အခန်း (၃၄၃-၃၄၄)

အခန်း (၃၄၃)။

“ဒီဖန်းယွမ်ရဲ့ တာအိုပညာရပ်တွေက တကယ်ကို နက်ရှိုင်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက တစ္ဆေ အင်မော်တယ် နယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေးကိုတော့ မကျော်ဖြတ်ရသေးဘူး။ မဟုတ်ရင်, သူ့ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးဟာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ဝါးမြိုနိုင်တဲ့ ဟိတ်ဟန် နဲ့ ပင်လယ်လေးစင်းကို လွှမ်းခြုံနိုင်တဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အတွေး တစ်ခုချင်းစီဟာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်နေမှာဖြစ်ပေမဲ့ အခုလိုမျိုး ခက်ထန် ကြမ်းတမ်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အတွေးမှာ သာမန် တစ္ဆေအင်မော်တယ်တွေလို ယင်စွမ်းအင် သီးသန့်မဟုတ်ဘဲ ယန်စွမ်းအင် အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ပါနေတယ်။ ဒါဟာ သူ့ကိုယ်ပိုင် သိုင်းဆန္ဒနဲ့ သွေးစွမ်းအင် စုစည်းထားလို့ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါက အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်သံစဉ်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ရမယ်။”

ဟုန်ယွိသည် မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါးကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံးတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ‘တဟူး. .. ဟူး...’ ဆူညံအသံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အမှောင်နတ်ဘုရား၏ ငိုကြွေးသံ ဖြစ်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်လှသည်။ ၎င်းသည် အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်သံစဉ်ကို အနိုင်မယူနိုင် သော်လည်း အလွန်စွမ်းအားကြီးသော အသံလှိုင်းပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

အမှောင်နတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပွားကို ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် ဟုန်ယွိ၏ မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါးသည် ယခင်ကထက် နှစ်ဆမျှ ပိုမိုအစွမ်းထက်လာသည်။ သို့သော် ထိုလက်ဝါးတွင် အမှောင်နတ်ဘုရား၏ ဝိသေသလက္ခဏာများ ပါဝင်နေသဖြင့် မူရင်း မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါးထက် ပိုမိုဆန်းကြယ်ကာ မောက်မာပြီး မိစ္ဆာဆန်သော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။

ပါရမီရှင်ကလေး ဖန်းယွမ်သည် လမ်းခုလတ်တွင် သူ့ကို သေချာပေါက် တားဆီးပြီး ယှဉ်ပြိုင်လိမ့်မည်ဟု ဟုန်ယွိအနေဖြင့် မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူလို ပါရမီထူးကဲသည့် ကလေးမျိုးသည် အလွန်မောက်မာလှပြီး သူ၏အရည်အချင်းဖြင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မည်သူ့ကိုမျှ အလျှော့ပေးလိုသူ မဟုတ်ပေ။ စာမေးပွဲတွင် ဆောင်းပါး၌ ပထမရရှိပြီး မဟာပညာရှင်ကြီး ဖြစ်လာရန် သေချာ သလောက် ဖြစ်သော်လည်း ဟုန်ယွိက သူ့ကို အနိုင်ယူသွားခဲ့သဖြင့် သူ မည်သို့ စိတ်ကျေ နပ်နိုင်မည်နည်း။

အကယ်၍ ဟုန်ယွိကိုယ်တိုင် သူ့နေရာမှာဆိုလျှင်လည်း စိတ်ကြည်လင်နေမည် မဟုတ် ပေ။

အကယ်၍ စာပေပိုင်းတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင် အင်အားသုံး၍ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားပေလိမ့် မည်။ သို့မဟုတ်ပါက စိတ်ဆန္ဒမပြည့်ဝဘဲ သူ၏ တာအိုကျင့်ကြံမှုတွင် ကြီးမားသော အဟန့်အတား ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

စိတ်ဆန္ဒ မပြည့်ဝခြင်းသည် ရေမြောင်း ပိတ်နေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် နေရခက်လှ၏။ သာမန်လူများအနေဖြင့် ခဏကြာလျှင် မေ့သွားနိုင်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ကို နက်နက် ရှိုင်းရှိုင်း ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ၎င်းမှာ အမြဲတမ်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်စေနိုင်သော အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်နေပေမည်။

ဟုန်ယွိသည် မည်သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနည်း။ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ထားသော ပညာရှင်များ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးများသည် ကြည်လင်ပြတ်သားလာကာ လျှပ်စီး စွမ်းအင်များ တဖျပ်ဖျပ် ထွက်နေတတ်သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ခုတည်းဖြင့် ပင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ဒုတိယအဆင့် ပညာရှင်များကို ယှဉ်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဖန်းယွမ် တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ဟုန်ယွိက သိရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူသည် နတ်ဘုရား ရှစ်ပါး၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ရှစ်နှစ်သား ပါရမီရှင်ကလေး မည်မျှအစွမ်းထက်သည်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန်းယွမ်သည် အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်လှပြီး အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်သံစဉ်မှာလည်း ချီဝိညာဉ် ဝဲဂယက်ထက်ပင် ပိုမိုအစွမ်းထက်နေသည်။ ရှေးခေတ် သူတော်စင် ဧကရာဇ်ကျိ ၏ အမြင့်ဆုံးတာအိုပညာရပ်အဖြစ် ပီသလှပေသည်။

ရွှေစကား၊ ကျောက်စိမ်းစကားလုံးများသည် ဥပဒေကဲ့သို့ပင် အတည်ဖြစ်လာရသည်။

မှန်ပါသည်၊ ဖန်းယွမ်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အတော်အတန် အားကောင်းသော်လည်း မိုးကြိုး ကပ်ဘေးကိုမူ မကျော်ဖြတ်နိုင်သေးပေ။

ဤ "ရှစ်နှစ်သား ပါရမီရှင်ကလေး" ၏ အတွေးများမှာ နက်ရှိုင်းသော သဘောတရား ထိုးထွင်းသိမြင်မူ မရှိလှပေ။ ၎င်းသည် သာမန် တစ္ဆေအင်မော်တယ်များထက် သာလွန်နေ သော်လည်း ဟုန်ယွိ၏ ထက်မြက်သော စိတ်အာရုံတွင် ထိုအတွေးများမှာ သန်မာသည်ဟု မခံစားရပေ။

ထိုအချက်မှာ မှန်ကန်ပါသည်။

မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ထားသော တစ္ဆေအင်မော်တယ်များ အားလုံးသည် အလွန် သန်မာကြသည်။ ဖန်းယွမ်မှာမူ ထိုမျှအထိ မသန်မာသေးပေ။ သို့သော်လည်း သူသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို မကျော်ဖြတ်ရသေးဘဲ ဤမျှငယ်ရွယ်သည့် အသက်အရွယ်ဖြင့် သေခြင်းရှင်ခြင်း အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်းကပင် အစစ်အမှန် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ထိုက်ပေသည်။

ဟုန်ယွိသည်လည်း ဖန်းယွမ်မှာ တစ္ဆေအင်မော်တယ်တစ်ဦး ပြန်လည်ဝင်စားလာခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ အကြောင်းမှာ ပြန်လည်ဝင်စားလာသော စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုပါက ဤမျှအထိ လူသိရှင်ကြား လူပေါ်လူဇော် လုပ်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဖန်းယွမ်တွင် ကြီးထွားလာရန် အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိနေသည်။

ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ဖန်းယွမ်၏ အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်သံစဉ် တာအိုပညာရပ် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ အနှစ်သာရနတ်ဘုရားကျောင်းမှ သူတော်စင် တူယွမ်နှင့် သူတော်စင် တောက်ဖူတို့ထက်ပင် သာလွန်နေ၏။

ဟုန်ယွိသည် ဤအချက်ကို လုံးတ မအံ့ဩပေ။ အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်သံစဉ်သည် ရှေးခေတ် သူတော်စင် ဧကရာဇ်၏ နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး အနှစ်သာရနတ်ဘုရားကျောင်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ ဘုံသုံးပါးမဟာ ဗျာဒိတ်တော်ပညာရပ်နှင့် အဆင့်အတန်း တူညီသည်။ ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်မူ အားနည်းနေပါမှ ထူးဆန်းနေဦးမည်။

“မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါး... မင်းက ဘယ်သူလဲ။”

ဖန်းယွမ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် လေဟာနယ် အက်ကြောင်းများ ဝန်းရံလျက် သူ၏ ထောင်ပေါင်းများစွာသော မြင်းတပ်မတော်ကြီး ခဏချင်းအတွင်း ပျက်စီးသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ့လုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သောအရာ မရှိသကဲ့သို့ပင်။

“မင်းက အသက် ၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒီလောက်အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ စာပေစားမေးပွဲမှာ အဆင့် ၃ ရခဲ့သလို သေခြင်းရှင်ခြင်း အတားအဆီးကိုတောင် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုးက သမိုင်းတစ်လျှောက် ရှားပါးပြီး လူအနည်းငယ်ပဲ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းကို မိုနိုဂိုတာရီက သင်ကြားပေးခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် ဒါဟာ မင်းရဲ့ ထူးကဲတဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပါရမီ ကြောင့်လည်း ပါတယ်။”

ဟုန်ယွိ၏ မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါးက ကောင်းကင်ယံမှ ထူထပ်သော မြူနှင်းများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သူသည် တဖျပ်ဖျပ်တောက်ပသည့် စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းတန်းများ ဖြင့် ဝန်းရံထားရသဖြင့် သူ့မျက်နှာကို လုံးဝ မမြင်ရပေ။ ဟုန်ယွိသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေ ရင်း ဖန်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ စကားပြောလိုက်သည်။

“မိုနိုဂိုတာရီဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ငါငယ်ငယ်တုန်းက 'အမည်မဲ့တာအိုဆရာ' တစ်ဦးဆီက နေ သင်ကြားမှုကို ရရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမည်မဲ့ တာအိုဆရာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ မင်းပြောနေတဲ့ မိုနိုဂိုတာရီဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ နံပါတ်တစ်ဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပြောတာလား။ တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုပညာကို ငါ အနည်းငယ် သိပါတယ်။ သူက အစွန်းရောက် ခံစားချက်ကင်းမဲ့ခြင်းတာအိုကို ကျင့်ကြံ တာ၊ ငါကတော့ ရှေးခေတ် သူတော်စင် ဧကရာဇ်ရဲ့ တာအိုပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံတာ။ အဲဒီဂိုဏ်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ မင်းကတော့ ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ကျမ်းစာသုံးအုပ်ထဲက တစ်အုပ်ဖြစ်တဲ့ အသက်မဲ့အနာဂတ်ကျမ်းကို ကျင့်ကြံထားတာပဲ။ မင်းဟာ အခုလက်ရှိ မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်တဲ့ တာအိုသခင်ကျန်းခုန်းလား။ ဒီနေ့ ငါ့မှာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိတယ်။ ငါနဲ့ ယှဉ်ချင်ရင် နောက်နေ့မှ ပြန်လာခဲ့။”

ဟုန်ယွိ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှား သွားသည်။

“ဒီကလေးက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ။ အရှုံးမပေးချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်က ပြင်းထန်ပေမဲ့ သူ့ကို ကလေးတစ်ယောက်လိုတော့ ဆက်ဆံလို့ မရဘူး။” ဟုန်ယွိသည် ဖန်းယွမ်၏ အနည်းငယ် တုန့်ပြန်မှုကို ကြားပြီးနောက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မင်းက ဟုန်ယွိနဲ့ ယှဉ်ချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ဟုန်ယွိက သိုင်းသူတော်စင် တစ်ယောက် ဆိုပေမဲ့ သူက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းက ငါနဲ့ အဆင့်တူပဲ။ တကယ်လို့, မင်း သူ့ကို တိုက်ချင်ရင် ငါ့ကို အရင်ကျော်ဖြတ်ရလိမ့်မယ်။”

ဟုန်ယွိက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိပြီး စိန်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော လေးနက်သည့် စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများနှင့် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် ဖြူဖွေးသော အရိုးလှံကြီးတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ထိုလှံမှ ကန့်အနံ့၊ ချော်ရည်သံနှင့် သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝှီး…။

အရိုးဖြူလှံ ဖြစ်တည်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟုန်ယွိသည် ၎င်းကို အင်အားအပြည့်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ စူးရှသော လေခွင်းအသံသည် လေထုနှင့် ထူထပ်သော မြူနှင်းများကို ဆွဲဖြဲသွားလေသည်။ ၎င်းသည် "ရှစ်နှစ်သား ပါရမီရှင်ကလေး" ကို ဖောက်ထွင်းတော့မည့်အလား ဖန်းယွမ်ထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။

“ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးစွမ်းအင်၊ ငါ့အမိန့်ကို နာခံစမ်း။ နှေးကွေးသွားစမ်း။”

ဖန်းယွမ်သည် သူ့ထံ တိုးဝင်လာသော အရိုးဖြူလှံကို မြင်သောအခါ အမူအရာ ပြောင်းလဲ သွားပါသည်။ သူက အလိုအလျောက် လက်ကို မြှောက်ကာ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် သူ့ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

သူ ပထမဆုံး အသံထွက်လိုက်သည်နှင့် သူ့ရှေ့ရှိ အရိုးဖြူလှံမှာ ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွား လေသည်။ လှံသည် ကြီးမားသော အင်အားတစ်ခု၏ တားဆီးမှုကို ခံထားရသည့်အလား လိပ်တစ်ကောင် သွားနေသကဲ့သို့ အလွန်နှေးကွေးသော အရှိန်ဖြင့် ဖန်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်နေသည်။

ဖန်းယွမ်၏ မျက်နှာတွင် ချွေးစအနည်းငယ် ထွက်လာသော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သလို ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားသော အရှိန်အဝါလည်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ကမ္ဘာကြီးဟာ မှောင်မိုက်ပြီး အဝါရောင်သန်းနေတယ်၊ စိတ်စွမ်းအင်တွေကလည်း ဖရိုဖရဲ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ ဒီရှုပ်ထွေးမှုကြားက သူတော်စင်ရဲ့ တာအိုအသီးအနှံ၊ ကပ်ဘေးတစ်ခု၊ ကံကြမ္မာတစ်ခု၊ မိုးကောင်းကင်တစ်ခု... ပျက်စီးသွားစမ်း။”

ဖန်းယွမ်သည် သူ့ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်နေသော အရိုးဖြူလှံကို ညွှန်လိုက်သည်။ သူသည် စွမ်းအင်များကို စုဆောင်းနေသည့်အလား အမည်မသိ ကျမ်းစာတစ်ပုဒ်ကို တစ်လုံးချင်းစီ ရွတ်ဆိုနေ၏။

နောက်ဆုံးစကားလုံးကို ရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါ စုဆောင်းထားသော စွမ်းအင်များသည် အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ကာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဘုန်း!

ဟုန်ယွိ၏ အရိုးဖြူလှံမှာ ကြီးမားသော စွမ်းအားကြောင့် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားတော့သည်။

ငရဲနှင့်တူသော ချော်ရည်၊ ကန့်အနံ့နှင့် သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များမှာ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အရိုးဖြူလှံသည် တောက်ပသော လေးထောင့်ပုံစံ အတွေးစတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟုန်ယွိ၏ ခန္ဓာကိုယ် ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။

“မင်းက တကယ်ကို ဒုတိယအဆင့် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီပဲ။ မင်းဟာ အတွေးစတစ်ခုတည်းနဲ့တင် လျှပ်စီးစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး မင်းအနားကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ဘယ်အတွေးစကိုမဆို ချေဖျက်နိုင်ပြီ။ ဒီလို စွမ်းအားမျိုးက...။”

ဖန်းယွမ်သည် အရိုးဖြူလှံကို တစ်ချက်အော်ရုံဖြင့် ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ဟုန်ယွိကို ညွှန်ပြကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟွန်း။ မင်း အခုလေးတင် သုံးလိုက်တဲ့ စွမ်းအင်က မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအင် မဟုတ်ဘူး။ မင်းက လက်နက်တစ်ခုဆီကနေ ငှားသုံးထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလို ကလေးကစားစရာ ရတနာလေးနဲ့ အဲဒီထဲက စွမ်းအားလေးက ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။”

ဟုန်ယွိက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် ဖန်းယွမ်၏ ညာဘက် လက်ချောင်းမှ လက်စွပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလက်စွပ်မှာ အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းလှသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံရှိပြီး သွားတစ်ချောင်းနှင့်တူသည့် ကျောက်မျက် ရတနာတစ်ခုကို ထည့်သွင်းထားသည်။

ဟုန်ယွိသည် ၎င်းကို အစောကတည်းက ခံစားမိခဲ့သည်။ ဖန်းယွမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားသာမက အခြားသော စွမ်းအားတစ်ခုပါ ပါဝင်နေသည်ကို သူသိသည်။

ထိုစွမ်းအားမှာ ဖန်းယွမ်၏ လက်ချောင်းရှိ လက်စွပ်ထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါ အခုလေးတင် လက်စွပ်ရဲ့ စွမ်းအင်ကို သုံးလိုက်တာ။ ဒီလက်စွပ်ဟာ ရှေးခေတ် သူတော်စင် ဧကရာဇ် ပိုင်ဆိုင်ဖူးတဲ့ လက်စွပ်ဖြစ်ပြီး၊ အကန့်သတ်မဲ့ နဂါးလက်စွပ်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက သူတော်စင် ဧကရာဇ် ယန်စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်ကို ရောက်ရှိပြီး သူ့ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ပေါင်းစပ်လိုက်ချိန်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော သွားတော်ပဲ။ အဲဒီမှာ အဆုံးမဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေတယ်။ မင်းက မိုးကြိုးကပ်ဘေး ဒုတိယအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ထားတဲ့ အတုမရှိ ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ငါက တစ္ဆေအင်မော်တယ် တစ်ဦးပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ အကန့်သတ်မဲ့ နဂါးလက်စွပ်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆို မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပထမအဆင့် ပညာရှင်ကို ပဲ ယှဉ်နိုင်တယ်။ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ဒုတိယအဆင့် ကျော်ဖြတ်ထားသူကိုတော့ ငါ မယှဉ်နိုင် သေးဘူး။ ဒါကြောင့် လက်စွပ်ရဲ့ စွမ်းအင်ကို သုံးလိုက်ရတာပဲ။”

ဖန်းယွမ်သည် ဟုန်ယွိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံထားသော ရှစ်ရောင်ခြယ် အလင်းတန်းများကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား စိုက်ကြည့်နေသည်။

“အကန့်သတ်မဲ့ နဂါးလက်စွပ်! မင်း အဲဒါကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ။ ဒီလက်နက်ဟာ သူတော်စင် ဧကရာဇ်နဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ ကောလာဟလတွေ ရှိခဲ့တာလေ။” ဟုန်ယွိက ဆက်လက် မတိုက်ခိုက်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“ဟွန်း။ ရတနာဆိုတာ သူ့အရှင်သခင်ကို သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်တာပဲ။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်မှာ တံမြက်လှည်းနေရင်းနဲ့ ဒီအကန့်သတ်မဲ့ နဂါးလက်စွပ်ကို တွေ့ခဲ့တာ။” ဖန်းယွမ်က ပြုံး၍ ဆိုသည်။

“ဟား…၊ ဟား…၊ လက်စွပ်လေး တစ်ကွင်းက ဘာများ လုပ်နိုင်မှာလဲ။ ချန်ပီယံမြို့စား တောင်မှ ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားကို ရထားတာပဲ။ အဲဒါက ရှေးခေတ် သူတော်စင် ဧကရာဇ် ဖန်ရဲ့ ဓားပဲ၊ ဒါတောင် သူ ငါ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ မင်းရဲ့ လက်စွပ်လေးက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒါကို ငါ့ကို ပေးစမ်း။” ဟုန်ယွိက ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သိမြင် လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်ရှိ အလင်းကွင်းများမှာ ပြန်လည် ပျံတက်သွားပြီး မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါး တံဆိပ်ဖြင့် ဖန်းယွမ်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

“ဘာ..၊ ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓား။ အဲဒါက ချန်ပီယံမြို့စား လက်ထဲမှာလား...။ မူလ စွမ်းအင် ဖုံးကွယ်စေ၊ ငါ့စိတ်ဝိညာဉ် လွတ်မြောက်စေ။ ပျောက်ကွယ်စေ။”

ဖန်းယွမ်သည် သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာသော မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါး ကို မြင်သောအခါ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏လည်ချောင်းထဲမှ အပြင်းထန်ဆုံးသော အသံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှ ထူထပ်သော မြူနှင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဂျယ်လီကဲ့သို့ စေးပျစ်သွားစေသည်။ ၎င်းက မဟာ လေဟာနယ်လက်ဝါးကြောင့် ဟင်းလင်းပြင် အေးခဲသွားမှုကို အနည်းငယ် တားဆီးပေး လိုက်သည်။ ထိုခဏအတွင်းမှာပင် ဖန်းယွမ်သည် မြူနှင်းများကြားတွင် ကိုယ်ယောင် ဖျောက်ကာ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ဟင်? အတော်လေး မြန်တာပဲ။ ရွှေပင့်ကူဘုရင်ရဲ့ ကောင်းကင်ပြောင်းလဲခုနစ်သွယ် ထွက်ပြေးခြင်းပညာရပ်ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေသေးတယ်။”

“အတွေးစခွဲထုတ်ပြီး ရှာဖွေစမ်း။”

ဟုန်ယွိက ဟစ်အော်လိုက်ပါသည်။ ရုတ်တရက် တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပသော စိတ်ဝိညာဉ် အတွေး ရာပေါင်းများစွာသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။

ထိုအတွေးများသည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ပျံနှံ့သွားပြီးနောက် ကြယ်ကြွေနေသကဲ့သို့ တောင်တန်းများနှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ရှာဖွေကြသည်။ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင် စာမျှ ရှာဖွေပြီးနောက် ဘာမှ ရှာမတွေ့သဖြင့် ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

“အတော်လေး မြန်တာပဲ။ ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါးက လေဟာနယ် ချုပ်နှောင်တဲ့နေရာမှာ ယန်ယွမ်ထက် အနည်းငယ် အားနည်းနေသေးတယ်။ အဆုံးမတော့ ငါက အလင်းကွင်း ရှစ်ကွင်းပဲ ကျင့်ကြံရသေးတာကိုး။ အလင်းကိုးကွင်း တစ်ကွင်းဖြစ်တဲ့ အင်မော်တယ် မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး။ ဘာလို့ သူတော်စင် ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်တွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်ပေါ်လာရတာလဲ။ ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ကမ္ဘာကြီး က တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲတော့မှာလား။”

ဟုန်ယွိသည် ရှာဖွေနေသော သူ့အတွေးစများကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ အဝေးကွာရှိ သူ့မြင်းထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်သွားလေသည်။

“အာယွိ... အခုနက ဘာဖြစ်တာလဲ။ ကောင်းကင်မှာ မြူနှင်းတွေ အများကြီးကို ငါ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါတွေက စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းသွားတယ်။ နတ်ဘုရားစစ်တပ်ကြီး ဆင်းသက်လာသလိုပဲ။” ရွှေပင့်ကူက ဟုန်ယွိ ပြန်ရောက်လာသည် နှင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒါတွေအားလုံးက ဖန်းယွမ် လုပ်တာပါ။ သူက စာမေးပွဲမှာ ငါ့ကို ရှုံးသွားလို့ အတော်လေး နေရခက်နေတာ။ ဒါကြောင့် လမ်းခုလတ်မှာ ငါ့ကို လာတားပြီး စွမ်းအားချင်း ပြိုင်ချင်နေ တာ။ သူက ငါ့ကို အနိုင်ယူပြီး သူ့စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ကုစားချင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို အနိုင်ယူလိုက်တယ်။ ဒီကလေးက တကယ်ကို မရိုးရှင်းဘူး။ သူက တကယ်ပဲ တစ္ဆေအင်မော်တယ်အဆင့် ကျင့်ကြံထားနိုင်သလို၊ တံမြက်လှည်းနေရင်းနဲ့ တောင် အကန့်သတ်မဲ့ နဂါးလက်စွပ်ကို ကောက်ရနိုင်တဲ့အထိ ကံကောင်းလွန်းနေတယ်။”

ဟုန်ယွိက စကားပြောရင်း မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်သည်။ “သွားကြစို့။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလို ကံကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ ဘယ်နှယောက်လောက် ထပ်ပေါ်လာဦးမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်။ ကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို ပြောင်းလဲတော့မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံတရား၊ ပါရမီတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ အထွတ်အထိပ်ကို မတက်လှမ်းနိုင်ပါဘူး။ သမိုင်းတစ်လျှောက် မှာ ဒီလိုလူမျိုးတွေ ဘယ်တုန်းကမှ မရှားခဲ့ဖူးဘူး။ ငါတို့ လော့ရှင်းပြည်နယ်က ဆက်သွယ် ရေးစခန်းမှာ ခဏနားကြမယ်။ အားလုံး စီစဉ်ပြီးရင်တော့ ငါတို့ မူလသွေးဝိညာဉ် ကော်ဇောပျံကို စီးပြီး ယွမ်တူးနိုင်ငံရဲ့ ရေခဲနဲ့ နှင်းတောကန္တာရဆီကို သွားကြတာပေါ့။”

“ဒီလူက ဟုန်ယွိပဲ။ တခြားလူတွေ မသိနိုင်ပေမဲ့ ငါက အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်သံစဉ်ကို ကျင့်ကြံထားတာဆိုတော့ အသံတွေကို အတော်လေး အာရုံခံနိုင်တယ်။ သူက ဟုန်ယွိဆို တာ သေချာပါတယ်... သူက ဒီလောက် နက်ရှိုင်းတဲ့ တာအိုပညာကို ကျင့်ကြံထားရုံတင် မကဘူး သိုင်းချန်ပီယံလည်း ဖြစ်နေသေးတယ်။ သူက သိုင်းသူတော်စင် အထွတ်အထိပ် အဆင့်မှာ ရှိနေတယ်လို့ ကောလာဟလ ကြားဖူးတယ်... သူက ‘အတွေးမဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်း နယ်ပယ်’ထဲမှာ ရှိနေတာလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီနယ်ပယ်ထဲ ငါတစ်ယောက်ပဲ ဝင်နိုင်တယ်လို့ ငါထင်ထားတာ။ သူက အဲဒီနယ်ပယ်ထဲမှာ ရှိနေရင်တောင်မှ မိုးကြိုး ကပ်ဘေး နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကျော်ဖြတ်ပြီး သိုင်းသူတော်စင် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဟုတ်ဘူး၊ သူ ဟုန်ယွိ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဟုန်ယွိက ဒီလောက်အထိ မသန်မာနိုင်ဘူး။ သိုင်းသူတော်စင် အထွတ်အထိပ်နဲ့ မိုးကြိုးကပ်ဘေး နှစ်ကြိမ် ကျော်ဖြတ် ထားသူဆိုတာ ဟုန်ယွိ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ တကယ်လို့ သူသာ ဟုန်ယွိ ဖြစ်နေရင် သူက ငါ့ထက် ပိုပြီး ပါရမီရှိနေတာပေါ့။ သူက ဟုန်ယွိနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

ထိုအချိန်တွင် မိုင်ပေါင်းရာချီ အဝေးကွာရှိ လော့ရှင်းတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးပိုင်း ရေကန်တစ်ခုဘေးတွင် ဖန်းယွမ်၏ ပုံရိပ်သည် ထူထပ်သော မြူနှင်းများကြားမှ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ သည်။

“ငါ ငါ့ရဲ့ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်မှာ တံမြက်လှည်းရင်း ဒီအကန့်သတ်မဲ့ နဂါးလက်စွပ်ကို ကောက်ရ ပြီးတဲ့နောက် လအနည်းငယ်အကြာမှာ အဲဒီအမည်မဲ့ တာအိုသခင်နဲ့ မတော်တဆ ဆုံခဲ့ တယ်။ သူက ငါ့ကို သိုင်းပညာနဲ့ တာအိုပညာတွေ သင်ပေးခဲ့သလို၊ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရ ဖြစ်စေမယ့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေကိုလည်း တိုက်ကျွေးခဲ့တယ်။ ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ ငါဟာ ကံကြမ္မာနဲ့အတူ မွေးဖွားလာသူဖြစ်လို့ နောင်တစ်ချိန် သမိုင်း မှတ်တမ်းတွေရဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူပြောခဲ့တယ်။ ဟုန်ယွိလို အစွမ်းထက်တဲ့လူ ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီ ချန်ပီယံမြို့စားကလည်း ဖန်ဟွမ် အသက်ဝိညာဉ်ဓားကို ရထားသေးတယ်။ ကြည့်ရတာ ငါ ပိုပြီး ကြိုးစားကျင့်ကြံရတော့ မယ်။ ဟုန်ယွိ၊ မင်းနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိရှိ ငါ မင်းကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို အနိုင်ယူပြ မယ်။ ပြီးတော့ ချန်ပီယံမြို့စားလည်း ရှိသေးတယ်။ သူက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာ လဲ။”

ဖန်းယွမ်သည် တခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်များမှာ ပြန်လည် ပြတ်သား လာပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၃၄၄)။

“ငါတို့ ယွမ်တူးရဲ့ ရေခဲနဲ့ နှင်းကန္တာရထဲကို ရောက်နေပြီပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေရတာလဲ။ တော်ဝင်ချန်တိုင်းပြည်မှာဆိုရင် အခုက ဧပြီလတောင် ရောက်နေပြီ၊ ပန်းမျိုးစုံတောင် ကြွေတော့မယ်။ မေလဆိုရင် နေက စပြီး ပူလာတော့မှာ။ ဒီမှာကျတော့ အရမ်းအေးတာပဲ။”

မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံ၊ တိမ်တိုက်များ၏ အောက်တွင်...

မူလသွေးဝိညာဉ်ကော်ဇောပျံပေါ်တွင် နင်ဂျာဘုန်းတော်ကြီး၊ ရွှေပင့်ကူ၊ ဟုန်ယွိနှင့် အခြား သူများသည် ထိုင်နေကြပြီး အောက်ဘက်ရှိ ရှုခင်းများကို ငေးမောကြည့်ရှုနေကြသည်။ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပနေသည်။ မြစ်များသည် အဖြူရောင် ဖဲကြိုးများအလား သွယ်တန်းနေပြီး၊ တောင်တန်းများသည် နဂါးနှင့် မြွေများ အလား ဝပ်ခွေနေကြကာ၊ မြို့ကြီးများသည် ကလေး ကစားစရာ အကွက်များအလားဖြစ်ပြီး အိမ်ခြေများကိုမူ လက်သည်းခွံအရွယ်လောက်သာ မြင်ရတော့သည်။

မူလသွေးဝိညာဉ်ကော်ဇောပျံသည် ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းနေစဉ် ကော်ဇောပျံ ပတ်ပတ်လည်၌ ဝေဝါးသော သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ပန်းရောင်သန်းသော ဖန်အုပ်ဆောင်းကြီးတစ်ခုက လူတိုင်းကို အလယ်တွင် အုပ်မိုးထား သည့်အလား ဖြစ်နေပြီး၊ ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်မှုကို ကာကွယ်ပေးထားသည့်အပြင် အောက်သို့ ပြုတ်မကျစေရန်လည်း အလွန်တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားပေးသည်။

ရုန်ပြည်နယ်ရှိ ဆက်သွယ်ရေးစခန်းတွင် တစ်ရက်နားပြီးနောက် ဟုန်ယွိနှင့် သူ့အဖွဲ့သည် လူနှင့် မြင်းများအတွက် ရိက္ခာနှင့်အစာများ လုံလောက်စွာ ရယူပြီးနောက် ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ လမ်းခုလတ်တွင် ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် မူလသွေးဝိညာဉ်ကော်ဇောပျံ နှစ်ချပ်ကို ထုတ်လိုက်ကြသည်။ လူအားလုံး ကော်ဇောပေါ် သို့ တက်ပြီးနောက် သူတို့သည် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ နှင်းပြည်နယ်ကို ကျော်ဖြတ် လျက် မြောက်ဘက်အရပ်ရှိ အဆုံးမဲ့ ရေခဲနှင့် နှင်းတောကန္တာရဆီသို့ ပျံသန်းလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟုန်ယွိမှာ မူလသွေးဝိညာဉ်ကော်ဇောပျံ စုစုပေါင်း နှစ်ချပ်ရှိသည်။ တစ်ချပ်မှာ သူတော်စင် တူယွမ်ကို သတ်ဖြတ်ရာမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ချပ်မှာ သူတော်စင် တောက်ဖူကို သတ်ဖြတ်ရာမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤ“မူလသွေးဝိညာဉ်ကော်ဇောပျံ” ဆိုသည်မှာ အနှစ်သာရနတ်ဘုရားကျောင်း၏ အလွန် အဖိုးတန်သော ပျံသန်းနိုင်သည့် ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနှင့် အဆင့်မြင့် ဘုန်းတော်ကြီး ၄ ဦး အပါအဝင် လူ ၅ ဦးသာလျှင် ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသည်။ ကော်ဇောပျံ တစ်ချပ်ချင်းစီကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ဖန်တီးရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ လူဝံ၊ ခွန်အားကြီး မျောက်ဝံ၊ သလင်းကျောက်ဆိတ်နှင့် အခြားသော ထူးဆန်းသည့် သားရဲများ၏ အမွေးအမျှင်များကို စုဆောင်းကာ ပြုလုပ် သန့်စင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အကြီးကဲများ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ထပ်မံ ဖြည့်တင်း ထားသည်။ ဤကော်ဇောပျံ တစ်ချပ်ဖြစ်လာရန် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကြာအောင် ပြုပြင် မွမ်းမံရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟွာလျှို ဧကရာဇ်တောင် ဤကော်ဇောပျံပေါ်တွင် ထိုင်ခွင့်မရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင်သာ နာခံမှုရှိရှိ မြင်းစီးသွားရသည်။ ဤကော်ဇောပျံမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး မြန်ဆန်လှသည်။ ပျံသန်းနေစဉ် ကော်ဇောပျံတစ်ခုလုံးကို အလွန်ခိုင်ခံ့ပြီး တည်ငြိမ်သော သွေးရောင် အလင်းအကာအရံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ဟုန်ယွိသည် ထိုကော်ဇောပျံ နှစ်ချပ်လုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကြီးမားသော စစ်ရေးအရင်းအမြစ်များကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သလို သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို တောင်စဉ်ရေမခြား ခေါ်ဆောင်သွားရန်လည်း အလွန်တရာ အဆင်ပြေသွားစေသည်။

ချန်ပီယံမြို့စားသည်လည်း တစ်ချပ်ရရှိရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကော်ဇောပျံကို ရရှိရန်အတွက် အနှစ်သာရ နတ်ဘုရားကျောင်း၏ မဟာမှော်ဆရာတစ်ဦးကို သတ်ရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မဟာမှော်ဆရာတိုင်းသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ထားသော တာအိုသခင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့ကို သတ်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

“ရေခဲနဲ့ နှင်းကန္တာရထဲမှာ သစ်တောတွေ အများကြီးရှိသလို မတ်စောက်တဲ့ နှင်းဖုံး တောင်တန်းတွေလည်း ထောင်သောင်းချီ ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အဲဒါတွေက ဘယ်နေရာ ကို ဦးတည်နေမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ရှေးခေတ်ကတည်းက ဒီရေခဲကန္တာရရဲ့ အဆုံးကို ဘယ်သူမှ မရောက်ဖူးကြဘူး။ တောင်ဘက်အရပ်က ရေပြင်ကျယ်ကြီးရဲ့ အဆုံး ကို မရောက်နိုင်သလိုမျိုးပေါ့။”

ဟုန်ယွိသည် ရွှေပင့်ကူ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ကော်ဇောပျံပေါ်တွင် ရပ်ကာ အောက်ဘက်ရှုခင်းများကို ကြည့်နေသည်။ သူတို့ ပျံသန်းသွားသည်နှင့်အမျှ ဝေးကွာသော နေရာမှ တောင်နှင့် မြစ်ရေများသည် အစိမ်းအရောင်မှ အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲလာကြ သည်။

ဟုန်ယွိနှင့် သူ့အဖွဲ့သည် လူမြင်ကွင်းတွင် မပျံသန်းဘဲ လူသူမရှိသော ကောင်းကင်ယံကို သာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် မိမိတို့၏ စွမ်းအင်အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ရန် တားမြစ်နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုထားကြသည်။ ၎င်းအပြင် လေဟာနယ် ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာနှင့် လေဟာနယ်ခွဲထုတ်ခြင်းနည်းလမ်းတို့ကိုလည်း အသုံးပြုထားကြ သည်။ ထို့ပြင် သူတို့သည် တိမ်တိုက်များထဲတွင် အလွန်မြင့်မားစွာ ပျံသန်းနေသဖြင့် အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်များပင် သူတို့ကို အာရုံခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤခရီးစဉ်မှာ မြင်းစီးသွားသည်ထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမိုမြန်ဆန်သော်လည်း တော်ဝင်ချန်၏ နှင်းပြည်နယ် နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိရန်နှင့် ယွမ်တူးနိုင်ငံ၏ နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် တစ်နေ့တာ၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သာမန်မြင်းတပ်များသာ ဆိုပါက ကျောက်စိမ်းမြို့တော်မှသည် နှင်းပြည်နယ်ကို ဖြတ်လျက် ယွမ်တူးသို့ ရောက်ရန် အမြန်ဆုံးလမ်းမှ သွားလျှင်ပင် တစ်လခန့် ကြာပေလိမ့်မည်။

မူလသွေးဝိညာဉ်ကော်ဇောပျံကမူ နာရီအနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

တော်ဝင်ချန်၏ နှင်းပြည်နယ်တွင် အေးသော်လည်း တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကြားတွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်မှု အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် နယ်စပ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ စိမ်းလန်းမှုများမှာ ရေခဲနှင့် နှင်းရောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကော်ဇောပျံ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း အဝေးကွာရှိ မိုးကုပ် စက်ဝိုင်းတွင် မရေမရာ မြင်နေရသည့် နှင်းဖုံးတောင်တန်းများကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုတောင်တန်းများသည် ပေပေါင်း သောင်းချီ မြင့်မားကာ တိမ်တိုက်များကိုပင် ဖောက်ထွက်နေကြသည်။ နှင်းဖုံးတောင်တန်းကြီးများမှာ စိတ်ကူးကြည့်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

ကျယ်ပြောလှသော ရေခဲနှင်းကန္တာရ၊ ရှေးဦးတောနက်ကြီး၊ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်နေ သော နှင်းဖုံးတောင်တန်းကြီးများ... ၎င်းတို့သည် ဟုန်ယွိနှင့် သူ့အဖွဲ့သည် နှင်းပြည်နယ် ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ယွမ်တူးနိုင်ငံထဲသို့ ဆင်းသက်လိုက်သောအခါ ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက် ရသော ရှုခင်းများ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အေးစိမ့်လှသလို သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုလည်း ရှိလှသည်။

“ကဲ... ငါတို့ ယွမ်တူးနိုင်ငံရဲ့ နယ်မြေထဲကို ရောက်ပြီ။ အောက်ကို ဆင်းကြရအောင်။”

“ကောင်းပြီ၊ ဆင်းကြတာပေါ့။ ယွမ်တူးနိုင်ငံက တော်ဝင်ချန်လောက် မကျယ်ဝန်းပေမဲ့ သူ့ရဲ့လူဦးရေက အဓိက မြို့ကြီး ၁၃ မြို့၊ ရေခဲမြစ်နက်နဲ့ ကျောက်နက်တောင် တစ်လျှောက် မှာ စုနေကြတာ။ အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဂိုဏ်းရဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေကတော့ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးတဲ့ ရေခဲမြစ်နက်ရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာ ဟုန်လင်းနှင်းတောင်ရဲ့ ခြေရင်းမှာ ရှိတာ။ ငါတို့တွေ အရမ်းပေါ်လွင်နေရင်တော့ အာရုံစိုက်ခံရလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် နှင်းပြည်နယ် နယ်စပ်မှာရှိတဲ့ စစ်သူကြီး ဟန်ဟိုကလည်း အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်။ သူက သိုင်းသူတော်စင် တစ်ယောက် မဟုတ်သလို ဟုန်ရွှန်ကျိတို့ ချန်ပီယံမြို့စားတို့လောက် နာမည်မကြီးပေမဲ့ သူက အဆင့်မြင့် တာအိုပညာရပ်တွေကို ကျင့်ကြံထားနိုင်ခြေ ရှိတယ်။ မဟုတ်ရင် ဧကရာဇ်က သူ့ကို နှင်းပြည်နယ် နယ်စပ်မှာ အစောင့်အဖြစ် ခန့်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။” ဟုန်ယွိက အောက်သို့ ညွှန်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အင်း... အောက်ကို ဆင်းကြတာပေါ့။ ယွမ်တူးနိုင်ငံက အခုတလော မအေးချမ်းဘူး ဖြစ်နေ တာ။ အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဂိုဏ်းကလဲ အခက်အခဲနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်။ အင်အားစုတွေ နဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီးက လှုပ်ရှားဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြတယ်။ ငါတို့တွေက သူတော်စင် တောက်ဖူလို မောက်မာပြီး၊ အခြားသူတွေရဲ့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်တာမျိုး မခံနိုင် ဘူး။”

ချန်ယင်းရှာသည် အခြားကော်ဇောပျံ တစ်ချပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက် သည်။ သူမသည် မြစ်ကမ်းဘေးရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ဟုန်ယွိသည် ယွမ်တူးနိုင်ငံ၏ ပထဝီဝင်အနေအထားကို လေ့လာနေခဲ့ကြောင်းနှင့် ညတိုင်း ကြင်ယာတော်ယွမ်နှင့် စကားပြောကာ နယ်မြေအခြေအနေကို ရင်းနှီးအောင် ပြုလုပ်နေခဲ့ ကြောင်းကို သူမ သိထားသည်။ သူသည် စကြဝဠာအိတ်ထဲရှိ ရှေးယခင်က ထင်ရှားသော ဘုန်းတော်ကြီးများ ရေးသားခဲ့သည့် ပထဝီဝင် မှတ်တမ်းများကိုလည်း အသေးစိတ် ဖတ်ရှုခဲ့ သေးသည်။

ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီးများသည် မြောက်ဘက်ရှိ ရေခဲကန္တာရသို့ ရောက်ရှိ ကာ ထိုဒေသ၏ ပထဝီဝင်၊ ဓလေ့ထုံးစံများကို အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားလေ့လာမှုနှင့် ကြင်ယာတော်ယွမ်၏ ရှင်းပြချက်များကြောင့် ဟုန်ယွိ သည် ယွမ်တူးတစ်နိုင်ငံလုံး၏ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သိရှိနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဟုန်ယွိကို မြောက်ဘက်ဒေသဆိုင်ရာ ပညာရှင်တစ်ဦးဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

သူတို့သည် နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော တောအုပ်တစ်ခုထဲတွင် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ အဝေးတွင် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ အေးခဲနေသည့် ကျယ်ဝန်းသော ရေခဲမြစ်ကြီး ရှိနေသည်။ ၎င်းရေခဲပြင်ပေါ်တွင် လူတွေသာမက မြင်းလှည်းတွေပါ အပေါ်ကနေ သွားလို့ရသည်။

“ဒါက ရေခဲမြစ်နက်ပဲ၊ ဒီကနေ နောက်ထပ် မိုင် ၁၃၀ ကျော်ရင် ယွမ်တူးနိုင်ငံရဲ့ ဝက်ဝံ မြို့တော်ကို ရောက်မယ်။ ဝက်ဝံမြို့တော်မှာ လူဦးရေ ၁.၃ သန်းလောက် ရှိတယ်။ ကျောက်နက်တောင်က ဝက်ဝံမြို့တော်ကနေဆို ၁၇၀ ကီလိုမီတာ ဝေးတယ်။ တောင်တစ်ခုလုံးက ကျောက်မီးသွေး တွင်းကြီး ဖြစ်နေတာ။ မြို့ထဲမှာ ပုံမှန်စစ်သည် ၇၀,၀၀၀ နဲ့ မြင်းတပ် ၁၀,၀၀၀ ရှိတယ်။ ဝက်ဝံမြို့တော်ရဲ့ စစ်သေနာပတိကတော့ ပိုင်ကျိချိုးပဲ၊ သူက မျောက်ဝံဖြူဘုရင် ပိုင်ဇိယွဲ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားပေါ့။ ငါ့မှာ အခု ကြင်ယာတော်ယွမ်ရဲ့ တံဆိပ်ပြား ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် မြို့ထဲသွားပြီး သူမနဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်ကြရအောင်။” အခြေအနေကို သေချာသိရမှ ငါတို့ ဆက်လုပ်ကြ တာပေါ့။” ဟုန်ယွိက ရှေ့သို့ ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ (ယခင်က ဘိုင်ဇိယွဲ့ဟု ရေးသား ခဲ့သည်။)

ဟုန်ယွိ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသော လူတိုင်းသည် သူ၏ စေ့စပ်သေချာသော အစီစဉ်များကြောင့် လေးစားနေကြသည်။ ချန်ယင်းရှာပင်လျှင် ဟုန်ယွိသည် အမြဲတမ်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ရှိနေသည်ကို ခံစားမိသည်။

“အို… ကောင်းတာပေါ့၊ ငါ တစ်ခါမှ မြောက်ဘက်ကို မရောက်ဖူးသေးဘူး။” ရွှေပင့်ကူက လက်ခုပ်တီး၍ ပြောလိုက်သည်။

“ပြင်ဆင်ကြရအောင်။ မြင်းတွေကို အနွေးထည်အဝတ်တွေ ပတ်ပေးကြ၊ ဝတ်ရုံကြီးတွေ ဝတ်ဆင်ကြ။ လေးနဲ့ဓားတွေကို သေချာ ကိုင်ထားကြ။ အထူးသဖြင့် လေးတွေပဲ။ ဒီနှင်းရေခဲကမ္ဘာထဲ လေးတွေ အေးခဲသွားရင် ဆွဲထုတ်ဖို့ ခက်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့က လေးတွေကို သားမွှေးတွေနဲ ရစ်ပတ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ယင်ဝိညာဉ်တွေကို သတ်ဖို့အတွက် မက်မွန်နတ်ဘုရားအဆောင်မြှားတွေကိုလည်း အသင့်ပြင်ဆင်ထားကြ။ ငါကတော့ စစ်နတ်ဘုရား စိတ်ဆန္ဒကိသုံးပြီး မြို့ထဲဝင်ကာ ပိုင်ကျိချိုးနဲ့ စကားပြောမယ်။ ငါတို့က ဒီမြောက်ဘက်ဒေသနဲ့ မရင်းနှီးဘူး၊ ပြီးတော့ ချန်ပီယံမြို့စားက ငါတို့ထက် အရင် ရောက်နေနှင့်ပြီ။ တကယ်လို့, သူသာ ပိုင်ကျိချိုးနဲ့ အရင်တွေ့ပြီး စည်းရုံးထားတယ်ဆိုရင် ငါတို့တွေ ထောင်ချောက်ထဲ တည့်တည့် တိုးမိသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”

ဟုန်ယွိသည် စကြဝဠာအိတ်ကို ဖွင့်ကာ လျှပ်စီးဖမ်းမြင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချီဇီယန်ကို မြင်း၏ သားမွေးချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ပေးရန် ခိုင်းလိုက်သည်။ ဟုန်ယွိ၏ အတွေးစ တစ်ခုသည် တောက်ပသော စိတ်ဝိညာဉ် အတွေး အစုအဝေးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်နတ်ဘုရား တစ်ပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေထဲသို့ ငုပ်လျှိုးပျောက်ကွယ်သွားတော့ သည်။

“သခင်လေးက တကယ်ကို စေ့စပ်တာပဲ။ တကယ်လို့, ငါတို့သာ အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ် ဂိုဏ်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး မျောက်ဝံဖြူဘုရင်ကို ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် တင်မြှောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ယွမ်တူးတစ်နိုင်ငံလုံးဟာ ငါတို့ လက်အောက်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။” သခင်ကျိုးက ဟုန်ယွိကို လေးစားစွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဟုန်ယွိသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏စာပေများဖြင့် နာမည် ကျော်ကြားလာကာ စာပေနှင့်သိုင်းပညာ နှစ်ရပ်လုံးတွင် ထိပ်တန်းပညာရှင်ဘွဲ့ကို ရရှိပြီး ကတည်းက သခင်ကျိုးသည် ဟုန်ယွိထံတွင် လုံးဝဥဿုံ အညံ့ခံ အမှုထမ်းခဲ့ပြီး သစ္စာဖောက်လိုစိတ် အစအနမျှပင် မရှိတော့ပေ။

သခင်ကျိုး၏ တာအိုပညာသည် ခန္ဓာကိုယ် သိမ်းပိုက်ခြင်း၏ အထွက်ထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူသည် တာအိုလောကတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ် ခံထားရသည်။ ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် မုရုန်ယန်ကို ကိစ္စရပ်များ ကိုင်တွယ်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအချို့ကိုလည်း ကောင်းမွန်စွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်သော လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားကြတာပေါ့။ မြင်းစီးရင်းနဲ့ မြောက်ဘက်ဒေသရဲ့ ရှုခင်းတွေကို ခံစား ကြည့်ကြရအောင်။ အဲဒီကို အလောတကြီး သွားမယ်ဆိုရင် နှမြောစရာကြီး ဖြစ်နေလိမ့် မယ်။” ဟုန်ယွိက သူ၏ စစ်နတ်ဘုရားကို ဖန်တီးပြီးနောက် ချန်ယင်းရှာကို ပြောလိုက် သည်။

“ငါ မြောက်ဘက်ကို တစ်ခါ ရောက်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဲဒီတုန်းက ဆေးဖော်ဖို့အတွက် နှင်းဝက်ဝံရဲ့ သည်းခြေကို လာရှာတာ။ အလောတကြီး လာခဲ့ရတာဆို တော့ ရှုခင်းတွေကို ခံစားဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး။” ချန်ယင်းရှာသည် ရေခဲနေသော မြစ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လျှပ်စီးကြောင်းပုံစံ အလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်သွားပြီး ရေခဲပြင်ကို အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုအပေါက် ပွင့်သွားသည်နှင့် ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ငါးများမှာ အပေါက်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာကြသည်။

“မြောက်ဘက်ဒေသက တကယ်ကို သယံဇာတ ကြွယ်ဝတာပဲ။” ဟုန်ယွိက ပြောလိုက် သည်။

“မြောက်ဘက်ဒေသက တကယ်ကို လှပါတယ်။ မြောက်ဘက်ရဲ့ ပထဝီဝင်မှတ်တမ်းတွေ အရ နှင်းပြည်နယ်ရဲ့ အလွန် ရေခဲနဲ့နှင်းကန္တာရဟာ မိုင်ပေါင်း သန်းချီ ကျယ်ဝန်းတယ်။ ဒီကန္တာရထဲက မြေတွေဟာ မြေဩဇာ အရမ်းကောင်းပေမဲ့ ရေခဲနဲ့နှင်းတွေက ဇွန်လကနေ စက်တင်ဘာလအထိ ၃ပဲ အရည်ပျော်ပြီး မြေနက်တွေ ဖြစ်ပေါ်စေတာ။ အဲဒီအချိန်မှာ စပါးစိုက်ဖို့ သင့်တော်ပြီး အထွက်နှုန်းကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီကထွက် တဲ့ စပါးတွေက အာဟာရဓာတ် အရမ်းပြည့်ဝတယ်။ ဆန်စပါး တစ်စေ့ဟာ အလယ်ပိုင်း ကုန်းမြေ ကောင်းကင်နိုင်ငံက ဆန်စပါး ဆယ်စေ့စာ အာဟာရနဲ့ ညီမျှတယ်။”

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ယွိ၏ စစ်နတ်ဘုရားသည် မြေအောက်မှတစ်ဆင့် ခရီးနှင်လာခဲ့သည်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်ခန့်တွင် သူသည် ယွမ်တူးနိုင်ငံ၏ ဝက်ဝံမြို့တော် ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ယွမ်တူးနိုင်ငံ၏ ဝက်ဝံမြို့တော်သည်လည်း မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ မြို့ပြင်မှ ရပ်ကြည့် လျှင် လေးထောင့်ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မြင့်မားသည့် မြို့ရိုး ကြီးများကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ လူအယောက် ၃၀ စာခန့် မြင့်မားပြီး သဲပြည်နယ် အနောက်ဘက်ဒေသ နယ်စပ်ရှိ နာမည်ကျော် မြို့ရိုးကြီးများနှင့် အမြင့်ချင်း တူလှသည်။

မြင့်မားခန့်ညားသော မြို့ရိုးများပေါ်တွင် ခံတပ်များစွာ ရှိနေသည်။ ထိုခံတပ်များအတွင်းမှ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး မြို့ထဲတွင် လူစည်ကားလှသည်။ မြို့ပြင်တွင် သားရေချပ် ဝတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်များစွာ ရှိသည်။ သူတို့သည် ထူထဲသော လက်အိတ် များနှင့် ဝတ်ရုံကြီးများကို ဝတ်ဆင်ကာ အေးစက်သော လေထုနှင့် ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် လှည့်ကင်းနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေကြ သည်။ သူတို့သည် တော်ဝင်ချန်၏ အထူးတပ်ဖွဲ့များထက် အစွမ်းမနိမ့်လှပေ။

မြို့ထဲမှ ကန့်အနံ့ပါသော အပူရှိန်များ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ၎င်းသည် ရေပူစမ်းများမှ ဖြစ် ကြောင်း ဟုန်ယွိ သိလိုက်သည်။

ဝက်ဝံမြို့တော်၏ အနောက်ဘက် ကီလိုမီတာ ၁၇၀ အကွာတွင် အဆုံးမဲ့ ကျောက်မီးသွေး တွင်းများရှိသည့် ကျောက်နက်တောင် ရှိသည်။ မြောက်ဘက် ကီလိုမီတာ ၃၀ အကွာတွင်မူ ထုံးကျောက်တွင်းများနှင့် ကြီးမားသော ရေပူစမ်းများရှိသည့် ကျောက်ဖြူတောင် ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့်က ယွမ်တူးနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူ ဘုရင်သည် ဤနေရာတွင် မြို့ကြီးကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤမြို့ တစ်မြို့တည်း၌ပင် စစ်သည်နှင့် အရပ်သား ပေါင်း ၁ သန်းကျော် ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ယွမ်နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံလုံး၏ လူဦးရေထက် နှစ်ဆမျှ ပိုများသည်။

ယွမ်တူးတစ်နိုင်ငံလုံးတွင် မြို့ကြီး ၁၃ မြို့ရှိပြီး လူဦးရေ ကိုးသန်းကျော်၊ ဆယ်သန်းနီးပါး ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် နိုင်ငံကြီးတစ်နိုင်ငံ ဖြစ်သည်။

ဟုန်ယွိသည် မည်သူ့ကိုမျှ အသိမပေးဘဲ မြို့ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး လမ်းပေါ် သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်များတွင် လူစည်ကားနေပြီး တော်ဝင်ချန်မှ ကုန်သည်များနှင့် ယွမ်တူးနိုင်ငံသားများစွာ ရှိနေသည်။ ကုန်သွယ်မှုမှာ အလွန်ပင် စည်ကားလှသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ကြင်ယာတော်ယွမ်သည် တော်ဝင်ချန်နှင့် လက်ထပ်ပြီးက တည်းက နှစ်နိုင်ငံမှာ ပြန်လည် သင့်မြတ်သွားခဲ့သည်။ တော်ဝင်ချန်သည် နှင်းပြည်နယ် နယ်စပ်ကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများ၊ လက်ဖက်၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်၊ ဆား၊ သံနှင့် အခြားသော ပစ္စည်းများကို တော်ဝင်ချန်မှ တင်သွင်း လာသဖြင့် ယွမ်တူးနိုင်ငံ၏ အခြေအနေမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ တော်ဝင်ချန် ကုန်သည်များကလည်း ယွမ်တူးနိုင်ငံ၏ ထူးခြားသော ထွက်ကုန်များကို ပြန်လည်ရောင်းချ ကာ အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိကြသည်။ နှင်းပြည်နယ် နယ်စပ်မှ အခွန်အခများမှာလည်း နှစ်စဉ် ငွေဒင်္ဂါး သန်းပေါင်းများစွာအထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဟုန်ယွိသည် မြို့ထဲရှိ စည်ကားမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝက်ဝံမြို့တော် အလယ်ရှိ ကြီးမားသော အိမ်တော်နှင့် ရဲတိုက်ကြီးဆီသို့ တည့်တည့် သွားလိုက်သည်။ ယွမ်တူးနိုင်ငံ၏ အိမ်များမှာ ကျောက်သားခံတပ်များနှင့် ရဲတိုက်များကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။ မြို့လယ်တွင် နေထိုင်သူမှာ မြို့တော်ဝန်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

“ဟင်။”

ဟုန်ယွိသည် မြို့တော်ဝန် အိမ်တော်သို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့် သူ အလွန်ရင်းနှီးနေသော လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တစ်ယောက်မှာ ဝက်ဝံသားမွေးဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသော်လည်း မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်နေ သည်။ သူကား အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အထိန်းတော် မိန်းမစိုးခေါင်းဆောင် ယန်လျန်ဟွာပင် ဖြစ်သည်။

ယန်လျန်ဟွာ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ အနက်ရောင်မုတ်ဆိတ်နှင့် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အေးစက်သော လေထုထဲတွင် ရပ်နေသော်လည်း လုံးဝ အေးပုံမရပေ။

ထို့အပြင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဖိနပ်အနက်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်စင်း ချိတ်ဆွဲထားသော လူတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသည်။ ထိုလူကိုလည်း ဟုန်ယွိ သိသည်။ သူသည် ချန်ပီယံမြို့စား၏ လက်အောက်တွင် အမှုထမ်းနေသော သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“ဘာလို့ အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားရဲ့ လူတွေက ချန်ပီယံမြို့စားရဲ့ လူတွေနဲ့ အတူတူ ရှိနေတာလဲ။ သူတို့တွေ ပူးပေါင်းနေကြတာလား။ ဒါဆို အတော်လေး ဒုက္ခများတော့မယ်။ ချန်ပီယံ မြို့စားက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ ပူးပေါင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။”

ဟုန်ယွိသည် ထိုလူသုံးယောက် မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းကာ မြို့တော်ဝန် အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။