အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အခန်း ၁၈၅ - ရှောင်လင်၏ ရှုံးနိမ့မှု

"ပညာပါရမီ လက်ဝါးစောင်း"

ကျယ်ပြောလှသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်အတွင်း ဝတ်ရုံဖြူဝတ် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသည် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်သည်။

ရန်သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ဒေါင်လိုက်ခုတ်ပိုင်းနေသော သူ၏လက်ဝါးစောင်းမှာ ရုတ်တရက် လက်ဝါးရိုက်ချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား​၏။

အတွင်းအားများ ဟုန်ခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ ကုဟဲ ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျရောက်သွားပြီး အတွင်းအားများကြောင့် ကုဟဲ မှာ ခြောက်လှမ်းခန့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနီးနားတွင် ကြည့်ရှုနေကြသည့် ဘုန်းတော်ကြီးများမှာ ချက်ချင်းပင် ဟစ်ကြွေးအားပေးကြတော့​၏။

ဒဏ်ရာဗရပွနှင့် ဖူးယောင်နေသော တပည့်အချို့မှာ လက်သီးများကို မြှောက်ကာ ကျေနပ်အားရစွာ အော်ဟစ်ကြသည်။

"ကောင်းတယ် အစ်ကိုကြီး"

"ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကို ပညာပေးလိုက်စမ်း"

"ရှောင်လင်ကျောင်းတော်ကို လာပြီး စိန်ခေါ်ရဲတဲ့ကောင်"

"ဒါပေါ့"

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ချီးမွမ်းသံနှင့် အားပေးသံများကို ကြားနေရသော်လည်း ဝတ်ရုံဖြူဘုန်းတော်ကြီး၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ခါးသီးမှုကို ခံစားနေရသည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် သူက အသာစီးရနေသယောင်။

တိုက်စစ်ဆင်မှု အရှိန်အဟုန်မှာ တောင်ပေါ်တက်ကာ စိန်ခေါ်လာသည့် ‘ကျောက်ကုဟဲ' သူကို ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိအောင် ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်မှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သူ၏ တိုက်ကွက်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ ပြိုင်ဘက်အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်ထိခိုက်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။

စောစောက 'ပညာ ပါရမီ လက်ဝါးစောင်း’ ရိုက်ချက်သည် တောင်တောင်ကို ဖြိုနိုင်၊ ကျောက်တုံးကို ခွဲနိုင်သည့် ပြင်းအားရှိသော်လည်း ပြိုင်ဘက်၏ ရင်ဘတ်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏတွင် သံမဏိနံရံကြီးကို ရိုက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍သူသာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ထားသူမဟုတ်ပါက ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် သူ၏လက်မောင်းသာ ကျိုးသွားနိုင်ပေမည်။

ဤရလဒ်မှာ ကျန့်ဟွာ အတွက် လက်ခံရခက်သလို ဘာမှမတတ်နိုင်သည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ကျန့်ဟွာသည် ဘွဲ့အမည်ရရှိကတည်းက တောင်ပေါ်တွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့သူ ဖြစ်​၏။

သူသည် ဝီရိယရှိပြီး ပါရမီထူးချွန်သူဖြစ်သဖြင့် ရှောင်လင်၏ အထူးတိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစုတွင်လည်း တစ်ဦးအပါအဝင်ပင်။

စင်စစ်အားဖြင့် သူသည် ပထမအဆင့် နီးပါးရှိသည့် ခွန်အားပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး ရှောင်လင်ကျောင်းတော်၏ မဏ္ဍိုင်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ရိုးသားပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသူဖြစ်ကာ လောကီရေးရာများကို စိတ်မဝင်စားသဖြင့် ရှောင်လင်အတွင်း၌ပင် အရေးကြီးသည့် ရာထူးများကို မယူခဲ့ပေ။

သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း တရားအားထုတ်လေ့ရှိပြီး လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်ခဲသည်။

ရှောင်လင်အတွင်းရှိ လူနည်းစုသာ သူ၏တည်ရှိမှုကို သိကြသည်။

ရှောင်လင်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဓိကဖြစ်ရပ်ကြီး နှစ်ခုလုံးတွင် သူသည် တရားအားထုတ်နေသဖြင့် လွဲချော်ခဲ့ရရာ ထိုကိစ္စအတွက် အမြဲတစေ နောင်တရနေခဲ့​၏။

ထို့ကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က တောင်ပေါ်တက် စိန်ခေါ်သည်ဟု ကြားသည်နှင့် သူ ချက်ချင်းပင် ထွက်လာခဲ့ခြင်း။

သို့သော် တိုက်ကွက်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ သုံးခဲ့သော်လည်း သူသည် အသာစီး လုံးဝမရခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကူဟဲမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း မှန်မှန်ရှိနေကာ အခြေအနေအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပုံရ​၏။

ကျန့်ဟွာသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အရှိန်ကို ထပ်မြှင့်လိုက်သည်။

ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် ကူဟဲ​၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး ညာလက်သီးကို မြှောက်ကာ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အတွင်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်​၏။

သို့သော် ဤတိုက်ကွက်မှာလည်း လွဲချော်သွားပြန်သည်။

ကူဟဲက ဘေးသို့ အသာအယာ တိမ်းရှောင်လိုက်ပြီး ကျန့်ဟွာ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

အားအနည်းငယ် ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကျန့်ဟွာမှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရ​၏။

ဂုဏ်သိက္ခာရှိလှသော ဒုတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးမှာ ကလေးကစားသလို ကစားခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏတာအတွင်း သူ၏စိတ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဒေါသများ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာသည်။

ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်တွင် တရားအားထုတ်ရာမှ ထွက်လာသည့် လျောင်ဝူ ဘုန်းတော်ကြီးသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေ​၏။

"သူက မင်းကို တမင်ဒေါသထွက်အောင် ဆွနေတာ...အယုံမလွယ်နဲ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကူဟဲက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်သို့ တစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်ကာ ကျန့်ဟွာ၏ တိုက်ကွက်ကို ထပ်မံရှောင်လိုက်သည်။

ထိုခဏတွင်ပင် သူ၏ညာလက်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန့်ဟွာကို လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်​၏။

ကျန့်ဟွာမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ အတွင်းအားများဖြင့် ခုခံရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် ပြိုင်ဘက်၏ တိုက်ကွက်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လက်ဝါးစောင်းမှာ လက်ဝါးရိုက်ချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏လက်မောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

ပြင်းထန်သော အတွင်းအားများမှာ ကျန့်ဟွာ၏ ကာကွယ်မှုကို ဖောက်ထွက်ကာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများအထိ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

"ဝူး... ဝူး..."

ကျန့်ဟွာသည် ဆယ်လှမ်းခန့် နောက်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဆုတ်သွားပြီး သွေးနှစ်လုပ်ခန့် အန်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားရသည်။

ပြိုင်ဘက် အသုံးပြုသွားသည်မှာ သူနှင့်တူညီသော ‘ပညာပါရမီ လက်ဝါးစောင်း’ ပင်။

အားစိုက်ထုတ်ပုံချင်း အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း အစွမ်းမှာမူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှ​၏။

ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်သည် သူ၏ကာကွယ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရုံသာမက လက်မောင်းရှိ ကြွက်သားနှင့် အကြောများကိုပါ အပြင်းအထန် ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

အချိန်တိုအတွင်း သူသည် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ထိုတိုက်ကွက်မှာ သူ့ကို သေစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိအောင်သာ လုပ်ဆောင်သွားခြင်းပင်။

ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ပြိုင်ဘက်သည် အစွမ်းကုန် မထုတ်သေးဘဲ ရေခဲတောင်၏ ထိပ်ဖျားလောက်ကိုသာ ထုတ်ပြထားသေးကြောင်း သိနိုင်သည်။

"ဒီတစ်ခါလည်း ရှောင်လင်မျက်နှာပျက်ရဦးမှာပဲ..."

ကျန့်ဟွာသည် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားရင်း အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လူရိပ်တစ်ခုသည် ရှောင်လင်ကျောင်းတော်၏ တံခါးဝမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်သွားသည်။

ထိုသူမှာ ရောက်ရှိလာစဉ်ကအတိုင်းပင် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော သင်္ကန်းကို ဝတ်ရုံထားပြီး ခြေဗလာဖြင့် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေ​၏။

သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ရှောင်လင်တံခါးမကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရောက်လာစဉ်ကနှင့် မတူဘဲ ပြန်ထွက်သွားချိန်တွင် ရှောင်လင်တံခါးဝမှာ အလွန်ခြောက်ကပ်နေခဲ့​၏။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ တောင်ထိပ်သို့ တက်ကြည့်မည်ဆိုပါက ရှောင်လင်ကျောင်းတော်အတွင်း ဒဏ်ရာရသူများကို သယ်ယူခြင်း၊ ဆေးဝါးများ စုဆောင်းခြင်းတို့ဖြင့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တပည့်များအားလုံးမှာ မာန်မာနများ မရှိကြတော့ဘဲ သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် အားငယ်စိတ်ပျက်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

သစ်သားအိမ်တစ်လုံးအတွင်း၌...

ကျဲ့ခုန်း နှင့် ရှောင်လင်မှ အကြီးအကဲသုံးပါး တို့သည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေကြသည်။

အားလုံးမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် မည်သူမျှ စကားမပြောနိုင်ကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် မျက်ခုံးရှည် ဘုန်းတော်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ရှောင်လင်ဟာ နောက်ထပ် အရှက်ရမှုတစ်ခုကို ထပ်ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အင်း..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြားသော အထက်တန်းစား ဘုန်းတော်ကြီးနှစ်ပါးလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြ​၏။

ကျဲ့ခုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ဒါက ကောင်းတဲ့အချက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

"ဟင်...အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်"

"ဒကာတော်တို့... ရှောင်လင်ဟာ သိုင်းလောကမှာ နှစ်ရှည်လများ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ တရားသော ဂိုဏ်းကြီးဖြစ်ခဲ့တယ်"

"ဒါကြောင့် တပည့်အများစုဟာ မာန်မာနကြီးနေခဲ့ကြတယ်"

"ခုလို နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့ရဲ့ မာန်မာနတွေကို ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရတာဟာ တစ်ဖက်ကကြည့်ရင် ကောင်းတဲ့အချက်ပါပဲ"

ရှောင်လင် အကြီးအကဲ သုံးပါးစလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသော်လည်း ကျဲ့ခုန်း၏ စကားကို ဆက်လက် နားထောင်နေကြသည်။

ကျဲ့ခုန်းက သူတို့ ဘာတွေးနေသည်ကို သိသဖြင့် အသာအယာ ရယ်မောရင်း သက်ပြင်းချပြန်​၏။

"တကယ်တော့ ငါ့တပည့်တွေတင်မကဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အရင်က စိတ်တွေ ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်"

"ပြောရမယ်ဆိုရင် သခင်လေးလင်သာ မရှိခဲ့ရင် ငါဟာ အစွဲအလမ်းတွေထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေဦးမှာပါ"

"မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ ကရုဏာတော်ပါပဲ၊ ဒါဟာ ငါတို့ကို လမ်းမှန်ပေါ်ရောက်အောင် လမ်းညွှန်ပေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ ရှောင်လင် အကြီးအကဲ သုံးပါး၏ မျက်နှာများမှာ ပြေလျော့သွားသည်။

ဝူတန်မှ ပြန်လာကတည်းက ကျဲ့ခုန်းမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာပြီး စိတ်အခြေအနေမှာလည်း ပိုမိုမြင့်မားလာခဲ့​၏။

သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ကျဲ့ခုန်း၏ စကားများကြောင့် ရှက်ရွံ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မျက်ခုံးရှည် နှင့် ဘုန်းတော်ကြီးက ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ကာ ဘာမှမပြောတော့ပေ။

အခြား ဘုန်းတော်ကြီးနှစ်ပါးက ဆက်ပြောလာသည်မှာ...

"ဒါက ကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ အဓိက ဂိုဏ်းကြီးတွေ ခုလို လိုက်လံစိန်ခေါ်ခံနေရတာဟာ သိပ်တော့မကောင်းဘူး"

"မဟုတ်ဘူး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်"

ကျဲ့ခုန်းက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒကာတော်တို့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဲဒီလူရဲ့ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်က ဝူတန်ပဲလေ"

အခန်း ၁၈၆ - ဖန်ကူမြို့တော်

ဖန်ကူမြို့သည် မြေပြန့်လွင်ပြင်ဒေသတွင် တည်ရှိသည်။

နယ်မြေကျယ်ဝန်း၍ မြေဆီလွှာကောင်းမွန်ပြီး ရှုခင်းများမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် လှပနေလျက်။

ပထဝီဝင်အနေအထားအရ အရှေ့နှင့် တောင်ဘက်တွင် ဆိပ်ကမ်းမြို့တစ်မြို့နှင့် နီးကပ်စွာတည်ရှိပြီး မြောက်ဘက်တွင်မူ မင်မင်းဆက် ၏ နာမည်ကျော် ရတနာတိုက် (စွမ်းအင်တိုက်) တည်ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် အချက်အချာကျသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဗဟိုချက်တစ်ခုအဖြစ် ဤမြို့သည် အလွန်ပင် စည်ကားဝပြောလှ​၏။

လူ့လောကတွင် မြို့တစ်မြို့သည် ပို၍စည်ကားလေလေ လူဦးရေ ပိုမိုများပြားလာလေဖြစ်ပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် လုပ်ငန်းပေါင်းစုံနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာရပ် ပေါင်းစပ်များစွာ ပေါ်ထွက်လာစမြဲပင်။

သို့သော် မည်သည့်မြို့တွင်မဆို လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များနှင့် အရက်ဆိုင်များသည် အမြဲတမ်း လူကြိုက်အများဆုံး နေရာများပင်ဖြစ်သည်။

နေ့ဖြစ်စေ၊ ညဖြစ်စေ ထိုနေရာနှစ်ခုစလုံးသည် လူအမြောက်အမြားကို ဆွဲဆောင်လျက်ရှိသည်။

စိတ်ဓာတ်ထက်သန် ပြတ်သားသူများသည် အရက်ဆိုင်များသို့သွား၍ စကားဖောင်ဖွဲ့ ကြွားဝါလေ့ရှိကြပြီး စာပေပညာရှင်များနှင့် ကဗျာဆရာများကမူ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ကဗျာစပ်ဆိုလေ့ရှိကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာနှစ်ခုသည် သတင်းအချက်အလက် အမျိုးမျိုးကို ရယူရန်အတွက် အလွန်ပင် လွယ်ကူသော နေရာများ ဖြစ်​၏။

ပင်လယ်ဓားပြများကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် စနစ် မှ ဆုလာဘ်အဖြစ် 'ရေခဲကျောက်ဓား' ကို ရရှိခဲ့ပြီး လင်ချွမ် နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ကုန်သည်သင်္ဘောဖြင့် ဟန်တုန်းမြို့သို့ ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် ဝဲဂယက်များနှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့သည် 'ပုံရိပ်ယောင်ပင်လယ်ကျောက်သလင်း' ကို ရှာဖွေရန် ပင်လယ်ထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မဝင်ရောက်ခဲ့ကြပေ။

အနာဂတ်အတွက် အရန်အဖြစ် ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောတစ်စင်းကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် လင်ချွမ်နှင့် သူ၏အဖော်များသည် ကုန်သည်အဖွဲ့ကို နှုတ်ဆက်ကာ အနီးနားရှိ အစည်ကားဆုံး ကုန်သွယ်ရေးမြို့ဖြစ်သော ဖန်ကူမြို့သို့ ဦးတည်ခဲ့ကြ​၏။

လင်ချွမ် ဤနေရာသို့ လာရန်ရွေးချယ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းအိတ်ဆောင်နာရီ၏ မူလဇစ်မြစ်ကို စုံစမ်းရန်အတွက်ပင်။

သူ၏ ခေတ်သစ်မှတ်ဉာဏ်များကြောင့် ဤအရာ၏ မူလဇစ်မြစ်သည် အနာဂတ်တွင် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိကြောင်း သူသိရှိထားသည်။

ဤကမ္ဘာသည် အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာလောက ဖြစ်သော်လည်း နေရာအတော်များများသည် သူ၏မူလကမ္ဘာနှင့် ဆင်တူနေ​၏။

အကယ်၍ လင်ချွမ်သည် ဤအချက်များကို သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း မပြုပါက သူ၏စိတ်တွင် လုံးဝအေးချမ်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ရောက်ရှိလာသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း လင်ချွမ်သည် မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မတွေ့ရသေးပေ။

သူစုံစမ်းခဲ့သော ကုန်သည်များထဲမှ မည်သူမျှ ဤပစ္စည်း၏ မူလဇစ်မြစ်ကို မသိရှိကြသော်လည်း အတော်များများကမူ ၎င်းကို ဈေးကြီးပေး၍ ဝယ်ယူလိုကြသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် လင်

ချွမ်သည် စားသောက်ဆိုင်များနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များတွင် ကံစမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"စားပွဲထိုး... ချင်းဟွာကျွေ့ အရက် နောက်တစ်အိုး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်"

ကောင်းမွန်သော အရက်နောက်တစ်ပုလင်းကို မှာယူပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် သူ၏ထိုင်ခုံတွင် မှီလိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်ကာ အရသာကို ခံစားနေလိုက်သည်။

ထိုစဉ်တွင် စကားပြောသံအချို့ကို သူကြားလိုက်ရ​၏။

"ဟေ့ လူတွေ... မင်းတို့ကြားပြီးပြီလား"

"ဟိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူက သိုင်းလောကက ဂိုဏ်းပေါင်းစုံကို အနိုင်ယူနေတာလေ"

"အော်မေ့၊ ကျန်းကွမ်း၊ စုန်ရှန်း တွေရောပေါ့... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ရှောင်လင် တောင် အရှုံးပေးလိုက်ရတယ်လို့ ကြားတယ်"

ဒါကိုကြားတော့ လင်ချွမ်သည် နားစွင့်လိုက်ပြီး အသံလာရာကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေလိုက်သည်။

ထိုအသံသည် ဘေးခန်းရှိ သီးသန့်ခန်းမှ လာနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူချက်ချင်း သိလိုက်ရ​၏။

သူ၏ နယ်ပယ်စွမ်းအားကို တိတ်တဆိတ် ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ လင်ချွမ်​၏ ထိန်းချုပ်မှု အောက်တွင် မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်စေဘဲ ထိုနယ်ပယ်အတွင်းရှိ အသံအားလုံးကို သူကြားနိုင်ခဲ့သည်။

နံရံတစ်ခုသာ ခြားထားသော အခန်းထဲမှ အသံများလည်း အပါအဝင်ပင်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လင်ချွမ်သည် ထိုဘက်၌ ဘာတွေပြောနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ကြားသိနေရပြီ။

ဝါးလုံးကဲ့သို့ ပိန်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်သည် လက်တစ်ဖက်တွင် အရက်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး အလေးအနက်ပုံစံဖြင့် ပြောဆိုနေသည်။

ထိုကောလာဟလများကို ကြားသောအခါ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မုတ်ဆိတ်ဗလပွနှင့်လူက ရယ်မောကာ မယုံကြည်နိုင်သလို ပြောလိုက်​၏။

"တကယ်လား၊ ရှောက်လင်ဆိုတာ နာမည်ကျော်ပြီး တရားမျှတတဲ့ဂိုဏ်းကြီးလေ၊ ပညာရှင်တွေ အပြည့်ပဲ"

"လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူတစ်ယောက်က ကန်ချလိုက်လို့ ရှုံးသွားတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"မင်း မူးနေတာ နေမှာပါ"

"အေးလေ ဟုတ်တယ်"

ထိုစကားကြောင့် ဝိုင်းရှိ အခြားသော သောက်ဖော်သောက်ဖက်များက ဝိုင်းရယ်ကြပြီး မည်သူမျှ အလေးအထား မစဉ်းစားကြပေ။

ပိန်ရှည်ရှည်လူသည် တကယ်ပင် မူးနေပုံရပြီး သူ၏အရက်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ချလိုက်ကာ ၎င်းကို အားပြု၍ ထရပ်လိုက်သည်။

"ငါက ဘာလို့ မင်းတို့ကို လိမ်ရမှာလဲ"

"ငါ့မှာ ရှောင်လင်ကျောင်းတော်ရဲ့ လူဝတ်လဲတပည့် အနည်းငယ်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ရှိတယ်"

"သူကိုယ်တိုင် ငါ့ကိုပြောပြတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် အမှားဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူတစ်ယောက်က အနိုင်ယူသွားတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

"အရင်ကလည်း ဒီဂိုဏ်းကြီးတွေဟာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရတာပဲ မဟုတ်လား"

""အင်း... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

ဒါကိုကြားတော့ ဝိုင်းထဲက တခြားသူတွေ တိတ်သွားကြသည်။

သို့သော် မုတ်ဆိတ်နှင့်လူကမူ ဆက်၍ မေးမြန်းနေ​၏။

"အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူရဲ့ ပုံစံက ဘယ်လိုလဲဆိုတာရော ကြားမိလား"

"ရှောင်လင်မှာ လူဘယ်လောက် သေကျေဒဏ်ရာရသွားလဲ"

"ပြီးတော့ အဲဒီလူ အခု ဘယ်ကို ထွက်သွားပြီလဲ"

ဒါကိုကြားတော့ ဝိုင်းထဲက သောက်ဖော်တွေတင် စိတ်ဝင်စားသွားတာ မဟုတ်ဘဲ လင်ချွမ်ပါ စိတ်

ဝင်တစား နားစွင့်မိသွားသည်။

ရှောင်လင်ကျောင်းတော်ကြီး ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းမှာ အမှန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပင်။

နောက်တစ်ခါ ရှောင်လင်က လူတွေနဲ့တွေ့ရင် သူတို့ကို သေချာပေါက် လှောင်ရဦးမည်။

လင်ချွမ်သည် စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်၍ ဝမ်းသာနေမိသော်လည်း နောက်ထပ်ကြားလိုက်ရသော စကားကြောင့် သူ၏ရယ်သံများ ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားသည်။

"သူ့ပုံစံက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး"

"ငါ့ဝမ်းကွဲကလည်း အဲဒါကို မပြောပြဘူး၊ ဆိုတော့ ထူးခြားတဲ့ အသွင်အပြင် မရှိဘူး ထင်တာပဲ"

"အသေအပျောက်ကတော့... ရှောင်လင်က ဘယ်သူမှ မသေဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပထမအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အချို့ အပါအဝင် ပညာရှင် အတော်များများ ဒဏ်ရာရသွားတယ်"

"သူဘယ်ကိုသွားလဲ ဆိုရင်တော့..."

ဤနေရာတွင် ပိန်ရှည်ရှည်လူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒါကို မင်းတို့ကို ပြောပြတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ တခြားသူကို လုံးဝ မပြောရဘူးနော်၊ မဟုတ်ရင် ငါ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့အကြောင်း မင်းသိသားပဲ"

"ကဲ... သူဘယ်သွားလဲဆိုတာ ပြောစမ်းပါဦး"

မုတ်ဆိတ်နှင့်လူအပါအဝင် အားလုံးက မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ပိန်ရှည်ရှည်လူသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားပုံရသည်။

သူသည် အသံကို ထပ်မံနှိမ့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်ရာမှာ...

"ငါ့ဝမ်းကွဲဆီက ကြားတာတော့ အဲဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူက ဝူတန်ကို သွားပုံရတယ်"

"ဒါ့အပြင် ဝူတန်မှာ ချန်အာကော ဆိုတဲ့ ပါရမီရှင် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ရှိတယ် မဟုတ်လား"

"အဲဒီလို ပညာရှင်မျိုးနောက်ကို အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူက လိုက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

"..."

လင်ချွမ် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ဟန်သည် လှုပ်ရှားသွားကာ နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ ပြန်ပေါ်လာသောအခါ မုတ်ဆိတ်နှင့်လူ၏ ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီဖြစ်​၏။

သူသည် လူအုပ်၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကို အေးအေးဆေးဆေးပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ပိန်ရှည်ရှည်လူကို မေးလိုက်သည်။

"အခု မင်းပြောတာတွေ အကုန်လုံး အမှန်ပဲလား"

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ"

"ငါ ဘာပြောလို့လဲ"

"ငါ သတိပေးလိုက်မယ်၊ ဒါက ဖျောင်ရှန်းခန်းမကွ"

"မင်း ပြဿနာရှာရင် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် လာပြီး မင်းကို ဆုံးမလိမ့်မယ်"

ပိန်ရှည်ရှည်လူသည် ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဟန်ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး ငြင်းဆိုကာ ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်သည်။

လင်ချွမ်သည် သူတို့နှင့် အခြေအတင် ပြောမနေတော့ဘဲ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရာ လေထုထဲရှိ အပူချိန်သည် ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားသည်။

အသက်ရှူကျပ်လောက်သော ဖိအားတစ်ခုသည် တိတ်တဆိတ် သက်ရောက်လာရာ၊ လင်ချွမ်း

ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြိုးစားနေသော ပိန်ရှည်ရှည်လူသည် ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ ချက်ချင်း ပျော့ခွေသွားသည်။

သူသည် ဒုန်းခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်​၏။

"အရှင်... ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ"

"ကျွန်တော် ဘာမှမသိပါဘူး! ဒါတွေအကုန်လုံး ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲ ပြောပြတာပါ"

"သူက တကယ်ပဲ ရှောင်လင်ကျောင်းတော်ရဲ့ လူဝတ်လဲတပည့်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ တကယ်ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်တော် မသိပါဘူး..."

"အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူက ဝူတန်ကို သွားတယ်ဆိုတာတော့ အမှန်ဖြစ်လောက်ပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနီးနားက ဂိုဏ်းအားလုံး စိန်ခေါ်ခံထားရလို့ပါ"

လင်ချွမ်သည် ထိုလူကို စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ ဖိအားများသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ သီးသန့်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သွား​၏။

ဓားနတ်ဘုရား နှင့် အခြားသူများ၏ အကြည့်များသည် သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်သည် လက်ကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွားရဖို့ ရှိမယ်ထင်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ လုပ်စရာ တခြားကိစ္စတစ်ခု ရှိလာပြီ"