အခန်း (၄၃၆-၄၃၈)

အခန်း (၄၃၆) နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်း။ နာမည်ကျော် သမားတော် ရောက်လာခြင်း။ (၂)

စူးချန်ခုန်းသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ဟေးလျန်ယွမ် ကျင့်ကြံ နေထိုင်ရာ မိုးတိမ်ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်သို့ ချက်ချင်း သွားလိုက်သည်။ အဆောင်သို့ သွားရာ လမ်းကြောင်းသည် စူးချန်ခုန်းအတွက် အတားအဆီးမရှိ ရှင်းလင်းနေ၏။

အဆောင်အတွင်း၌ စူးချန်ခုန်းသည် ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ် မြင့်မြတ်သော အသွင်ရှိသည့် ဟေးလျန်ယွမ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သို့သော် ဟေးလျန်ယွမ်၏ အနီးတွင် ဝတ်ရုံပြာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား တစ်ဦးလည်း ရှိနေ၏။

ထိုသူသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ရှိပြီး ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ မုတ်ဆိတ်မွေး ခပ်ရေးရေး ရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။ ထိုမျက်လုံးများကို ကြည့်မိရုံနှင့် နာကျင်မှုကို ခံစားရစေပြီး သာမန်လူ မဟုတ်တာ သိသာပါသည်။

"မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်ပဲ"

အမှန်တော့ ဟေးလျန်ယွမ် ကိုယ်တိုင် လက်ခံတွေ့ဆုံသော မည်သူမဆို အားနည်းသူ မဖြစ်နိုင်ပေ။ စူးချန်ခုန်း၏ ထက်မြက်လှသော စွမ်းအင် အာရုံခံစားမှုအရ ဝတ်ရုံပြာနှင့် ဓားသမား၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ထိုသူသည် မူလနယ်ပယ် အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး" ဟု စူးချန်ခုန်းက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အင်း... အကြီးအကဲစူး၊ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါကတော့ နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင် လီဟုန်ဝူပါ" ဟေးလျန်ယွမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ဝတ်ရုံပြာနှင့် ဓားသမားကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ဝတ်ရုံပြာနှင့် အမျိုးသားက စူးချန်ခုန်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေ၏။ ဤအကြီးအကဲစူး ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ သူ ရှာဖွေနေသူမှာ အကြီးအကဲ ချီရှစ်သာဖြစ်သည်။ ဟေးလျန်ယွမ်က ဤအကြီးအကဲစူးကို ခေါ်လိုက်တာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

"နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်းလား... မျိုးဆက် တစ်ဆက်တည်းသာ ဆက်ခံနိုင်တဲ့ နေရာပေါ့" စူးချန်ခုန်းက တွေးလိုက်မိသည်။ မကြာသေးမီက စူးချန်ခုန်းသည် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းရှိ ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာများကို ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး ဗဟိုပြည်နယ်၏ အခြေအနေများကို လေ့လာခဲ့ရာ ထိုအထဲတွင် နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်း အကြောင်းလည်း ပါဝင်သည်။

ထိုရှေးဟောင်း ကျမ်းစာများအရ နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်းသည် ဗဟိုပြည်နယ်တွင် အလွန်ကိုမှ သိုသိုသိပ်သိပ် နေထိုင်ကြသည်။ တပည့်အရေအတွက် အလွန်နည်းပါးသော်လည်း တစ်ဦးချင်းစီမှာ ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ဓားပညာနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးခြားသော ပါရမီရှင်များသာ ဝင်ခွင့်ရကြသည်။ ဝတ်ရုံပြာနှင့် အမျိုးသား၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ လီ ဖြစ်သဖြင့် ဓားတောင်တန်း၏ ဆရာသခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဟေးလျန်ယွမ်က စူးချန်ခုန်းကို "ဒုတိယတောင်တန်းသခင် လီက ငါ့ရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီးနဲ့ တွေ့ဖို့ ရောက်လာတာ။ သူရဲ့ အစ်ကိုကြီး လီဟုန်ယီက ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားလို့ ဆေးကုသမှု လိုအပ်နေတယ်" ဟု ပြောပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ စူးချန်ခုန်း နားလည်သွားတော့သည်။ အဖိုးအို ချီရှစ်သည် ဗဟိုပြည်နယ်တွင် အင်အားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ ကျင့်ကြံထားသော နတ်ပိုးချည် ပညာရပ်ကြောင့် ကျော်ကြားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုပညာသည် သာမန် ဆေးပညာထက် များစွာ သာလွန်ပြီး ပြတ်တောက်သွားသော သွေးကြောများကိုပင် ပြန်လည် ဆက်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အရင်က အဖိုးအို ချီရှစ်ထံတွင် ဆေးကုသရန် လာရောက်သူ များပြားခဲ့သည်။ လီဟုန်ဝူ လာရခြင်းမှာလည်း ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေသော သူ၏ အစ်ကိုကြီးအတွက် အဖိုးအိုချီရှစ်၏ အကူအညီကို ရယူဖို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဖိုးအို ချီရှစ်သည် ကျင့်ကြံရင်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကြောင့် ပြင်ပရန်သူများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခံရစေရန် ဂိုဏ်းအနေဖြင့် ထိုသတင်းကို လျှို့ဝှက်ထားပြီး တိတ်တဆိတ် သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း နတ်ပိုးချည်ပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ထားသော စူးချန်ခုန်းကို ဟေးလျန်ယွမ်က ခေါ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာများ ကုသခြင်းနှင့် သွေးကြောဆက်ခြင်း လုပ်ငန်းများသည် စူးချန်ခုန်း အတွက် လွယ်ကူသော ကိစ္စများဖြစ်ပြီး အဖိုးအို ချီရှစ်ထက် မညံ့ဖျင်းပေ။

ဟေးလျန်ယွမ်က လီဟုန်ဝူကို ပြုံးပြရင်း "အကြီးအကဲစူးက ပါရမီရှိပြီး ပညာထက်မြက်သူပါ။ ငါတို့ ဂိုဏ်းထဲမှာတော့ သူရဲ့ ဆေးကုသမှု စွမ်းရည်က ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးထက် မလျော့ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက..." လီဟုန်ဝူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဂိုဏ်းအတွင်း ရှိနေသည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ သို့သော် ဟေးလျန်ယွမ်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်က လိမ်ညာလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်းလည်း သူ နားလည်သည်။ ဟေးလျန်ယွမ်က ဤလူငယ်လေးသည် သူ၏ အစ်ကိုကို ကုသနိုင်သည်ဟု ယူဆလျှင် အမှန် ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

လီဟုန်ဝူသည် စူးချန်ခုန်းကို နှုတ်ဆက်ကာ "အကြီးအကဲစူးခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့် အစ်ကိုကြီးကို ကုသဖို့ ကူညီ ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အရမ်း ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်ဗျာ... ခင်ဗျား အစ်ကို ဘယ်မှာလဲ" စူးချန်ခုန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။

နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်ကို အဆင့် ၇ အထိ ကျင့်ကြံထားသော စူးချန်ခုန်း အတွက် လီဟုန်ဝူ၏ အစ်ကိုတွင် နှလုံးနှင့် ဦးခေါင်း မပျက်စီးသေးသရွေ့ ကယ်တင်ရန် မခက်ခဲပေ။ သူက ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကို ကျေးဇူးကြွေးတင်နေသူ ဖြစ်ပြီး ဟေးလျန်ယွမ်က လီဟုန်ဝူကို ကူညီပေးလိုသဖြင့် စူးချန်ခုန်းကလည်း ကူညီရန် သဘောတူလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် အစ်ကိုကြီးက ပါမလာပါဘူး... သူရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်လို့ ရွှေ့ပြောင်းလို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ်။ ခရီးဝေး သွားလာဖို့ ခက်ခဲနေလို့ အကြီးအကဲစူးအနေနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်" ဟူ၍ လီဟုန်ဝူက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ လီဟုန်ဝူသည် ဒဏ်ရာရနေသူကို ခေါ်မလာဘဲ စူးချန်ခုန်းကို တောင်အောက်အထိ လိုက်ကုပေးရန် တောင်းဆိုတာက ကိစ္စကို ပိုမို ရှုပ်ထွေးစေသည်။

စူးချန်ခုန်း မျက်နှာပျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီဟုန်ဝူက ချက်ချင်းပင် "အကြီးအကဲစူးကို အလဟဿ မဖြစ်စေရပါဘူး ခင်ဗျ။ အပင်ပန်းရကျိုး နပ်အောင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀ ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးပါရစေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀ လား" စူးချန်ခုန်း ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆိုသည်မှာ သဘာဝ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တို့ ကျောက်ဆောင်များအတွင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ စုစည်းမိရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ရတနာများ ဖြစ်သည်။ မူလနယ်ပယ် အဆင့်အောက်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များ အတွက် အသုံးမဝင်သော်လည်း မူလနယ်ပယ် အဆင့်ရှိသူများ အတွက်မူ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် အလဲအလှယ် ပြုလုပ်ရာတွင် အလွန် တန်ဖိုးရှိသော ငွေကြေးသဖွယ် ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဖေးရှကို သတ်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ထိုသူ့ထံမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃ တုံးသာ ရရှိခဲ့သည်။ ယခုမူ လီဟုန်ဝူက သူ၏ အစ်ကိုကို ကယ်တင်ရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀ အထိ ကမ်းလှမ်းလာခြင်းမှာ အလွန် ရက်ရောသော ကမ်းလှမ်းမှု ဖြစ်သည်။

ယခင် ရရှိထားသော သတင်းများအရ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လုံလောက်လျှင် အချို့သော မိသားစုကြီးများနှင့် ဂိုဏ်းကြီးများထံမှ "မူလချီစွမ်းအင်" များကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ထိုစွမ်းအင် တစ်မျှင်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀,၀၀၀ ဝန်းကျင် ပေါက်စျေး ရှိသည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀ သည် မူလနယ်ပယ် အဆင့်ရှိသူ တစ်ဦးအတွက်ပင် များပြားသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် စူးချန်ခုန်း အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ မလိုအပ်သေးသော်လည်း နောင်တွင် သူသည် မူလနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရမည် ဖြစ်ရာ ကျောက်တုံးများ များများရှိလေ ကောင်းလေပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျောက်တုံး လုံလောက်လျှင် မိစ္ဆာအသက်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ရှားပါး ပစ္စည်းများကိုလည်း ဝယ်ယူနိုင်သည်။

ရက်အနည်းငယ် အချိန်ပေးရုံဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀ ရမည်မှာ အလွန် တွက်ချေကိုက်သော အလုပ်ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ဟေးလျန်ယွမ်က စူးချန်ခုန်းထံသို့ ဆက်သွယ်ကာ "နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်းက လီ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ယုံကြည်လို့ ရပါတယ်။" ဟု အသိပေးလိုက်သည်။

လီဟုန်ဝူနှင့် လီဟုန်ယီတို့သည် မူလနယ်ပယ် အဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး တောင်တန်းသခင်၏ မျိုးဆက်များ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ သိက္ခာကို အလွန် တန်ဖိုးထားကြသည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀ အတွက်နှင့် မရိုးသားသော အကြံအစည်များ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ထိုတောင်တန်းနှင့် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း ကောင်းမွန်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟေးလျန်ယွမ်က စူးချန်ခုန်းကို ကူညီစေခြင်းဖြင့် တစ်ဖက်လှည့် ကျေးဇူးတရားကို ရယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄၃၇) နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်း။ နာမည်ကျော် သမားတော် ရောက်လာခြင်း။ (၂)

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်"

နောက်ဆုံးတွင် စူးချန်ခုန်းသည် လီဟုန်ဝူကို ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူနှင့်အတူ လိုက်ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူ လီဟုန်ယီကို ကုသပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲစူး၊ ဒီကိစ္စက နှောင့်နှေးလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အမြန်ဆုံး စထွက်လိုက်ကြရအောင်ပါ။" စူးချန်ခုန်း၏ သဘောတူညီမှုကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသော လီဟုန်ဝူက အလျင်စလို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ရပါတယ်"

စူးချန်ခုန်းသည် လီဟုန်ဝူအနေဖြင့် သူ၏အစ်ကို ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ကို သိရှိသဖြင့် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ လီဟုန်ဝူနှင့်အတူ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ခရီးလမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပါ" ဟေးလျန်ယွမ်က စူးချန်ခုန်းကို သတိပေးနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သို့သော် ဟေးလျန်ယွမ်သည် စူးချန်ခုန်း ဂိုဏ်းပြင်ပသို့ ထွက်ခွာသွားခြင်းကြောင့် ဘေးအန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။ စူးချန်ခုန်းသည် မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးမဟုတ်သော်လည်း သူ၏ အမှန်တကယ် စွမ်းအားမှာ မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များကိုပင် ခုတ်ထစ်သတ်ဖြတ်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိကြောင်း မှတ်တမ်းများ ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းနှင့် လီဟုန်ဝူတို့ တောင်အောက်သို့ အတူတူ ဆင်းလာကြပြီး အဝေးသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားသွားကြသည်။ လီဟုန်ဝူသည် စူးချန်ခုန်း မလိုက်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ အရှိန်ကို တမင် လျှော့ချထားခဲ့သည်။

လမ်းခရီးတွင် စူးချန်ခုန်းက "ခင်ဗျားရဲ့အစ်ကို အခု ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီဟုန်ဝူက "လီပေါင်း နှစ်ထောင်လောက် ဝေးတဲ့ တောင်ကုန်းရွာလေး တစ်ရွာမှာပါ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

လက်ရှိ အရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် သူတို့သည် မနက်ဖြန် မနက်စောစောတွင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လီဟုန်ဝူသည် စိတ်ထဲမှ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ "ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းမှာ အဘိုးအို ချီရှစ် တစ်ယောက်တည်းပဲ နတ်ပိုးချည်ပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ထားတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးထားတာ..."

စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် လီဟုန်ယီ၏ ဒဏ်ရာများကို မကုသနိုင်ဘဲ အသွားအပြန် အချိန်ကုန်သွားမည်ကို လီဟုန်ဝူက စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အချိန်လွန်သွားပါက သူ၏အစ်ကိုသည် အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်။

"စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းမှာ နေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပါပြီ။ ပညာအနည်းငယ်တော့ တတ်မြောက်ထားပါတယ်" ဟု စူးချန်ခုန်းက သူဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသည့် အချက်ကို ချန်လှပ်ထားကာ အကျဉ်းချုံး ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့သည်။

သူတို့၏ ခရီးလမ်းတွင် လီဟုန်ဝူသည် မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ စူးချန်ခုန်း အဆင်ပြေစေရန်အတွက် သူသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရပ်နားကာ အမောဖြေပေးခဲ့သည်။

ညနေဆည်းဆာ အချိန်မှသည် အရုဏ်ဦး အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ စူးချန်ခုန်းနှင့် လီဟုန်ဝူတို့သည် လီပေါင်း နှစ်ထောင်ခရီးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကုန်းတစ်ခုသို့ ရောက်လာကြသည်။ အမည်မသိသော ဤတောင်ကုန်းတွင် မြက်ပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး တောရိုင်းများကြားတွင် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါ အများအပြားကို စူးချန်ခုန်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

"ဒုတိယတောင်တန်းသခင်"

ထိုတောင်ကုန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဝတ်ရုံပြာ ဝတ်ဆင်ပြီး ခါးတွင် ဓားချိတ်ထားသော လူငယ်သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်းမှ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"အင်း... ငါ့အစ်ကို အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ" လီဟုန်ဝူက ခေါင်းငြိမ့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

လူငယ်သိုင်းပညာရှင်က "တောင်တန်းသခင်ရဲ့ အခြေအနေက မကောင်းပါဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံမှသာ နိုးလာတတ်ပြီး အချိန်အတော်များများမှာ သတိမေ့နေပါတယ်" ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။

"အကြီးအကဲစူး၊ အထဲကိုဝင်ပြီး ကြည့်ကြရအောင်" လီဟုန်ဝူက ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကာ စူးချန်ခုန်းကို အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

စူးချန်ခုန်းက အကျဉ်းချုံး ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။ နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်းမှ တပည့်အများအပြား အခြေချနေသော ဤလူသူကင်းမဲ့သည့် တောင်ကုန်းတွင် သူတို့ ခရီးသွားနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ဟန်ရှိသည်။ နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်း၏ မူလနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင် လီဟုန်ယီပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် အလွန်ခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်မှာ သိသာလှသည်။

စူးချန်ခုန်းနှင့် ဟေးလျန်ယွမ်တို့က ဤကိစ္စကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း လီဟုန်ဝူက ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကို ဤပြဿနာများကြားထဲ ဆွဲမသွင်းလိုကြောင်းသာ ပြောဆိုခဲ့ပြီး ထပ်ပြောပြဖို့ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် စူးချန်ခုန်းကလည်း ထပ်ပြီး အတင်းအကျပ် မမေးတော့ပေ။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လီဟုန်ယီကို ကုသရန်သာ ဖြစ်ပြီး အခြားကိစ္စများက သူနှင့်မသက်ဆိုင်ပေ။

လီဟုန်ဝူ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာရာ လူသူစွန့်ခွာထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော တောင်ကုန်းရွာလေး တစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာကို လီဟုန်ဝူနှင့် အခြားသူများက ယာယီခိုလှုံရာအဖြစ် အသုံးပြုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းဘေးရှိ မြက်မိုးအိမ်လေး တစ်လုံးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ လီဟုန်ဝူသည် အစောင့်တပည့်များကို ဖယ်ခိုင်းလိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်းသည် လီဟုန်ဝူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ လီဟုန်ယီကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသူသည် ဆံစပ်တွင် ဆံပင်ဖြူအနည်းငယ်ရှိပြီး လီဟုန်ဝူနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူကာ အဝတ်စုတ်များ ခံထားသော သစ်သားခုတင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိ လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ အားနည်းနေပြီး မျက်နှာပြင်မှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေ၏။ လေကြောင့် အချိန်မရွေး ငြိမ်းတော့မည့် ဆီမီးတိုင်ကဲ့သို့ အလွန်အားနည်းနေသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲစူး ကယ်တင်ပေးပါဦး" ဟု လီဟုန်ဝူက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းက ပြန်မပြောဘဲ ခုတင်ဘေးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ လီဟုန်ယီ၏ လက်ကောက်ဝတ် သွေးခုန်နှုန်းနေရာကို လက်ချောင်းများဖြင့် ထိတွေ့လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် နတ်ပိုးချည် ချီစွမ်းအင်ကို စီးဆင်းစေလိုက်သည်။

"ဒီဒဏ်ရာတွေက... တကယ်ကို ပြင်းထန်တာပဲ"

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ချီစွမ်းအင်များ စီးဆင်းသွားသည်နှင့်အမျှ လီဟုန်ယီ၏ အခြေအနေမှာ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို သူတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရိုး ငါးနေရာ ခြောက်နေရာခန့် ကျိုးပဲ့နေပြီး အထူးသဖြင့် နံရိုးများမှာ တူဖြင့် ထုရိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သွေးယိုစီးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများသည် အလွန်ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကြောင့် နေရာလွဲမှားနေပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖိကပ်နေကြသည်။ လီဟုန်ဝူအနေဖြင့် သူ၏အစ်ကိုကို ကျုံးလင်တောင်သို့ မခေါ်လာတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာမျိုးဖြင့် ခရီးဝေး သွားလာပါက သေဆုံးခြင်းကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိနိုင်ပေ။

အကယ်၍ လီဟုန်ယီသည် သန်မာသော ဇီဝစွမ်းအား ရှိသည့် မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးမဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာမျိုးဖြင့် တစ်ရက်ပင် ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ နာရီအနည်းငယ်အတွင်း သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

အခန်း (၄၃၈) မူလနယ်ပယ် မိစ္ဆာလူသား။ ဒေါသတကြီးပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ လက်သီးချက်များ။ (၁)

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အကယ်၍ ဆေးကုသမှု နောက်ကျခဲ့ပါက လီဟုန်ယီအတွက် သေမင်းတံခါးဝသို့ လျှောက်ရန်သာ လမ်းရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ထိခိုက်စေသော ဒဏ်ရာများသည် အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်ပြီး သာမန်ဆေးဝါးများနှင့် ကုထုံးများမှာ လုံးဝအသုံးမဝင်ပေ။

ဟူး...

စူးချန်ခုန်းသည် နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး လီဟုန်ယီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်ဖဝါးတစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။ နတ်ပိုးချည် ချီစွမ်းအင်များသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး လီဟုန်ယီ၏ ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးများကို ရစ်ပတ်ပေးသည့် နူးညံ့သော ပိုးမျှင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏လက်ဖဝါးကို အသာအယာ ဆွဲရမ်းလိုက်ခြင်းဖြင့် လွဲနေသော အရိုးများကို ပြန်လည်တည့်မတ် ဆက်စပ်ပေးလိုက်ပြီး နတ်ပိုးချည်မျှင်များက ထိုအရိုးများကို ကော်ကဲ့သို့ မြဲမြံစွာ စေးကပ်ပေးလိုက်သည်။

နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော လီဟုန်ယီသည် နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းတွားသံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း နိုးလာသည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

စူးချန်ခုန်းသည် ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏လက်ချောင်း ငါးချောင်းနှင့် လီဟုန်ယီ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို နတ်ပိုးချည်မျှင်များဖြင့် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းများကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် နတ်ပိုးချည်မျှင်များသည် နေရာလွဲနေသော အင်္ဂါများကို မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ဆွဲယူပေးပြီး စုတ်ပြဲနေသော ဒဏ်ရာများကို အပ်နှင့်ချည်ဖြင့် ချုပ်ပေးသကဲ့သို့ ပြန်လည်စေ့စပ်ပေးလိုက်သည်။

နတ်ပိုးချည်မျှင်များသည် နူးညံ့လိုသောအခါ မည်သည့်နေရာသို့မဆို ထိုးဖောက်နိုင်ပြီး မာကျောလိုသောအခါတွင်မူ သံမဏိအပ်များကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပေသည်။

"ဒါက နတ်ပိုးချည် ပညာရပ်လား... တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ။"

ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသော လီဟုန်ဝူသည် အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်နေမိသည်။

မျက်မှောက်ခေတ်တွင် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ဤနတ်ပိုးချည်ပညာရပ်ကို အဘိုးအို ချီရှစ် တစ်ဦးတည်းသာ တတ်မြောက်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ငယ်ရွယ်သော အကြီးအကဲစူးကလည်း ဤပညာကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ထားသဖြင့် အသားမျှင်နှင့် သွေးများကို ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်စေခြင်း၊ သွေးကြောများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်း တို့မှာ အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စများ ဖြစ်နေတော့သည်။

တစ်နာရီခန့် အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက် လီဟုန်ယီ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများနှင့် အရိုးများမှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ပိုးချည် ချီစွမ်းအားများက ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးများကို မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်ထားသဖြင့် ထိုအရိုးများ ပြန်လည်ကြီးထွားလာသည်နှင့် ပြဿနာရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်"

ထိုအချိန်တွင် လီဟုန်ယီသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပိတ်မိနေသော ပုပ်စပ်နေသည့် သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ကာ သတိပြန်လည်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒါက ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲစူးပါ။ အစ်ကိုကြီးကို ကယ်ခဲ့တာ သူပဲ" လီဟုန်ဝူက အနားသို့ အမြန်ချဉ်းကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေး... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် အကြီးအကဲစူး" ဟု လီဟုန်ယီက အားယူကာ ပြုံးပြရင်း ဆိုလေ၏။ စူးချန်ခုန်းနှင့် တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသော်လည်း လီဟုန်ဝူက ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းထံတွင် အကူအညီ တောင်းခံထားသည်ကို သူသိထားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ခဏလောက်တော့ အပြင်းအထန် လှုပ်ရှားတာမျိုး မလုပ်ဘဲ အနားယူလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ" စူးချန်ခုန်းက ခေါင်းယမ်းကာ လီဟုန်ယီကို ကောင်းစွာ အနားယူရန် အကြံပြုလိုက်သည်။

လီဟုန်ယီ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် လီဟုန်ဝူက နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်းမှ တပည့်များကို ရေယူခိုင်းပြီး လီဟုန်ယီကို ရေတိုက်ပေးလိုက်သည်။

"တောက် မိစ္ဆာကောင်... ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ... အသက်ပျောက်တော့မလို့..." လီဟုန်ယီသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ခါးသီးစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်း၏ မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သိုင်းပညာကို အနှစ်ခြောက်ဆယ်ကျော် ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ယခင်က ဤမျှ သေမင်းနှင့် နီးစပ်ခဲ့ခြင်း မရှိဖူးပေ။

"အကြီးအကဲစူး... ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးတရားအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၀၀ ကို လက်ခံပေးပါ။ နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်းက ဒီကျေးဇူးကို ရင်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားမှာပါ"

လီဟုန်ဝူသည် အဝတ်အိတ် တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် စူးချန်ခုန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုအိတ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၀၀ ထက်မနည်း ပါဝင်သည်။

သူသည် မူလသဘောတူညီချက်ကို ဖောက်ဖျက်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် စူးချန်ခုန်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ပိုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဟုန်ဝူက လူအ မဟုတ်ပေ။ အကြီးအကဲစူးသည် ယနေ့တွင် လီဟုန်ယီကို အံ့သြဖွယ် နည်းလမ်းများဖြင့် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင်လည်း သူ၏အကူအညီ လိုအပ်လာနိုင်သည်မှာ လုံးဝဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းကို ထိန်းသိမ်းထားရန်မှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ...အစ်ကို ဟုန်ဝူ၊ အရမ်းကြီး ယဉ်ကျေးနေစရာမလိုပါဘူးဗျာ"

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီး သူရသင့်ရထိုက်သော အခကြေးငွေကို လက်ခံလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၀၀... လိုအပ်တဲ့ မူလချီစွမ်းအင်အတွက် သုံးဆယ်ပုံ တစ်ပုံကို စုဆောင်းမိပြီပဲ။ ဟိုကျန့်ဖေးရှရဲ့ အလောင်းနဲ့ဆိုရင်တော့ နောက်ထပ် ရာဂဏန်း ဒါမှမဟုတ် ထောင်ဂဏန်းလောက် ပိုတန်ဖိုးရှိမှာပဲ မဟုတ်လား"

စူးချန်ခုန်းသည် အိတ်ကိုဖွင့်ကာ ကျောက်တုံးများကို ရေတွက်ရင်း စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေ၏။ သူတစ်ပါးကို ကုသပေးခြင်းမှာ စူးချန်ခုန်းအတွက် လွယ်ကူသော အလုပ်ဖြစ်သဖြင့် ဤအလုပ်ကို စီးပွားရေးတစ်ခုအဖြစ် ချဲ့ထွင်ရန်ပင် စဉ်းစားနိုင်သည်။

"ရန်သူလာပြီ"

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက တောင်ကုန်းရွာလေး၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ထိုးဖောက်သွားလေ၏။

လီဟုန်ဝူနှင့် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လီဟုန်ယီတို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ခုတင်ပေါ်မှာပဲ နေပါ။ ဒါကို ကျွန်တော်ပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်" လီဟုန်ဝူက ထရန်ကြိုးစားနေသော လီဟုန်ယီကို ချက်ချင်းပြောလိုက်ပြီး ရွာပြင်သို့ အမြန်ထွက်သွားသည်။

တောကြီးထဲတွင် နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်းမှ တပည့် သုံးဆယ်ကျော်တို့သည် ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဓားကွက်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ထားကြသည်။ တစ်ဦးချင်းစီတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ချီသွေးစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးစုစည်းကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသော ထက်မြက်သည့် ဓားများကဲ့သို့ ခိုင်မာသော ခံစစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားသည်။

နာမည်ကျော် ဓားတောင်တန်းသည် တပည့်အလွန်နည်းပါးသဖြင့် စုစုပေါင်း သုံးရာထက် မပိုပေ။ ၎င်းမှာ တပည့်ထောင်နှင့်သောင်းနှင့်ချီသော အခြားဂိုဏ်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်နည်းပါးပြီး ဒေသခံ အဖွဲ့အစည်းငယ်များထက်ပင် နည်းပါးသည်။

သို့သော် ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်မှုနှင့် စုစည်းထားသော ရင်းမြစ်များကြောင့် ဤတပည့် တစ်ဦးချင်းစီမှာ ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ချီသွေးနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ ထူးချွန်တပည့် သုံးဆယ်ကျော်၏ ပေါင်းစပ်ဓားကွက်သည် မူလနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကိုပင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး အချို့မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကိုပင် ပြသနေကာ ဓားကိုင်ထားသော လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

အကြောင်းရင်းမှာ တောင်ကုန်း၏ အဝင်ဝသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်လာသော ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုဆံရှည်အမျိုးသားသည် ခါးအထိရှည်သော ဆံပင်နက်များကို ဖားလျားချထားပြီး အရပ်မှာ ပုလွန်း ရှည်လွန်းခြင်း မရှိပေ။ ရိုးရှင်းသော ချည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ချောမောသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် လှည့်ဖြားလိုသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။ သူသည် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေသော ဓားတောင်တန်း တပည့်များကို ကြည့်ကာ ခေါင်းယမ်းလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ပုရွက်ဆိတ်တွေ စုနေကြလည်း ပုရွက်ဆိတ်တွေပါပဲကွာ"

"ဒုတိယတောင်တန်းသခင်"

ထိုအချိန်တွင် ကျော်ကြားသော ဓားတောင်တန်း တပည့်များကြား၌ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ခါးတွင် ဓားချိတ်ကာ လျှောက်လှမ်းလာသော လီဟုန်ဝူပင် ဖြစ်သည်။

လီဟုန်ဝူသည် အဝေးတွင် ရပ်နေသော ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသားကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားကာ ဒေါသရိပ်များ ပါဝင်နေသည်။ "မင်းလို ယုတ်မာတဲ့ မိစ္ဆာလူသား... တကယ်ကို အရှက်မရှိ လက်မလျှော့နိုင် ဖြစ်နေတာပဲ။ တော်လောက်ပြီ"

"ဒီလူက... လီဟုန်ယီကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူလား"

စူးချန်ခုန်းသည် ရွာထဲမှ ထွက်လာပြီး အဝေးမှ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ အံ့သြနေမိသည်။

စီးဆင်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လေ့လာခြင်းဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် ထိုဆံပင်ရှည်နှင့် အမျိုးသားတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ဖုံးကွယ်ခြင်း အတတ်ပညာ ရှိသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အလွန်ပါးလျနေပြီး သာမန်လူနှင့် မခြားနားပေ။ သို့သော် သူ၏ကိုယ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်နေသော ထူးခြားပြီး ရင်းနှီးနေသည့် အရှိန်အဝါ တစ်ခုကြောင့် စူးချန်ခုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။