုဖွဲ့ လှုပ်ရှားမှပဲ အသက်

ရှင်နိုင်မှာ”

နှာခေါင်းပွပွနှင့်လူက လုံယီကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြသည်။

“ငါတို့ နဂါးဝိညာဉ်အဖွဲ့က သားရဲလိုက်လံရေးဌာနမှာ မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့အဖွဲ့ပဲ။ အင်အားပိုင်းမှာလည်း ထိပ်တန်းစာရင်းဝင်ဆိုတော့ ငါတို့ဆီဝင်တာက အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“အားနာပါတယ်... ကျွန်တော်က ဒီကို အခုမှ ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ လောလောဆယ် အဲဒီလို အစီအစဉ်မျိုး မရှိသေးဘူးဗျ”

လုံယီက ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... လူသစ်တွေကတော့ အစပိုင်းမှာ သတိကြီးတတ်ကြတာ သဘာဝပါပဲ”

နှာခေါင်းပွပွနှင့်လူက ပြောကာ သူ၏ သဘောထားမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားတော့သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး စစ်ဆေးမှု အောင်တယ်။ မှတ်ပုံတင်မှာ အချက်အလက်တွေ ဖြည့်လိုက်ကြ”

မှတ်ပုံတင်ဆိုသည်မှာ အမည်၊ အသက်၊ လိပ်စာ၊ ပါဝင်သည့်အဖွဲ့အစည်းနှင့် အကြိုက်ဆုံးလက်နက် စသည့် ကော်လံများစွာပါသော ပုံစံခွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားပြီး အမည်ဝှက်ကို အသုံးပြုနေသော လုံယီအတွက်မူ ထိုအချက်အလက်များကို ကြုံသလိုသာ ဖြည့်စွက်လိုက်တော့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အမည်ဝှက် လျိုယီကိုပင် လျိုရှုဟု ပြောင်းလဲလိုက်သေး၏။

ကံကောင်းသည်မှာ တစ်ဖက်လူက အရေးတယူ မရှိလှဘဲ တစ်ချက်ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ပြီးနောက် မှတ်ပုံတင်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လုံယီနှင့် ဟိုကောင်လေးအား သားရဲလိုက်လံရေး အလုပ်သင်ဟု ကမ္ပည်းထိုးထားသော မီးခိုးရောင် သစ်သားတံဆိပ်ပြား တစ်ခုစီ ပေးအပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အနီရောင်ဂါဝန်နှင့် အမျိုးသမီးက လုံယီနှင့် ခေါင်းပေါင်းနှင့်ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ သားရဲလိုက်လံရေးဌာနကို ဝင်လာပြီဆိုမှတော့ သိထားရမယ့် စည်းကမ်းတချို့ ရှိတယ်။ ငါတို့ဌာနရဲ့ အဓိကတာဝန်က မိစ္ဆာတွေနဲ့ သားရဲတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ပဲ...”

သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို တစ်ခုချင်း ရှင်းပြတော့သည်။

ပထမအချက်ဖြစ်သည့် သားရဲလိုက်လံရေးအဖွဲ့ဝင်များ၏ အဓိကတာဝန်မှာ မိစ္ဆာများနှင့် သားရဲများကို အမဲလိုက်ရန် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ထိုသို့ အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် သက်ဆိုင်ရာ ဂုဏ်ပြုမှတ်များ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး တတိယအချက်မှာ တစ်နှစ်လျှင် အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ် သားရဲလိုက်လံရေးဌာန၏ အဖွဲ့လိုက်တာဝန်တစ်ခုတွင် ပါဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်များအနက် ဂုဏ်ပြုမှတ်များသည် အဓိကအချက်အချာ ဖြစ်သည်။ ဤအမှတ်များကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာမှ ရတနာများ၊ ဆေးဝါးနှင့် လက်နက်များ၊ သိုင်းကျမ်းများကို ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် များစွာသက်သာသော နှုန်းထားဖြင့် လဲလှယ်ယူနိုင်၏။ အမှတ်များစွာ စုမိပါက သားရဲလိုက်လံရေးဌာန၏ ဒုတိယအသင်းခေါင်းဆောင် ရာထူးကိုပင် လဲလှယ်ရယူနိုင်သည်။

သာမန်အဖွဲ့ဝင်များသည် မြို့စားမင်းအိမ်တော်နှင့် တိုက်ရိုက်ပတ်သက်မှုမရှိဘဲ အလုပ်ရှင်နှင့် အလုပ်သမား ဆက်ဆံရေးမျိုးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဌာနအတွင်း၌ အဖွဲ့ဝင်များကို စီမံခန့်ခွဲသော ဗိုလ်မှူးနှင့် ဒုတိယအသင်းခေါင်းဆောင် ရာထူးများ ရှိသည်။ သူတို့မှာ အစိုးရရာထူးများဖြစ်ပြီး မြို့စားမင်းအိမ်တော်သို့ အချိန်မရွေး အစီရင်ခံတင်ပြနိုင်ကာ လစာကောင်းကောင်းလည်း ရရှိကြသည်။

“ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ ဖီးနစ်သွေးကျောက်ရှိလား”

လုံယီက စူးစမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“လဲလှယ်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းကို တရားဝင်အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ ကြည့်ခွင့်ရှိတာ ဂုဏ်ပြုမှတ်တွေကိုလည်း သူတို့ပဲ သုံးခွင့်ရှိတယ်”

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ပါးစပ်ကလေးကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

“မင်းတို့က အခုထိ အလုပ်သင် အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ အတည်ဖြစ်ဖို့ဆိုရင် လူသစ်တာဝန်တစ်ခုကို အရင်ဆုံး အောင်မြင်အောင် လုပ်ရမယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏လက်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ လုံယီတို့၏ မီးခိုးရောင် သစ်သားတံဆိပ်နှင့် မတူဘဲ ၎င်းမှာ အနက်ရောင်သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ဘေးပတ်လည်တွင် လှပသော ပန်းလက်ရာများ ထွင်းထုထားသည်။ သားရဲလိုက်လံရေးအဖွဲ့ဝင်ဟူသော သွေးရောင်စာလုံး သုံးလုံးမှာလည်း အလုပ်သင် စာသားမပါဘဲ ထင်ရှားစွာ ပါရှိသည်။

“လူသစ်တာဝန်တွေကို ဘယ်မှာ ကြည့်ရမလဲ”

လုံယီက မေးလိုက်သည်။

“ထိပ်ပြောင်ကြီး... သူတို့ကို ပြလိုက်စမ်း”

အမျိုးသမီးက ညွှန်ကြားလိုက်၏။

“သိပြီဗျာ”

လုံယီ၏ လက်ချက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ် လဲကျခဲ့သော ထိပ်ပြောင်ကြီးက မကျေမနပ် ရေရွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လုံယီကို ခက်ထန်စွာ တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျောက်ပြားဖြူတစ်ခုကို မယူလိုက်သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် မီးသွေးခဲဖြင့် လူသစ်တာဝန်အချို့ကို ကမန်းကတန်း ရေးသားထားသည်။

လူသစ်တာဝန်များစာရင်း

ကျိုးကျေးရွာ တာဝန်: အကောင်ကြီးသော အင်းဆက်တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်နေပြီး မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု သံသယရှိရသည်။ ၎င်းကို နှိမ်နင်းနိုင်ပါက ဂုဏ်ပြုမှတ် ၁၀ မှတ် ရမည်။

ဝူကျေးရွာ တာဝန်: ဆယ်တောင်ခန့် ရှည်လျားသော လောက်ကောင်ကြီးတစ်ကောင်သည် ဆယ်မိုင်လျှို တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လူဆယ်ယောက်ထက်မနည်းကို အရှင်လတ်လတ် မျိုချခဲ့သည်။ ၎င်းကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပါက ဂုဏ်ပြုမှတ် ၁၃ မှတ် ရမည်။

လျိုရေမြောင်း တာဝန်: ရက်စက်သော ဓားပြများက သိမ်းပိုက်ထားသည်။ ဓားပြခေါင်းဆောင် ကျန်းလျန် မှာ ဆေးဝါးသုံးစွဲထားသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဓားပြများကို နှိမ်နင်းနိုင်ပါက ဂုဏ်ပြုမှတ် ၁၂ မှတ် ရမည်။

အခြားတာဝန် ၆ ခု၊ ၇ ခုခန့် ရှိသေးသည်။

“လူသစ်တာဝန်တွေကို ဝါရင့်သူတွေက ကူညီပေးလို့ရတယ်နော်။ အစ်မကြီးက ကူညီပေးစေချင်လား”

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထူထူများကို လျှာဖြင့်သပ်ရင်း ညှို့ဓာတ်ပြည့်ဝသော အကြည့်ဖြင့် လုံယီကို မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း ရှေ့သို့ သိသိသာသာ ထိုးထွက်နေပြီး လှိုင်းလုံးများ ထနေသကဲ့သို့ ရှိရာ တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။