အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)
Vol. 11 Ch. 109-110
အခန်း။ ၁၀၉
“ဟီး... ဟီး... ဟီး... ဝူး... ဝူး...”
“ကျွန်မ သိပ်သနားဖို့ကောင်းပါတယ်...”
“ကျွန်မက ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံခဲ့ရတာပါ...”
အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စူးရှသော ငိုရှိုက်သံမှာ တိုးရာမှ ကျယ်လာပြီး အဝေးမှသည် အနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ဘယ်ဘက်နားရွက်နားတွင် ကပ်၍ လေအေးများ မှုတ်ထုတ်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ ထိုအအေးဓာတ်မှာ သူ၏ လည်ပင်း၊ နားရွက်နောက်ကွင်းနှင့် အခြားနေရာများသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
“ဘယ်သူလဲ”
လုံယီသည် ခေါင်းကို ဝုန်းခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရပေ။
“လှည့်စားနေတာပဲ”
သူသည် အဝါရောင်အစွန်းရောက် အသက်ရှူခြင်းအတတ် ကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်သွေးများမှာ ငါးကလေးများအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှည့်ပတ်လာတော့သည်။ အရေပြားမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နီမြန်းသော အသွေးအသားများ၏ အရှိန်အဝါ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အအေးဓာတ်အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။
“ကျွန်မ သိပ်ကို ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံခဲ့ရတာပါ”
“ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မကို လာမကယ်ခဲ့တာလဲ”
ထိုအသံသည် ညာဘက်အခြမ်းမှ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ လုံယီ၏ ရင်ခုန်သံမှာ တစ်ချက်မျှ တုန်ရင်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသော လျှို့ဝှက်သွေးများမှာလည်း အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားသည်။ သူ၏ ညာဘက်ခါးတွင် ရေခဲတုံးတစ်ခု ကပ်ထားသကဲ့သို့ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။
“ဟမ်”
လုံယီသည် အသံထွက်ပေါ်ရာဘက်သို့ ရက်စက်ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။
ဖောင်း….
ပေါင်လေးငါးထောင်ခန့်ရှိသော အင်အားကြောင့် လေထုကို ခွဲထွက်သွားသည့် စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာအိမ် အတွင်း၌ ဗျောက်အိုးကြီးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။
“ကျွန်မ သိပ်ကို ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံခဲ့ရတာပါ”
ထိုအသံမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ပါးမသွားသည့်အပြင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အအေးဓာတ်မှာလည်း ရှိမြဲအတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။
ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ အင်အားက သူ့အပေါ်မှာ ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိဘူးလား။ ဒါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေတာလား။
ဖျန်း…
လုံယီသည် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထပ်မံ ပစ်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။
ဤလက်သီးချက်တွင် လျှို့ဝှက်သွေးစွမ်းအင်များကိုပါ ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် ယခင်လက်သီးထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ အမှောင်အတိကျနေသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် သူ၏ လက်သီးမျက်နှာပြင်မှာ တောက်ပသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေ၏။
“အား...”
အမျိုးသမီးဝိညာဉ်ထံမှ အလွန်စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှနေ၍ မမြင်နိုင်သော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုမှာ ရေပြင်ပေါ်တွင် ဂယက်ထသွားသကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လုံယီ၏ ဦးခေါင်းမှာ လေးလံသော တူကြီးတစ်ချောင်းဖြင့် အထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အမြင်အာရုံများမှာ ဝေဝါးသွားတော့သည်။ သူ၏ အရေပြားပေါ်ရှိ နီမြန်းနေသော ချီစွမ်းအင် အရှိန်အဝါများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွား၏။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အခန်းတွင်းရှိ စားပွဲပေါ်မှ အနီရောင် ဖယောင်းတိုင်ခုံအဟောင်းကြီးမှာ လုံယီရှိရာဘက်သို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာသည်။ သံချေးတက်နေသော သံချွန်ထိပ်ဖျားမှာ အမှောင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အနက်ရောင်အလင်းများ တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်နေကာ လုံယီ၏ လည်ပင်းရှိ သွေးလွှတ်တော်ကြီးကို ပစ်မှတ်ထား၍ ရက်စက်စွာ ထိုးစိုက်ရန် ဦးတည်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
တကယ်လို့သာ ဤအချက်ကို အထိုးခံလိုက်ရပါက သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့်ပင်လျှင် အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရမည်မှာ အသေအချာပင်။
သို့သော်လည်း ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လုံယီ၏ အိတ်ကပ်အတွင်းရှိ ချီပေါင်ထံမှ ရရှိထားသော ခရမ်းရောင် ရတနာပုတီးစေ့မှာ ရုတ်တရက် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လုံယီ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ကြည်လင်လာ၏။
ဘေးတစ်ဖက်မှ အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသည်နှင့် သူသည် အင်အားအပြည့်ဖြင့် အခြားတစ်ဖက်သို့ ခုန်ရှောင်လိုက်ရာ အနီရောင် ဖယောင်းတိုင်ခုံ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
“ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုလား”
လုံယီမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ တကယ်လို့သာ ချီပေါင်၏ ပုတီးစေ့ကို ဆောင်မထားခဲ့ပါက ယနေ့တွင် သူ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်ပေသည်။
“အခု ငါ့အလှည့်ပဲ ခံစမ်း”
“တောင်ဖြိုလက်သီး”
လုံယီမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး တတိယမြောက် လက်သီးချက်ကို ရှေ့သို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ စည်းချက်ကျကျ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး အဝါရောင်အစွန်းရောက် အသက်ရှူခြင်းအတတ်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ ညာလက်သီးတစ်ပြင်လုံးမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲလာပြီး အဖြူရောင် အငွေ့အသက်များပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ဟူး...
ဤလက်သီးချက်မှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုအားပါလှပြီး ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလေးလံသော အသံကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်သီးမျက်နှာပြင်မှ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လုံယီ အာရုံခံမိသော အသံထွက်ပေါ်ရာနေရာသို့ လွှမ်းခြုံသွားသည်။
“အား...”
ဒုတိယအကြိမ် အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ ယခင်တစ်ကြိမ်ထက် နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ပိုမိုပါဝင်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
ဘုန်း…
လုံယီ၏ ဦးခေါင်းမှာလည်း ထိုအသံလှိုင်းကြောင့် အကြီးအကျယ် ထိုးနှက်ခံလိုက်ရသည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့်အပြင် ခရမ်းရောင် ရတနာပုတီးစေ့၏ အစွမ်းကြောင့် ယခင်ကကဲ့သို့ ဝေဝါးမသွားတော့ပေ။ သို့သော်လည်း ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ကွဲအက်မတတ် နာကျင်မှုကိုမူ ခံစားနေရဆဲပင်။
“ထွက်သွားစမ်း”
လုံယီသည် ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်လာကာ တောင်ဖွင့်စွမ်းအားကို ထပ်မံ အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းမှာ မမြင်နိုင်သော အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်သီးမှာမူ နီရဲသော နီလာခဲ အလား တောက်ပနေ၏။ သူသည် အသံထွက်ပေါ်ရာနေရာသို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လက်သီးငါးချက် ဆက်တိုက် ပစ်သွင်းလိုက်ရာ လက်သီးတစ်ချက်ချင်းစီတွင် သူ၏ အားမာန် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။
“အား... အား...”
ထိုကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါမှာ ဆက်တိုက် အော်ဟစ်တော့သည်။ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ဖယောင်းတိုင်ခုံမှာလည်း ချွင်ခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားရာ ၎င်းမှာ အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရသွားပြီး ဒြပ်ရှိပစ္စည်းများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
၎င်း၏ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားသော အစွမ်းမှာလည်း ပျက်ပြယ်သွားကာ လေထဲတွင် ဝေဝါးသော ဖြူလွှလွှ အရိပ် တစ်ခုအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ထိုဖြူလွှလွှအရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် လူးလွန့်ကာ ရေတွင်းအိုရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်၍ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွား၏။
“ထွက်ပြေးမလို့လား”
လုံယီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ညာခြေဖြင့် မြေပြင်ကို အင်အားအပြည့်ဖြင့် ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ ရွှံ့မြေပေါ်တွင် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြောက်ဆန်တစ်ခုအလား ထိုအရိပ်ဖြူနောက်သို့ ပျံထွက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အရိပ်၏ အနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
“သေစမ်း”
လေထဲတွင် လုံယီ၏ ကြွက်သားတိုင်းမှာ တင်းမာနေပြီး သူ၏ ကျောပြင်မှာ လေးတစ်စင်းအလား ကိုင်းညွတ်နေကာ ခါးမှာ လေးကြိုးကဲ့သို့ တင်းနေ၏။ သူ၏ ညာလက်မောင်းမှာ မြားတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြူလွှလွှအရိပ်ထံသို့ ပြင်းထန်သော ပင့်လက်သီး တစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်သည်။
“တောင်ဖြိုလက်သီး”
လုံယီ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် သံချေးနံ့ကဲ့သို့ သွေးနံ့တစ်ခု တက်လာသည်။ ဤသည်မှာ အဆင့်မြင့်သိုင်းကွက်များကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲလိုက်ခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲရလဒ်ပင်။ သို့သော် ဤမိစ္ဆာကို အပြတ်ရှင်းရန်အတွက် သူသည် ထိုနာကျင်မှုကို အတင်းအကျပ် အောင့်ထားလိုက်သည်။
“အား...”
အရိပ်ဖြူမှာ အော်ဟစ်ရင်း ၎င်း၏ပုံသဏ္ဌာန်မှာ လေထဲတွင် ယိမ်းထိုးနေကာ လေပြင်းထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးအလား ချက်ချင်းပင် ငြိမ်းသတ်ခံရတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ မသေမချင်း ရုန်းကန်လျက် ရေတွင်းအိုဝသို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းအလိုအထိ ဆက်လက် ပျံသန်းနေဆဲပင်။
“နဂါးဖောက်ထွင်းခြင်း”
လုံယီသည် သူ၏ လျှို့ဝှက်သွေး များကို စုစည်းကာ ဖယောင်းတိုင်နဂါး သွေးကြောမှတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း တဒိတ်ဒိတ် ခံစားလိုက်ရပြီး ချီစွမ်းအင်များမှာ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပေါက်ကွဲထွက်လာရန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းလာတော့သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားတိုင်းသည် သိသိသာသာ ဖောင်းကြွလာပြီး တစ်ဦးတည်းသော ဦးတည်ရာသို့ စုစည်းကာ လှိုင်းလုံးများပမာ လူးလွန့်လျက် ညာလက်မောင်းဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းသွားတော့သည်။
အင်အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်သော လက်သီးချက်တစ်ခုမှနေ၍ ဒုတိယမြောက် ပိုမိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ထပ်မံပေါက်ဖွားလာ၏။ ထိုစွမ်းအားကြောင့် လုံယီ၏ လက်သီးမှာ ယားယံကာ ဖောင်းကြွလာပြီး အပြင်သို့ ထုတ်မလွှတ်လိုက်ရပါက ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။
ဘုန်း….
လက်သီးချက်က ထိမှန်သွားပြီး လေထုမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားရာ ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။ လုံခြုံသောဇုန်သို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေသော ဖြူလွှလွှ မိစ္ဆာအရိပ်မှာ နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွား၏။ ၎င်းသည် တုန်ခါလျက် အကြိမ်ကြိမ် ဖောင်းလိုက် ပိန်လိုက် ဖြစ်နေပြီးနောက် ဖောင်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားကာ ဤလောကတွင် မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ ချန်မထားခဲ့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လုံယီ၏ လက်ထဲသို့ ဖြူဖွေးသော ပုလဲလုံးလေးတစ်လုံးသာ ကျလာတော့သည်။ ဤပုလဲမှာ နဂါးမျက်မှောက်အစေ့ခန့်ရှိပြီး ခရမ်းရောင် ရတနာပုတီးစေ့ထက် အနည်းငယ် သေးငယ်သော်လည်း အမှောင်ထဲတွင် မှိန်ပျပျ အလင်းထုတ်ပေးနေကာ တကယ့် ရတနာတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင်းနှီးနေသော တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြင်နေရသည့် စာသားလေး ပေါ်လာသည်။
စွမ်းအင် +၃ စုပ်ယူမလား
“စုပ်ယူမယ်”
လုံယီ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆို လိုက်သည်။
ဤမိစ္ဆာသတ္တဝါသည် သာမန်သိုင်းပညာရှင် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်သားရဲများထက် စွမ်းအင် ပိုမိုရရှိစေသည်။ သို့သော် အလွန်လည်း အန္တရာယ်များလှ၏။ တကယ်လို့သာ သူသည် တောင်ဖွင့်
စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်စွာ မတတ်မြောက်ထားပါက ဤအိမ်ထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။
လုံယီသည် နှာခေါင်းအောက်ကို သုတ်လိုက်ရာ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် သွေးအနီရောင်များ စွန်းထင်သွားပြီး ဦးနှောက်မှာလည်း ကွဲအက်မတတ် နာကျင်နေသည်။ တောင်ဖွင့်စွမ်းအား သည် စွမ်းအင် အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေပြီး အလွန်အကျွံ သုံးစွဲမိပါက မူလချီစွမ်းအင်ကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ယခုအချိန်တွင် လုံယီ၏ ရုပ်သွင်မှာ အတော်ပင် ကြောက်စရာကောင်းနေ၏။ နှာခေါင်းမှ သွေးများကျနေပြီး ပါးစပ်ထောင့်များမှ သွေးစများ စိမ့်ထွက်နေကာ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့လျက် မျက်လုံးများမှာ အသက်ကင်းမဲ့နေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ပြင်းထန်သော ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရပြီး သေခါနီး လူတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ရှိ သူ၏ အမည်မှာ အစိမ်းရောင်မှသည် အနီဖျော့ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အနောက်တွင် အပေါင်းလက္ခဏာလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စွမ်းအင်အချို့ကို သုံးစွဲလိုက်၏။ အေးမြသော အရည်တစ်မျိုးသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးအဆစ်များရှိ ဒဏ်ရာများကို လျင်မြန်စွာ ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။
မိစ္ဆာကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လုံယီမှာ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် သူ၏ နားရွက်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ တိတ်ဆိတ်နေသော ကျေးရွာအတွင်း၌ ညလေညင်းနှင့်အတူ အဝေးမှ တီးတိုးစကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရခြင်းပင်။
“ဟဲဟဲ... ဟိုကောင်လေးတော့ အထဲမှာ အလှည့်စားခံလိုက်ရပြီ။ အခုဆို မြေစာပင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ”
“သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ မလုံလောက်သေးဘူး”
“စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် လူသုံးသုတ်လောက်ကို အထဲဝင်အောင် မျှားခေါ်ပြီးပြီ။ အဲဒီ အာဃာတဝိညာဉ်လည်း အင်အားချည့်နဲ့နေလောက်ပြီဆိုတော့ ငါတို့အတွက် အခွင့်ကောင်းပဲ”
“ကောင်းတယ်... မင်း တော်တော်လုပ်နိုင်တာပဲ။ ဒီကိစ္စကို သခင်လေးကို ငါပြောပြပေးမယ်”
“ကျေးရူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီးလိုင်... ဒီလို စကားကောင်းလေးတွေ ပြောပေးလို့...”
အခန်း။ ၁၁၀
မလှမ်းမကမ်းတွင် လူနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားပြောဆိုရင်း မိစ္ဆာအိမ် ရှိရာသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။
တစ်ဦးမှာ ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တရားသူကြီးကလောင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ တစ်ဝက်ခန့် ဖြူနေသော်လည်း မျက်နှာအသားအရေမှာမူ နီမြန်းစိုပြည်နေပြီး ခက်ထန်သော အမူအရာ ရှိ၏။ ကျန်တစ်ဦးမှာမူ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မျက်နှာရှည်ရှည်၊ နှာခေါင်းပွပွနှင့် ဖြစ်ကာ လုံယီ သားရဲလိုက်လံရေးဌာနတွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် ဝန်ထမ်းပင်။
မိစ္ဆာအိမ်ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော လုံယီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုနှစ်ဦးစလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။
“မင်း... မင်းက အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်တာလား”
နှာခေါင်းပွပွနှင့်လူက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုံယီ၏ သွေးများစွန်းပေနေသော မျက်နှာနှင့် ဖြူဖျော့နေသော ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်
အခါ သူက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း “မင်းရဲ့ ကံတရားကတော့ တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ။ ငါအရင်က လှည့်စားပြီး လွှတ်လိုက်တဲ့ နှစ်ယောက်ကတော့ ဒီမှာ မြေမြုပ်ခံလိုက်ရတာ ရက်တော်တော်ကြာနေပြီ”
“အာဃာတဝိညာဉ်ရဲ့ လက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်လာဖို့ဆိုတာ ကံတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ မရဘူး။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကလည်း အတော်အတန် ချီးကျူးစရာ ဖြစ်ရမယ်”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက သူ၏လက်များကို အနောက်တွင် ထားလျက် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
ထိုနှစ်ဦးမှာ လုံယီကို လူအရာမသွင်းဘဲ ဘေးနားတွင် ဘယ်သူမှမရှိသည့်အလား အေးအေးဆေးဆေး စကားဆက်ပြောနေကြသည်။
“ခင်ဗျားတို့ ပြောနေတဲ့ အာဃာတဝိညာဉ်ဆိုတာ ဒါကို ပြောတာလား”
လုံယီက သူတို့ကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် လက်ဖဝါးကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အမှောင်ထဲတွင် မှိန်ပျပျ အလင်းပေးနေသော ဖြူဖွေးသည့် ပုလဲလုံးလေး တစ်လုံး ပေါ်လာတော့သည်။
“မင်းက... အာဃာတဝိညာဉ်ကို သတ်လိုက်တာလား”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူမှာ တည်ငြိမ်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
“အဲဒီ ဝိညာဉ်ပုလဲကို ဒီဘက် ပစ်ပေးလိုက်စမ်း ဒါဆိုရင် မင်းအသက်ကို ငါချမ်းသာပေးမယ်”
နှာခေါင်းပွပွနှင့်လူက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုပုလဲအပေါ်တွင် လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
“လိုချင်ရင်တော့ ကိုယ်တိုင်လာယူလေ”
လုံယီက ပုလဲကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ချီစွမ်းအင်များကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ စစ်သည်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ သိသာစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“သေပေတော့”
နှာခေါင်းပွပွနှင့်လူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် ခါးမှ ရှည်လျားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်အလား လုံယီထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ဓားဦးဖျားမှာ လုံယီ၏ လည်ချောင်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်နေ၏။
ချွင်... ချွင်...
ဓားမြှောင်မှာ လေထဲတွင် တုန်ခါနေပြီး မြွေတစ်ကောင် လျှာထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ လေထုကို ခွဲထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းမှာ ဆန်းကြယ်လှပြီး မှန်းဆရခက်လှသဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက်အဖို့ မျက်ခြေမပြတ် လိုက်ကြည့်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ်အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များသည် ခွန်အားနှင့် အရှိန်အဟုန်ပိုင်းတွင် သာမန်သိုင်းသမားများထက် သိသာစွာ သာလွန်ကြပြီး ပြိုင်ဘက် လေးငါးယောက်ကို အေးဆေးစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ နှာခေါင်းပွပွနှင့်လူမှာလည်း သူ၏အစွမ်းကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေပြီး ပြိုင်ဘက်ကို တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အလဲသိမ်းနိုင်မည်ဟု ယူဆထား၏။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုံယီသည် သူ၏ရင်ဘတ်အတွင်းမှ အနက်ရောင်သံမဏိပုဆိန်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ညအမှောင်ထဲတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လက်သွားတော့သည်။
ဝူး...
ပုဆိန်သွားသည် လေထုကို ခွဲထွက်သွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ဓားဦးဖျားကို တိကျစွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
ဒေါင်…
သတ္တုချင်း ထိမှန်သံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဓားမှာ အလွယ်တကူပင် လွင့်ထွက်သွားသော်လည်း ပုဆိန်မှာမူ အရှိန်မပျက်ဘဲ ပို၍ပင် မြန်ဆန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။
“သိပ်ပျော့တာပဲ”
လုံယီ၏ အသံက အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် နှာခေါင်းပွပွနှင့်လူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ”
နှာခေါင်းပွပွနှင့်လူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် အံ့ဩသွားသော်လည်း တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်၍ ဓားဖြင့် လုံယီ၏ရင်ဘတ်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်ရင်း အနောက်သို့ အတင်းအကျပ် ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။ သို့သော် လုံယီက ရှောင်ပင်မရှောင်ဘဲ သူ၏ပုဆိန်ကို တိုက်ခိုက်နေရာမှ ခုခံသည့်အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲကာ ဓားကို အသာအယာပင် ပုတ်ထုတ်လိုက်၏။
ဘုန်း….
လုံယီသည် မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး ထိုမှရရှိသော တုံ့ပြန်အားဖြင့် အရှိန်မြှင့်ကာ အကာအကွယ်မဲ့နေသော နှာခေါင်းပွပွနှင့်လူ၏ ရှေ့သို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူ၏လက်ထဲမှ ပုဆိန်ကို မြင့်မားစွာ မြှောက်လိုက်၏။ မည်သည့် လှည့်ကွက်မျှ မပါဝင်ဘဲ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ် အဆင့်ကို များစွာကျော်လွန်နေသော ခွန်အားနှင့် အရှိန်အဟုန်သက်သက်သာ။
“ရပ်လိုက်စမ်း”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ကျနေခဲ့သည်။
ဖတ်…..
နှာခေါင်းပွပွနှင့်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။ သူ မသေဆုံးမီ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ သေဆုံးသွားရလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ပုံပင်။
“တတိယချီစွမ်းအားအဆင့်လား ဒါမှမဟုတ် စတုတ္ထချီစွမ်းအားအဆင့်လား”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။
“လှည့်စားတတ်တဲ့ ကောင်စုတ်လေး... မင်း ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့်ကို မရောက်မချင်းတော့ ဒီနေ့ မင်း အဝါရောင်စမ်းရေဆီကို သေချာပေါက် သွားရလိမ့်မယ်”
ဝူး...
စကားအပိုတွေ ပြောမနေတော့ဘဲ လုံယီက မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းကာ ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူထံသို့ တစ်ဖန် ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။ လေထုကို ဖိသိပ်ထားသော ပုဆိန်သွား၏ စူးရှသော လေခွဲသံမှာ တိတ်ဆိတ်သော ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် အထင်အရှား ထွက်ပေါ်နေ၏။
“သေစမ်း... ကောင်စုတ်လေး”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူသည် တရားသူကြီးကလောင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကစားလျက် လုံယီ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ နဂါးနှင့် မြွေများ လူးလွန့်သကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်…
ပုဆိန်နှင့် ကလောင်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ မီးပွင့်များ လွင့်စင်သွားကြသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခုနစ်ချက်၊ ရှစ်ချက်ခန့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးသွားသော်လည်း အနိုင်အရှုံး ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။
“မင်း တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ”
ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ တိုက်ပွဲ ကြာလာလေလေ သူ ပို၍ ထိတ်လန့်လာလေ ဖြစ်ရသည်။ ဤလူငယ်လေး၏ စွမ်းအားမှာ သူနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်နေခြင်းပင်။ သူသည် စတုတ္ထချီစွမ်းအားအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူပင်။
အသက်အရွယ် ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် ဤဘဝတွင် ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့်သို့ မရောက်နိုင်တော့သော်လည်း ခွန်အားပိုင်းတွင်မူ သူ၏အဆင့်အတန်း၌ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေသူဖြစ်သည်။
တကယ်လို့ လုံယီက သူ့ကို အညီအမျှ ယှဉ်နိုင်နေသည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ ကြီးကျယ်သော နောက်ခံရှိခြင်း၊ နက်နဲသော မိသားစုကျင့်စဉ် ရှိခြင်း သို့မဟုတ် ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ပါရမီရှိခြင်းတို့ကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။ အကြောင်းရင်းက မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ဤကဲ့သို့သောလူကို အသက်ရှင်လျက် မထားသင့်ပေ။
ထိုသို့တွေးတောပြီးနောက် အဖိုးကြီးသည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ အဖြူရောင်ပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်၍ နီရဲသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဝါးမျိုလိုက်သည်။ ဆေးသောက်ပြီးသည်နှင့် သူ၏မျက်နှာမှာ သွေးရောင်လွှမ်းသွားကာ ခေါင်းပေါ်မှ အဖြူရောင်အငွေ့များ တစီစီ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ငါ့လက်နဲ့ သေပေတော့”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ၏ အရှိန်မှာ ယခင်ကထက် အနည်းဆုံး ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် မြန်လာပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ရူးသွပ်သော အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ပြိုင်ဘက်ထံမှ တီးတိုးရေရွတ်သံ နှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။
“တောင်ဖြို….”
မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်များက အဖိုးကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် ခေတ္တမျှ တောင့်ခဲသွားတော့သည်။ ထို့တင်မကသေးဘဲ မှောင်ခိုဈေးကွက် လူမိုက်များ သုံးလေ့ရှိသည့် ထုံးမှုန့်အမြောက်အမြားမှာလည်း တစ်ဆက်တည်းပင် သူ့ထံသို့ လွင့်ပျံလာတော့သည်။
အဖိုးကြီး သတိပြုမိလိုက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာမှာ ထုံးမှုန့်ဖြူဖြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဘာမှမမြင်ရတော့ပေ။
“ယုတ်မာတဲ့ ကောင်စုတ်လေး”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူသည် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ လှည့်ကွက်တစ်ခုသုံးကာ ပြိုင်ဘက်ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ရန် စစ်ကူသွားခေါ်ရန် ကြိုးပမ်းတော့သည်။ သို့သော် လုံယီက လေးခွ တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ကျောက်ခဲသုံးလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ပစ်ခတ်လိုက်ရာ အဖိုးကြီး၏ ဆုတ်ခွာမည့် လမ်းကြောင်းများကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ အဖိုးကြီးမှာ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ထိမှန်သွားသဖြင့် ယိုင်နဲ့သွားပြီး ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
“အား...”
သူသည် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရင်ရင်း တရားသူကြီးကလောင်ဖြင့် ရမ်းသန်းထိုးနှက်နေတော့သည်။
ဖတ်….
ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏လည်ပင်းကို အသာအယာ ဖြတ်သန်းသွားရာ အဖိုးကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုအားလုံး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။
“ရွှီမိသားစု... ရွှီမိသားစုက မင်းကို လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး...”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏လည်ပင်းမှ သွေးများမှာ ရှေ့သို့ ယပ်တောင်ပုံသဏ္ဌာန် ပန်းထွက်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာ အသက်ကင်းမဲ့ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။
“ရွှီမိသားစု ဟုတ်လား”
လုံယီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသအဟုန်များ တက်လာသည်။
“မင်းတို့လို အောက်တန်းစားတွေက ငါ့နောက်ကို အရင်လိုက်လာပြီးတော့မှ ငါ့ကို လွှတ်မထားဘူး ပြောနေတာလား”
“မင်းတို့ သတ်တာကိုပဲ ငါက ငြိမ်ခံနေရမှာလား”
“တကယ့် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုံယီသည် ချီမိသားစု၊ ဟိုစစ်ဆေးရေးမှူး ကောင်နှင့် သူ အလိုက်ခံရပြီး ခြိမ်းခြောက်ခံရသည့် ခါးသီးသော နေ့ရက်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်မျိုးကို ယခုဘဝတွင် နောက်ထပ် အဖြစ်ခံတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။
သူသည် စိတ်ကို ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး အလောင်းများကို စတင် ရှာဖွေတော့သည်။ ထိုမှ စွမ်းအင် ၆ မှတ်၊ ငွေစက္ကူ ရာဂဏန်း၊ အမည်မသိ ဆေးလုံးနီ တစ်လုံးနှင့် သံမဏိဓားရှည် နှစ်လက်တို့ကို ရရှိခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အတော်ပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားတော့သည်။
“အဲဒီ အစုတ်အပြတ်ရွှီမိသားစု... ငါ့ကိစ္စထဲ လာမပါဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ”
ထိုင်မြို့ မြို့မခရိုင်၊ သားရဲလိုက်လံရေးဌာန။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရုပ်ရည်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ဤနေရာသို့ တတိယအကြိမ်မြောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သားရဲလိုက်လံရေး အဖွဲ့ဝင်များကို ဧည့်ခံရန် တာဝန်ကျနေသူမှာ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူမသည် သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေ၏။
သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကောင်တာပေါ်သို့ မြှင့်တင်တင်ထားသဖြင့် ဖြူဖွေးနုနယ်သော ခြေတံအလှများမှာ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ အနီရောင်လက်သည်းဆိုးဆေး ဆိုးထားသော ခြေဖဝါးတစ်စုံမှာလည်း ရံဖန်ရံခါ ကွေးလိုက် ဆန့်လိုက်ဖြင့် ကစားနေကြရာ အတော်ပင် ချစ်စဖွယ် ကောင်းနေ၏။ လူတစ်ယောက် နီးကပ်လာသည်ကို သတိထားမိသော်လည်း သူမက ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှိမြဲအတိုင်းသာ နေနေသည်။
“တာဝန်လာယူတာလား”
အမျိုးသမီးက ခြေသံကြားသည်နှင့် ပျင်းရိစွာ မေးလိုက်သည်။
“တာဝန် လာအပ်တာပါ”
ရင်းနှီးနေသော အမျိုးသားအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အမျိုးသမီးမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်တာပေါ်မှ ခြေထောက်များကို အမြန်ပြန်ချကာ မတ်မတ်ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်း... အဲဒီကိစ္စကို တကယ် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာလား”