တက်လှမ်းခြင်း

မုရုန်ရှောင်းသည် ဤမျှအထိ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိနေခြင်းမှာ သူမတွင် နတ်ဘုရားသစ်သားခန္ဓာကိုယ်ဟူသော အရင်းအနှီးရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ခြေထောက်အောက်မှ စွမ်းအားတစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်မြစ်များအလား မြေကြီးထဲသို့ စွဲမြဲစွာ ကပ်တွဲသွားခဲ့ရာ မည်သို့လျှင် မတည်ငြိမ်ဘဲ ရှိပါမည်နည်း။

မုရုန်ရှောင်းသည် ယီထျန်းယွမ်ကို ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ တစ်လှမ်းချင်း စတင်တက်လှမ်းတော့သည်။ သူမ၏ အရှိန်မှာ အတော်လေး မြန်ဆန်လှပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ပြင်းထန်လှသော လေအရှိန်မှာ သူမအပေါ်၌ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

“ဘာတွေ ငေးကြည့်နေတာလဲ... မြန်မြန်တက်လာခဲ့လေ...”

မုရုန်ရှောင်း၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ဝင်းလက်နေခဲ့သည်။ ရှုံးနိမ့်မှုကို မလိုလားသော သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ဤနေရာ၌ တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း သူမ၏နောက်သို့ လိုက်ပါတက်လှမ်းခဲ့သည်။ ဤနေရာမှာ ကုန်းတက်လမ်းဖြစ်သဖြင့် တက်လှမ်းရသည်မှာ အနည်းနှင့်အများတော့ ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာလည်း အလွန်တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး ကြီးမားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား မယိုင်မလဲ တည်ရှိနေခဲ့သည်။

တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာလေလေ လေအရှိန်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ ယင်းမှာ တစ်စုံတစ်ဦးက လက်ဝါးဖြင့် အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရရုံသာမက နံရံကြီးတစ်ခုက သူ့ကို လွင့်ထွက်သွားအောင် အဆက်မပြတ် တွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အထက်သို့ တက်လာလေလေ ခက်ခဲမှုမှာ ပိုမိုကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်ပြီး ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ မီတာ တစ်သောင်းခန့်သာ ရှိပေသည်။ ယင်းမှာ အလွန်မဝေးလှသော်လည်း လေအရှိန်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာနေသဖြင့် အထက်နားသို့ ရောက်ရှိချိန်မှ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ပါက အစမှ ပြန်လည်စတင်ရမည်ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

အစမှ ပြန်လည်စတင်ရခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးသော အဆုံးသတ်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ အောက်ခြေ၌ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း ခံရပါက သေချာပေါက် အသက်ပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ပျံသန်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဤနေရာ၌ ပျံသန်းရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ သေတွင်းတူးခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေအရှိန်မှာ ဆထက်ပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လာမည်ဖြစ်ရာ ပျံသန်းသူမှာ အလွန်ဆိုးရွားစွာ အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

“အား...”

ရှေ့ဘက်မှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ နတ်ဘုရားလေပြင်းဂူထဲမှ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ဟန်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသလို ပျံသန်းရန်နှင့် ပြုတ်ကျမည့် လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲရန်လည်း ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သို့သော် ခက်ခဲမှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ထိုသူမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးဖြင့် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံမှ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘေး၌ ပုန်းအောင်းနေသော ပြိုင်ပွဲဝင်များ၏ မျက်ဝန်းတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဝင်းလက်လာခဲ့ပြီး အချိန်မရွေး လုပ်ကြံရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်ကြသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုပြိုင်ပွဲဝင်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ဟန်ကို အလျင်အမြန် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ လေထဲတွင် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း မခံရစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမကောင်းသော အကြံရှိသည့် တိုက်ခိုက်သူများမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ရှိနေကြဆဲဖြစ်သော်လည်း ရှေ့သို့ ပြေးမထွက်ရဲကြချေ။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ၎င်းတို့မှာ ရှေ့သို့ မတိုးရဲကြသည်မှာ မထူးစမ်းလှပေ။ အထက်ပိုင်းအထိ တက်လှမ်းနိုင်သော ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦး၏ အရည်အချင်းမှာ မည်သို့လျှင် ညံ့ဖျင်းနိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့မှာ လုပ်ကြံရန် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပြီး နောက်ထပ်တစ်ဦးကိုသာ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။

ထိုပြိုင်ပွဲဝင်သည် မည်သူမျှ တိုက်ခိုက်လာခြင်းမရှိသည်ကို မြင်သည့်အခါ အနည်းငယ် အနားယူကာ အသက်ရှူလိုက်သည်။ ခဏအကြာမှသာ သူသည် ဆက်လက်၍ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

မူလကပင် နတ်ဘုရားလေပြင်းဂူမှာ အန္တရာယ်များလှသည်ဖြစ်ရာ ယခုအခါ ထိုချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်သူများကိုပါ သတိထားနေရသဖြင့် အန္တရာယ်မှာ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ရင်း အထက်သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းခဲ့သည်။

သူသည် စောင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဤနေရာကို အဆင့် ကိုးဆင့် ခွဲခြားထားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ မီတာ တစ်ထောင်လျှင် တစ်ဆင့်ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက လွင့်ထွက်သွားသော ပြိုင်ပွဲဝင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ သတ္တမအဆင့်တွင် လွင့်ထွက်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ရာ မီတာ ခုနစ်ထောင် ဝန်းကျင်တွင် လွင့်ထွက်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှ စတင်၍ ခက်ခဲမှုမှာ အဆမတန် မြင့်တက်သွားကြောင်း သိသာလှပြီး အနည်းငယ်မျှ မတည်ငြိမ်ပါက လွင့်ထွက်သွားပေလိမ့်မည်။

ရှေ့ပိုင်းအဆင့်များတွင်မူ ယီထျန်းယွမ်နှင့် မုရုန်ရှောင်းတို့အတွက် ပြဿနာ မရှိချေ။ မုရုန်ရှောင်းကပင် ပို၍ မြန်မြန် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အောက်ပိုင်းမှာ အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မြေကြီးထဲသို့ စွဲမြဲစွာ ကပ်တွဲနေသဖြင့် လွင့်ထွက်သွားရန်မှာ အလွန်ခဲယဉ်းလှသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်နုနယ်ပုံရသော်လည်း ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အလား မြေကြီးတွင် အမြစ်တွယ်နေခဲ့သဖြင့် ဖိအားများကို လုံးဝ ခံစားရခြင်း မရှိချေ။

“မြန်မြန်လာလေ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှေးနေတာလဲ...”

မုရုန်ရှောင်းက သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ အမြန်လိုက်လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“လိုက်လာပြီလေ...”

၎င်းတို့သည် မီတာ ခုနစ်ထောင်ဝန်းကျင်သို့ မကြာမီမှာပင် ရောက်ရှိလာကြပြီး လွင့်ထွက်သွားလေ့ရှိသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဘေးနားတွင် ပြိုင်ပွဲဝင် အမြောက်အများ ရှိနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုကြချေ။

ဤနေရာမှာပင် အလွန်အန္တရာယ်များနေပြီဖြစ်ရာ တိုက်ခိုက်မှုများပါ လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက နှစ်ဦးစလုံး လွင့်ထွက်သွားနိုင်ခြေ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပြိုင်ပွဲဝင် အများအပြားမှာ မီတာ ခြောက်ထောင်ဝန်းကျင်တွင် ထိုင်၍ အနားယူနေကြပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

မီတာ ခုနစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းအဆင့်များမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာမည် ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်သက်လုံး အနားမယူဘဲ တစ်ရှိန်ထိုး တက်လှမ်းရပေလိမ့်မည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး ပေါ်လာသည့်အခါ ဘေးမှ ပြိုင်ပွဲဝင်များမှာ မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်တက်လှမ်းနေသည်ကို မြင်သည့်အခါ တစ်ဖက်လူ၏ ဒုက္ခကို ကြည့်၍ ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး လွင့်ထွက်သွားတော့မည်ကို ကြိုတင်မြင်တွေ့နေသည့်အလား ကြည့်နေကြသည်။

“သူတို့တွေက အနားတောင်မယူဘဲ တိုက်ရိုက် တက်သွားတာလား... ခဏနေရင်တော့ သေရတော့မှာပဲ...”

“ဟဲဟဲ... လူသစ်တွေကတော့ ဒီလိုပါပဲ... သူတို့ကိုယ်သူတို့ တစ်ရှိန်ထိုး တက်သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေကြတာ...”

၎င်းတို့အားလုံးမှာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ လူအများအပြားမှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အစွမ်းထက်သည်ဟု ယူဆကာ တစ်ရှိန်ထိုး တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ အမှန်တကယ် တက်လှမ်းသည့်အခါ အောက်ပိုင်းကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှပြီး ဆေးလုံးများဖြင့်ပင် အချိန်မီ ဖြည့်ဆည်းပေးရန် မစွမ်းသာချေ။ နောက်ဆုံးတွင် လွင့်ထွက်သွားကြရပြီး သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် အစမှ ပြန်လည်စတင်ခြင်းများသာ ကြုံတွေ့ကြရသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် စီခုန်းတို့မှာလည်း အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြပြီး ယီထျန်းယွမ်နှင့် မုရုန်ရှောင်းတို့ တက်လှမ်းနေသည်ကို မြင်သည့်အခါ ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

“နတ်ဘုရားလေပြင်းဂူက တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ နေရာပဲ... အထက်ကို တက်ချင်ရင် တစ်လှမ်းချင်း သေသေချာချာ သွားရမယ်... အထူးသဖြင့် မီတာ ခုနစ်ထောင် နောက်ပိုင်းမှာ ခက်ခဲမှုက အဆမတန် မြင့်တက်လာမှာ... ကြည့်ရတာ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အနားယူဖို့ အစီအစဉ် မရှိပုံပဲ...”

စီခုန်းမှာ အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာများအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ယွမ်ထျန်းယိုကို ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ့အထင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လွင့်ကျလာဖို့ များတယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘေးကလူတွေက ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မယ်... ဒါက မင်းအတွက်တော့ အစွမ်းပြရမယ့် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ... မင်းသမီးလေးကို ကယ်တင်ရတဲ့ သူရဲကောင်းဆိုတာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ မဟုတ်လား...”

စီခုန်းက ယွမ်ထျန်းယို၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ရင်း အခွင့်အရေးကို သေသေချာချာ ဆုပ်ကိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ယွမ်ထျန်းယိုကလည်း ဘေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ မင်းသမီးလေးကို ကယ်တင်သော သူရဲကောင်းဆိုသည့် နည်းလမ်းမှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ထိရောက်လှပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ မုရုန်ရှောင်းကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ သံယောဇဉ်မှာ သေချာပေါက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားပေလိမ့်မည်။

“ကောင်းပြီ...”

ယွမ်ထျန်းယိုက ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မုရုန်ရှောင်း၏ မိမိအပေါ် အမြင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည်ဆိုပါက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မကြာမီမှာပင် မုရုန်ရှောင်းသည် မီတာ ခုနစ်ထောင် နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ယီထျန်းယွမ်ကလည်း နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ မီတာ ခုနစ်ထောင် နယ်ပယ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် လေအရှိန်မှာ ရုတ်တရက်ပင် ဆထက်ပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားတော့သည်။

“ဝူး...”

ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ခုက ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက လက်ဝါးတစ်ခုဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လက်ဝါး လေးငါးခုက အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ပြိုင်တူ ရိုက်နှက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်နေတော့သည်။

“လေအရှိန်က တကယ်ပဲ အများကြီး မြင့်တက်လာတာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်ကမူ တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိချေ။

မုရုန်ရှောင်းပင်လျှင် ဤနေရာ၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နိုင်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီမှာ လေအရှိန်က အများကြီး မြင့်တက်လာတာ... မင်း လွင့်ထွက်မသွားအောင် သတိထားဦးနော်...”

မုရုန်ရှောင်းက လှည့်ကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ယီထျန်းယွမ်၏ အခြေအနေကို စိုးရိမ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

“စိတ်ချပါ... မင်း လွင့်ထွက်သွားရင်တောင် ငါကတော့ လွင့်ထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ကောင်းကင်တုန်လှုပ်ခြင်း နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက သူ့ကို လွင့်ထွက်အောင် တိုက်ခိုက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်လောက်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း ၁၀၀၁ ပြီးပါပြီ။။