အခန်း (၁၆၁-၁၆၂)

အခန်း ၁၆၁ - ရွာလုံးကျွတ်အစုလိုက်အပြုံလိုက်သတ်ဖြတ်ခံရမှု

ဓားနတ်ဘုရားက စကားပြောနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ထိုလေးယောက်ထဲ၌ လင်ချွမ်ကသာ ဦးဆောင်သူပင်။

ထို့ကြောင့် ရှန်ယွီကို မြင်သောအခါ ဓားနတ်ဘုရား၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ လင်ချွမ်​၏ သဘောထားကို သိလိုသဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဓားနတ်ဘုရား၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် လင်ချွမ်သည် ရှေ့သို့ ချက်ချင်းလှမ်းထွက်ကာ ရှန်ယွီအား ရွာ၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းလိုက်​၏။

"မေးပါရစေ မိန်းကလေးရှန်၊ ဒီရွာမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

"ဘာဖြစ်လို့ လူသေအလောင်းတွေကို မီးရှို့ပြီး လူတွေသတိထားမိအောင် လုပ်နေရတာလဲ"

ရှန်ယွီသည် ဓားနတ်ဘုရားက သူ့ကို အရေးတယူလုပ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

လင်ချွမ် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ရင်း သူ့ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ဓားနတ်ဘုရားက

"အကြီအကဲက မင်းကို မေးခွန်းမေးနေတာ မကြားဘူးလား"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လင်ချွမ်က ဓားနတ်ဘုရားကို စိတ်လျှော့ရန် လက်ပြလိုက်ပြီး ရှန်ယွီကို အနည်းငယ် အားနာသလို ပြုံးပြလိုက်​၏။

ရှန်ယွီသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် အံ့သြသွားပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော ဓားနတ်ဘုရားတစ်ယောက်က အဘယ်ကြောင့် လူငယ်လေးတစ်ဦးကို 'အကြီးအကဲ' ဟု ခေါ်ဝေါ်နေရသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

သူ့ကို အကြာကြီး အကဲခတ်ကြည့်သော်လည်း ရှန်ယွီ ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူမသာ ဒဏ်ရာမရထားပါက လင်ချွမ်​၏ စွမ်းရည်ကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ စမ်းသပ်ကြည့်မိပေလိမ့်မည်။

ဝူတန်တွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် လင်ချွမ်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော စိတ်နေသဘောထားနှင့် ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ဤကဲ့သို့ အဆက်ဆံခံရသော်လည်း သူ စိတ်မဆိုးပေ။

ရှန်ယွီ၏ အဖြေကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့​၏။

ခဏအကြာတွင် ရှန်ယွီသည် မိမိကိုယ်တိုင် အနည်းငယ် ရိုင်းပျသွားသည်ကို သတိထားမိပုံရသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ ရွာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို စိတ်ပျက်အားလျော့သော မျက်နှာပေးဖြင့် စတင် ပြောပြလေတော့သည်။

"မကြာသေးခင်က မွန်ဂိုမြင်းတပ်တစ်စု ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားခဲ့တယ်"

"ရွာသားတွေဆီကနေ အနီးနားမှာ ရွှေကြောရှိတယ်ဆိုတာ သိသွားပြီး သူတို့မှာ ယုတ်ညံ့တဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိခဲ့ကြတယ်"

ဒါကို ကြားတော့ ယွဲ့ချင်းရိုက မနေနိုင်ဘဲ ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။

"မွန်ဂိုမြင်းတပ်...သူတို့က မင် နယ်မြေထဲကို ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ"

"နယ်ခြားစောင့်တပ်တွေက အကုန်လုံး အသုံးမကျတော့တာလား"

ရှန်ယွီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူမက ရှင်းပြသည်မှာ...

"အဲ့ဒီမြင်းတပ်က ကုန်သည်ယောင်ဆောင်ပြီး မင်မင်းဆက်ထဲကို ဝင်လာတာပါ"

"နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့က ကျွမ်းကျင်သူ အယောက်ပေါင်းများစွာကို စုစည်းပြီး ရွာကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်"

"အဲ့ဒီအချိန်ကျမှသာ ဒီလူတွေက အမှန်တကယ်တော့ ဟူယွမ် မင်းဆက်က ဆိုတာကို ရွာသားတွေနဲ့ ကျွန်မတို့ သိလိုက်ရတာပါ"

"ဟူယွမ် မင်းဆက်"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လင်ချွမ်ပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား​၏။

သူသည် သမိုင်းတွင် အလွန်မတော်သော်လည်း၊ သော့ဂတ်စ်တီမူး သေဆုံးပြီးနောက် ရွှေရောင်မိသားစု​၏ အုပ်ချုပ်မှု ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး မွန်ဂိုမျိုးနွယ်စုများသည် မြက်ခင်းပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲသွားကာ ကိုယ့်နယ်မြေကိုယ် အသီးသီး အုပ်ချုပ်နေကြသည်ဟု ဗဟုသုတ မှတ်သားထားဖူးသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဟူယွမ်မင်းဆက် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာရုံသာမက မင်မင်းဆက်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ပင် ဝင်ရောက်ဝံ့သည်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိသလောက်ပင်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုမွန်ဂိုများသည် လုယက်၊ မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်ဝံ့ကြသော်လည်း ဒေသန္တရ တပ်စခန်းများက လုံးဝ မသိရှိကြခြင်းမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေ​၏။

လူတိုင်း၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို ရိပ်မိပုံရသဖြင့် ရှန်ယွီက ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။

"ဒီအနားမှာ စန်းလော့ နယ်မြေလို့ ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်"

"ဒဏ္ဍာရီအရ တစ်ခါက နတ်ဘုရားတွေ ဒီနေရာမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့ကြဖူးတယ်"

"သူတို့ရဲ့ မှော်အစွမ်းတွေကြောင့် အဲ့ဒီနေရာမှာ သက်ရှိတွေ အကုန်သေဆုံးကုန်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး နှစ်ပေါင်းရာချီအောင် ခြောက်သွေ့ အပင်မပေါက် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်"

"တိုက်ပွဲအပြီးမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ နတ်ဘုရားက နောင်တရပြီး လူတွေ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကနေ လွတ်ကင်းအောင် ရွှေကြောတစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်"

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ဒီမှာ သီးနှံတွေ သိပ်မထွက်ရင်တောင် ဒီနေရာက တော်တော်လေး စည်ကားနေသင့်တာပေါ့"

"အခုကျတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျက်စီးနေရတာလဲ"

လင်ယန်ရွှယ်က မနေနိုင်ဘဲ ဖြတ်မေးလိုက်သည်။

ရှန်ယွီက "မလောပါနဲ့၊ ကျွန်မ အဆုံးထိ ပြောပြပါရစေ၊ ဒါဆိုရင် အကုန်နားလည်သွားမှာပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ထို့နောက် သူမ ဆက်ပြောသည်မှာ...

"ဒေသခံတွေက မူလကတော့ ရွှေကျင်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ခဲ့ကြတာပါ"

"ဒါပေမဲ့ ယွမ်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းမှာ စစ်စရိတ်အတွက် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းယူဖို့ ဒီနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် လုယက်ခဲ့ကြတယ်"

"ကျွန်မတို့ 'သံမဏိဓားဂိုဏ်း' ကို တည်ထောင်သူက ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ လူတွေရဲ့ ဒုက္ခတွေကို မြင်ပြီး တပည့်တွေကို လက်ခံဖို့ ကျောင်းဖွင့်ပေးခဲ့တယ်"

"နောက်ပိုင်းမှာ သူက သံမဏိဓားဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး မင်မင်းဆက် မထူထောင်ခင်အထိ ယွမ်ခွေးတွေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်"

"အဲ့ဒီ နောက်မှသာ သိုင်းလောက ဂိုဏ်းဂဏတွေဆီ ပြန်ရောက်လာတာပါ"

ယွဲ့ချင်းရိုသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားရလျှင် ချီးကျူးချင်နေသော်လည်း လင်ယန်ရွှယ်က သူမ စကားမပြောမိအောင် တားလိုက်လေ​၏။

"ကျွန်မတို့ ရှေ့ဆောင်တွေကို ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်က သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်"

"အဲ့ဒါကတော့ ပြည်သူတွေကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မတို့ သံမဏိဓားဂိုဏ်းရဲ့ ကောင်းမှုအတွက် ဒီနေရာကို နှစ်ပေါင်းရှစ်ဆယ်ကြာ အုပ်ချုပ်ခွင့်ပေးခဲ့တာပါ"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ သံမဏိဓားဂိုဏ်းရဲ့ မျိုးဆက်တွေက တည်ထောင်သူရဲ့ အရည်အချင်းကို အမီမလိုက်နိုင်ခဲ့ကြဘူး၊ နောက်ပိုင်းမှာ အင်အားတွေလည်း လျော့နည်းလာတယ်"

"ဟူယွမ်က လူလွှတ်ပြီး နှောင့်ယှက်နေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းက ကျွမ်းကျင်သူတွေ အကုန်ထွက်တိုက်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီလူယုတ်မာတွေကို မနိုင်ခဲ့ဘူး"

"နောက်ဆုံးမှာတော့ သံမဏိဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးနီးပါး သုတ်သင်ခံလိုက်ရတယ်၊ ဒါတောင် သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး"

ဤအကြောင်းကို ပြောသည့်အခါ ရှန်ယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။

လင်ယန်ရွှယ်သည် ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သဖြင့် ဤစကားများကို ကြားသောအခါ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။

သူမ ရှေ့သို့ လှမ်းတိုးကာ အသာအယာ နှစ်သိမ့်လိုက်​၏။

"မိုက်မဲတဲ့ကလေးမရယ်၊ သေခြင်းဆိုတာ ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးပါပဲ"

"သူတို့က ပြည်သူနဲ့ နယ်မြေကို ကာကွယ်ရင်း သေဆုံးခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ သေခြင်းက ထိုက်တန်ပါတယ်"

"အဲ့ဒီအတွက် သိပ်ပြီး စိတ်မပူပါနဲ့၊အခုလုပ်ရမှာက သံမဏိဓားဂိုဏ်း ဆက်တည်တံ့နိုင်အောင် မင်း အသက်ရှင်ဖို့ပဲ"

သံမဏိဓားဂိုဏ်း၏ အခြေအနေကို ကြားရသောအခါ ရှန်ယွီ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ဖန် မှိုင်ညို့သွားပြန်သည်။

လင်ယန်ရွှယ်သည် သူမ စကားမှားသွားမှန်း သိသော်လည်း မည်သို့ ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ရမည်ကို မသိသဖြင့် အနေခက်စွာ ရပ်နေမိသည်။

လင်ချွမ်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ငိုနေသည်ကို မကြည့်ရက်ပေ။

ထို့အပြင် အမှန်တရားကို သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ မွန်ဂိုတွေ ဘယ်ကို သွားကြသလဲနှင့် ဘာကြောင့် အလောင်းတွေကို မီးရှို့ရသလဲဆိုသည်ကို မသိရသေးပေ။

လင်ချွမ်သည် ရှန်ယွီကို ဤအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။

"မိန်းကလေးရှန်၊ ဒီနေရာကို ကာကွယ်ဖို့ မင်းအတွက် မလွယ်ကူဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်"

"အခု ငါတို့ ဒါကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီဆိုတော့ ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"မေးပါရစေ၊ အဲ့ဒီ ဟူယွမ် ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဘယ်ဘက်ကို သွားကြသလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

ရှန်ယွီက သူမ၏ မျက်ရည်များကို အင်္ကျီစဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။

"သူတို့ အရှေ့မြောက်ဘက်ကို သွားကြတယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မက အားကုန်နေပြီး အလောင်းပုံကြားထဲမှာ လဲနေခဲ့တာ"

"သူတို့တွေ မင်ဧကရာဇ်ကို သွားရောက် ဂါရဝပြုမယ့်အကြောင်း ပြောနေကြတာကို မသဲမကွဲ ကြားလိုက်ရတယ်"

ဤလူစုက အမှန်တကယ်တွင် ကျူတီကို သွားတွေ့မည် ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်ချွမ် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။

သူသည် စိတ်ရှည်သူဖြစ်သော်လည်း ဒေါသမထွက်တတ်သူတော့ မဟုတ်ပေ။

ဟန်နယ်မြေအတွင်း ရွာလုံးကျွတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းကဲ့သို့ တိရစ္ဆာန်ဆန်သော လုပ်ရပ်ကို ကျူးလွန်ပြီးနောက်၊ ဟန်ဧကရာဇ်နှင့် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် တွေ့ဆုံရန် ကြံရွယ်ခြင်းသည် လင်ချွမ်​၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သွားစေသည်။

ထို့နောက် သူက ရှန်ယွီကို မေးလိုက်သည် "ရွာထဲမှာ တခြားလူတွေ ရှိသေးလား"

ရှန်ယွီက ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အမှန်ကို ပြောပြလိုက်​၏။

"ဟူယွမ်တွေက အဲ့ဒီနေ့က ရွာထဲကလူတိုင်းကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ကလေးတစ်စုက တခြားနေရာကို သွားနေကြလို့ အသက်ဘေးက လွတ်ခဲ့ကြတယ်"

"အခု သူတို့ ရွာထဲမှာ ပုန်းနေကြတယ်...အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ တစ်ယောက်ယောက်က အာဏာပိုင်တွေကို သတင်းပို့ပေးပြီး အစိုးရက သူတို့ကို အခြေချဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ လူသေအလောင်းတွေကို မီးရှို့ပြီး လူတွေလာအောင် ဆွဲဆောင်ခိုင်းခဲ့တာပါ"

ဒါကို ကြားတော့ လင်ချွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှန်ယွီသည် လူ့သဘာဝကို နားမလည်သေးပါလားဟု တွေးမိလေ​၏။

အကယ်၍ ယနေ့ ရောက်လာသူမှာ သူတို့မဟုတ်ဘဲ မသမာသူများသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက ဤရွာသည် ယနေ့တွင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

လင်ချွမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ရှန်ယွီလည်း အားငယ်သွားသည်။

လင်ချွမ်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်ဟု သူမ ထင်နေစဉ်တွင် လင်ချွမ်ကကျန်သုံးယောက်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ချက်ချင်း လူခွဲပြီး အဲ့ဒီ မွန်ဂိုအုပ်စုကို သွားရှာကြစို့"

ထို့နောက် လင်ချွမ်က ယွဲ့ချင်းရိုကို လှည့်ပြောလိုက်သည်မှာ...

"မင်းက ဒီမှာနေပြီး ရွာသားတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ၊ နောက်ထပ် ဘာမှ မမှားယွင်းစေနဲ့တော့"

ယွဲ့ချင်းရိုသည် မူလက ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း၊ သူမ၏ ဆိုးရွားလှသော လမ်းညွှန်မှုစွမ်းရည် (လမ်းမှားတတ်ခြင်း) ကို ပြန်တွေးမိပြီး သူမသာ ဟူယွမ်တွေကို လိုက်ရှာပါက ကိုယ့်ဘာသာ လမ်းပျောက်သွားလိမ့်မည်ဟု တွေးကာ လက်ခံလိုက်ရတော့​၏။

အခန်း (၁၆၂) လက်စားချေခြင်းနှင့် ဒဏ္ဍာရီ

ယွဲ့ချင်းရိုသည် စိတ်မပါသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်ရလေသည်။

ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် လမ်းခွဲကာ ဟူယွမ် မြင်းတပ်နောက်သို့ စတင်ခြေရာခံကြ​၏။

သူတို့သုံးဦး၏ ကိုယ်ခံပညာအဆင့်အတန်း မတူညီကြသော်လည်း လေပေါ်ပျံသန်းခြင်းနှင့် လေဟုန်စီးခြင်းအတတ်တွင်မူ အားလုံး ကျွမ်းကျင်ကြသူများဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဟူ လူမျိုးများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမှာ သာမန်လူများနှင့် ကွဲပြားနေသဖြင့် ခရီးအနည်းငယ် သွားပြီးနောက်တွင်ပင် မြင်းတပ်အဖွဲ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြသည်။

ကျိုတို သို့ ဦးတည်သည့် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော တဲအုပ်စုတစ်ခုကို သိသိသာသာ မြင်လိုက်ရ​၏။

တဲရှေ့တွင် ဓားလွယ်ထားသော အစောင့်အရှောက်အချို့သည် အပျင်းပြေ စကားပြောနေကြ၏။

ရုတ်တရက် လင်ချွမ်သည် သူတို့ရှေ့တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ်လာလေသည်။

ဟန် လူမျိုးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော လင်ချွမ်ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း အစောင့်တစ်ဦးသည် ဓားကိုချက်ချင်းဆွဲထုတ်ကာ လင်ချွမ်အား ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

"ယွမ်မင်းဆက် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို ဘယ်လိုတောင် စော်ကားရဲရတာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လင်ချွမ်သည် ဤလူစုမှာ ရွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် မိစ္ဆာများဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်​၏။

စကားအရှည်ကြီး ပြောမနေတော့ဘဲ သူသည် ဓားချက်တစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ရှေ့ရှိအစောင့်များသာမက နောက်ကွယ်ရှိ တဲနှစ်လုံးပါ အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။

နားနေသည့် ဟူယွမ် ပညာရှင်အချို့မှာလည်း ဓားရှိန်ကြောင့် နေရာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကြသည်။

"ဘယ်သူလဲဟေ့"

"ရန်သူတိုက်ခိုက်နေပြီ"

လင်ချွမ်သည် ဤတိုက်ကွက်တွင် စွမ်းအားအကုန် မသုံးခဲ့သော်လည်း ရိုက်ခတ်မှုမှာမူ အတော်လေး ပြင်းထန်လှ​၏။

ခဏချင်းအတွင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံး နိုးကြားသွားပြီး ဟူယွမ် စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် အရပ်ရပ်မှ ပြေးထွက်လာကာ လင်ချွမ်ကို ဝိုင်းရံရန် ကြိုးပမ်းကြတော့သည်။

လင်ချွမ်က သူတို့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အသန်မာဆုံးသူမှာ ပထမအဆင့်မျှသာဖြစ်ပြီး ကျန်သူများမှာ အဆင့်သုံး၊ အဆင့်လေး ကျင့်ကြံသူများသာ။

အားလုံးပေါင်းတိုက်လျှင်ပင် သူ့အတွက် ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်ပေ။

အနည်းငယ် ငြီးငွေ့လာသလို ခံစားရပြီး ဤလူများ၏ ယုတ်မာသော လုပ်ရပ်များကို တွေးတောမိကာ လင်ချွမ်သည် သူတို့နှင့် အချိန်ဖြုန်းပြီး ငြင်းခုံလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။

မည်သူမျှ လှုပ်ရှားမှု မပြုနိုင်ခင်မှာပင် လင်ချွမ်သည် မြေပြင်မှ ဓားတစ်လက်ကို ကောက်ယူကာ လေဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့ သူတို့ကြားမှ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ပထမအဆင့်မှ လွဲ၍ ကျန်လူအားလုံး ခေါင်းပြတ်သွားကြပြီး ထိုလူမှာမူ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့​၏။

"မင်း... မင်းက လင်ချွမ်လား"

လင်ချွမ်သည် မူလက ဤလူကို အနည်းငယ် မေးမြန်းပြီးမှ ရွာသားများအတွက် ယဇ်ပူဇော်ရန် ခေါင်းဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။

တစ်ဖက်လူက မိမိအမည်ကို သိနေသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်ချွမ်မှာ အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ဖြစ်သွားရသည်။

သူက "မင်း ငါ့ကို သိသလား" ဟု မေးလိုက်ရာ

ထိုလူက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် "ကျွန်တော် မင်းကို မသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခန် မင်းကြီးရဲ့ တဲနန်းဆောင်ထဲမှာ မင်းအကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ခန်မင်းကြီးလား...မင်းတို့ရဲ့ ခန်မင်းကြီးက ငါလို လေလွင့်ဓားသမားတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ အာရုံစိုက်နေရတာလဲ"

ရှင်သန်လိုသည့် စိတ်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် လင်ချွမ်​၏ လွှမ်းမိုးထားသော အရှိန်အဝါကြောင့်လား မသိရသော်လည်း ထိုလူသည် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ အကြောင်းရင်းကို တိုက်ရိုက်ပြောပြလေတော့သည်။

"ခန်မင်းကြီးဟာ အလယ်ပိုင်းဒေသကို ပြန်လာဖို့ အကြာကြီးကတည်းက ရည်မှန်းထားတာပါ"

"အခု မင် မင်းဆက် ဧကရာဇ်က အိုမင်းနေပြီဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ခန်မင်းကြီးဟာ အလယ်ပိုင်းဒေသရဲ့ သိုင်းလောကထဲမှာ လူလွှတ်ထားပြီးပါပြီ"

"တစ်နေ့မှာတော့ လင်ချွမ်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် အလယ်ပိုင်းဒေသမှာ ပေါ်လာတယ်၊ နောက်ခံက ထူးဆန်းတယ်၊ အရမ်းငယ်သေးပေမယ့် သိုင်းဧကရာဇ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို လူတစ်ယောက်က ယူလာခဲ့တယ်"

"အဲဒီတုန်းက ခန်မင်းကြီးနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဒါကို ဟာသတစ်ခုလိုပဲ မှတ်ယူခဲ့ကြတာ"

"ဒါပေမဲ့ ခုနက မင်းရဲ့ တိုက်ကွက်ကို မြင်လိုက်ရတော့မှ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက—"

အမှန်တရားကို သိလိုက်ရသဖြင့် လင်ချွမ်သည် နောက်ဆက်တွဲ စကားများကို နားထောင်လိုစိတ် မရှိတော့ပေ။

မွန်ဂိုများ မည်သည့်သူလျှိုများ ထားရှိသည်၊ ဘယ်နေရာမှာ ရှိသည် ဆိုသည်မှာ လင်ချွမ်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်တော့ပေ။

လင်ချွမ်​၏ အဆင့်အတန်းအရ သိုင်းလောကဖြစ်စေ၊ နန်းတွင်းရေးဖြစ်စေ သူ့မျက်စိထဲ မရှိတော့ပြီဖြစ်​၏။

လင်ချွမ်​၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ 'ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ရက်စက်တတ်ပြီး အရာခပ်သိမ်းကို မြက်ရုပ်များကဲ့သို့ သဘောထားသည်' ဆိုသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်အစစ်အမှန်ကို သူ နားလည်လာခဲ့သည်။

လူတစ်ယောက်သည် လုံလောက်စွာ သန်မာလာသောအခါ မည်သည့်အရာကိုမျှ အလွန်အကျွံ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

အကယ်၍ ဤရွာရှိ သတ်ဖြတ်မှုသာ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် မကောင်းခဲ့လျှင်၊ ကလေးများသာ ဤမျှ သနားစရာ မကောင်းခဲ့လျှင် လင်ချွမ်း

သည် ဤကိစ္စကို လှည့်ကြည့်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မွန်ဂိုတစ်စု၏ ခေါင်းများကို ယူပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် ၎င်းတို့ကို စုချည်ကာ အထုပ်တစ်ထုပ်အဖြစ် အမြန်ထုပ်ပိုး၍ ရွာသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် ဓားနတ်ဘုရား နှင့် လင်ယန်ရွှယ် တို့ ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ ရွာသည် ပြန်လည် စနစ်တကျ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ​၏။

ရွာလယ်တွင် သက်ကယ်မိုး တဲငယ်အချို့ ဆောက်လုပ်ထားပြီး ကလေးငယ်များသည် မိသားစုများ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် ဒုက္ခကို မခံစားခဲ့ရသကဲ့သို့ စားစရာမျိုးစုံကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေကြသည်။

အမျိုးသမီးများ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ရှားရှားပါးပါး အပြုံးများကို တွေ့မြင်ရပြီး သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လာချိန်တွင် ဝိုင်းဝန်း နှုတ်ဆက်ကာ အဖန်ဖန် ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။

လင်ယန်ရွှယ်နှင့် ဓားနတ်ဘုရားကို အံ့အားသင့်စေဆုံးအချက်မှာ ရွာ၏ အထင်ရှားဆုံး နေရာတွင် အလောင်းပုံကြီး တစ်ပုံကို တည်ထားခြင်းပင်။

သွေးပျက်ဖွယ် မြင်ကွင်းနှင့် ပျော်ရွှင်နေသော ရွာသားများမှာ အလွန်ပြင်းထန်သော ဆန့်ကျင်ဘက် အသွင်ဆောင်နေသည်။

သက်ကယ်မိုးတဲတစ်လုံး၏ အမိုးပေါ်တွင် လင်ချွမ်သည် သေရည်အိုးကို ကိုင်ကာ လဲလျောင်းရင်း ကောင်းကင်ယံရှိ လခြမ်းကွေးလေးကို ငေးကြည့်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ယွဲ့ချင်းရိုသည် အမျိုးသမီးများနှင့်အတူ ရယ်မောကာ စကားပြောနေပြီး သူမ ခုနက လက်လွှတ်လိုက်ရသည့် အခွင့်အရေးကို လုံးဝ သိပုံမရပေ။

ဓားနတ်ဘုရားသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အားနည်းနေသော သူ၏နှလုံးသားမှာ ပို၍ပင် တင်းကျပ်သွားပြီး ယွဲ့ချင်းရိုကို ပါးရိုက်ကာ လင်ချွမ်​၏ ဘေးနားသို့ ကိုယ်တိုင် သွားပို့ပေးချင်စိတ် ပေါက်လာတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူသည် ဤပုံစံကို နေသားကျနေပြီဖြစ်ပြီး လင်ချွမ်​၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အခြားတစ်နေရာတွင် ရှိကြောင်း နားလည်ထားလေ​၏။

အကယ်၍ ယွဲ့ချင်းရိုသာ လင်ချွမ်ကို အတင်းကပ်တွယ်နေပါက လင်ချွမ်ကို စိတ်ကုန်သွားစေရန်သာ ရှိပေမည်။

"ဒါတွေက အကြီးအကဲက မင်းတို့နှစ်ယောက်

အတွက် ထားခဲ့ပေးဖို့ ပြောထားတာတွေပါ"

သူတို့နှစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ယွီ က ဘေးရှိ ကင်ထားသော သိုးခြေထောက်နှင့် အခြားအစားအစာများကို ညွှန်ပြကာ သတိပေးလိုက်သည်။

ရှန်ယွီကို ကြည့်ရင်း လင်ယန်ရွှယ်သည် သူမအတွင်း၌ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ​၏။

အတိအကျဆိုရလျှင် ရှန်ယွီက လင်ချွမ်အကြောင်း ပြောနေချိန်တွင် ပြသသည့် ခံစားချက်မှာ လင်ယန်ရွှယ်အား ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

အမျိုးသမီးများသည် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦးတည်းကို နှစ်သက်နေကြသူနှစ်ဦး ဆုံမိသောအခါ လေထုမှာ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းလာတတ်​၏။

ယခုအချိန်တွင် လင်ယန်ရွှယ်သည် ရှန်ယွီ၏ သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမသည် လင်ချွမ်အပေါ် လေးစားအားကျနေကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်ယွီနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အခြားအဆင့်တူ ပညာရှင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ထက် ပို၍ ဖိအားကို ခံစားနေရသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လင်ချွမ်မှာမူ ဤအရာအားလုံးကို လုံးဝ မသိရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင် လင်ချွမ်သည် ရှန်ယွီ အစောပိုင်းက ပြောပြခဲ့သော ဒဏ္ဍာရီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေသည်။

ထိုအချိန်က သူသည် ရွာသားများအတွက် လက်စားချေရန်သာ စဉ်းစားနေသဖြင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို လျစ်လျူရှုခဲ့မိ​၏။

ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ရှန်ယွီနှင့် ရွာသားများကို ပြန်မေးကြည့်သောအခါ နတ်ဘုရားဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသူများသည် သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားသော ပညာရှင်များ သို့မဟုတ် သူ နတ်ဘုရားများကို နှင်ထုတ်စဉ်က တွေ့ခဲ့ရသည့် အမည်မသိလူများ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

အကယ်၍ ဤလူနှစ်ဦးမှာ နတ်ဘုရားအစစ်အမှန်များ ဖြစ်ပါက ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ရွှေကြောများကို ချန်ထားခဲ့မည့်အစား အသက်ဓာတ်ကို ပြန်လည် နိုးထစေရန် ကြိုးပမ်းလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ဒဏ္ဍာရီလာ တိုက်ပွဲဖော်ပြချက်များအရ နှစ်ဖက်စလုံးသည် လေနှင့် မိုးကို ခေါ်ယူနိုင်သည့် နတ်ဘုရားအတတ်များထက် အတွင်းအား သို့မဟုတ် စိတ်စွမ်းအားများကို အသုံးပြုထားပုံရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မင်း စိတ်ဆိုးနေတုန်းလား"

လင်ချွမ် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လင်ယန်ရွှယ်သည် သက်ကယ်မိုးတဲပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

စကားပြောရင်း သူမသည် လင်ချွမ်​၏ ဘေးတွင် လဲလျောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အမြတ်တနိုး ချစ်ခင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ​၏။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မလှုပ်မယှက်ဘဲ နေလိုက်သည်။

"ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ မသေမျိုး အပျက်အစီးတချို့ ရှိတယ်လို့ ငါမှတ်မိတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

လင်ချွမ်သည် မကြာသေးမီက မြေပုံကို မကြည့်ဖြစ်သေးသဖြင့် ဤအချိန်တွင် အတည်ပြုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ​၏။