ဆင်းခဲ့စမ်း

“ဟွန့်... ငါက လွင့်ထွက်သွားမယ်ဟုတ်လား... မဖြစ်နိုင်တာ...”

မုရုန်ရှောင်းက သူ့ကို နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ ပြောဖူးသားပဲ... တခြားစွမ်းအင်တွေတော့ မပြောတတ်ဘူး... ဒီလို လေစွမ်းအင်မျိုးကတော့ ငါ့ကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး...”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ပန်းတိုင်သို့ တစ်ရှိန်ထိုး ရောက်ရှိနိုင်ကြောင်း ယီထျန်းယွမ်ကို သက်သေပြလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤကောင်မလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းမာလှပြီး အမျိုးသားတစ်ဦးအလား အရှုံးမပေးလိုသည့် စိတ်ရှိနေခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်လုံးအလား တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း ဆက်လက်တက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ အောက်ခြေရှိ ပြိုင်ပွဲဝင်များမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့ကြရသည်။ ယီထျန်းယွမ်နှင့် မုရုန်ရှောင်းတို့မှာ အလျင်အမြန် လွင့်ထွက်သွားလိမ့်မည် သို့မဟုတ် ရှေ့တိုးရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ တည်ငြိမ်စွာ တက်လှမ်းနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ထင်မြင်ချက်များမှာ မှားယွင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ကြည့်ရတာ သတ္တမအဆင့်က သူတို့အတွက်တော့ သိပ်မခက်တဲ့ပုံပဲ...”

စီခုန်းက အထက်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သတ္တမအဆင့်မှာ ခက်ခဲမှု ရှိသော်လည်း လုံးဝကျော်ဖြတ်၍ မရလောက်အောင် ခက်ခဲနေသည်မျိုးတော့ မဟုတ်ချေ။

မဟုတ်လျှင် မည်သူမျှ ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။ အနည်းငယ် ကြိုးစားအားထုတ်မည်ဆိုပါက ဖြတ်ကျော်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ အဓိကအချက်မှာ အချိန်မည်မျှ ပေးရမည်နှင့် ဤနေရာရှိ အခြေအနေကို အသားကျအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

“စီနီယာစီခုန်း... သူတို့က ဒီအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေး ကျော်သွားတော့မှာလား...”

ယွမ်ထျန်းယိုမှာ အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... အခက်ဆုံးက နောက်မှာ ရှိသေးတယ်... မင်းအတွက် အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်...”

စီခုန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားက မဆိုးပေမဲ့ မုရုန်ရှောင်းရဲ့ ခွန်အားကတော့ နည်းနည်း လိုနေသေးတယ်... သူမရဲ့ အောက်ပိုင်းက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်နေသလိုပဲ... ကြည့်ရတာ သိပ်ပြီး မတည်ငြိမ်တော့ဘူး...”

သူသည် အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်သဖြင့် မုရုန်ရှောင်းမှာ စတင်၍ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာသည်ကို ရိပ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွမ်ထျန်းယို၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး အလျင်အမြန်ပင် ဆိုလိုက်သည်။

“အဲဒီအချိန်ကျရင် စီနီယာတို့အားလုံး ငါ့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... အားလုံး အဆင်ပြေသွားရင်တော့ ငါ သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်...”

စီခုန်း မြင်တွေ့နိုင်သကဲ့သို့ ယီထျန်းယွမ်သည်လည်း မုရုန်ရှောင်းမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။ မုရုန်ရှောင်းက ပြဿနာမရှိဟု အမြဲပြောနေသော်လည်း အမှန်တကယ် ပြဿနာမရှိခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။

ရှေ့ပိုင်းတွင် ပြဿနာမရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ပြဿနာ စတင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဓိကအချက်မှာ အဆိပ်ပြဿနာပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဆိပ်များမှာ လုံးဝ မစင်ကြယ်သေးသည့်အပြင် ဒဏ်ရာအချို့မှာလည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည် နာလန်မထူသေးချေ။

မူလက သူမကို ကောင်းကောင်း အနားယူစေချင်သော်လည်း သူမက ဇွဲနပဲဖြင့် ရှေ့သို့သာ တက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်မှာ သူမကို မတားနိုင်သဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် သူမသည် မီတာ ရှစ်ထောင်ဝန်းကျင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အရှိန်မှာ နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီး နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ စိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။ လေအရှိန်ကြောင့် ထိုချွေးများမှာ ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားသော်လည်း သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပိုမိုမတည်မငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးမပြုနိုင်သည့်အတွက် တောင့်ခံရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဤနေရာရှိ လေအရှိန်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှကြောင်း ခံစားမိနေခဲ့သည်။ အနည်းဆုံး ပေါင်သန်းပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်လောက်ရှိသော စွမ်းအားများဖြင့် အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အနည်းငယ်မျှ သတိလွတ်သွားပါက ချက်ချင်းပင် လွင့်ထွက်သွားပေလိမ့်မည်။

သူသည် ကောင်းကင်တုန်လှုပ်ခြင်း နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ဖြင့်သာ ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး မဟုတ်လျှင် သူကိုယ်တိုင်ပင် လွင့်ထွက်သွားနိုင်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် မီတာ ရှစ်ထောင်နယ်ပယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်၌ ပြင်းထန်သော လေဝဲတစ်ခုက သူမကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ သူမမှာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်မှ လွင့်တက်သွားခဲ့ရသည်။

“အား...”

သူမသည် ကိုယ်ဟန်ကို ပြန်လည်ထိန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်မမီတော့ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား အပြင်ဘက်သို့ လွင့်ပါသွားခဲ့သည်။

ယွမ်ထျန်းယို၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး မုရုန်ရှောင်းကို ဖမ်းယူရန်အတွက် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ အခြားသော ပြိုင်ပွဲဝင်များမှာမူ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ သူမ၏ ဘေးနားတွင် ကာကွယ်ပေးမည့်သူ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရန် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြရသည်။

နတ်ဘုရားလေပြင်းဂူအတွင်းရှိ အခြားသော ပြိုင်ပွဲဝင်များမှာမူ တစ်ဖက်လူ၏ ဒုက္ခကို ကြည့်၍ လှောင်ပြောင် ရယ်မောနေကြသည်။ ဤသည်မှာ သဘာဝကျသော ကိစ္စပင် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ကျရှုံးခဲ့ဖူးသဖြင့်သာ ဤနေရာ၌ အချိန်အတော်ကြာ ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှည်လျားသော ကြိုးတစ်ချောင်း ပြေးဝင်လာပြီး မုရုန်ရှောင်းကို မြဲမြံစွာ ရစ်ပတ် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ မုရုန်ရှောင်းမှာ လေထဲ၌ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ကြည့်ရသည်မှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော စွန်တစ်ကောင်နှင့် တူနေခဲ့သည်။

“အရူးပဲ... ဒီလိုလုပ်တာက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးတာပဲလေ... တခြားသူကို ကူညီလိုက်ရင် လေအရှိန်က ပိုပြီး ပြင်းထန်လာမှာပဲ...”

“ဟုတ်တယ်... မင်းသမီးလေးကို ကယ်တဲ့ သူရဲကောင်း လုပ်ချင်တာလား... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်မှာ ခွန်အားရှိမရှိ အရင်ကြည့်ဦးမှပေါ့...”

“နှစ်ယောက်စလုံး လွင့်ထွက်သွားတော့မှာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က အောက်မှာ ကူညီပေးမယ့်သူ ရှိနေပုံရတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး...”

၎င်းတို့အားလုံးမှာ ယီထျန်းယွမ်၏ လုပ်ရပ်မှာ အလွန်ပင် မိုက်မဲလှသည်ဟု ယူဆကာ ရယ်မောနေကြသည်။

စီခုန်းသည်လည်း ဤအခြေအနေကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“တကယ့်ကို မဆင်မခြင် လုပ်တာပဲ... သူကိုယ်သူ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား... တခြားသူကို ကူညီလိုက်ရင် ဖိအားက သုံးလေးဆလောက် ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားမှာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် အဆင့် ရှစ်တွင် ရှိနေသဖြင့် မုရုန်ရှောင်းကိုပါ ကူညီလိုက်သည့်အခါ ဖိအားမှာ အဆင့်ကိုး သို့မဟုတ် ထိုထက်မက မြင့်မားသွားပေလိမ့်မည်။

“ဆင်းခဲ့စမ်း...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြင်းထန်စွာ ဆွဲချလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ မြေကြီးထဲသို့ သံမှိုများ ရိုက်သွင်းထားသကဲ့သို့ မြဲမြံစွာ တည်ရှိနေခဲ့သည်။ လေပြင်းများ မည်မျှပင် တိုက်ခတ်စေကာမူ သူ့ကို လွင့်ထွက်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့နောက် မုရုန်ရှောင်းမှာ သူ၏ ဆွဲချမှုကြောင့် အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း လွင့်ထွက်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူသည် သူမကို တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲယူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရှေ့တွင် မြဲမြံစွာ ရပ်တည်စေလိုက်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရပ်ထားစမ်း... မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ထိန်းချုပ်ထား... ငါ မင်းကို ဒီမှာ ထိန်းထားပေးမယ်...”

မုရုန်ရှောင်းမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် မိမိ၏ အရည်အချင်းကို အလွန်ဂုဏ်ယူခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ယီထျန်းယွမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သည့်အခါ ဘာမှမဟုတ်တော့သည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။

ယီထျန်းယွမ်၏ တည်ငြိမ်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။ သူမ လွင့်ထွက်သွားသည့် ခဏ၌ မည်သို့မျှ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ပျံသန်းရန် ကြိုးစားခြင်းမှာလည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်က သူမကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ဆွဲယူနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ခွန်အားမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လေပြင်းများ မည်မျှပင် ကြမ်းတမ်းစေကာမူ သူသည် အဟန့်အတားမရှိဘဲ သူမကို ပြန်လည် ဆွဲယူကာ မြေပြင်ပေါ်၌ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

အောက်ခြေရှိ လူတိုင်းမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရသည်။ အချို့မှာ တရားထိုင်နေရာမှပင် ထရပ်လိုက်ကြပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြည့်နေကြသည်။ ယီထျန်းယွမ် လွင့်ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့အားလုံး ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

စီခုန်းတို့မှာလည်း ဆွံ့အသွားခဲ့ကြရသည်။ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့၏ အသိပညာ ဗဟုသုတများကို ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦးက လွင့်ထွက်မသွားသည့်အပြင် အခြားတစ်ဦးကိုပါ အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ဆွဲယူနိုင်ခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က မုရုန်ရှောင်းကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးပြီးနောက် မုရုန်ရှောင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အမြန်ထိုင်ကာ ပြန်လည် နာလန်ထူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမသည် အပိုစကားများ ပြောမနေတော့ချေ။ ဤနေရာမှာပင် အလွန်ခက်ခဲနေပြီဖြစ်ရာ အပိုစကားများ ပြောနေခြင်းမှာ ယီထျန်းယွမ်၏ စေတနာကို ဖြုန်းတီးပစ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မုရုန်ရှောင်း တည်ငြိမ်သွားသည့်အခါမှသာ ယီထျန်းယွမ်က ကြိုးကို လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖိအားများမှာ များစွာ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် လွင့်ထွက်သွားတော့မည့်အလား ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီလေက တကယ့်ကို ပြင်းထန်တာပဲ... ငါတောင် မနည်း တောင့်ခံလိုက်ရတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် မုရုန်ရှောင်း ပြန်လည် နာလန်ထူလာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် တရားထိုင်လိုက်သည်။

မုရုန်ရှောင်းမှာ အောက်ခြေတွင် လူအများအပြား စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် ပြဿနာ မရှိနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိသော်လည်း သူမကို အောက်သို့ ပြန်လည် လွင့်ကျသွားစေရန် သူ အလိုမရှိချေ။

မူလက သူမတွင် အရည်အချင်း လုံလောက်သော်လည်း အလွန်အမင်း ဇွဲနပဲကြီးကာ နာလန်မထူသေးမီမှာပင် အတင်းအကျပ် တက်လှမ်းခဲ့ခြင်းမှာ သေတွင်းတူးခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ ရလဒ်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ သူမသည် နာလန်မထူသေးသဖြင့် တည်ငြိမ်အောင် မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး အထက်တွင် တရားထိုင်နေသည်ကို မြင်သည့်အခါ အောက်ခြေမှလူများမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်ကြတော့ပါချေ။ ထိုမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းများအကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နိုင်ရန်မှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားသော ခွန်အား လိုအပ်မည်နည်း။

အခန်း ၁၀၀၂ ပြီးပါပြီ။။