အခန်း (၁၉၃၃-၁၉၃၄)

အပိုင်း(၁၉၃၃)

အီလီစီယမ် အသေးစား သင်္ဘောသည် အဖြူရောင် အဘိဿဲလ်ကို စူးစမ်းရန် အတွက် ဆက်လက် ခရီးနှင်ခဲ့လေသည်။ စွန့်စားလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒနှင့် ဗဟုသုတ ဆာလောင်မှုများကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် အနီရောင်မှသည် အပြာရင့်ရောင်အထိ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော ဇုန်များကို ရှာဖွေလည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။

အစိမ်းရောင်ဇုန်တွင် ခြောက်နာရီကြာ အချိန်ပေးခဲ့ကြပြီး ထိုအချိန်အများစုမှာ ဂရီးကောင်များအား ငါးဖမ်းသကဲ့သို့ ဖမ်းယူခြင်းဖြင့် ကုန်လွန်ခဲ့သည်။ အစိမ်းရောင်ဇုန်၏ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများကိုလည်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ ထိုဇုန်ကိုယ်တိုင်က အလွန်ကြီးမားလှသည်မဟုတ်သလို ဂရီးကောင်များမှာလည်း အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်တည်နေသည်မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဂရီးကောင်များအားလုံးကို ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးချင်းစီက တစ်ကောင်မကျန် စုပ်ယူစားသုံးလိုက်ကြပြီးနောက် ထိုနေရာမှာ ဘာအမှတ်အသားမှမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဇုန်တစ်ခုချင်းစီ၏ အန္တရာယ်များမှာ အရောင်တူသည့်တိုင်အောင် ကွဲပြားတတ်သည်။ ထိုရှုပ်ထွေးလှသော ကွဲပြားမှုများနှင့် နယ်နိမိတ်များကို အလွယ်တကူ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့်ပင် အစိမ်းရောင်ဇုန်သည် တစ်ခုတည်းလား သို့မဟုတ် ထောင်နှင့်ချီ ရှိသလားဟူသော အငြင်းပွားမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းပင်။

ရရှိလာသော အကျိုးအမြတ်များကို တစ်နာရီခန့် အစာခြေဖျက်ပြီးနောက်၊ ဝေ့ဝူယင်သည် သူ၏ ဇနီးများ၊ အဂ္ဂိရတ် လက်ထောက်၊ ဝမ်းကွဲညီ၊ ကောင်းကင် နိမိတ်ဖတ် ပညာရှင်၊ မူလ အာဏာရှင်များနှင့် သခင်လေးရှန့်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အစိမ်းရောင်ဇုန်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်၍ စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ ထိုမျက်နှာပြင်မှာ ဂျယ်လီ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ခုန်ပေါက်ရသည်မှာ ပျော်စရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုထူးခြားသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရေအောက်ရှိ ကစားကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေရာ သူတို့ အားလုံးမျာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ကလေးငယ်များသဖွယ် စိတ်ကြိုက် ဆော့ကစားခဲ့ကြသည်။

ချင်ချူးမူ၏ ရယ်မောသံ၊ လျူစုယင်၏ သဘောကျနေသော အပြုံး၊ ချောင်စွေ့ဖုန်း၏ မထိန်းနိုင်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည့် ကလေးဆန်သော ရယ်သံလေးများ၊ စုမေ့၏ သိမ်မွေ့သော အပြုံးနှင့် ယွီစွန်းလီ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အမူအရာတို့က ဝေ့ဝူယင်အား အတိုင်းမသိ လန်းဆန်းစေခဲ့သည်။

ဝေ့စီနှင့် ဝေ့ဝူယင်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောာက်မှာလည်း ငယ်ငယ်ကက ကစားခဲ့ဖူးသော ဥဖမ်းတိုင်း ကစားနည်းကို ပြန်လည် ဆော့ကစားခဲ့ကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နှစ်ပေါင်းသိန်းနှင့်ချီ သက်တမ်းရှိသည့် အာဏာရှင် ရှန့်ထိုများမှာ ဆွံ့အ သွားခဲ့ကြသည်။

အကယ်၍ ဝေ့ဝူယင်သာ သူ၏ စွမ်းအားများကို မပြခဲ့လျှင်၊ အချိန် ဥပဒေသ အပေါ် သာမည အာဏာကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် အဖြူရောင် အဘိဿဲလ်၏ ဘေးအန္တရာယ်များကို မသိနားမလည်ခဲ့လျှင်... သူတို့သည် ဤလူတစ်စုအား သေမင်းတမန်နယ်မြေထဲတွင် ဆော့ကစားနေသည့် ပေါ့ဆသော ကလေးများအဖြစ် ကဲ့ရဲ့ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုမူ အချို့က မနာလိုဖြစ်နေကြပြီး အချို့ကမူ သဘောကျနေကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် သူတို့နောက်ကို လိုက်၍ပင် ဆော့ကစားကြသေးသည်။ ဝေ့ဝူယင်က ခရမ်းရောင် ပင်လယ်နှင့် မီးခိုးရောင် နှင်းဆီတို့ကို ပါဝင်ဆော့ကစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သောအခါ အခြေအနေမှာ ပိုမိုတက်ကြွသွားတော့သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် နတ်မိမယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်းနှင့် သွေးရောင်ဓားတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ အခြား လျှို့ဝှက်အရှင် နှစ်ဦးကမူ မငြင်းဘဲ ပါဝင်လာကြ၏။ ဂလက်ဆီ တစ်ခုလုံး၏ ဇုန်များကို အုပ်စိုးနေသည့် အုပ်ချုပ်သူနှစ်ဦးမှာ ကလေးငယ်များနှယ် ရိုးသားစွာ ပြုံးပျော်နေကြသည်မှာ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

ခဏအကြာတွင် အဖွဲ့သားများမှာ အစိမ်းရောင်ဇုန်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုမှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသော်လည်း လမ်းကြောင်းကိုတော့ ယောင်ဟုန်ရီက ဦးဆောင်သည်။ သူသည် အရောင်ပါသော ဇုန်တစ်ခုချင်းစီ၏ တည်နေရာကို မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် တိကျစွာ ထောက်ပြနိုင်ခဲ့သည်။

ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်စဉ်အချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ ဝေ့ဝူယင်က ဘေးအန္တရာယ်အားလုံးကို တစ်ဦးတည်းနှင့်ပင် ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ အချို့မှာ ထိခိုက်မှု အနည်းငယ် ရှိခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ အာကာသ ပုံပျက်ယွင်းမှု ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်မိသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ၁၆ ပိုင်း ကွဲသွားခဲ့သလို၊ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးမှာလည်း ကလေးသူငယ်အဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အသက်စွမ်းအားမှာ ပြောင်းပြန် လည်ပတ်သွားသဖြင့် ကလေးဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားသည့် နှစ်တိုင်းအတွက် အသက်စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

ထို့ပြင် ထိုအကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာသဖြင့် သူ့ကို အလျင်အမြန် အိုမင်းသွားစေသည်။ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှာတင် အသက် ၂၀,၀၀၀ ခန့်ရှိသော ကောင်းကင် ရှန့်ထို တစ်ဦးမှာ အသက် ၄ နှစ်ခန့်ရှိသော ကလေးဘဝသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက်၊ တစ်ဖန် အလျင်အမြန် အိုမင်းကာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုဖြစ်စဉ်သာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လျှင် သူသည် အသက် ၆၀,၀၀၀ အထိ ရောက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ရှန့်ထို တစ်ဦး၏ ပျမ်းမျှသက်တမ်းဖြစ်သော ၅၅,၀၀၀ ကို ကျော်လွန်သွားမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှာတင် ထိုသူသည် အိုမင်းရင့်ရော်မှုဒဏ်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးနေရပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဝေ့ဝူယင်က အရေးကြီးဆုံးအချိန်တွင် ‘အချိန် သာမည ဥပဒေသ’ ၊ ‘အာကာသ သာမည ဥပဒေသ’ တို့ဖြင့် ကြားဝင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အချို့အတွက် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသော်လည်း၊ ဤသည်ကပင် လူတိုင်းအား အချိန်နှင့် အာကာသ၏ နက်နဲလှသော စွမ်းဆောင်ရည်များကို မြင်တွေ့ခွင့် ရစေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် ဆန်းကြယ်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်သော နည်းလမ်းများကို သိရှိစေခဲ့သည်။ ထိုနက်နဲလှသော စွမ်းအားနှစ်ခုအပေါ် သူတို့၏ နားလည်မှုမှာ အဆမတန် နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

သေလုမျောပါး ဘေးမှ ကယ်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရသူများမှာမူ မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင်ကြချေ။ ဝေ့ဝူယင်က သူ၏ ဇနီးများ၊ ဝမ်းကွဲညီနှင့် လက်အောက်ငယ်သားများအတွက် အချိန်နှင့် အာကာသတို့အား မည်သို့ အသုံးချရမည်ကို ပြသရန် သူတို့ကို စမ်းသပ်ခံ သတ္တဝါများသဖွယ် အသုံးချနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း... ဤသည်ကပင် လျှို့ဝှက်အရှင်များ၏ နားလည်မှုကိုလည်း မြင့်တက်စေပြီး အတွေးအခေါ်သစ်များစွာကို ရရှိစေခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ်တွင် ထိုဖြစ်စဉ်များထဲမှ အချို့မှာ သူတို့ကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် အစစ်အမှန် ခြိမ်းခြောက်မှုများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ယခုအခါတွင်မူ အီလီစီယမ် အသေးစား ပေါ်ရှိ လူများနှင့် အစောင့်အရှောက် ငါးထောင်လုံးသည် အဖြူရောင် အဘိဿဲလ်၏ ဖြစ်ရပ်အများစုမှာ အချိန်နှင့် အာကာသတို့၏ ရှုပ်ထွေးမှု သို့မဟုတ် ပုံပျက်ယွင်းမှုများနှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဝေ့ဝူယင်၏ အကာအကွယ်နှင့် မည်သူ့ကိုမျှ မသေဆုံးစေချင်သော ယွီစွန်းလီ၏ ဆန္ဒတို့ကြောင့် ယခုတိုင် ဘေးကင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့်... ယခုတစ်ခေါက် စူးစမ်းလေ့လာရေးမှာ အန္တရာယ်များသော ခရီးစဉ်မှသည် စစ်မှန်သော အပျော်ခရီးတစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တော့သည်။

အစောင့်အရှောက်များမှာလည်း ဝေ့ဝူယင်၏ မျက်နှာသာရရန်နှင့် အသုံးဝင်သူများဖြစ်ကြောင်း ပြသရန်အတွက် သူတို့ သိရှိထားသော ဗဟုသုတများကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလာကြသည်။ မည်သူမျှ လူအများ မဟုတ်ကြချေ။ ဝေ့ဝူယင်သည် အဖြူရောင် အဘိဿဲလ် ဂလက်ဆီကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားနှင့် လျှို့ဝှက်အရှင် လေးဦး၏ ထောက်ခံမှုတို့ကြောင့် ရလဒ်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် လူသားများမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေကြသည်။ ဝေ့ဝူယင်က မည်သူ့ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်သည်ဖြစ်စေ၊ လူသားမျိုးနွယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူတို့အပေါ် ဆက်ဆံမှုမှာ ပြောင်းလဲလာမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစများမှာလည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

“အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ ဒီလိုမျိုး အေးအေးချမ်းချမ်း လုပ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဟုတ်ပါတယ်... သူတို့က လုံလောက်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိဖို့တော့ လိုတာပေါ့... ကောင်းချီးခံ ရီအင်ပါယာနဲ့ ရတနာ ချိုင့်ဝှမ်း ဂလက်ဆီမှာဆိုရင်တော့ ဒီလို ကြိုးစားမှုက အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

သခင်လေးရှန့်က သူ၏ အရက်အိတ်ကို မော့ရင်း ထို့ပိဟန်ကို သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့ပိဟန်ကလည်း ထိုစကားကို မသံသယဖြစ်ပေ။ ဝေ့ဝူယင်သည် သူ၏ အဂ္ဂိရတ်စွမ်းရည်သက်သက်နှင့် နယ်မြေတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ချေ။

အနန္တ ဧကရာဇ်ဂိုဏ်းသည်လည်း နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ငြင်းမရသော အချက်ပင်။ ဂိုဏ်း၏ ဥပဒေများကို ထိန်းသိမ်းရသူများပင်လျှင် သူ့ကို စိတ်မဆိုးစေရန် သူခိုင်းသမျှကို နာခံနေကြရသည်။ ချင်ချူးမူသည် ဤအချက်ကို ကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ဖူးသည်။

စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့်ပင်...

မဆင်မခြင် လူသတ်မှုအပြီး၊ သေဒဏ်ချခံထားရသည့် အချိန်တွင်ပင် သူမသည် အသက်ကို ပြန်လည် ရရှိစေခဲ့သလို၊ ရန်သူ မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကိုလည်း ပြစ်ဒဏ်ခတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စနှင့် တိုက်ရိုက်မပတ်သက်သော မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းထံမှလည်း မကျေနပ်သည့်အသံ တစ်သံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ လက်တွေ့ပင် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းမှာ ခက်ခဲလှပြီး၊ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များသည် စွမ်းအားနှင့် ဂုဏ်သတင်း ရှိသရွေ့ ရိုသေကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ကိုးကွယ်ခြင်းတို့ကို ခံကြရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အစွန်းလေးဖက် ကုန်းမြေတိုက်ကြီး ကဲ့သို့ပင် အခြားသူများ၏ အကျိုးအတွက် ကျွန်ပြုခံရပြီး အလုပ်ကြမ်း လုပ်ကြရပေလိမ့်မည်။

အထူးသဖြင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်၏ အဆင့်မှာ ထိုနယ်မြေ၏ အဆင့်ထက် နိမ့်ပါးနေပါက ပို၍ ဆိုးရွားတတ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် အစွန်းလေးဖက် ကုန်းမြေ တိုက်ကြီးတွင် အဂ္ဂိရတ် အင်ပါယာနှင့် သေမျိုး အဂ္ဂိရတ် အာဏာရှင်များ မရှိကြချေ။ ထို့ကြောင့် ကြယ်တာရာ အမြုတေ အဆင့်၏ အဆင့် ၄၊ ၅၊ ၆၊ ၇၊ ၈ နှင့် ၉ အဆင့်များမှာ မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မရှိကြချေ။ ထိုကွာဟချက်ကြောင့် အဂ္ဂိရတ်တာအိုမှာ အားနည်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၏ အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် ယုံကြည်စိတ်ချရမှုများက ပိုမိုသာလွန်နေချိန်တွင် အဂ္ဂိရတ်တာအိုမှာ တန်ဖိုးထားခြင်း မခံရပေ။

“ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ အင်ပါယာဥပဒေသကို နားလည်သဘောပေါက်ထားတဲ့သူဆီက မျှော်လင့်ထားပြီးသား အရာပဲမဟုတ်လား... သူက သူ့ရဲ့နယ်မြေထက်ကျော်လွန်ပြီး အာဏာစက်ကို ချဲ့ထွင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ၊ ငါထင်ထားသလိုပဲ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားတာပဲ... အင်ပါယာဥပဒေသကို ကျင့်ကြံတဲ့သူတိုင်း ကျရှုံးတတ်တဲ့ အဘိဿဲလ်ထဲကို သူ မကျသွားဖို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မယ်”

သခင်လေးရှန့်သည် ဝေ့ဝူယင်၏ စွမ်းအား၊ အထူးသဖြင့် ဥပဒေသများစွာကို ပိုင်နိုင်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်မှုအပေါ် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက အံ့ဩနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသည်။ ဤသည်မှာ ရရှိရန်ခက်ခဲသော ကျင့်ကြံထားသည့် တည်ငြိမ်မှုမျိုးပင်။

***

အပိုင်း(၁၉၃၄)

ယခု သူတို့သည် အနီရောင်ဇုန်သို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ကုဗတုံးပုံသဏ္ဌာန် အရာများမှာ ဝိညာဉ်မီးအိမ်များနှယ် လွင့်မျောနေကြပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့် ဟင်းလင်းပြင်၏ နိမိတ်မကောင်းသည့် အလင်းမှိန်မှိန်လေးများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထိုအရာများနှင့် ထိတွေ့မိပါက မည်သူမဆို အချိန်ရပ်တန့်နေသော ဟင်းလင်းပြင်အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ကုဗတုံးလေးများမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မမြင်ရအောင် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။ ဝိညာဉ်အာရုံ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် အာရုံခံရန် ခက်ခဲလှသည်။ သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားသည့် ခဏချင်းမှာပင် မည်သို့မျှ ရုန်းမထွက်နိုင်သော အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ရောက်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ဝေ့ဝူယင်အတွက်မူ ထိုဖြစ်ရပ်အားလုံးမှာ ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ပင်။ ကုဗတုံးများကို လူတိုင်း မြင်နိုင်အောင် သူက ဖန်တီးပေးလိုက်ရာ လူအများမှာ အထဲတွင် ဘာရှိသလဲဆိုသည်ကို သိရန် ထိုကုဗတုံးများကို စုဆောင်းလာကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့သည် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို တွေ့ရှိရပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ကျင့်ကြံသူများ၏ အလောင်းများကို တွေ့ရှိရတတ်သည်။ ထိုသူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် သက်တမ်းမှာ အပြည့်အဝ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ဝိညာဉ်သက်တမ်း မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက် အာဏာရှင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ အတွက်ပင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော အမှန်တရားပင်။

၎င်းက အဆိုးရွားဆုံး သေခြင်းတရားပဲ။ နှေးကွေးလွန်းလှသလို... အလွန်အမင်းလည်း နာကျင်လှပေသည်။

အချိန်ရပ်တန့်နေစဉ်အတွင်း သူတို့သည် လျှို့ဝှက်စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အသုံးမချနိုင်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာမူ အသိစိတ် ရှိနေကြဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိနေသော အချိန်လေးများ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ခံစားနေရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စိတ်ကူးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရက်စက်လွန်းလှသည်။

အနီရောင်ဇုန်သည် ရတနာရှာဖွေသည့် ဂိမ်းတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်လာတော့သည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် ယွီစွန်းလီ၊ ချောင်စွေ့ဖုန်းနှင့် လျူစုယင်တို့အား ကောင်းမွန်သော အရာအချို့ကို ရွေးချယ်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ချင်ချူးမူမှာမူ ထူးထူးခြားခြား ကံကောင်းလှသဖြင့် ‘လျှို့ဝှက်လောက’ အဆင့်ရှိ သစ်သားစွမ်းအင်များ ပါဝင်သော အမည်းရောင် သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ချင်ချူးမူ ထိုအရာကို အကျဉ်းထောင်ထဲမှနေ၍ အာရုံခံနိုင်ခဲ့ခြင်းအပေါ် ဝေ့ဝူယင်ပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ သစ်သားနှင့် သက်ဆိုင်သည့် သူမ၏ ပင်ကိုယ်ပါရမီကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ထူးခြားသော ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လိမ္မော်ရောင်ဇုန်တွင်မူ ထိတွေ့မိသမျှကို အသေးငယ်ဆုံး အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ကြေမွသွားစေပြီး အဖြူရောင် အဘိဿဲလ်ထဲသို့ လွှင့်ပစ်တတ်သည့် ဟင်းလင်းပြင်လေပြင်းများ ရှိနေသည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် ထိုလေပြင်းအားလုံးကို အသက်တစ်ချက်ရှူရုံဖြင့် စုပ်ယူလိုက်ပြီး ‘ဟင်းလင်းပြင် ပုံဆောင်ခဲ’ ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ချောင်စွေ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဝေ့ဝူယင်က ၎င်းကို သူမအား ပေးလိုက်ရတော့သည်။

သူက ထိုလေပြင်းများကို မည်သို့ သန့်စင်ရမည်၊ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ဝိညာဉ်ထဲသို့ မည်သို့ ထည့်သွင်းရမည်နှင့် အသက်ကယ်လက်နက်အဖြစ် မည်သို့ ထိန်းချုပ်ရမည်ကို သင်ကြားပေးလိုက်သည်။ ဤဟင်းလင်းပြင် လေပြင်းထုထဲတွင် ပိတ်မိသွားပါက လောကရှန့်ထိုများပင်လျှင် သေချာပေါက် သေဆုံးနိုင်ပေသည်။

အဝါရောင်ဇုန်တွင်မူ လူတစ်ဦး၏ အာရုံခံစားမှုကို ပုံပျက်သွားစေသည့် ပူပြင်းသော အချိန်ရောင်ခြည်များ ရှိနေသည်။ ဝေ့ဝူယင်က ထိုရောင်ခြည်များမှ ကာကွယ်ရန် ဒိုင်းတစ်ခု မဖန်တီးပေးခဲ့လျှင် လူတိုင်း၏ အချိန်အာရုံမှာ လွဲမှားသွားပေလိမ့်မည်။ တစ်စက္ကန့်သာ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း တစ်နှစ်ကြာသွားသည်ဟု ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ တစ်နှစ်အတွင်း သူတို့လုပ်နိုင်သမျှမှာ တစ်စက္ကန့်အတွင်း လုပ်နိုင်သောအရာလောက်သာ ကန့်သတ်ခံထားရပေလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့ နှေးကွေးသွားသော အချိန်အာရုံကို ခံစားရခြင်းမှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

၎င်းသည် သေစေနိုင်လောက်သည်အထိ မပြင်းထန်သော်လည်း အားနည်းသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုမူ ချေမှုန်းပစ်နိုင်သည်။

အပြာရောင်ဇုန်မှာမူ ဗလာဖြစ်နေသည်။ အထဲတွင် ဘာမှမရှိချေ။ ယောင်ဟုန်ရီက တစ်စုံတစ်ယောက်မှာ ဤနေရာသို့ မကြာသေးမီကမှ ရောက်ရှိလာပြီး ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သဖြင့် လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အစိမ်းရောင်ဇုန်ရှိ ဂရီးကောင်များကို အကုန်သုတ်သင်ပြီး သူတို့ ရောက်ခါစကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထိုခံစားချက်က သူတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ချင်ချူးမူက သိလိုစိတ်ဖြင့် ထိုသူမှာ မည်သူနည်းဟု ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဝေ့ဝူယင်က ဆန်းကြယ်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံး၍သာ တုန့်ပြန်သည်။

“သိပ်ကို အသက်ကြီးတဲ့ လူအိုကြီးအချို့ပါပဲ”

ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့ သေချာနားမလည်ကြသော်လည်း နောက်ကွယ်က အမှန်တရားကို ရိပ်မိလိုက်သူ အနည်းငယ်တော့ ရှိသည်။

ခရမ်းရောင်ဇုန်သို့ သွားနေစဉ်အတွင်း ဝေ့ဝူယင်သည် ‘အချိန်နှင့် အာကာသ၏ သက်ရှိလေပွေ’ ကို သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ ထိုလေပွေ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသည်။ လူအများက ၎င်းကို လေဝဲ သို့မဟုတ် ဝဲဂယက်ဟု ထင်ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ ဝင်ရိုးပေါ်တွင် လည်ပတ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လည်ပတ်နေသည့် သေးငယ်သော နေမင်းတစ်စင်းနှင့် တူလှသည်။ ၎င်းကို စိုက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အမြင်အာရုံများကို ဝေဝါးသွားစေနိုင်သည်။

၎င်းသည် အနည်းငယ် ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း ဝေ့ဝူယင်က အနည်းငယ် အားထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှာတင် လျူစုယင်၏ ထျန်းတျန် အတွင်း၌ ချိတ်ပိတ် ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။ မိန်းမလှလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ တလက်လက် တောက်ပနေတော့သည်။ သူမသည် ထိုသက်ရှိလေပွေနှင့် ပေါင်းစည်းရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံလိုကြောင်း ပြောလာသည်။ ဝေ့ဝူယင်က ကျန်ရှိသော ဇုန်နှစ်ခုအကြောင်းကို ပြောပြသော်လည်း သူမက စိတ်မဝင်စားဘဲ လောနေသဖြင့် သင်္ဘောအောက်ထပ်သို့သာ ပို့ပေးလိုက်ရတော့သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် သူမအား ထိုလေပွေကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဆောင်ရာတွင် အထောက်အကူဖြစ်စေရန် အချိန်နှင့် အာကာသစွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝစွာပါဝင်သည့် ထုတ်ကုန် အချို့ကို ပေးလိုက်သည်။ ‘အချိန်နှင့် အာကာသ၏ သက်ရှိလေပွေ’ သည် လောကချည်နှောင် ကြယ်တာရာ နယ်မြေအတွက် အကောင်းဆုံး အစားထိုးပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လျှို့ဝှက်အာဏာရှင်တစ်ဦး တက်လှမ်းပြီးနောက်မှ လောကချည်နှောင် ကြယ်တာရာ နယ်မြေ ဖြစ်လာနိုင်သည့် အလွန်အမင်း ရှားပါးသော ပစ္စည်းအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ‘ကြယ်တာရာ ဟင်းလင်းပြင် အရည်’ နှင့် ‘အမိန့်တော်မျိုးစေ့’ တို့ကဲ့သို့ပင် ရှားပါးလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် အာကာသ သို့မဟုတ် အချိန်ဥပဒေသများ ကိန်းအောင်းနေသော ကြယ်တာရာဝိညာဉ်ပါသည့် နေမင်းတစ်စင်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ အချိန်နှင့် အာကာသ နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်နေခြင်းမှာမူ ပို၍ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ၎င်း၏ နမူနာအနည်းငယ်ကို မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် ယူထားလိုက်ပြီး ဒုတိယစိတ်ဝိညာဉ်အား လေ့လာစေကာ ပုံတူကူးယူနိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ခရမ်းရောင်ဇုန်သည် အတိတ်အချိန် စွမ်းအင်များ မရှိသော နယ်မြေတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူတစ်ဦး၏ အချိန်အာရုံကို ထိခိုက်စေသည်။ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် အရင်က ဘာလုပ်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို ပြန်မှတ်မိရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ဝင်ရောက်လာခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော မှတ်ဉာဏ်များအားလုံးမှာ ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး ပြင်းထန်သော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာကို ခံစားရစေသည်။ ခဏအကြာတွင် လူတို့သည် မိမိတို့၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြုံတွေ့ရတတ်သည်။ ထို့အပြင်... ဤဇုန်သည် အသိစိတ်ကို ပုံပျက်စေပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ချေမှုန်းပစ်နိုင်ပေသည်။

အချိန်စွမ်းအင် အမျိုးအစားတစ်ခုခု ကင်းမဲ့နေခြင်းသည် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှသည်။ အချိန်ရပ်တန့်နေသော သံသရာ စက်ဝန်းမှသည် ယခု အတိတ်မှတ်ဉာဏ်မဲ့ဇုန်အထိပင်...။

သူတို့သည် ဤနေရာ၌ မှတ်ဉာဏ်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အသစ်များကိုလည်း ထပ်မံမတည်ဆောက်နိုင်တော့ဘဲ လမ်းပျောက်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည့် အလောင်းများစွာကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

အတိတ်ဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦး၏ တည်ရှိမှုအတွက် အခြေခံအကျဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။ အတိတ်မရှိဘဲနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိရှိရန် သို့မဟုတ် ဘဝကို ရှေ့ဆက်ဖို့ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှ၏။ ထိုနည်းတူစွာပင် အနာဂတ် အချိန်စွမ်းအင်များ ကင်းမဲ့နေခြင်းမှာလည်း ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ၎င်းက မည်သို့ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို ဝေ့ဝူယင်က အသေးစိတ် မရှင်းပြခဲ့ပေ။ အကြောင်းကား ဖြစ်လာနိုင်သည့် ရလဒ်မှာ တစ်မျိုးတည်း မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ဤဇုန်သည် အတိတ်အချိန်စွမ်းအင်များနှင့်အတူ ၎င်းနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော စိတ်စွမ်းအင်များကိုပါ စုပ်ယူပစ်သဖြင့် ရလဒ်မှာ ဤသို့ဖြစ်လာရခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသည် လူတစ်ဦး၏ ဆဲလ်များ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းဝိညာဉ်နှင့် ဆက်နွှယ်နေသော အတိတ်အချိန်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်ပါက ရလဒ်မှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

“အချိန်ဆိုတာ ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်... ဒါကို မဆင်မခြင် ပြောင်းလဲဖို့ မကြိုးစားသင့်ဘူး”

ဝေ့ဝူယင်က ပြဿနာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြေရှင်းရင်း သတိပေးလိုက်သည်။

သခင်လေးရှန့်ကလည်း ထိုစကားကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ရီအင်ပါယာသည် အချိန်မြစ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ဆိုကြသောကြောင့်ပင်။

အချိန်မြစ် သို့မဟုတ် အချိန်စောင့် နတ်ဘုရားသည် အချိန်စွမ်းအားများ အားလုံးကြားတွင် ဟန်ချက်ညီစေရန် အဘယ်ကြောင့် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေရသနည်း။ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားပါက သတိပေးချက်ထုတ်ပြန်ရန် အဘယ်ကြောင့် စနစ်တကျ တည်ဆောက်ထားရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိရှိထားကြပေသည်။

***