အခန်း (၂၆၀)

ကျိရုရွှယ် ခန့်မှန်းခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်လှသည်။ လုချွမ်းသည် ချင်းရွှေ စိုက်ခင်းမှ စွန့်ခွာရန် အပြီးအပိုင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်းရွှေ စိုက်ခင်း၏ တည်နေရာသည် လူသူမနီးဘဲ အလွန်ဝေးကွာသဖြင့် လုချွမ်း၏ အစောပိုင်း ရှင်သန်ဖွံ့ဖြိုးရေး လုပ်ငန်းစဉ်များနှင့် ချီချီလေး၏ ကြီးထွားဖွံ့ဖြိုးမှုတို့အတွက် များစွာအကျိုးပြုခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် ဤနေရာ၌သာ ဆက်လက်၍ အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေမည်ဆိုပါက ချီချီလေး အရွယ်ရောက်သည်အထိ ဤနေရာ၌ပင် အစဉ်အမြဲ အခြေချနေထိုင်သွားရန် လုချွမ်း ရည်ရွယ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာပင် ဤနေရာသည် လူသားတို့၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းသည် လူသားတို့အား ဇွဲလျော့သွားစေမည် မဟုတ်ဘဲ လုချွမ်းသည် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အမြန်ဆုံး သုတ်သင်ဖယ်ရှားရမည့် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းသာ သတိပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သို့ဖြစ်ရာ ဤစိုက်ခင်း၌ ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် အဆုံးစွန်သော ပြဿနာများကိုသာ ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထို့ပြင် သူ ပင်ပင်ပန်းပန်း စုဆောင်းတည်ဆောက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး ခဏချင်းအတွင်း ပြာပုံဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသည့် ခံစားချက်မျိုးအား လုချွမ်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ မခံစားလိုတော့ပေ။

အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ဇွန်ဘီများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် လုချွမ်းအဖို့ မည်သည့်အခါမျှ ပုန်းအောင်းနေစရာ မလိုခဲ့ပေ။ လူသားတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လုချွမ်းက ခုခံကာကွယ်နေရမည့်အစား လူသားတို့ကသာ လုချွမ်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြရမည်ပင်။

အကြောင်းမှာ လုချွမ်းသာ မြို့ပြအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက မြို့အတွင်းရှိ သန်းနှင့်ချီသော ဇွန်ဘီများကို အသုံးချ၍ မည်သူမျှ သူ့အား လွယ်လင့်တကူ ရန်မမူရဲအောင် ပြုလုပ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ သူ့အား လာရောက်ရန်စခဲ့လျှင်ပင် လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဧရာမဇွန်ဘီလှိုင်းကြီးကို ဖန်တီးကာ လူသားတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းမြို့တော်အား ခဏချင်းအတွင်း အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်နိုင်သည်။

ယခင်ကမူ ချီချီလေး ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ကြီးပြင်းလာစေရန် အလို့ငှာသာ လုချွမ်းသည် ဤအေးချမ်းသော နေရာလေး၌ ယာယီအခြေချ၍ သမီးငယ်ကို ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်စေခဲ့ခြင်းပင်။

သို့ရာတွင် ယခုမူ အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော ဘဝလေးမှာ အကြိမ်ကြိမ် နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ ပုန်းအောင်းနေရုံမျှဖြင့် ပြဿနာအရပ်ရပ်ကို ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ကြောင်း အချက်အလက်များက သက်သေထူနေသည်။ ထို့ကြောင့် နောင်အနာဂတ်တွင် လုချွမ်းအနေဖြင့် တစ်ပါးသူနှင့် ကင်းဝေးရာ၌ ဆက်လက်ပုန်းအောင်းနေရန် အကြောင်းရင်း မရှိတော့ပေ။

ယနေ့မှစ၍ သူသည် သူအလိုရှိရာ အရပ်မျက်နှာတိုင်းသို့ စိတ်တိုင်းကျ လှည့်လည်သွားလာတော့မည်ပင်။

သူ့ထံတွင် အဆင့် ၄ ရှိသော ဇွန်ဘီရုပ်သေး အမြောက်အမြား ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤလောကဝယ် သူ ခြေဆန့်၍ မရနိုင်သော နေရာဟူ၍ မရှိတော့ချေ။ အထူးသဖြင့် အရင်းအမြစ်နှင့် ရိက္ခာများ ပေါကြွယ်ဝလှသော လူသားတို့၏ မြို့ပြများသို့ပင် သူ ဦးတည်သွားလာနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုနေရာများမှ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများကို အနည်းငယ်မျှ ရှာဖွေရုံဖြင့်ပင် ချီချီလေးကို ကာလရှည်ကြာ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်စားသောက်နိုင်အောင် ဖန်တီးပေးနိုင်မည်ပင်။

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ယခုတစ်ကြိမ် စိုက်ခင်းမှ စွန့်ခွာပြီးနောက်တွင် ချီချီလေး မျှော်လင့်တောင့်တခဲ့သော စံပြဘဝမျိုးကို သူ ဖန်တီးပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ခြင်းပင်။ နောင်တွင် သမီးငယ်လေးသည် သူနှင့်အတူ လောကဓံကို ကြံ့ကြံ့ခံကာ လေလွင့်၍ လှည့်လည်ကာ နေထိုင်ရပေတော့မည်။ သူတို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် တွေ့ကြုံရမည့် အရာများသည်လည်း စိုက်ခင်း၌ ရှိစဉ်ကကဲ့သို့ သာယာလှပနေတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘေး၏ ကြမ်းတမ်းသော အငွေ့အသက်များဖြစ်သည့် သတ်ဖြတ်မှုများနှင့် ခြောက်ကပ်နေသော မြင်ကွင်းများကိုသာ အများဆုံး မြင်တွေ့ရပေတော့မည်။

သို့သော် ကောင်းကျိုးတစ်ခုမှာ ချင်းရွှေ စိုက်ခင်း၌ ရှိစဉ်ကကဲ့သို့ လူသားဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အချိန်မရွေး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေရသည့် ဘဝမျိုးမှ ကင်းဝေးသွားမည် ဖြစ်သည်။ လုချွမ်းအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်ကို ထိုင်၍ စောင့်ဆိုင်းနေရသည့် အဖြစ်မျိုးကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်တော့ပေ။

သူသာ ဤနေရာ၌ ဆက်လက်နေထိုင်နေပါက မကြာမီ လူသားဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာဦးမည်မှာ ဧကန်မုချပင်။ ထိုအခါတွင် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပွားပေဦးမည်ဖြစ်ပြီး ရန်သူတို့၏ အင်အားမှာလည်း ယခုအကြိမ်ထက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

ပြီးခဲ့သည့် တိုက်ပွဲအတွင်း၌ပင် ထိုဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတို့၏ ပြောစကားများအရ ချီချီလေးကို ဇွန်ဘီများအား ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ထင်မှတ်နေကြပြီး လူသားတို့၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် အသုံးချရန် စည်းရုံးလိုနေကြကြောင်း လုချွမ်း ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်တွင် နူးညံ့သောနည်းဖြင့် မအောင်မြင်သောအခါ အတင်းအဓမ္မ နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ ချီချီလေးကိုသာ ဇွဲနပဲကြီးစွာ ဦးတည်တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြခြင်းပင်။

ဤအချက်သည် တစ်ဖက်ရန်သူများအနေဖြင့် ချီချီလေးကို အလွန်အမင်း အရေးတယူ ပြုနေကြကြောင်းနှင့် သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ အင်အားစုများသည်လည်း ဤစိုက်ခင်းကို လွယ်လင့်တကူ လက်လွှတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

သို့ဖြစ်ရာ မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန် ဤစိုက်ခင်းမှ အမြန်ဆုံး စွန့်ခွာသွားခြင်းသည်သာ အကောင်းဆုံးပင်။

ထို့နောက် လုချွမ်းသည် စက္ကူပေါ်တွင် ထပ်မံရေးသားလိုက်ပြန်သည်။

"ချီချီလေး... ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ထားတော့။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဖေဖေတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားကြမယ်။ သမီးရဲ့ အနှစ်သက်ဆုံး ပစ္စည်းလေးတွေကိုလည်း အကုန်စုထားနော်။ ဖေဖေတို့နဲ့အတူ တစ်ပါးတည်း ယူသွားကြမယ်"

ကျိရုရွှယ်သည် ဖခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောင်းစွာနားလည်သဖြင့် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

အမှန်စစ်စစ် ကျိရုရွှယ်သည်လည်း ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကို စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်၏။ သို့သော် ဖခင်ဖြစ်သူက သူမအား မည်သည့်နေရာသို့ ဦးစွာခေါ်ဆောင်သွားမှာလဲဆိုသည်ကိုမူ သူမ မသိသေးပေ။

ထိုအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျိရုရွှယ်မှာ အတော်ပင် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားနေမိသည်။

အမှန်တကယ်တော့ စိုက်ခင်း၌ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ရခြင်းမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုရှိသည် မှန်သော်လည်း ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းလှသည့်အပြင် ပြင်ပသတင်းအချက်အလက်များနှင့်လည်း အလှမ်းဝေးလွန်းလှသည်။ ကျိရုရွှယ်အနေဖြင့် သူမ၏ စွမ်းရည်များကို မြှင့်တင်လိုလျှင်ပင် ဤနေရာ၌ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အခြားလူသားများနှင့် ဆက်ဆံခွင့်မရသဖြင့် သူမ၏ အတိတ်ဘဝမှ အဖိုးတန်အသိပညာနှင့် နည်းနာများကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားသော ဇွန်ဘီများအပေါ် အသုံးချရန်မှာလည်း အဆင်မပြေလှချေ။ အဆိုးဆုံးမှာ သူမအား ကူညီမည့် လက်ထောက်အနည်းငယ်မျှပင် ပျိုးထောင်ခွင့်မရခြင်းပင်။

အတိတ်ဘဝက ကိုးကြိမ်သေ နတ်ဆိုးရဲမေဟု ကျော်ကြားခဲ့သည့် ကျောက်လင်းနှင့်ဆိုလျှင်ပင် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့်သာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင်မူ ဘယ်လိုမျှ ဆုံတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လုချွမ်းက စက္ကူပေါ်တွင် ဆက်လက်ရေးသားလိုက်သည်။

"သွားကြစို့ ဖေဖေနဲ့အတူ အိမ်ထဲပြန်ပြီး အနားယူကြမယ်။ ပြီးတော့ ဗိုက်ပြည့်အောင် အသားဆန်ပြုတ်လေး သောက်ကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ"

အစားအသောက်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျိရုရွှယ်သည် သူမကိုယ်သူမ မနက်စာပင် မစားရသေးကြောင်း သတိရသွားပြီး ဗိုက်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် လုချွမ်းက ချီချီလေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အချိန်အတော်ကြာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော ကျောက်လင်းက လှမ်း၍ တားမြစ်လိုက်သည်။

"လုချွမ်း... နင်တို့ ဘယ်ကိုသွားဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"

ကျောက်လင်းသည် မေးမြန်းရန် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံတော့ပေ။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ လုချွမ်းအနေဖြင့် ဒေါသအလျောက် လူသားအခြေစိုက်စခန်းကို လက်စားချေရန် ကြံစည်နေသလားဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။ စိုက်ခင်းကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ရသဖြင့် လုချွမ်း၏ ရင်ထဲတွင် လူသားတို့အပေါ် အမုန်းတရားများ ကိန်းအောင်းနေမည်မှာ အမှန်ပင်။

သူမသည် လူသားအခြေစိုက်စခန်းမြို့တော်အတွက် စိုးရိမ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ လုချွမ်းကသာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူမိပြီး လူသားတို့နှင့် သေကျေပျက်စီးသည်အထိ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ဆုံးရှုံးပျက်စီးရုံမှတစ်ပါး အကျိုးအမြတ် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လုချွမ်းသည် ကျောက်လင်းကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ချီချီလေးဘက်သို့သာ လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် စက္ကူပေါ်တွင် ဤသို့ ရေးသားလိုက်သည်။

"ချီချီလေး... နောင်ကျရင် သမီးက ဖေဖေနဲ့အတူ ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်လည်သွားလာနေရတော့မယ်။ သမီး သွားချင်တဲ့နေရာ ရှိလားဟင်"

"ဖေဖေ သွားတဲ့နေရာဆိုရင် သမီးက အကုန်လိုက်မှာပါ"

ကျိရုရွှယ်သည် လုချွမ်း၏ ခြေထောက်ကို အလွန်လိမ္မာစွာ ဖက်ထားရင်း ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြကာ သူမ၏ အကြွင်းမဲ့ အားကိုးယုံကြည်မှုကို ပြသလိုက်သည်။

ထိုအခါ လုချွမ်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သမီးငယ်လေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ကျောက်လင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စက္ကူပေါ်တွင် ထပ်မံရေးသားလိုက်ပြန်သည်။

"နင့်အတွက်ကော ဘယ်လိုလဲ နင် ဘယ်ကိုသွားချင်လဲ။ ငါ ချီချီလေးကို ခေါ်သွားတဲ့အချိန်ကျရင် နင်လည်း ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျောက်လင်းသည် ချီချီလေးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဓားချက်ကို ဝန်မလေးဘဲ ကိုယ်ဖြင့်ကာပေးခဲ့သည့်အပြင် အဆင့် ၃ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများနှင့်လည်း အသက်စွန့်၍ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ဤအချက်ကြောင့် လုချွမ်းသည် ကျောက်လင်းအပေါ် စိတ်ထဲမှ အသိအမှတ်ပြုလာခဲ့ပြီး သူမသည် ချီချီလေးကို တကယ်ပင် ကာကွယ်ပေးလိုကြောင်း ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်းအနေဖြင့် ထွက်သွားလိုပါက သူက ခွင့်ပြုပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

"နင်က ငါ့ကို တကယ်ပဲ သွားခွင့်ပေးမှာလား"

စက္ကူပေါ်မှ စာလုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး လုချွမ်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လုချွမ်းကမူ ဖျော့တော့သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျောက်လင်း နေခဲ့သည်ဖြစ်စေ ထွက်သွားသည်ဖြစ်စေ သူက အတင်းအကျပ် မပြုဘဲ သူမ၏ ဆန္ဒအတိုင်းသာ ဆုံးဖြတ်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ သူမ နေခဲ့မည်ဆိုပါက ချီချီလေးအတွက် အဖော်ရနိုင်သော်လည်း သူမ ပြုခဲ့သမျှကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် လုချွမ်းက သူမအား လွတ်လပ်ခွင့် ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအခြေအနေတွင် ကျောက်လင်း၏ ရင်ထဲ၌ ဝမ်းမြောက်မှု အတိုင်းအသား ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုချွမ်းသာ သူ၏ ကတိအတိုင်း တည်မည်ဆိုပါက သူမသည် အမှန်တကယ် လွတ်လပ်ခွင့် ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချီချီလေးအား အစဉ်အမြဲ ကာကွယ်ပေးပါမည်ဟူသော ကတိနှင့် လုချွမ်းရှေ့တွင် ထုတ်ဖော်ခဲ့ဖူးသော သူမ၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များကို ပြန်လည်သတိရမိသွားသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘေးအတွင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရစဉ်က တွေ့ကြုံခဲ့ရသော လူသားတို့၏ ကောက်ကျစ်သော စိတ်ထားများနှင့် စိုက်ခင်းအတွင်း ရရှိခဲ့သော သက်တောင့်သက်သာရှိသည့် ဘဝတို့မှာ ကျောက်လင်း၏ စိတ်ထဲတွင် သိသိသာသာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကျောက်လင်းသည် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ လောလောဆယ် မသွားတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ငါ ချီချီလေးကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားပဲ။ သူက ငယ်သေးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားလည်း မရှိသေးဘူးလေ"