အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)

အခန်း ၁၆၅ - ရွှေပုံဆောင်ခဲလက်စွပ်

"ဒီနေရာက မြေဆီလွှာက စိုက်ပျိုးဖို့ မသင့်တော်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒဏ္ဍာရီထဲကလို နတ်ဘုရားနှစ်ပါးရဲ့ စစ်တလင်းဖြစ်ခဲ့လို့လားတော့ မသိဘူး"

"အတိုချုပ်ပြောရရင် ဒီနေရာက မြေရိုင်းက သဲကန္တာရထက်တောင် ပိုပြီး ခြောက်သွေ့ဖုန်းဆိုးနေတာပဲ"

ရှန်ယွီပြောနေရင်း သူမ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြတ်ပြေးသွား​၏။

လင်ချွမ်က ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဘာမှထပ်မပြောဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

သူ၏အကြည့်များက ထိုမြေရိုင်းပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏နယ်ပယ်စွမ်းအားကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် စဉ်းစားစရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကိုယ်ခံပညာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ပညာရှင်တစ်ဦးသည် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းဖြင့် သဘာဝတရားကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး ကြီးမားသော ပျက်စီးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်​၏။

သူ၏ နယ်ပယ်အတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံး၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကို အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

အထွတ်အထိပ်အဆင့်နှင့် သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်များသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ နယ်ပယ်ထိန်းချုပ်မှု အတိုင်းအတာမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး အပြင်လောကအပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်မှုမှာလည်း လုံးဝအသွင်ကူးပြောင်းသွားသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ယခင်က လင်ချွမ်သည် ဤနေရာကို နတ်ဘုရားများ တိုက်ခိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော ကိုယ်ခံပညာရှင် (သို့မဟုတ်) ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ယခုကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ လင်ချွမ်​၏ အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤနေရာတွင် သက်ရှိများ မျိုးသုဉ်းသွားခြင်းမှာ အင်အားကြီးမားမှုကြောင့်သာမကဘဲ အခြားနက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေပုံရ​၏။

သူ၏ လက်ရှိစွမ်းရည်နှင့် အဆင့်အတန်းဖြင့်ပင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးဖြစ်အောင် သူ မလုပ်နိုင်သေးပေ။

ဒဏ္ဍာရီက တကယ်ပဲ မှန်နေတာလား။

သူတို့က တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတွေလား။

ဒါဆို ကောင်းကင်နတ်ဘုရား ဆိုတာ ဘယ်လိုအဆင့်မျိုးလဲ။

သူ နတ်ဘုရားတွေကို ဆင့်ခေါ်တုန်းက ကြားခဲ့ရတဲ့ အသံရှင်တွေရဲ့ အဆင့်မျိုးလား။

ဤအတွေးဝင်လာသည်နှင့်အမျှ လင်ချွမ်သည် ပို၍ကြီးမားသော စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော ဤခေတ်ကာလတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ရန် အင်အားမှာ အရေးကြီးဆုံးပင်။

သူသည် သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤနတ်ဘုရားများဟု ခေါ်ဆိုသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် အလှမ်းကွာဝေးနေသေး​၏။

သူကြားခဲ့ရသော စကားစအနများအရ ထိုသူတို့သည် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ 'နတ်ဘုရားဘုံ' ကဲ့သို့သော နေရာများတွင်သာ နေထိုင်နိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းရသည်။

သို့သော် ဘယ်အရာမှ အတည်မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခင်က ဝူတန်ရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမျှော်စင်ကို အတွင်းမှ မိစ္ဆာများ မဖောက်ထွက်နိုင်ဟု လူတိုင်း ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

တကယ်လို့သာ ထိုနေ့က သူ မတော်တဆ မရောက်သွားခဲ့ဘဲ ထိုနတ်ဆိုးဘုရင်သာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့လျှင် ဝူတန်တစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် တစ်နေ့နေ့တွင် ထိုမျှအဆင့်မြင့်သော ပညာရှင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်ဟု တွေးကာ လင်ချွမ်သည် ဤနတ်ဘုရား အကြွင်းအကျန်နေရာများကို စိတ်ဝင်စားလာခြင်း ဖြစ်​၏။

အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း စွမ်းရည်များကို မြှင့်တင်ရန် အခွင့်အလမ်း ရှာဖွေလိုခြင်းပင်။

အကယ်၍ ဤနတ်ဘုရားစစ်တလင်းက တကယ်ပဲ ခြောက်ကပ်နေသော မြေရိုင်းဖြစ်နေဦးတော့၊ သူ၏ နေ့စဉ် စနစ်ဝင်ရောက်ခြင်းကို အသုံးပြု၍ ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခုခု ရနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

နတ်ဘုရားများ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော နေရာသည် အမည်မသိနေရာတစ်ခုတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤသို့တွေးရင်း လင်ချွမ်သည် သူ၏စိတ်ထဲမှ စနစ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"စနစ် ဝင်ရောက်မယ်"

"ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်၊ နတ်ဘုရားစစ်တလင်း မှာ ဝင်ရောက်ခြင်း ပြုလုပ်တာ အောင်မြင်ပါတယ်"

"ဆုလာဘ်အဖြစ် ရွှေပုံဆောင်ခဲလက်စွပ်ကို ရရှိပါတယ်"

"ရွှေပုံဆောင်ခဲလက်စွပ် ဟုတ်လား"

ဤအချိန်တွင် လင်ချွမ်သည် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့​၏။

တစ်ဖက်တွင် စနစ်က ညွှန်ပြသော ဤနေရာမှာ တကယ်ပင် နတ်ဘုရားများ စစ်ခင်းရာနေရာ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လက်စွပ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

စနစ်၏ အသိပေးချက်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လင်ချွမ်​၏ ဘယ်ဘက်လက်ခလယ်တွင် အေးမြသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စွမ်းအားတစ်မျိုး စီးဆင်းလာသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ သေချာကြည့်လိုက်ရာ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားခဲ့​၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း စနစ် ဝင်ရောက်ခြင်းလုပ်လာခဲ့ရာတွင် လင်ချွမ်သည် တန်ဖိုးရှိသော အရာများစွာ ရရှိခဲ့လေ​၏။

သို့သော် အများစုမှာ ကိုယ်ခံပညာသိုင်းကွက်များဖြစ်ပြီး၊ ဆေးလုံးအချို့လည်း ပါဝင်သည်။

မှော်ပစ္စည်းများနှင့် လက်နက်များမှာမူ အလွန်ရှားပါးလှ​၏။

ယုတ္တိနည်းအရဆိုလျှင် ဤလက်စွပ်မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အရာဖြစ်ရမည်။

လင်ချွမ် အထပ်ထပ်အခါခါ စစ်ဆေးသော်လည်း ၎င်း၏ အာနိသင်ကို မသိနိုင်သေးပေ။

လက်စွပ်၏ အသွင်အပြင်မှာ သာမန်ရွှေလက်စွပ်နှင့် မခြားနားသော်လည်း ၎င်းပေါ်ရှိ ထွင်းထုထားသော လျှို့ဝှက်အက္ခရာများမှာ အလွန်လက်ရာမြောက်ပြီး နက်နဲလှ​၏။

လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်ရာတွင် သတ္တုကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့လည်းကောင်း ထူးခြားသော ခံစားမှုကို ပေးသည်။

ကိုယ်ခံပညာ သိုင်းကွက်များနှင့်မတူဘဲ ဤကဲ့သို့သော တန်ဆာပလာနှင့် မှော်ပစ္စည်းများတွင် အသုံးပြုပုံ လမ်းညွှန်ချက် မပါရှိပေ။

၎င်း၏ အာနိသင်ကို လင်ချွမ်ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေစမ်းသပ်ရမည်ပင်။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် ခရီးသွားနေရင်း သူ၏ အတွင်းအားကို လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်းအား ထည့်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ရွှေပုံဆောင်ခဲလက်စွပ်၏ မျက်နှာပြင်မှ ထူးခြားသော အလင်းရောင်များ တောက်ပလာ​၏။

အဖြူရောင် အလင်းဝန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အပြင်ဘက်သို့ ဖြာထွက်သွားသည်။

လင်ချွမ်သည် ၎င်းကို မထိန်းချုပ်ဘဲ အလိုအလျောက် စွမ်းအားပြခွင့် ပေးထားလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းမှာ ၁၀ မီတာ ပတ်လည်အထိ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီးနောက် ပါးလွှာသော အလင်းတံတိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ"

ဤအပြောင်းအလဲကို မြင်သောအခါ လင်ယန်ရွှယ် သည် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းတိုးကာ လင်ချွမ်ကို မေးမြန်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုအလင်းတံတိုင်းကို ထိတွေ့ကြည့်လိုက်​၏။

အလင်းတံတိုင်းသည် ပလတ်စတစ်အပါးလေးကဲ့သို့ ရုန်းကန်အားရှိပြီး ထိတွေ့လိုက်သည့်နေရာတွင် အနည်းငယ် ချိုင့်ဝင်သွားသည်။

ရှေ့မှ လျှောက်နေသော ရှန်ယွီသည် လင်ယန်ရွှယ်၏ အသံကို ကြား၍ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူတို့ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။

ရှန်ယွီ အမြင်အာရုံထဲတွင် သူမနောက်မှ လိုက်လာသော လူများမှာ အရိပ်အယောင်ပင် မရှိတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူမ မြင်နေရသည်မှာ ရိုးအီနေသော မီးခိုးရောင် မြေရိုင်းကြီးသာ။

"ဒါဆို ဒီအရာက လူတွေကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတာပေါ့"

လင်ချွမ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း လင်ယန်ရွှယ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး ဒီအလင်းတံတိုင်းကို တိုက်ခိုက်ကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိမလဲ သိချင်လို့"

လင်ယန်ရွှယ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

လင်ချွမ်သည် ထိုလက်စွပ်ကို ဘယ်ကရလာသလဲဟု သူမ အံ့ဩမိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် နေသားကျသွားသည်။

၎င်းမှာ လင်ချွမ်​၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဟုသာ မှတ်ယူထားပြီး ထပ်မမေးတော့ပေ။

အလင်းတံတိုင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ လင်ယန်ရွှယ်သည် ရှန်ယွီကို အခြေအနေ အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်​၏။

သူမ၏ အတွင်းအားများ စုစည်းလိုက်သည်နှင့် လေထုထဲတွင် ရေခဲနှင့် နှင်းဓားတစ်လက်အဖြစ် ပုံပေါ်လာသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဓားပေါ်တွင် နှင်းခဲများ အေးခဲသွားသည်။

အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ဓားကို ဝန်းရံကာ လေဆင်နှာမောင်းသဖွယ် လှည့်ပတ်နေ​၏။

ဓား၏ စွမ်းအားမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထွက်ပေါ်လာသော ဓားစွမ်းအင်တိုင်းသည် မြေပြင်ကို လက်ချောင်းခန့် အပေါက်များ ဖြစ်သွားစေသည်။

နှင်းဓား၏ စွမ်းအား တိုးမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ပြန့်ကျဲနေသော ဓားစွမ်းအင်များမှာ ပိုမိုသိပ်သည်းလာခဲ့​၏။

ဓားအသွင်သဏ္ဌာန် ပြည့်စုံသွားချိန်တွင် လောကတစ်ခုလုံးကို အသက်ရှူကျပ်စေသော ဖိအားများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

လင်ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ဖြူဝင်းသော မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ပြီး လင်ချွမ်ကို ကြွားဝါသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး...

"ဒီဓားချက်က မဆိုးဘူး မဟုတ်လား"

အခန်း (၁၆၆) ရွှေကြော​၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ

'နှင်းပွင့်နှင်းစက်ဓားသိုင်း' ဟု ခေါ်တွင်သော ဤကိုယ်ခံပညာရပ်ကို လင်ချွမ်အားလပ်နေသည့်အချိန်တွင် လင်ယန်ရွှယ်အား သင်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုစဉ်က သူသည် လင်ယန်ရွှယ်အား မည်သည့်လမ်းညွှန်မှုမျှ မပေးဘဲ ဓားသိုင်းကိုသာ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဤဓားသိုင်းသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ၎င်း၏ စွမ်းပကားမှာ အလွန်တရာ အားကောင်းနေ​၏။

သာမန် ပထမအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင်လျှင် ဤတိုက်ကွက်ကို ခုခံရန်အတွက် သူတို့၏ အတွင်းအား အတော်များများကို အသုံးပြုရမည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဓားနတ်ဘုရားသည်လည်း ဤဓားကွက်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာအမူအရာ တည်ကြည်သွားရသည်။

သူသည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ချီးမွမ်းရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဤနှင်းပွင့်နှင်းစက်ဓားသိုင်းကို ဤမျှအဆင့်ထိ တတ်မြောက်သွားခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီးစရာကောင်းလှ​၏။

ဤဓားကွက်၏ စွမ်းအားမှာ သူကိုယ်တိုင် တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လျှင်ပင် အားထုတ်မှု အတော်လေး ပြုလုပ်ရမည်။

"သူ့ကိုသာ အချိန်ပေးလိုက်ရင် ဒီဓားသိုင်းကို အထွတ်အထိပ်ထိ လေ့ကျင့်နိုင်လိမ့်မယ်၊ ငါတောင် သူ့ရဲ့ ထက်မြက်မှုကို ခဏရှောင်နေရမယ့်ပုံပဲ"

ဤရှုထောင့်ကကြည့်လျှင် လင်ယန်ရွှယ်၏ ပါရမီမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ခမန်းလိလိ ကောင်းမွန်လှရာ "စုန်းမငယ်" ဟူသော ဘွဲ့နှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်လှပေသည်။

စိတ်ထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် ချီးကျူးပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် လင်ယန်ရွှယ်အား စတင်တိုက်ခိုက်နိုင်ကြောင်း လက်ဝှေ့ယမ်း အချက်ပြလိုက်​၏။

လင်ယန်ရွှယ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ ညာလက်ကို အသာအယာမြှောက်ပြီး သူမ၏ အတွင်းအားများကို အပြင်သို့ ရူးသွပ်စွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ထိုခဏခြင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာအတွင်းရှိ သတ္တဝါအားလုံးမှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းသွားကြရ​၏။

ကြောက်တတ်သော သတ္တဝါအချို့မှာမူ ကြောက်လွန်းသဖြင့် ထိုနေရာမှာပင် ဆီးထွက်ကုန်ကြသည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ နှင်းပွင့်နှင်းစက်ဓားသည် ရုတ်တရက် စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။

အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ဓားပျံဝဲနေသော မြေပြင်မှ နှင်းခဲများ ရုတ်တရက် လွင့်တက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြေပြင်တစ်ခုလုံး နှင်းခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

မြေကြီးမှာ ပိုမိုသိပ်သည်းသွားပြီး ပိုးမွှားလေးများမှာလည်း ထိုနေရာမှာပင် အေးခဲသွား​၏။

ဤသည်မှာ နှင်းပွင့်နှင်းစက်ဓားကို စတင်အသက်သွင်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးသက်ရောက်မှုသာ။

တိုက်ခိုက်မှု၏ တည့်တည့်တွင် ရှိနေသောသူအတွက် ဖိအားမှာ မည်မျှ ကြီးမားမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်​၏။

သို့သော် ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသော လင်ချွမ်အတွက်မူ မည်သည့်ဖိအားကိုမျှ မခံစားရပေ။

တစ်ဖက်တွင် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားပြီး ခွန်အားကြီးမားလှသည့်အပြင် ဤနှင်းစက်ဓားသိုင်းအပေါ် နားလည်မှုမှာ လင်ယန်ရွှယ်ထက် များစွာ သာလွန်နေသောကြောင့်ပင်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွှေရောင်ပုံဆောင်ခဲလက်စွပ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းတန်းက ပြင်ပမှ ဖိအားများကို ခုခံပေးထားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်​၏။

ဤခံစားချက်မှာ အဝတ်အစားများက အအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးထားသကဲ့သို့ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ပြင်ပမှပင် တားဆီးထားပေးခြင်း။

အကွာအဝေး ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ နှင်းစက်ဓား၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။

အလင်းဒိုင်းထံ မရောက်မီ နောက်ဆုံးအချိန်လေးတွင် မြေပြင်မှာပင် ထိခိုက်မှုရှိလာပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် နှင်းစက်ဓားသည် အလင်းဒိုင်းကို ဝင်တိုက်လိုက်​၏။

အရာဝတ္ထုနှစ်ခု ထိတွေ့မိချိန်တွင် ထင်ထားသကဲ့သို့ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကျယ်လောင်သော အသံမျိုး ထွက်မလာခဲ့သလို အလင်းဒိုင်းသည်လည်း မှန်ကဲ့သို့ ကွဲအက်မသွားခဲ့ပေ။

လူတိုင်း​၏ အမြင်တွင် အလင်းဒိုင်းသည် အတွင်းဘက်သို့ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ဓား၏ အစိတ်အပိုင်း အတော်များများကို ဝါးမြိုလိုက်သကဲ့သို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဂျွတ်...ဂျွတ်"

ထို့နောက် အရာဝတ္ထုနှစ်ခု ထိတွေ့သည့်နေရာမှ ရေခဲတုံးများကို ဝါးစားနေသကဲ့သို့သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နှင်းစက်ဓားသည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တုန်ခါလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဗုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ဓား၏ ရှေ့တစ်ဝက်မှာ အတွင်းဘက်တွင် ကျိုးသွားတော့​၏။

"ဟူး"

လင်ယန်ရွှယ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ပြီး အတွင်းအား ထုတ်လွှတ်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ နှင်းစက်ဓားကို ထိန်းထားသည့် အတွင်းအားများကို လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ထိုခဏမှာပင် ကျန်ရှိနေသော ဓားတစ်ဝက်မှာ ရေခဲနှင့် နှင်းများ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ လေထဲတွင် အရည်ပျော်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ရေအိုင်အဖြစ် ကျဆင်းသွားသည်။

"ဘယ်လိုလဲ"

လင်ယန်ရွှယ်၏ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လင်ချွမ်သည် မျက်မှောင်အသာကြုတ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ဒိုင်းသည် တိုက်ခိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဒိုင်းကို အသက်သွင်းရန် အသုံးပြုရသည့် အတွင်းအားမှာ တိုက်ခိုက်မှု ပြုလုပ်စဉ်ကထက် များစွာ သုံးရ​၏။

ဤနည်းအတိုင်းဆိုလျှင် ဤဒိုင်းမှာ အသုံးမဝင်သကဲ့သို့ပင်။

"အာ... ဒါကတော့..."

လင်ချွမ်​၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ ရှန်ယွီ နှင့် ဓားနတ်ဘုရားတို့၏ ခွန်အားကွာခြားမှုကို အံ့အားသင့်နေကြသည့်အပြင် လင်ယန်ရွှယ်တို့မှာလည်း ပြောစရာစကား မရှိအောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ခေတ္တမျှအထိ စကားကို မည်သို့စရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။

လင်ချွမ်ကမူ ပိုမိုပွင့်လင်းသူပင်။

ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူသည် ထိုကိစ္စကို လျင်မြန်စွာပင် လက်လွှတ်လိုက်သည်။

သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အသုံးမဝင်သော အရာများစွာကို ရရှိခဲ့ဖူးရာ ဤအရာတစ်ခု ထပ်တိုးလာခြင်းမှာ သူ့အတွက် ထူးခြားမှု မရှိပေ။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အဖွဲ့သည် သတ္တုတွင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤသတ္တုကြောမှာ တောင်တန်းများကြားတွင် မဟုတ်ဘဲ ကုန်းမြင့်ငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိနေ​၏။

သတ္တုကြော၏ အဝင်ပေါက်မှာ ဤကုန်းစောင်းတွင် ရှိသည်။

အနီးကပ်ကြည့်လျှင် လိုဏ်ဂူအဝင်ဝပတ်ပတ်လည်၌ လူသားတို့ တူးဖော်ထားသော အမှတ်အသားများစွာ ရှိနေပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သက်တမ်းရင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်​၏။

"ငါတော့ အလကား လိုက်လာရပြန်ပြီ ထင်တယ်၊ ဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်နေရာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဟု လင်ယန်ရွှယ်က ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောကာ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် လင်ချွမ်​၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မဟုတ်နိုင်သေးဘူး"

လင်ချွမ်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ သတ္တုတွင်း၏ အတွင်းဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက အောက်ခြေမှာ ရှိနေတာပဲ"

"အကြီးအကဲက နောက်နေတာပဲ၊ အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ကျွန်မတို့ရဲ့ သံဓားဂိုဏ်းက ဒီနေရာကို မျိုးဆက်အလိုက် စောင့်ရှောက်လာတာပါ"

"အတွင်းထဲက သတ္တုကြော အတော်များများကိုလည်း တူးဖော်ပြီးပါပြီ၊ ဒီမှာ ရွှေပဲ ရှိတာပါ"

"နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေဆိုတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေက အခြေအမြစ်မရှိပါဘူး၊ ကျွန်မကတော့ မယုံဘူး"

ရှန်ယွီက ပြောရင်း ရယ်ချင်သလို ဖြစ်နေလေ​၏။

လင်ချွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြန်လည်ငြင်းခုံခြင်း မပြုဘဲ လိုဏ်ဂူအဝင်ဝကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အောက်ဆင်းပြီး ကြည့်ချင်တယ်"

"အကြီးအကဲ က သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်၊ ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို မပြောနဲ့ဦး၊ သံဓားဂိုဏ်းက အခု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကာကွယ်နိုင်တော့ပါဘူး"

"ရှေးလူကြီးတွေ ပြောသလိုပဲ 'ရတနာရှိခြင်းက ရာဇဝတ်မှု' ပါပဲ၊ အကြီးအကဲ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် အကုန်ယူသွားတာကတောင် ပိုကောင်းပါဦးမယ်"

"အဲဒါ မလိုပါဘူး၊ သွားကြစို့"

ရှန်ယွီ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း လင်ချွမ် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားသည်။

သို့သော် သူသည် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အတွင်းသို့ အရင်ဆုံး လှမ်းဝင်လိုက်ရာ ကျန်သူများကလည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်လာ​၏။

ယခင်က လင်ချွမ်တွင် သံသယအချို့ ရှိနိုင်သော်လည်း သူသည် နတ်ဘုရား စစ်တလင်းတွင် စနစ် မှတ်တမ်းဝင် ပြီးကတည်းက ဤနေရာ၏ ထူးခြားမှုကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့​၏။

ရှန်ယွီ ပြောပြသောအချက်များနှင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များမှာ ထိုအကြွင်းအကျန်နေရာ ပေါ်ပေါက်လာရန်အတွက် အချို့သော အခြေအနေများ လိုအပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

သံဓားဂိုဏ်းဝင်များ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ နိမ့်လွန်းလှသဖြင့် သူတို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားခဲ့လျှင်ပင် ထိုနေရာကို အသက်မသွင်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်

ဓားနတ်ဘုရားကဲ့သို့ပင်၊ သူသည် ကူလွန်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးသော်လည်း လင်ချွမ်နှင့် အတူသွားသည့် အချိန်မှသာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်​၏။

အမှန်တကယ်ပင်၊ သတ္တုတွင်းအတွင်းသို့ ဝင်ပြီး မကြာမီမှာပင် အတွင်းရှိ လေထုမှာ လေးလံလာသည်ကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ အားစိုက်ထုတ်ရပြီး လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထမ်းထားရသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးသွားရ​၏။

မထိခိုက်ဘဲ ရှိနေသော လင်းချွမ်းမှအပ၊ အမြင့်ဆုံး ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိသော ဓားနတ်ဘုရားပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားပြီး လှုပ်ရှားရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

ယွဲ့ချင်းရိုသည် သူမ၏ အတွင်းအားကို လှည့်ပတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အတွင်းအား စီးဆင်းမှုမှာပင် ထိခိုက်မှုရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်နေရာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် လင်ချွမ် ပြုံးလိုက်သည်။

မြေပြင်အောက် မီတာ ၉၉၉ အကွာ၊ သတ္တုတွင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ ပျက်စီးနေသော ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော အရိုးစုတစ်ခုမှာ စတင်လှုပ်ရှားလာသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိရှိကြသေးပေ။