အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)

အခန်း (၁၇၇) အိတ်ဆောင်နာရီ

"ဒါပဲလား"

လင်ချွမ်က မတတ်သာသလို ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်​၏။

"ဒါမျိုး ဘယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ၊ ဒီလိုအရာတွေကို ငါ လှည့်တောင်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ခုနက ငါ့ရဲ့ နယ်ပယ်စွမ်းအား နဲ့ အထဲကို အာရုံခံကြည့်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ မူလအစတစ်ခု ရှိနေပုံရလို့"

စကားပြောရင်း လင်ချွမ်သည် သင်္ဘောခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်။

သူ့လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အတွင်းအားများ လှိုင်းထလာပြီး မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရှေ့တွင်ရှိနေသော ရတနာအမြောက်အမြားကို လွယ်ကူစွာ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

အခြားအရာများအောက်တွင် ဝှက်လျက်သား ဖြစ်နေသော အိတ်ဆောင်နာရီပုံစံ စက်မှုပစ္စည်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ​၏။

လင်ချွမ် မှတ်မိနေသော အိတ်ဆောင်နာရီများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤအရာမှာ အရွယ်အစား အတော်အတန် ပိုကြီးပြီး အတွင်းပိုင်းမှ စက်သွားဂီယာများသည်လည်း အလွန်ကြမ်းတမ်းပုံရသည်။

လင်ချွမ် ရှေ့သို့တက်ကာ ထိုပစ္စည်းကို ကောက်ယူပြီး အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူ၏မျက်မှောင်များမှာ ပို၍ပင် ကြုတ်လာတော့သည်။

လင်ယန်ရွှယ်နှင့် အခြားသူများလည်း ဘေးတွင် ဝိုင်းအုံကြည့်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ဤအရာကို ဘာအတွက် အသုံးပြုမှန်း မသိကြချေ။

ဓားနတ်ဘုရားပင်လျှင် လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေလျက်။

လင်ချွမ်က ရှင်းမပြဘဲ ထိုပစ္စည်းကို တဖြည်းဖြည်း တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် စဉ်းစားခန်းဝင်နေသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ယုတ္တိဗေဒအရ ဆိုရလျှင် ဤကမ္ဘာသည် မြင့်မားသော သိုင်းပညာလောက ဖြစ်သော်လည်း ရှေးဟောင်းမင်းဆက်များ၏ ဝိသေသအချို့လည်း ရှိနေသောကြောင့် အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်။

ဤအရာက သူ့ကို ဤကမ္ဘာ၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းသည် မူလကမ္ဘာမြေနှင့် တူညီနေသလားဟု တွေးတောမိစေ​၏။

သို့သော် ထပ်တလဲလဲ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်

လင်ချွမ်မှာ ခိုင်လုံသော ရှင်းပြချက်ကို ရှာမတွေ့သေးပေ။

ယခု ခေတ်ကာလကို ဖြတ်ကျော်လာရသည့် ခရီးစဉ်ကဲ့သို့ပင် အပေါ်ယံမျက်နှာပြင်အောက်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရာတစ်ခု ဖုံးကွယ်နေသည်။

"ငါ နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါကျရင်တော့ ဒီနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်လောက်မယ်"

ထိုသို့တွေးပြီး လင်ချွမ်က ဆက်ပြီး စိတ်မပူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် အိတ်ဆောင်နာရီကို ဓားနတ်ဘုရားနှင့် အခြားသူများထံ ကမ်းပေးကာ သူတို့ကို စစ်ဆေးကြည့်ခိုင်းရင်း မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်​၏။

"မင်းတို့ တကယ်ပဲ ဒီလိုအရာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ဒီလိုနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ပစ္စည်းမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘူးလား"

"ငါ မမှားဘူးဆိုရင် ဒါက အနောက်ဘက်ဒေသ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် ပိုဝေးတဲ့ နေရာက လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ဓားနတ်ဘုရားက အသေအချာ ခေါင်းခါပြ​၏။

"အနောက်ဘက်ဒေသ၊ အလယ်ပိုင်းဒေသ မှာ မရှိတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပစ္စည်းအချို့ ရှိတာတော့ အမှန်ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ငါ အဲဒီကို ရောက်ဖူးတယ်၊ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ လက်ရာမြောက်တဲ့ ဖန်တီးမှုတွေ အများကြီး မြင်ဖူးပေမဲ့ ဒီလိုမျိုးတော့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး"

"မိန်းကလေး လင်ယန်ရွှယ်မှာရော ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဗဟုသုတ ရှိမလား"

လင်ချွမ်​၏ အကြည့်က သူမအပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ယန်ရွှယ်က ခေါင်းခါပြသည်။

"နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက အရင်က အနောက်ဘက်ဒေသမှာ အခြေစိုက်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ အခုလို နုနုနယ်နယ် လက်ရာမြောက်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"

"ဒီအရာကို နားမလည်ပေမဲ့လည်း ဒါကိုလုပ်ထားတဲ့ စက်မှုပညာရပ်က အလွန်ကို ခေတ်မီဆန်းပြားတယ်ဆိုတာ သိနိုင်တယ်"

"နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက လူတွေက ဒါမျိုးတွေကို လေ့လာဖို့ ဘယ်မှာ အချိန်ရှိပါ့မလဲ"

လင်ချွမ်က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်မိ​၏။

သူတို့ပြောနေသော အနောက်ဘက်ဒေသမှာ သူဖော်ပြနေသည်နှင့် မတူကြောင်း နားလည်သွားသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူက ဤသို့ ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

"ငါ ပြောနေတာက အနောက်ဘက်ဒေသထက် ပိုဝေးတဲ့ နေရာတစ်ခုအကြောင်း"

လင်ယန်ရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ခေါင်းခါရင်း...

"အနောက်ဘက်ဒေသရဲ့ အလွန်မှာက လူသူကင်းမဲ့တဲ့ သဲကန္တာရနဲ့ ဂိုဘီ တွေထက် ဘာရှိဦးမှာလဲ"

"ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်း... နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကလည်း အရင်က အဲဒီတောရိုင်းမြေတွေကို စူးစမ်းဖို့ လူလွှတ်ခဲ့ဖူးတယ်"

"ဒါပေမဲ့ လပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ မြင်တွေ့ရသမျှက ခြောက်သွေ့တဲ့ အဝါရောင် မြင်ကွင်းတွေပဲ၊ လူသားတွေ ရှိတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ခဲ့ရဘူး"

"အဲဒါထက် ပိုဆိုးတာက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သားရဲတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်၊ ဒုတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်တောင် အဲဒီသားရဲတွေဆီက လွတ်အောင်ပြေးဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

"..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်ချွမ် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဟိုဘက်ခြမ်းက အခြေအနေက သူသိထားသည်နှင့် မကိုက်ညီပုံပင်။

ဒုတိယအဆင့်ဝန်းကျင်ရှိသော ဆရာတစ်ယောက်သည် ထိုဂိုဘီသဲကန္တာရများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လအနည်းငယ် ပျံသန်းရုံဖြင့် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်နိုင်သင့်သည်။

သို့သော် လင်ယန်ရွှယ်တို့အဖွဲ့သည် ကုန်းမြေကို ရှာမတွေ့သေးခြင်းမှာ ဤကမ္ဘာ၏ ပထဝီအနေအထားသည် သူတို့သိထား၊ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် ကွဲပြားနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

အချက်အလက် အများအပြားမှာ ဆင်တူနိုင်သော်လည်း ကွဲပြားမှုများလည်း ရှိနေလျက်။

"ငါ ကိုယ်တိုင် အဲဒီကို သွားကြည့်ဖို့ အချိန်တစ်ခု ရှာရဦးမယ်"

ထိုသို့တွေးရင်း လင်ချွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိတ်ဆောင်နာရီကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ ဤအရာအတွက် အဓိကသာ။

ပိုးထည်များ၊ ရွှေငွေ လက်ဝတ်ရတနာများကိုမူ သူ အထူးတလည် စိတ်မဝင်စားချေ။

သူ့အဆင့်အတန်းနှင့် ခွန်အားအရ ဤကဲ့သို့သော အရာများကို စိတ်ဝင်စားမှု ကုန်ဆုံးသွားသည်မှာ ကြာပြီပင်။

အလွန်ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်သော ရတနာမဟုတ်လျှင် သူ ယူနေမည် မဟုတ်ပေ။

သင်္ဘောခန်း အထွက်သို့ ရောက်သောအခါ လူအုပ်ကြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် စွန်းကွမ်းဟု အမည်ရသော အဘိုးကြီးသည် အိုဒါ နှင့် တိုက်ခိုက်နေဆဲ။

ယခုအချိန်တွင် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အစောပိုင်းကဲ့သို့ အကဲစမ်းနေသည့် အဆင့် မဟုတ်တော့ချေ။

တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ အစွမ်းကုန်ဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

အနီးအနားရှိ သင်္ဘောသားအချို့ သို့မဟုတ် ပင်လယ်ဓားပြအချို့မှာ ထိုလှိုင်းများကြောင့်ပင် သတိလစ်သွားကြသည်။

သို့သော် ဤတိုက်ပွဲတွင် စွန်းကွမ်းမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေသော်လည်း အိုဒါကိုလည်း ဒုက္ခအတော်ပေးထားနိုင်ခဲ့​၏။

အချို့သောအချက်များတွင် သူ၏ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ စွမ်းအားသည် တူညီသောအဆင့်ရှိသူများထက် အများကြီး သာလွန်နေပြီး အစွမ်းထက်သည်ဟု အမှန်တကယ် ဆိုနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း တိုက်ပွဲတွင် အသာမရသည့်အတွက် အိုဒါ ​၏မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ခက်ထန်လာခြင်း။

သူသည် စွန်းကွမ်း၏ အရင်က ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်မှုကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်တိုနေပြီး ဘေးမှ ကြည့်နေသူများကြောင့်လည်း ဒေါသမှာ ပို၍ အရှိန်တက်နေသည်။

"မဖြစ်ဘူး...ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါ အဲဒီအဘိုးကြီးကို ရှုံးတော့မှာပဲ၊အဲဒီနည်းလမ်းကို သုံးမှဖြစ်မယ်"

ထိုသို့တွေးပြီး အိုဒါ က တိုက်ကွက်အတုတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

သူ လျှပ်တပြက် နောက်ဆုတ်သွားစဉ်မှာပင် သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြောအမှတ်များကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော့သွားပြီးနောက် အလွန်အမင်း နီမြန်းလာသည်။

ထိုအကြောအမှတ်များမှ ကြီးမားလှသော အတွင်းအားများ တဟုန်ထိုး စီးထွက်လာလေ​၏။

စွမ်းအားလှိုင်းများ စီးဆင်း ပြန့်ကားလာကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပင် အနည်းငယ် ကြီးမားလာပုံရသည်။

အိုဒါ သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အဘိုးကြီးကို ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်မှာ...

"အဘိုးကြီး... သေပေတော့"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယင်းအစား လေထဲတွင် ပုံရိပ်အချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လေးဘက်လေးတန်မှ စွန်းကွမ်းထံသို့ ပြိုင်တူ ပြေးဝင်လာကြသည်။

စွန်းကွမ်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး သူ့ရှေ့က လူလေးယောက်ကို အဆက်မပြတ် အကဲခတ်နေသည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုလူလေးယောက်၏ အရှိန်အဝါများမှာ ထပ်တူညီနေသဖြင့် ခွဲခြား၍မရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားရ​၏။

သူ ဒုက္ခရောက်နေပြီမှန်း သိလိုက်သဖြင့် စိတ်ကိုပိုင်းဖြတ်ကာ အတွင်းအား ကျင့်စဉ်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စွန်းကွမ်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုခဏတွင် သူ၏အတွင်းအားများသည် ချွေးပေါက်များမှတစ်ဆင့် အဆက်မပြတ် ထွက်လာသည်။

ထိုစွမ်းအားကြောင့် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်တိုင်းမှာ ထောင်ထလာသည်။

ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူ၏လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကြားတွင် လှိုင်းထလာပြီး မြေပြင်သို့ ရိုက်ချလိုက်​၏။

ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားသည် မြေပြင်ကို ထိမှန်သွားရာ သစ်သားပြားများ ကျိုးပဲ့သံများနှင့်အတူ အက်ကွဲသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

စွန်းကွမ်း အနီးအနားရှိ ကုန်သွယ်သင်္ဘော၏ ကုန်းပတ်များ အားလုံး အက်ကွဲသွားပြီး မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် အတွင်းပိုင်းမှ အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

ခဏချင်းမှာပင် ထိုစွမ်းအားသည် ပုံရိပ်လေးခုထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူတို့၏ ရင်ဘတ်များကို ရိုက်ချလိုက်တော့​၏။

"ချပ်"

ပုံရိပ်ယောင် သုံးခုသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသံအနည်းငယ်နှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အစအနမကျန် ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

ကျန်ရှိနေသော ပုံရိပ်အစစ်မှာမူ ထိုစွမ်းအားဖြင့် ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် အထိခံလိုက်ရလေသည်။

အခန်း ၁၇၈ - အမြန်ဆုံးအနိုင်ယူခြင်း နှစ်မျိုး

“ဖျတ်"

ခဏချင်းတွင်ပင် ထိုအရှိန်ပြင်းသောရိုက်ချက်ကြောင့် Oda ၏ ရင်ညွန့်ရိုးမှာ ပုံပျက်ရှုံ့ဝင်သွားပြီး အောက်ဘက်သို့ ချိုင့်ဝင်သွားခဲ့​၏။

သူသည် သွေးများအန်ထုတ်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားကာ ခဏမျှ လှုပ်မရတော့ချေ။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင်။

“ဟေးးး"

ထိုအခိုက်တွင် ကုန်သည်သင်္ဘောပေါ်ရှိ ခရီးသည်များမှာ ဟစ်ကြွေးအောင်ပွဲခံကြပြီး အချို့မှာ မျက်ရည်များပင် ကျလာကာ စွန်းကွမ်းကို ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် အသက်ရှင်သန်ခွင့် မျှော်လင့်ချက်များ တဖန်နိုးထလာပြီး သွေးများလည်း ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြန်လည်ရရှိလာ​၏။

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမျိုးသားအချို့မှာ သူတို့၏ လက်နက်များကို တိတ်တဆိတ် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပင်လယ်ဓားပြများကို အချိန်မရွေး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ပင်လယ်ဓားပြများမှာ စိတ်ဓာတ်များကျဆင်းကာ ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အိုဒါ ​၏ခွန်အားကို လူတိုင်းသိကြသည်။

သူသည် အဆင့် (၃) အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပင်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်းဖြစ်​၏။

ရှေ့တွင်ရှိနေသော အဘိုးအိုမှာ အရပ်မရှည်သည့်အပြင် သေချာကြည့်လျှင် ကျောပင် အနည်းငယ် ကုန်းနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း သူပြသခဲ့သော အဆင့် (၃) ကျွမ်းကျင်သူ၏ ခွန်အားကြောင့် မည်သူမျှ သူ့ကို အထင်မသေးရဲကြတော့ပေ။

“တောက်"

“တောက်"

စွန်းကွမ်းသည် ပါးစပ်ထောင့်ရှိ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး Oda ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

သူခြေလှမ်းတိုင်းသည် ပင်လယ်ဓားပြတစ်ဦးချင်းစီ၏ နှလုံးသားကို လေးလံသော တူဖြင့် ထုရိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး သူတို့အား အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေ​၏။

စွန်းကွမ်းသည် အိုဒါအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားစဉ် သူ၏ညာလက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွင်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်ဓားပြများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အချို့က တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်ကြသည်။

အချို့က ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးရှာကြပြီး အချို့ကမူ လူကို ကယ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

သို့သော် ပင်လယ်ဓားပြ နှစ်ဦးက ကူညီရန် ကြိုးစားသောအခါ စွန်းကွမ်းသည် သူတို့ကို ပင်လယ်ထဲသို့ လွယ်ကူစွာပင် ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် မည်သူမျှ ထပ်မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

ခေတ္တမျှတွင် အိုဒါ မှာ လမ်းဆုံးသွားပြီဟု ထင်ရသည်။

“သူ ခုတော့ ပြီးသွားပြီ”

ဟု ယွဲ့ချင်းရိုက ပြောလိုက်ရာ

“မဟုတ်သေးဘူး၊ မပြီးသေးဘူး”

လင်ချွမ်က ခေါင်းခါပြကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုအခိုက်တွင်ပင် ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘော၏ ခေါင်းခန်းအပေါ်မှ လှောင်ပြုံးရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အခန်းထဲမှ တက်လာသည်ကို လူတိုင်း မြင်လိုက်ရ​၏။

သူသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ကိုက်ထားသော ကောက်ရိုးကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ စွန်းကွမ်းထံသို့ လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ချက်တစ်ခု လွှတ်လိုက်သည်။

ဤလက်ဖဝါးရိုက်ချက်မှာ အားမပါသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသည်။

လက်ဖဝါးမှ ထွက်လာသော လေတိုးသံသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အတွင်းအား၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရေယုန်များသဖွယ် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပတ်ယှက်သွားကာ နားကွဲမတတ် အသံကြီးဖြင့် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်ဖဝါးရိုက်ချက်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ စွန်းကွမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ခဏချင်းတွင်ပင် သူသည် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ကိုယ်ခံပညာကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ထိုအတွင်းအားများသည် လေထုထဲတွင် စုစည်းသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျားတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လက်ဖဝါးရိုက်ချက်ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်​၏။

“ဘုန်း"

ထိုအခိုက်တွင် ကုန်သည်သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူအားလုံး သွေးပျက်သွားကြသည်။

သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျားကြီးမှာ လက်ဖဝါးရိုက်ချက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တခဏချင်းအတွင်း ရွှံ့ဗွက်အိုင်သဖွယ် ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရ​၏။

ကြွင်းကျန်နေသော အရှိန်အဟုန်သည် စွန်းကွမ်းကို ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ရာ သစ်သားပြားများထဲသို့ပင် နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။

လက်ဖဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်း၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

“ဟားးး"

ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောနှင့် ကုန်သည်သင်္ဘော နှစ်ဖက်စလုံးမှ အံ့သြမှင်တက်သွားသော အသံများ တပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သင်္ဘောသားတစ်ဦးက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်​၏။

“ပထမအဆင့်လား"

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထိုသူကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းမှာ အမြင်တော့ ရှိသားပဲ"

“ဒါပေမဲ့ အပိုပါပဲ၊ ဒီနေ့ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

“ဟုတ်လို့လား"

သင်္ဘောသားအများအပြား သေရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သေနတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် လင်ချွမ်သည် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဓားနတ်ဘုရား နှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ အခန်းထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာသည်။

“သူတို့ ဘယ်တုန်းက ထွက်သွားတာလဲ"

ပင်လယ်ဓားပြများသည် အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော လင်ချွမ်ကို သတိပြုမိသွားကြ​၏။

ထိုလူများ၏ ပုံရိပ်ကိုကြည့်ပြီး သူတို့ အလွန်အံ့သြသွားကြသည်။

သူတို့မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဤလူများသည် ကုန်သည်သင်္ဘောပေါ်တွင် ရှိနေရမည် မဟုတ်ပါလား၊ ယခု သူတို့၏ သင်္ဘောပေါ်သို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း။

ထို့အပြင် သူတို့သည် သင်္ဘော၏ ခေါင်းခန်းထဲမှ ထွက်လာကြခြင်းပင်။

အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်သွားခဲ့သနည်း။

သို့သော်လည်း အခြားသူများမှာမူ သူ၏ အတွေးများကို မသိကြပေ။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီး အဓိကအချက်ကို ထည့်မစဉ်းစားမိပေ။

သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ပျင်းရိနေသောကြောင့် လင်ချွမ်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟုသာ ယူဆလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိပါ၊ အကယ်၍ ဤလူများ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားမည်ဆိုလျှင် သူ သတိထားမိချင်မှ မိလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုမူ သူတို့ကိုယ်တိုင် ရှေ့ထွက်လာကြပြီဖြစ်ရာ သေတွင်းထဲသို့ ဆင်းလာခြင်းပင်။

“ဘာလဲ၊ မင်းလည်း စမ်းကြည့်ချင်လို့လား"

“ငါလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ စဉ်းစားနေတာ”

လင်ချွမ်သည် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားနှင့် ၅ မီတာပင် မဝေးတော့သော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် အမျိုးသား၏ မျက်သူငယ်များ ကျုံ့သွားကာ လင်ချွမ်​၏ အရှိန်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ထို့နောက် လင်ချွမ်​၏ ညာလက်သည် ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထွက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ​၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွင်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေထုကိုယ်တိုင်မှာပင် လှိုင်းထသွားသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် မာန်တက်မနေတော့ဘဲ သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို ချက်ချင်း ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

ပထမအဆင့်​၏ ကျင့်စဉ်အရှိန်အဝါများ အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့​၏။

ထိုအခိုက်တွင် သင်္ဘောပေါ်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူအားလုံး အသက်ရှူကျပ်သွားကြသည်။

သူတို့၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားကာ အားလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားကြသည်။

အားနည်းသောသူများမှာမူ ကြမ်းပြင်နှင့် ကပ်သွားကာ လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

“သမုဒ္ဒရာတုန်ဟိန်း လက်ဖဝါး"

ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

တဟုန်ထိုးထွက်လာသော အတွင်းအားများသည် ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အဆုံးမရှိသော လှိုင်းလုံးကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထပ်ကာထပ်ကာ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့။

သို့သော်လည်း သူမည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ၊ လှိုင်းလုံးများ မည်မျှပင် အားကောင်းပါစေ၊ လင်ချွမ်​၏ လက်ဖဝါးရိုက်ချက်သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုများကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းလိုက်ပြီး တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သမုဒ္ဒရာတုန်ဟိန်း လက်ဖဝါး ကို ဖောက်ထွက်သွားကာ ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် တားဆီး၍မရသော၊ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခု မိမိထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ကာကွယ်ရေးအတွင်းအားများမှာ အလွယ်တကူပင် ပျက်စီးသွားသည်။

ထိုအားသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်သွားပြီး သူ၏ အရိုးများ၊ ကြွက်သားများနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကိုပါ ကြေမွသွားစေသည်။

အတွင်းအားများပါ ပေါက်ကွဲထွက်သွား​၏။

ခဏချင်းတွင်ပင် ယခင်က ဆရာကြီးကဲ့သို့ မာန်တက်နေခဲ့သော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

သူသည် ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘော၏ အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် လွင့်ဝင်သွားပြီး မည်သည့်အခါမျှ ပြန်ထမလာနိုင်တော့ပေ။

သူသည်လည်း စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အနိုင်ယူခြင်း ခံလိုက်ရ​၏။

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စိတ်ခံစားချက်များစွာ ပြောင်းလဲခဲ့ရသော သင်္ဘောသားများသည် ယခုအခါ သူတို့၏ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် စကားလုံးပင် ရှာမတွေ့တော့ပေ။

သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့သော ကုန်သည်အဖွဲ့ပိုင်ရှင်မှာ လင်ချွမ်ကို ကြည့်ပြီး အံ့သြမှင်တက်နေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး သူသည် အလွန်အမင်း ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“တော်သေးတာပေါ့၊ ဒီလူတွေကို ငါနဲ့အတူ ခေါ်လာမိလို့၊ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ငါ သေရမှာ အမှန်ပဲ"