အခန်း (၁၉၁-၁၉၂)

အခန်း ၁၉၁ - စစ်အင်အားစု ပျက်စီးခြင်း၊ ဝူတန် ရှုံးနိမ့်ခြင်း

ရှေ့သို့ အသာအယာ တွန်းလွှတ်လိုက်ရုံဖြင့် လေထုမှာ တခဏချင်းပင် ပုံပျက်စောင်းသွားတော့​၏။

ထို့ကြောင့် ဝူတန်ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ရှေ့မျက်နှာစာသို့ ရိုက်ခတ်လာသော တိတ်ဆိတ်သည့် လှိုင်းလုံးများသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ပင် အေးခဲရပ်တန့်သွားခြင်း၊ တိတ်တဆိတ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရခြင်း သို့မဟုတ် မမြင်နိုင်သော အကာအကွယ်တစ်ခုနှင့် ထိတွေ့မိကာ ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးနိုင်တော့ခြင်းတို့ ဖြစ်ကုန်​၏။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ ဘာတစ်ခုမှ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေခဲ့သည်။

တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ ကုဟဲသည် ခေါင်းကို လှည့်၍ ခန်းမဆောင်ကြီးရှိရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်၊ ဝူတန်ထဲမှာ တကယ့်ကို ပညာရှင်တစ်ယောက်ရှိနေတာလား"

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါအထင်မမှားဘူး ထင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒါဟာ သိုင်းလောကထဲက ဒဏ္ဍာရီလာ ပါရမီရှင် ချန်အာကောလား"

"အင်း... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ကုဟဲသည် သူ၏အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ယင်ဟွိုက်ယွီ နှင့် အခြားသူများကို အနိုင်ယူပြီးနောက်တွင် ထို ချန်အာကောကို သွားရောက်စိန်ခေါ်မည်။

သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရဖို့က အချိန်တစ်ခုသာ လိုအပ်သည်။

၎င်းအစား ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ဝူတန်၏ ထူးခြားသော သိုင်းပညာရပ်များကို အတွေ့အကြုံ ယူနိုင်မည်။

နောင်တွင်ဖြစ်လာမည့် တိုက်ပွဲအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အထောက်အကူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်​၏။

ထိုသို့တွေးတောရင်း ကုဟဲသည် အသံအနိမ့်ဖြင့် ဟစ်ကြွေးကာ တိုက်စစ်စတင်လိုက်သည်။

လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်၍ လေထဲတွင် လှန်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွင်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေထုထဲ၌ စုစည်းသွားကာ ကြီးမားလှသော လက်ဖဝါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ပထမဆုံးကြည့်လျှင် ဤလက်ဖဝါးကြီးသည် ကုဟဲ၏ သာမန်လက်ဖဝါးနှင့် မခြားနားဘဲ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပုတီးစေ့များ၏ အရိပ်သဏ္ဌာန်ကိုပင် မှေးမှိန်စွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

အစပိုင်းတွင် အထူးအဆန်း မဟုတ်သော်လည်း ပြိုင်ဘက်က လက်ဖဝါးကို မှောက်ချလိုက်သည့်အခါ အလွန်အမင်း အားကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြိုဆင်းလာသည်။

"ကျိ...ကျိ...."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လေထုသည် လိမ်ရှုံ့ဖိသိပ်ခံရပြီး နားကွဲမတတ် စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ​၏။

ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် စူးရှလှသဖြင့် ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်ရှိ တပည့်များစွာမှာ နားထဲမှ သွေးများထွက်လာကြသည်။

ကုဟဲသည် အပြစ်မဲ့သူများကို ထိခိုက်စေလိုသော ဆန္ဒမရှိပေ။

ယခုဖြစ်ပေါ်နေသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများသည် 'မဟာ ပညာပါရမီ လက်ဖဝါး' သိုင်းကွက်၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများသာ။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ခွန်အားအချို့ကို ထိန်းချုပ်ထားဆဲပင်။

သို့မဟုတ်ပါက ထိုအသံလှိုင်းတုန်ခါမှုများသည် အသံလှိုင်းသုံး သိုင်းပညာရပ်နှင့် ညီမျှနေမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်ပါက ထိုနေရာရှိ ဝူတန်တပည့် အများအပြားသည် တခဏချင်းအတွင်း သွေးမြူများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

ကုဟဲသည် မိမိ၏ သိုင်းပညာတိုးတက်မှုကို သက်သေပြရန်၊ ပြိုင်ဘက်ကောင်းများ ရှာဖွေရန်နှင့် အနာဂတ်လမ်းစကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဂိုဏ်းအသီးသီးကို စိန်ခေါ်နေခြင်းဖြစ်​၏။

သူသည် အမှန်တကယ်တွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မနှစ်သက်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူလုပ်ဆောင်သမျှတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားပြီး အသံလှိုင်းများကို အကုန်အစင် ပျံ့နှံ့မသွားစေရန် တားဆီးထားခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယင်ဟွိုက်ယွီနှင့် အခြားသူများမှာမူ ဤစေတနာကို မသိကြပေ။

၎င်းမှာ သူတို့က သူတစ်ပါးကို စိတ်ပုပ်စိတ်ယုတ်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်နေ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုနယ်ပယ်အဆင့်သို့ မရောက်သေးသဖြင့် ထိုအဆင့်၏ ခမ်းနားမှုနှင့် ပြင်းထန်မှုကို နားမလည်နိုင်ခြင်းကြောင့်သာ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အဝင်ဝအနီးတွင် ရပ်နေသော လင်ချွမ်မှာမူ ကုဟဲ၏ စိတ်ကူးကို နားလည်နေပုံရသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရှားရှားပါးပါး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လင်းလက်လာသည်။

ဤ ကုဟဲသည် သူ၏ အချိန်ကိုပေး၍ အလေးအနက် ရင်ဆိုင်ရကျိုး နပ်ပေလိမ့်မည်။

မဟာ ပညာပါရမီ လက်ဖဝါးသည် ဒေါသထွက်နေသော ပင်လယ်လှိုင်းများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများနှင့်အတူ ကျဆင်းလာသည်။

ယင်ဟွိုက်ယွီသည် စစ်အင်အားစုကို ကြိုးကိုင်ကာ သူ၏ 'ချီ' စွမ်းအင်ဖြင့် ဓားကိုထိန်းချုပ်ပြီး စုစည်းထားသော အတွင်းအားများကို ဧရာမဓားကြီးတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အပေါ်သို့ ပြန်လည်ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ကြီးမားလှသော ဓားအရိပ်သည် ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးများနှင့် ရိုက်ခတ်မိကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခွဲထွက်သွားစေသည်။

သို့သော် ထိုလမ်းကြောင်းမှာ ခဏတာသာ တည်မြဲပြီး ပြန်လည် ပိတ်ဆို့သွားပြန်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝူတန်မှ အကြီးအကဲများသည် ခွန်အားကွာခြားမှုကို အကြွင်းမဲ့ ခံစားလိုက်ရ​၏။

လူအများအပြားသည် ကြောက်ရွံ့လာကြပြီး တိုက်ခိုက်ရန် တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။

ယင်ဟွိုက်ယွီသည် စစ်အင်အားစုမှတစ်ဆင့် ထိုခံစားချက်များကို သိရှိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်ကာ လှည့်၍ ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

"ဒီလောက် သတ္တိကြောင်နေမှတော့ သိုင်းကျင့်နေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့ နားထောင်သည်ဖြစ်စေ၊ မနားထောင်သည်ဖြစ်စေ သူသည် ဓားကြီးကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းကာ အမျိုးမျိုးသော တန်ပြန်တိုက်စစ်များကို ဆင်နွှဲတော့သည်။

သို့သော် ထိုတိုက်ခိုက်မှုများသည် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ရွှံ့နွားရုပ်များ ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ မည်သည့်လှိုင်းတံပိုးမှ မထွက်ပေါ်စေဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့​၏။

"ဘုန်း"

နောက်ဆုံးတွင် မမြင်နိုင်သော လှိုင်းလုံးများသည် 'ကြယ်ခြောက်ပွင့် စစ်ဗျူဟာ' ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ရိုက်ခတ်သွားသည်။

တခဏချင်းအတွင်း စစ်အင်အားစုအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကြ​၏။

၎င်းမှာ စွမ်းအင်များ တိုက်ရိုက်ကူးစက်ခံရသည့် အခြေအနေပင်။

စွမ်းအင်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် လူအင်အား များပြားသော်လည်း တစ်ဦးချင်းစီမှာ သိသာထင်ရှားသော ဒဏ်ရာများကို ရရှိသွားကြသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူတို့၏ ရှုံးနိမ့်မှုမှာ သိသာသွားခဲ့ပြီ။

ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်များသည် လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မြေပြင်သို့ ရိုက်ခတ်ကာ ယင်ဟွိုက်ယွီနှင့် အခြားသူများ ရပ်နေသော မြေမျက်နှာပြင်ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်​၏။

ထို့နောက်တွင် မြေငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ တောင်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြန်သည်။

"ပွင့်စမ်း"

မရပ်မနား တိုးဝင်လာသော လှိုင်းလုံးများကြားမှ ကုဟဲသည် ဟိန်းဟောက်ကာ သူ၏စွမ်းအားကို ရုတ်တရက် မြှင့်တင်လိုက်သည်။

တစ်ခုလုံးသော စစ်အင်အားစုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

အကြီးအကဲများနှင့် နန်းဆောင်သခင်များသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လွင့်ထွက်သွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော်ကာ ပြင်းထန်သော အတွင်းဒဏ်ရာများ ရရှိသွားကြသည်။

'ငါတို့ ရှုံးပြီ"

ထိုအတွေး ဝင်လာရုံရှိသေး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ မရှိတော့သကဲ့သို့ မမြင်နိုင်သော လှိုင်းလုံးများ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ယင်ဟွိုက်ယွီ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြင်းထန်သော လေဖိအားကြောင့် အရေပြားတွင် ကပ်နေသော အဝတ်အစားများနှင့် ပျက်စီးနေသော မြေပြင်တို့သာလျှင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သက်သေခံနေကြ​၏။

"ထားလိုက်တော့... ငါတို့ ရှုံးပြီ။ ငါတို့က သူနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး"

ယင်ဟွိုက်ယွီသည် သက်ပြင်းချကာ လူအုပ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲများသည် ကုဟဲကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုပြီးနောက် နားနားနေနေ နေရန်အတွက် လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကုဟဲက နောက်ထပ်ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရှေ့သို့တိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲများမှာ ချက်ချင်းပင် သတိဝီရိယရှိသွားကြသည်။

သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် စုစည်းကာ အချိန်မရွေး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် နောက်ဆုံးအဆင့် ခုခံရေးအနေအထား ပြင်လိုက်ကြ​၏။

ယင်ဟွိုက်ယွီသည် ကုဟဲကို တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး ကုဟဲ... ဒါက ဘာသဘောလဲ"

"ဝူတန်က ရှုံးသွားတာ မှန်ပေမယ့် ငါတို့က ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံနိုင်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး... သင်ကတော့ နိုင်ရတာကို အားမရသေးဘူး ထင်တယ်"

ကုဟဲသည် ခေါင်းခါပြကာ ဝူတန်ခန်းမဆောင်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရဟန်းတော်က သင်တို့ဂိုဏ်းက ချန်အာကောကို စိန်ခေါ်ချင်လို့ပါ"

"အဆင်ပြေနိုင်မလားလို့ သိချင်ပါတယ်"

"ချန်အာကော"

ယင်ဟွိုက်ယွီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ချန်အာကောက တောင်အောက်မှာ ကျင့်ကြံနေတာ ကြာပါပြီ၊ ပြန်မလာသေးဘူး"

"အခု သူ တောင်ပေါ်မှာ မရှိဘူး"

ကုဟဲသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝူတန်ခန်းမဆောင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အတွေးကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ကာ ဗုဒ္ဓဂုဏ်တော်ကို တိုးတိုးလေးရွတ်ဆိုပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့... ကျွန်ုပ် စော်ကားမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မြေပြင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းကာ ဝူတန်ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။

လူတိုင်းမှာ ထိုကတုံးရဟန်းသည် ဝူတန်ခန်းမဆောင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အကြောင်းပြချက် ရှာနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလန့်တကြား တားဆီးရန် ကြိုးစားကြ​၏။

သို့သော် သူတို့၏ အရှိန်မှာ ကုဟဲနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်သဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကို မမီခင်မှာပင် လွယ်လွယ်ကူကူ အခါထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

လူတိုင်း ဝူတန်ခန်းမဆောင်ကြီးအတွက် စိုးရိမ်နေကြစဉ်မှာပင် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အို...အကြီးအကဲ ပြန်လာပြီ"

ယင်ဟွိုက်ယွီမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး သူ၏ရင်ထဲမှ အလေးကြီးတစ်ခုမှာလည်း လွတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် စိတ်လျှော့လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား ထိုင်ချလိုက်ပြီး မလှုပ်ချင်တော့ပေ။

ပျော်ရွှင်နေသော အသံတစ်ခုသာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အားနည်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ၊ အကြီးအကဲ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စကတော့ ပြီးသွားပြီ"

နောက်ထပ် ဘာများ ကူညီပေးရမလဲခင်ဗျာ? အခန်းဆက်တွေ ဘာသာပြန်ပေးစေချင်ပါသလား?

အခန်း ၁၉၂ - မွမ်းမံထားသော ထိုက်ကျိ

ပင်မခန်းမဆောင်ရှေ့သို့ လူရိပ်များ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ ကူဟဲ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားတော့သည်။

လင်ချွမ်ပေါ်လာသည့် ခဏ၌ သူ၏နှလုံးသားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရင်သွားခဲ့ရသည်။

ဖော်ပြမတတ်သာသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွား​၏။

ဤခံစားချက်၊ ဤရင်ခုန်သံမှာ သူ၏ အစွမ်းရှိသမျှဖြင့် တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ပေါက်စေသည့် တကယ့်ပြိုင်ဘက်ကောင်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရခြင်းကြောင့်ပင်။

အမှန်တကယ်ပင် ဤလူမှာ ဝူတန်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဆရာသခင်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ပြိုင်ဘက်မှာ အနည်းဆုံးတော့ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ရှိရမည်။

"ဝုန်း"

ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ကျောက်ပြားများမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ကာ လွင့်စင်သွားပြီး ခူဟယ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

သူ၏ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို ပြုပြင်မွမ်းမံနေသကဲ့သို့ပင်။

လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော လေစီးကြောင်းများမှာ ဝိုင်းစက်သော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ ဘေးမှ ကြည့်နေသူများ၏ အဝတ်အစားများမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ခါကုန်သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ဝူတန်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ၊ ဒီကောင်ကတော့ အကုန်နင်းခြေသွားပြီ"

"သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး"

အကြီးအကဲလင်က ဒီကောင်ကို သင်ခန်းစာပေးပြီးတာနဲ့ အဲ့ဒီကတုံးရဟန်းကို တန်ဖိုးအပြည့်အဝ ပြန်ပေးခိုင်းရမည်ဟု စိတ်ထဲက ကြုံးဝါးနေမိသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်မှာ အတွင်းစိတ်၌ အမျက်ထွက်နေသော်လည်း လေထဲရှိ ယင်ဟွိုက်ယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။

လင်ချွမ် ပေါ်လာခြင်းက သူတို့ခံစားနေရသော ဖိအားအားလုံးကို ပြေလျော့စေခဲ့​၏။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤမျှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ရှိနေမှတော့ ကူဟဲမှာ ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။

"ဟေ့"

လင်ချွမ်နှင့် ဆယ်မီတာအကွာသို့ ရောက်

သောအခါ ကူဟဲမှာ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သူ၏ ရှေ့ခြေထောက်ကို အနည်းငယ်ရွှေ့ကာ ၃၀ ဒီဂရီခန့် လှည့်လိုက်ပြီး ညာလက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် လေထဲတွင် စက်ဝိုင်းဝက်သဏ္ဌာန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်​၏။

"ဝုန်း"

ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော နောက်ဆက်တွဲ တုန်ခါလှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြေပြင်မှ ပြာလွင်သော စွမ်းအားများစွာမှာ ပန်းပွင့်ဖတ်များကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်အံလာသည်။

ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု စုစည်းမိသွားကာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ အပြုံးမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကာ "မလုပ်နဲ့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

လင်ချွမ်က ပြိုင်ဘက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပင်မခန်းမဆောင်ရှေ့တွင် တိုက်ခိုက်ကြပါက ကျန်ရှိသော စွမ်းအားများကြောင့် ဝူတန်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ကြီး ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းပင်။

လင်ချွမ်မှာ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး စိတ်ချပါဟူသော အကြည့်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူ၏ နယ်ပယ် မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်လာပြီး ပင်မခန်းမနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံများကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ကို တောင့်တင်းခိုင်မာစေသည့် နည်းလမ်းဖြင့် မမြင်နိုင်သော အကာအကွယ်တစ်ခုမှာ အဆောက်အအုံများ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ဤလုံခြုံရေး အကာအကွယ်နှစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်

သဖြင့် လင်ချွမ်သည် သူ၏ရှေ့မှ 'ကြာပွင့်

လက်သီး' ကို ရင်ဆိုင်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်​၏။

သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်၏ စွမ်းအားမှာ ဝိညာဉ်ဘက်သို့ ပိုမိုနွယ်ပြီး အထွတ်အထိပ်အဆင့် နှင့် ကွာခြားချက်မှာလည်း ဝိညာဉ်ကဏ္ဍတွင်သာ ဖြစ်​၏။

သို့သော် စွမ်းအား၏ သဘောသဘာဝအရမူ များစွာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် လင်ချွမ်အနေဖြင့် ဝိညာဉ်အတွင်းမှ တိုက်ခိုက်မှုများကို မသုံးသရွေ့... စွမ်းအား၏ အနှစ်သာရပိုင်းတွင် သူနှင့် ကူဟဲမှာ တူညီသောအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသည်။

သို့သော် လင်ချွမ်​၏ စွမ်းအားက ပြိုင်ဘက် လိုက်မမီနိုင်အောင် သာလွန်နေသည်မှာတော့ အမှန်ပင်။

လောကတွင် ပါရမီရှင် အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း လင်ချွမ်​၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလောက်သူမှာ များများစားစား မရှိပေ။

ဤကူဟဲမှာမူ သူ့ကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီနေသည်မှာ အသေအချာပင်။

"နဂါးလက်သည်း"

လင်ချွမ်က ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နဂါးပုံသဏ္ဌာန် အရိပ်တစ်ခုမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ညာလက်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပစ်ထွက်သွားပြီး ပြိုင်ဘက်၏ လက်သီးကို ဖမ်းချုပ်လိုက်​၏။

ထို့နောက် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ရုံဖြင့် အဟုန်ပြင်းသော စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်စွာ လူစုခွဲပစ်လိုက်သည်။

အတွင်းအားများမှာ အဝတ်စုတ်တစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်သကဲ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး ကူဟဲ​၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအားအားလုံးကို စုစည်းကာ အပြင်သို့ ညှစ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဤစွမ်းအားထုတ်လွှတ်ပုံမှာ အလွန်ပင် ပါးနပ်လှသည်။

ထို့အပြင် လင်ချွမ်​၏ သန့်စင်သော လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကြာပွင့်လက်သီးအတွက် လိုအပ်သော စွမ်းအားထောက်ပံ့မှုကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အတွင်းအား ထောက်ပံ့မှု ပြတ်တောက်သွားသည်နှင့် မည်သည့်ကိုယ်ခံပညာ ဖြစ်ပါစေ၊ ၎င်း၏ အစွမ်းအပြည့်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားမှာ နဂါးလက်သည်း၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းဖြင့်တင် ခြေဖျက်ရန် လုံလောက်သွားသည်။

ပြိုင်ဘက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ကွက်တည်းဖြင့် ချိုးဖျက်လိုက်ပြီးနောက် လင်ချွမ်မှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ လက်ဝဲလက်ကို လေထဲတွင် အနည်းငယ် လှန်လိုက်ရာ စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုမှာ ကြီးမားသော လက်ဝါးရိပ်အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကူဟဲထံသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ကူဟဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွား​၏။

၎င်းမှာ သူက အမှတ်မထင် ဖြစ်သွား၍မဟုတ်သလို၊ ခွန်အားနည်း၍လည်းမဟုတ်၊ လင်ချွမ်ကိုအထင်သေးခဲ့၍လည်း မဟုတ်ပေ။

သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူ၏တိုက်ကွက်များကို ပြောင်းလဲရန် စွမ်းအားအချို့ကို ချန်မထားဘဲ အကုန်ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်းကြောင့်သာ။

ထို့ကြောင့် ဤအစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုမှာပင် သူ၏ ကျရှုံးမှု ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒါကိုတော့ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့တာလို့ ခေါ်ရမလားပဲ"

လင်ချွမ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ဖန် လှည့်လိုက်ကာ ပြိုင်ဘက်၏ လက်သီးကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

ထိုတွန်းအားကြောင့် ကူဟဲမှာ လေထဲတွင် ဆယ်မီတာကျော်ခန့် ပျံဝဲသွားပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ထိုက်ကျိ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကျန်ရှိနေသော အဟုန်ကို ပါးနပ်စွာ ခြေဖျက်လိုက်​၏။

ထိုအခါ ထိုက်ကျိ၏ အခြေခံသဘောတရားများမှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နှင့် အခြားသူများမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

ဤလူသည် ထိုက်ကျိပညာရပ်များကို မည်သည့်နေရာမှ ရခဲ့သည်ကို သူတို့ လုံးဝမသိကြပေ။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူတို့ကြားတွင်ပင် ထိုက်ကျိကို အမှန်တကယ် တတ်မြောက်သူမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။

ယုတ္တိဗေဒအရ ပြင်ပလောကတွင် ထိုက်ကျိကွက်များ ရှိနေသော်လည်း၊ ဆရာသခင်များစွာမှာ အချင်းချင်း ဖလှယ်ခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းများအတွင်း နည်းစနစ်များကို ရိပ်မိနားလည်သွားကြခြင်းသာ။

သို့သော် အတတ်ပညာ သို့မဟုတ် ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုကို တစ်ကြိမ် မြင်ရုံဖြင့် တတ်မြောက်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အတွင်းအား လည်ပတ်ပုံ၊ သွေးကြောဆိုင်ရာ နည်းသေများ၊ သတိထားရမည့်အချက်များနှင့် တိုးတက်အောင် ကျင့်ကြံပုံများမှာ မူရင်းပညာရပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူမှလွဲ၍ အခြားသူများ ရရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လင်ချွမ်မှာမူ 'ကိုးပါးနေမင်း နတ်ဘုရားစွမ်းအား' သို့မဟုတ် စနစ်က ပေးအပ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် တတ်မြောက်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းမှာ နောက်ကြောင်းပြန်လိုက်၍ မရနိုင်သော ကိစ္စပင်။

ထို့ကြောင့် ပြိုင်ဘက်က ထိုက်ကျိကို အသုံးပြုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိခြင်းနှင့် ဒေါသတို့မှာ ဒွန်တွဲ၍ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ"

လင်ချွမ်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

အခြားသူများ မမြင်နိုင်သော်လည်း၊ သူကမူ ပြိုင်ဘက်၏ လှုပ်ရှားမှုများအတွင်းရှိ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားသိရှိနိုင်လေ​၏။

ဤကူဟဲမှာ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်တို့ ထင်သကဲ့သို့ ဝူတန်၏ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာများကို ခိုးယူထားသူ မဟုတ်လောက်ပေ။

ယင်းအစား၊ ၎င်းမှာ ကိုယ်ခံပညာလောကတွင် ပျံ့နှံ့နေသော အခြားတစ်ခုမှတစ်ဆင့် သူကိုယ်တိုင် ပြန်လည်မွမ်းမံထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် အခြားသူများ ကပြသည်ကို ကြည့်ကာ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်စဉ်းစား ဖော်ထုတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင်သင် ဆရာတစ်ဦးပင်။

၎င်းမှာ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သော အလွန်ရှားပါးသည့် အခြေအနေမျိုးပင်။

နည်းစနစ်များနှင့် ကိုယ်ခံပညာကျမ်းစာများကိုမူ ပြိုင်ဘက်မှာလည်း သိရှိပုံမရပေ။

သို့သော် "ပညာရပ်တစ်ခုကို ပေါက်မြောက်လျှင် အားလုံးကို နားလည်နိုင်သည်" ဟူသော သီအိုရီကြောင့် ဖြစ်နိုင်​၏။

သူ၏ ဆန်းသစ်သော စိတ်ကူးစိတ်သန်းပေါ်တွင် အခြေခံ၍ ပြိုင်ဘက်မှာ အရာများစွာကို နောက်ကြောင်းပြန်၍ ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထပ်မံ၍ မွမ်းမံမှုများ ပြုလုပ်လိုက်သောအခါ ဤမွမ်းမံထားသော ထိုက်ကျိလက်သီး ပေါ်ထွက်လာခြင်း။

ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ကူဟဲမှာ အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

လင်ချွမ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်စဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် တဖြောက်ဖြောက် မြည်သံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အဝတ်အစားများမှာ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်သွားသည်။

တုန်ခါမှုတိုင်းမှာ သဘာဝအတိုင်းဖြစ်ပြီး၊ နူးညံ့မှုနှင့် ကြံ့ခိုင်မှု၊ လျင်မြန်မှုနှင့် နှေးကွေးမှုတို့မှာ မျှတနေကာ လေထဲတွင် ဝုန်းခနဲ မြည်သံများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူ၏နောက်ကျောတွင် 'ယင်-ယန်' သင်္ကေတမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤအချိန်တွင် မူလဇစ်မြစ် တူညီသော်လည်း စည်းမျဉ်းများ လုံးဝကွဲပြားနေသည့် ထိုက်ကျိ ပုံစံနှစ်မျိုးကို ဝူတန်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ရှေ့တွင် တရားဝင် ပြသနေကြပြီပင်။