နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၏ အရှင်သခင်ကြီး

အပြင်ဘက်မှ အရှိန်အဝါသည် အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အဝေးသို့ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်းယီသည် ကျပန်းနေရာတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး နက်နဲသော အတွေးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ပြီဟု ယူဆရမည်လော။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဝူထုံတောင်တွင် နီကျွင်း ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ရှိနေသဖြင့်၊ နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူအနေဖြင့်လည်း အလားတူ သတ္တဝါအချို့ကို ပျိုးထောင်ပေးချင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူဟု အမည်ပေးထားသော်လည်း...

ရှန်းယီ ယခုအချိန်အထိ မြင်တွေ့ခဲ့ရသလောက်ဆိုလျှင် နတ်ဆိုးဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သော သတ္တဝါအရေအတွက်မှာ အများဆုံး နှစ်ရာခန့်သာ ရှိပြီး၊ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အရေအတွက်မှာ ငါးဆယ်ထက် မကျော်လွန်ချေ။

...

နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူ အရေအတွက်မှာ မဟာမိတ်သုံးဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးပေါင်းစည်းထားသည့် အရေအတွက်နှင့် အတူတူလောက်ပင်။

ထိပ်တန်းအဆင့်စွမ်းအားရှင် အနည်းငယ် ပိုများကောင်း များနိုင်သည်။

သို့သော် မေ့မထားသင့်သည့်အရာမှာ သူတို့သည် နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကြွယ်ဝဆုံး နေရာကို သိမ်းပိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သိသာထင်ရှားသည်မှာ ဤနတ်ဆိုးအုပ်စုသည် မိုးမြေရတနာများအမြောက်အမြားကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့ကြပြီး၊ အလွန်အမင်းဖြုန်းတီးသော ဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤအရာများကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်မည့် အမြော်အမြင်ရှိသူတစ်ဦးကို အသည်းအသန် လိုအပ်နေ၏။

နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၏ စည်းမျဉ်းများကို ရွှေတောင်ပံ အစင်းကိုးခုနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အထင်သားတွေ့မြင်နိုင်သည်။

ယိုဝေနှင့် သူသည် နှစ်ဦးစလုံး နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၏ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ယိုဝေ၏ရတနာ လုယူခံလိုက်ရသော်လည်း၊ ထိုရတနာသည် နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး၊ နတ်ဆိုးကြီးများအတွက် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးကို သည်းခံနိုင်ကြသည်။

သူ့အနေဖြင့် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး၊ သူတို့၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ ပိုမိုမြင့်မားနေလိမ့်မည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊အခု ဒါတွေအကြောင်း အများကြီး တွေးနေလို့လည်း အပိုပါပဲ"

ရှန်းယီသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဂူထဲမှ ထွက်ခွာလာကာ၊ပြီးခဲ့သော အကြိမ်က နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ပါဝင်ပစ္စည်းနှစ်မျိုးကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

အလွန် အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းများပင်။

ရေနဂါးအိုကြီး၏ နယ်မြေထဲတွင် အရိုင်းဆန်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော်လည်း၊ နဂါးအိုကြီးသည် ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး စားရန်ပင် ဝန်လေးနေခဲ့၏။

နှိုင်းယှဉ်လျှင် အပြင်လောကတွင် ကျင့်ကြံသူများက ဆေးပင်တစ်ပင်အတွက် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေကြရသည်နှင့် ဟွမ်ယွမ်အဆင့်မှ နဂါးဖြူတစ်ကောင်သည် ဝိညာဉ်အမြစ်တစ်ခုကို နာကျင်စွာ စောင့်ကြပ်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အလုယူခံလိုက်ရသည်။

ဤနေရာသည် တကယ့်ကို အတိုင်းအဆမဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာလှ၏။

"ဆက်ရှာကြ"

ရှန်းယီ၏အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ခြင်္သေ့ဧကရာဇ် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်သည် အပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။

သူသည် လူသူကင်းဝေးသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး စနစ်ဘောင်ကွက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

[ကျန်ရှိသော နတ်ဆိုးသက်တမ်း: ၆၄၀၀၀ နှစ်]

စနစ်ဘောင်ကွက်၏ အောက်ခြေတွင် ရွှီမိသားစု၏ ပြီးပြည့်စုံသောအစီအရင်လက်စွဲ အပြင်၊ ဂူဗိမာန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်စူးစမ်းလေ့လာစဉ်က အားချင်းထံမှ ငှားယူခဲ့သော အစီအရင်ဆိုင်ရာ စာအုပ်ခြောက်အုပ်၊ ခုနစ်အုပ်ခန့်လည်း ရှိနေ၏။

ချင်းချိုဘိုးဘေးသည် အစီအရင်ပညာရပ်တွင် ကျွမ်းကျင်မှု အချို့ရှိသော်လည်း၊ လုံလောက်မှု မရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူတို့သည် ကြိုးပမ်းမှု အများအပြား ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင်ပင် ဂူဗိမာန်ကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် အမှားများ ပြုလုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရှန်းယီ၏လက်ရှိ ရည်မှန်းချက်မှာ နန်ယန်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများ ချန်ထားခဲ့သော ဂူဗိမာန်များပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ ဝင်ရောက်ရမည်ကို သူ မသိသေးသော်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းသည် အမြဲတမ်း မှန်ကန်လေ၏။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူသည် နတ်ဆိုးသက်တမ်းကို အစီအရင်ပညာရပ်၏ အခြေခံများထဲသို့ စီးဆင်းစေလိုက်သည်။

[ပထမနှစ်တွင်၊ သင်သည် ဤအစီအရင် မိတ်ဆက်ကျမ်းကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ဦးတည်ချက် ပျောက်ဆုံးနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သင့်ဘေးတွင် ချင်းချိုဘိုးဘေး ရှိနေပြီး အစီအရင်၏အခြေခံများကို ရှင်းပြပေးနေသည်။]

စနစ်ဘောင်ကွက်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာသော စာများကို ကြည့်ရင်း၊ အခြေအနေသည် ရှန်းယီ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာသည်။

သူသည် ပါရမီရှင်ဟု မခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ မြေခွေးအိုကြီး၏အကူအညီဖြင့် သူသည် အတော်လေး လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့၏။

[နှစ်ပေါင်း ၂၇ နှစ်မြောက်တွင်၊ သင်သည် အစီအရင်များ၏ အခြေခံကို ပိုင်နိုင်စွာ တတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ပိုမို နက်နဲသော အကြောင်းအရာများကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာခဲ့သည်။]

[အစီအရင် မိတ်ဆက်ကျမ်း: ပြီးပြည့်စုံပြီ]

ရှန်းယီသည် အချက်အလက်သစ်များကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားလိုက်ပြီး၊ နတ်ဆိုးသက်တမ်းကို နောက်ထပ် စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲသို့ အလျင်စလို မဟုတ်ဘဲ ဆက်လက် ထည့်သွင်းလိုက်၏။

…

ကြည်လင်သော မိုးကြိုးစွမ်းအင်ကန် အတွင်း၌...

မိုးကြိုးခွါ နတ်ဆိုးဧကရာဇ် သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ကြည့်ကာ မိုးကြိုးကန်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းထွက်လာသည်။

ရွှေတောင်ပံ အစင်းကိုးခုကျားသည် ထိုခြင်္သေ့ကို သွားရှာခဲ့ပြီးနောက်၊ မည်သည့် ပြစ်ဒဏ်မျှ မပေးဘဲ အေးချမ်းစွာ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

"ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်သလဲ"

မိုးကြိုးခွါ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မနာလိုဖြစ်မိသွားသည်။

ထိုခြင်္သေ့သည် တစ်ညတာအတွင်း စွမ်းအားများ ရရှိလာပြီး၊ အခွင့်အရေး တစ်စုံတစ်ရာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ပုံရသည်။ ထို့ပြင် မောက်မာပြီး ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် လုပ်တတ်သည့်ပုံစံ ပြသခဲ့သော်လည်း၊ လိုဏ်ဂူအမှတ် ၄ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိနိုင်ခဲ့သေးသည်။

ဦးနှောက်သုံး စဉ်းစားစရာမလိုဘဲ သူ သိနေ၏။

ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့သည် ယိုဝေကို ဖိနှိပ်ခဲ့ပြီး၊ နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူမှ မောင်းထုတ်လိုက်သည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်သည် သေချာပေါက် စွမ်းအားကြီးသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် အရည်အချင်း ပြည့်မီစေခဲ့သည်။

ထို့အတူ အချိန်ကိုက်ပင် အတွင်းစစ် ဖြစ်ပွားနေသည့် အချိန်လည်း ဖြစ်နေသည်။

ထိုကျားမကြီးသည် တစ်ဖက်လူကို သေချာပေါက် စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်နိုင်လေ၏။

"သခင်ပြောင်းဖို့ စဉ်းစားနေတာလား... အဲဒါ မလွယ်ဘူးနော်"

မိုးကြိုးခွါ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ထိုခြင်္သေ့အပေါ် သူ မည်မျှကြမ်းတမ်းခဲ့သည်ကို မေ့လျော့မသွားသေးချေ။ တစ်ဖက်လူသည် ရန်ငြိုးမရှိသော ယိုဝေကိုပင် အလွတ်မပေးဘဲ ရက်စက်စွာတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ တကယ် အာဏာရလာခဲ့လျှင်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကံဆိုးမည့်သူမှာ မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

ရုတ်တရက် သူသည် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးစီးကြောင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

မကြာမီ မိုးကြိုးခွါ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ရှေ့တွင် ကြီးမားသော အလင်းတန်း မျက်နှာပြင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

"မိုးကြိုးခွါမှာ တင်ပြစရာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိပါတယ်၊ နတ်ဆိုးဧကရာဇ် အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု သူ ပြောလိုက်၏။

စကားပြောနေရင်း သူသည် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးစီးကြောင်းတစ်ခုကို တွင်းနက်မျက်နှာပြင်ထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိရပေ။

အမှောင်ထုထဲမှ ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဧရာမသားရဲကြီးတစ်ကောင် အိပ်ရာမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ပင်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ရေတွက်၍မရသော သွေးရောင်လွှမ်းသည့် မျက်လုံးများ လင်းလက်လာ၏။

ထိုမျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်နှင့် မျက်နှာပြင်ရှိ အမှောင်ထုများ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ တိတ်ဆိတ်သော စာကြည့်ခန်း မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အဆုံးမဲ့စာအုပ်စင်များပေါ်တွင် လေးလံသော ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်တွဲများ ညင်သာစွာ လှန်လှောနေကြသည်။

ရေတွက်၍မရသော ကျောက်စိမ်းပြားများ အနည်းငယ် တုန်ခါနေ၏။

ထိုစာအုပ်ပင်လယ်ကြီး၏ ကြားတွင် ဧရာမ အမွေးနက်ပင့်ကူကြီးတစ်ကောင်သည် ဘောလုံးကဲ့သို့ ကွေးနေပြီး၊ ခြေထောက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အသံမှာ အနည်းငယ် ဒေါသသံ ပါနေ၏။ "ပြောစမ်း"

မိုးကြိုးခွါသည် ခြေလှမ်းဖွဖွဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ ရိုကျိုးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ယိုဝေက သူ့ရဲ့ ရတနာ အသိမ်းခံလိုက်ရပြီး နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူကနေ စုတ်ပြတ်သတ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပါပြီ၊ သူ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို မသိရပါဘူး"

"သူ့အမြီးပျောက်သွားတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား"

ပင့်ကူဧကရာဇ်သည် စိတ်ဝင်စားပုံ မရချေ။ "ဒါက သူ အမြီးပြန်ရပြီးမှ ပြန်အခိုးခံလိုက်ရတာလား၊ ဝူထုံတောင်က လူတစ်ယောက်ယောက် ခိုးသွားတာလား"

"အရှင် နားလည်မှုလွဲနေပါပြီ"

မိုးကြိုးခွါ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "လှံကို ခိုးယူသွားတဲ့သူကလည်း အရှင့်ရဲ့လက်အောက်ငယ်သား ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့ပါပဲ၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတွင်းကိစ္စပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပင့်ကူဧကရာဇ်သည် မျက်တောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာခတ်လိုက်ပြီး၊ ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့ ဆိုသည်မှာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြန်စဉ်းစားနေပုံရသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်၏။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ သူ့ကို ငါ့ဆီ လာတွေ့ခိုင်းပြီး လှံကို ယိုဝေဆီ ပြန်ပေးခိုင်းလိုက်"

အဖြေပေးပြီးနောက် သူသည် ပြန်လည် ကွေးကောက်သွားပြီး၊ ဆူပွက်နေသော သွေးရောင်မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် မိုးကြိုးခွါ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ခေါင်းမော့လာသည်။ "သူ လာချင်မှ လာပါလိမ့်မယ်၊ ကြည့်ရတာ သူက ရွှေတောင်ပံ အစင်းကိုးခု နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဆီကနေ အကျိုးအမြတ်တွေ ရထားပုံရပြီး ကျွန်တော့်စကားကို နားမထောင်တော့ပါဘူး"

ပင့်ကူဧကရာဇ်သည် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှူးရှူးရှားရှား အသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။ "မင်း ပြောချင်တာက ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်က တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ရတနာကို ခိုးယူပြီး၊ အဲဒီပစ္စည်းနဲ့ အတူ ဟိုကျားမကြီးဆီ ဘက်ပြောင်းခိုလှုံသွားတယ်ပေါ့"

"ဒါဆိုရင် ငါ့ကို မလေးမစား လုပ်တာပဲ"

"..."

မိုးကြိုးခွါသည် ပြန်မဖြေဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဝပ်တွားနေလိုက်၏။

နှစ်ရှည်လများ အိပ်စက်နေသော ဤပင့်ကူဧကရာဇ်သည် မည်သည့်အရာကို တန်ဖိုးအထားဆုံးလဲဆိုတာ သူ သိသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်း နောက်တစ်ခဏတွင်...

ရှည်လျားသော ပင့်ကူခြေထောက်တစ်ချောင်းသည် မျက်နှာပြင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်၏။ "ဒါကို မကြာသေးမီက ဖွင့်ထားတဲ့ ဂူထဲမှာ သွားထားလိုက်"

"မိုးကြိုးခွါရဲ့မျက်လုံးတွေက မကောင်းလို့ပါ၊ ဒါက ဘာလဲဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ" မိုးကြိုးခွါ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ထိုအရာကို အလျင်အမြန် ဖမ်းယူလိုက်သည်။

"ဝူထုံတောင်က ထုံလို့ခေါ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူကို ရူးသွပ်သွားစေမယ့် အရာတစ်ခုပါ၊ မင်း ယူသွားလိုက်ရုံပါပဲ၊ သူ အလိုလိုအာရုံခံမိပါလိမ့်မယ်" ပင့်ကူဧကရာဇ်က ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရင်း ပြောလိုက်၏။

"ငါ့အမိန့်ကို ပြန်ပြောလိုက်၊ အဲဒီခြင်္သေ့ကို ဂူထဲမှာ အစောင့်ချထားလိုက်။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့ရင်၊ ငါ သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားမှသာ မိုးကြိုးခွါသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

ဂူကို စောင့်ကြပ်ခြင်းသည် နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၏ မပြောင်းလဲသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုကျားမကြီးက ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့ကို မည်မျှပင် တန်ဖိုးထားပါစေ၊ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး အပြစ်ပြော၍ မရနိုင်ပေ။

သစ်ကိုင်းမြင့်မြင့်သို့ လှမ်းချင်လျှင်၊ မိမိမှာ ထိုကံတရားပါ၊ မပါ ဦးစွာ ကြည့်သင့်ပေသည်။