အခန်း (၁၉၅-၁၉၆)

အခန်း ၁၉၅ - ရေခဲကျောက်ဓား၏ စွမ်းပကား

လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေပြီး အနံ့အသက်မရှိသော်လည်း လူကို အသက်ရှူကျပ်စေသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေလေ​၏။

ထူထပ်လှသော မီးခိုးငွေ့များနှင့် ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်များကြားတွင် အလင်းနှင့် အရိပ်တို့မှာ တဖျတ်ဖျတ်လက်ကာ အရောင်အဝါများ ပြောင်းလဲနေသည်။

အနီရောင်သံတုတ်ကို ကိုင်စွဲထားသော လူရိပ်တစ်ခုသည် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုများကြားသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ထိုတုတ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ဖြာထွက်နေပြီး အာကာသဟင်းလင်းပြင်ပင် ခဏတာ အက်ကွဲသွားကာ အတွင်းဘက်ရှိ နက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်အလွတ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာ​၏။

ကူဟဲ၏ တိုက်ကွက်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။

လင်ချွမ်အနေဖြင့် သူသည် ဤကဲ့သို့ သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်များကို ဖောက်ခွဲပြီးမှ ထိုအထဲသို့ ပြန်လည်တိုးဝင် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ ထင်မှတ်ထားမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်နေသည်။

"ရေခဲကျောက်ဓား"

ထူထပ်သော မီးခိုးငွေ့များကြောင့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် မသဲမကွဲ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် လင်ချွမ်​၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေနေစဉ် ရှေ့တည့်တည့်မှ အသံတစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် လေထုထဲမှ အလွန်အမင်း အေးစက်သော အအေးဓာတ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခင်းထားသော အုတ်ပြားများ မရှိတော့သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ ထူထပ်သော နှင်းခဲဖြူများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အကြိမ်ကြိမ် အတိုက်ခိုက်ခံရမှုကြောင့် ပွနေသော မြေသားများမှာ ယခုအခါ ခဲသွားပြီး ကျောက်ခဲနှင့် မြေစာခဲ အစွန်းများမှာ ရေခဲများကဲ့သို့ ဖြစ်လာ​၏။

ဝူတန်ငါးနဂါးနန်းတော်မှ အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လက်ဝါးတင်၍ အအေးဓာတ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ ခဲနေသော မြေကြီးကို စမ်းသပ်ရန် ဆွဲဖဲ့ကြည့်သော်လည်း အတော်ကြာသည်အထိ မဖဲ့နိုင်ခဲ့ပေ။

မရမက ဖဲ့ထုတ်လိုက်ရသော မြေစိုင်ငယ်လေးမှာ ရေခဲပုံဆောင်ခဲကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အပူဓာတ်ကို စုပ်ယူကာ အအေးဓာတ်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဤပြောင်းလဲမှုများမှာ ခုနက ဓားအရှိန်အဝါမှ ထွက်ပေါ်လာသော နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုများသာ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိမြင်လိုက်ကြသည်။

ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး စွမ်းအားများကပင် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်ဆိုလျှင် တိုက်ကွက်၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေမည့်သူ၏ အခြေအနေကို မှန်းဆကြည့်၍ ရနိုင်လေ​၏။

ခဏတာမျှ ယင်ဟွိုက်ယွီ နှင့် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်တို့မှာ ကူဟဲအတွက် မချိတင်ကဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

မီးခိုးနှင့် ဖုန်မှုန့်များကြားမှ လက်နက်ချင်း ထိတွေ့သံကို သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အေးစက်သော လေလှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မီးခိုးများ လွင့်စင်သွားကာ အတွင်းပိုင်း မြင်ကွင်း ပေါ်လာသည်။

ကူဟဲမှာ လင်းချွမ်းနှင့် တစ်ချက်အလဲအလှယ် လုပ်ပြီးနောက် ခြေလှမ်း တစ်ဆယ်ကျော် နောက်ဆုတ်သွားရ​၏။

သူကိုင်ထားသော အနီရောင်တုတ်မှာ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကြောင့် ငြိမ်သက်မသွားဘဲ ရှိနေသည်။

ကူဟဲ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ကြည့်မကောင်းတော့ပေ။

သူသည် နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်ကို အပိုင်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

လင်ချွမ်သည် ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်များကြောင့် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ ထိခိုက်မှု ရှိမည်ဟု သူယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် သူ အတွင်းသို့ တိုးဝင်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် အေးစက်သော အလင်းတန်းဖြာနေသည့် ဓားဦးက သူ့မျက်နှာဆီသို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။

ကူဟဲ၏ လက်နက်တိုက်ခိုက်မှုဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုသာ မရှိပါက သူသည် ထိုဓားချက်ဖြင့်ပင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် တုတ်ဖြင့် ဓားချက်ကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် ဓားခြစ်ရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ထိုဓားချက်၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် အတင်းအကျပ် ခုခံလိုက်ရမှုကြောင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း အတွင်းဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့​၏။

ကူဟဲမှာ သွေးလေချောက်ချားကာ အလွန်နေရခက်သွားသည်။

ထို့အပြင် ထိုဓား၏ စွမ်းအားမှာလည်း ထူးခြားလှသည်။

ဓားချင်းထိလိုက်သည်နှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများအားလုံး ခဲသွားတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအအေးဓာတ်မှာ မြေပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့သွားပြီး ယင်ဟွိုက်ယွီတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသော နှင်းခဲများ ဖြစ်လာခြင်း။

ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုမှာ မအောင်မြင်သည့်အပြင် ကူဟဲမှာ အထိနာသွားခဲ့သည်။

လင်ချွမ် ပြန်လည် တိုက်စစ်ဆင်လာသောအခါ အကြိမ်အနည်းငယ် ခုခံပြီးနောက် ကူဟဲမှာ အခွင့်အရေးရှာကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် တုတ်ကို ညာဘက်လက်မောင်းတွင် အလျားလိုက်ကိုင်ကာ အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် တုန်ခါစေလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံများ စဉ်ဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး အသံလှိုင်းများ အပြင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အသံလှိုင်းများမှာ အလွန်မကျယ်သော်လည်း အရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် များပြားလှ​၏။

သို့သော် ၎င်းသည် ယခင် ဘုရားကျောင်းခေါင်းလောင်းသံ တိုက်ကွက်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လင်းချွမ်းသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပုလွေတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အတွင်းအားများကြောင့် မြေကြီးနှင့် ကျောက်ခဲများ လွင့်တက်လာပြီး ကျောက်ကုလားထိုင်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။

သူသည် ထိုကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပုလွေကို နှုတ်ခမ်း၌ တေ့လိုက်​၏။

အသက်ရှူသံနှင့်အတူ စည်းချက်ညီသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အတွင်းအားများမှာလည်း အသံနှင့်အတူ လှိုင်းထသကဲ့သို့ အပြင်သို့ စီးဆင်းသွားသည်။

ဤနေရာတွင် 'ပင်လယ်ပြာ ဒီရေလှိုင်း' တေးသွားကို တီးခတ်နေခြင်းပင်။

ထိုတေးသွားမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း စီးဆင်းနေပြီး၊ မြင့်မြတ်သော်လည်း နူးညံ့လှသည်။

လင်းချွမ်း တီးခတ်နေသော တေးသွားမှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။

အသံလှိုင်းများမှာ မြင့်တက်လိုက်၊ ကျဆင်းလိုက်နှင့် တောင်ကျစမ်းရေကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ အေးစက်သော မြစ်ရေကဲ့သို့လည်းကောင်း ခံစားရ​၏။

ယင်ဟွိုက်ယွီနှင့် အခြားသူများမှာ ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သတိပေးလိုက်ကြသည်။

"နားကို ပိတ်ထားကြ၊ အသံလှိုင်းဒဏ်ကို သတိထား"

အသံလှိုင်းနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသော်လည်း မြေကမ္ဘာတုန်ဟိန်းသွားခြင်းမျိုး မရှိဘဲ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ချေဖျက်သွားကြသည်။

ကူဟဲ၏ လက်မောင်းများမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တုန်ခါနေပြီး လက်ရိပ်များပင် ထင်ကျန်နေသည်။

တုတ်ပေါ်ရှိ ခေါင်းလောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာလည်း ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။

လင်ချွမ်မှာမူ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး တေးသွား၏ အရှိန်သာ အနည်းငယ် မြန်လာ​၏။

အသံလှိုင်းများမှာ ငြိမ်သက်စွာပင် အပြန်အလှန် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဤတိုက်ပွဲမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အာကာသဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲမှုကို ကိုယ်စားပြုသော ဝါကျင်ကျင် လျှပ်စီးတန်းများပင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပင်လယ်ပြာ ဒီရေလှိုင်းရတေးသွားမှာ ပြီးဆုံးသွားသလို ကူဟဲ၏ တုတ်မှ တုန်ခါသံလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ယခုအခါတွင် မည်သူက ပို၍ တောင့်ခံနိုင်မည်ကို စောင့်ကြည့်ရမည်။

တစ်ယောက်မှာ အေးဆေးနေသော်လည်း အခြားတစ်ယောက်၏ လက်များမှာ ကြွက်တက်တော့မတတ် တုန်ရင်နေသည်။

မည်သူက ပို၍ အစွမ်းထက်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကူဟဲမှာ ညည်းတွားသံနှင့်အတူ နောက်သို့ လေးခြေလှမ်း ဆုတ်သွားရသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ခွန်အားတွင် အနည်းငယ် နိမ့်ပါးသော်လည်း နည်းစနစ်ပိုင်းတွင် တူညီနေခဲ့ရာမှ ယခုအခါ အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုတွင်ပါ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

"တကယ်ပဲ ငါက သူ့ကို မယှဉ်နိုင်တာလား"

အခန်း ၁၉၆ - အမြစ်တွယ်နေသော စွမ်းအား

လင်ချွမ်၏ အစွမ်းကို အာရုံခံမိသောအခါ ကုဟဲသည် တုန်လှုပ်သွားခြင်းမရှိဘဲ ပုံမှန်ထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

သူသည် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံကို လိုက်လံစိန်ခေါ်ပြီး ဂိုဏ်းတံခါးများကို ကန်ကျောက်ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူ၏ ပါးကို ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူနှင့် ထိုက်တန်သော ပြိုင်ဘက်ကောင်းတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန်သာ။

ယခုအခါ လင်ချွမ်​၏ တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို အပြည့်အဝ စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့ပြီ။

မိမိထက် မနိမ့်ကျသည့်အပြင် မိမိထက်ပင် သာလွန်နိုင်ခြေရှိသော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ သူအမှန်တကယ် တောင့်တနေသည့် တိုက်ပွဲမျိုးဖြစ်ပြီး သူ့ကို တုန်ရင်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားစေသည့်အရာလည်း ဖြစ်​၏။

ကုဟဲသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ပတ်ထားသော ဗုဒ္ဓဘာသာ စိပ်ပုတီးများကို ချွတ်ကာ လည်ပင်းတွင် ဆွဲလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်သော၊ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့သော အပိုဆောင်းစွမ်းအားတစ်ခုမှာ သူ့ထံမှ စတင်ဖြာထွက်လာတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ဟင်းလင်းပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး လှိုင်းတွန့်ပေါင်းများစွာ ပြန့်လွင့်သွားကာ အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိအားတစ်ခုမှာ ထိုနေရာတစ်ခုလုံးသို့ ရုတ်ချည်းကျရောက်လာခဲ့သည်။

ဝူတန်ခန်းမရှေ့တွင် တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေကြသော ဝူတန်းတပည့်များစွာမှာ သူတို့၏ သွေးသားထဲမှလာသော လုံးဝဥဿုံ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ​၏။

ဤဖိနှိပ်မှုသည် ကျင့်စဉ်အဆင့် ကွာခြားမှုကြောင့် မဟုတ်သလို၊ သတ်ဖြတ်မှုများပြားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။

ယင်းအစား အသိစိတ်မှတစ်ဆင့် စီးဆင်းလာသော၊ အာဏာပိုင်စိုးသူများထံမှ ဆင်းသက်လာသည့် ဖိအားမျိုးပင်။

"ဒါဟာ အခြေခံကျတဲ့ စွမ်းအားပဲ၊ အုပ်ချုပ်သူက အုပ်ချုပ်ခံရသူအပေါ် ထားရှိတဲ့ အကြွင်းမဲ့ ဖိနှိပ်မှုမျိုးပဲ"

ကုဟဲထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိရုံမျှဖြင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မသိစိတ်မှ တုန်ရင်လာကြသည်။

အတွင်းအား စီးဆင်းမှုများ နှေးကွေးသွားကာ သွေးလည်ပတ်မှုမှာလည်း ကျဆင်းသွားပြီး ဖော်ပြမတတ်သော ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထိုအရာက သူတို့ကို ကွင်းထဲမှ ထိုသူကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။

ကျင့်စဉ်နိမ့်သော တပည့်များသာမက ဓားနတ်ဘုရား၊ ယင်ဟွိုက်ယွီ နှင့် အခြားသူများပင်လျှင် ထိုအချိန်တွင် ဤဖိအားကို ခံစားနေရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် မြင့်မားသော ကျင့်စဉ်နှင့် စွမ်းရည်များ ရှိကြသဖြင့် ခိုင်မာသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ဤဖိအားကို တွန်းလှန်ပြီး ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ဤနားမလည်နိုင်သော ဖိအားသည် သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ဖိနှိပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အတွင်းစိတ်ကမ္ဘာတွင် လှိုင်းတံပိုးများကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့​၏။

သူတို့ နားမလည်နိုင်၊ သဘောမပေါက်နိုင်သလို ဤနေရခက်သော ခံစားချက်ကိုလည်း စကားလုံးဖြင့် မဖော်ပြနိုင်ကြချေ။

ကုဟဲနှင့် မိမိတို့ကြားတွင် ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် ခွန်အားကွာခြားမှုအပြင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုခု လိုအပ်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

လင်ချွမ်သည်လည်း ကုဟဲကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ကုဟဲ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှ လည်ပင်းသို့ ပြောင်းလဲဆွဲလိုက်သော စိပ်ပုတီးကုံးထံသို့ မပြတ်ရောက်ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသည့် အရာပင်။

ယခင်က ထိုစိပ်ပုတီးကို ဘက်စုံသုံး မှော်လက်နက်တစ်ခုဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။

ယခင်က တိုက်ခိုက်ခဲ့သော စိပ်ပုတီးတိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်သလို တိုက်စားမှုအချို့ကိုလည်း ခုခံနိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ အဓိကအချက်ကို လွဲချော်နေခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရပြီ။

"ဒီပစ္စည်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တကယ်တော့ အစွမ်းတွေကို ချုပ်တည်းပြီး ဖိနှိပ်ထားဖို့ပဲ"

"တကယ့် အကျင့်မြဲတဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးပဲ"

"ဒီလိုနည်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖိနှိပ်ချုပ်တည်းထားတာ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်"

ဟု လင်ချွမ် တွေးလိုက်မိသည်။

လင်ချွမ်သည် ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါမှ ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအားကို အမှန်တကယ် ခံစားမိတော့သည်။

တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဤစွမ်းအားသည် အခြားသူများအပေါ် လွှမ်းမိုးမှုကြီးမားသော်လည်း သူ့အတွက်မူ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရုံသာ။

သို့သော်လည်း လင်းချွမ်းမှာ အထင်ကြီးသွားမိသည်။

ဤစွမ်းအားက သူ့ကိုပင် ရင်ခုန်မြန်စေသည်ဆိုလျှင် ယင်း၏ အစွမ်းမှာ စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေမည်။

သီအိုရီအရ ကြီးမားသော စွမ်းအားသည် သံလျက်ကဲ့သို့ပင်။

အခြားသူကို ထိခိုက်စေနိုင်သလို မိမိကိုယ်တိုင်ကိုလည်း ပျက်စီးစေနိုင်သည်။

ဓားသွားမှာ မည်မျှပင် ထက်မြက်နေပါစေ ယင်း၏ အစွမ်းကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ရန်အတွက် အသုံးပြုသူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုက်တန်သော ခွန်အားရှိရမည်။

သို့မဟုတ်ပါက မိမိအရပ်နှင့်အမျှ မြင့်သော ဓားကို ကိုင်ထားသည့် ကလေးသူငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လူကြီးတစ်ယောက်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

တိုက်ဆိုင်သည်မှာ ကုဟဲသည် ဤအဖိုးတန်ဓား၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။

သူ​၏ စွမ်းရည်မှာ ကလေးသူငယ်ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော ကိုယ်ခံပညာ အကျော်အမော်တစ်ဦး၏ စွမ်းရည်ဖြစ်သည်။

"အခြေအနေတွေက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလာပြီ"

လင်ချွမ်သည် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နောက်ဆုံး၌ တည်ငြိမ်လေးနက်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ ရှေ့မှလူကို အလေးအနက်ထားကာ တိုက်ကွက်စတင်တော့သည်။

ရေခဲကျောက်ဓားကို ရှေ့တွင် အလျားလိုက်ကိုင်ထားပြီး လင်ချွမ်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ချောင်း သုံးချောင်းကို ဓားသွားပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ခြေတစ်လှမ်းဖြင့်ပင် မီတာများစွာကို ဘေးတိုက်ရွေ့လျားသွားပြီး ကုဟဲ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဓားဦးမှာ တစ်ဖက်လူ၏ လည်ပင်းကို ထိလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်ရုံဖြင့် အသားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတော့မည်။

ကုဟဲ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သန်းနေပြီး ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိပေ။

ထူးဆန်းသော ခရမ်းရောင် စွမ်းအားတစ်ခုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် လှိုင်းထနေသည်။

ထိုစွမ်းအားမှာ လျင်မြန်စွာ စိမ့်ထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အထူးအမြှေးပါးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရေခဲကျောက်ဓားဦးမှာ ယင်းနှင့် ထိတွေ့သွားသော်လည်း အလွန်မာကျောသော အရာတစ်ခုကို ရိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တစ်လက်မမျှပင် ရှေ့သို့ မတိုးနိုင်တော့ပေ။

"ဟွန်း..."

လင်ချွမ်သည် မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှတစ်ဆင့် အားကို ရုတ်တရက် စိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

အေးစက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ဓားမှ ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုအမြှေးပါးပါးလေးကို ဖြတ်တောက်ကာ ပြိုင်ဘက်၏ လည်ပင်းကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

ခရမ်းရောင်စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။

အနည်းငယ်မျှပင်လျှင် အလွန် ခံနိုင်ရည်ရှိ​၏။

သို့သော် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားဖြစ်ပါစေ အရေအတွက်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသာစီးရမှု မရှိလျှင် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

လင်ချွမ်က အနီးကပ်အကွာအဝေးမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားစွမ်းအင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ခရမ်းရောင်အမြှေးပါးမှာ ခဏချင်းအတွင်း ကွဲအက်သွားတော့သည်။

အကယ်၍ လင်ချွမ်သာ အားကို ပြန်မထိန်းထားခဲ့လျှင် ကုဟဲမှာ ထိုအချိန်ကတည်းက အသတ်ခံလိုက်ရနိုင်ခြေ ရှိ​၏။

ကုဟဲ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်သို့ မီတာတစ်ဆယ်ကျော် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

လင်ချွမ်​၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

သူသည် ကုဟဲကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"စွမ်းအားက ကြီးမားချင်ကြီးမားလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဒါဟာ လူက သုံးရတဲ့အရာပဲ"

"တကယ်လို့ မင်းက ဒီအတိုင်း အချိန်ဆွဲနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်အချိန်မဆို အသက်ပျောက်သွားနိုင်တယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်လောက်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိရှိ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားရှိရှိ အလကားပဲ"

ကုဟဲသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လင်ချွမ်ကို အသာအယာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ယင်းမှာ စောစောက အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့ခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်သည့် အမူအရာဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ညာခြေကို နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ခြေချောင်းများဖြင့် မြေပြင်ကို ထိလိုက်ပြီး ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်းလိုက်ရာ ထူးဆန်းသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွား​၏။

ဤခရမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့ စွမ်းအားမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှိုင်းထလာပြီး အတွင်းအားများကို လျင်မြန်စွာ အစားထိုးလိုက်သည်။

သူ၏ အတွင်းအားမှာ အားနည်းသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကုဟဲ၏ ခွန်အားမှာ လျော့နည်းမသွားဘဲ ပို၍ပင် တိုးလာခဲ့သည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ပြီးပြည့်စုံခြင်း၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် သိုင်းဧကရာဇ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့ပုံရ​၏။

မှန်ပါသည်၊ ထိုနောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။

သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် များစွာသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် ဤအမှတ်တွင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်နိုင်ကြချေ။

သို့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် လင်ချွမ်​၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ကျင့်စဉ်အဆင့်ပေါ်တွင် မရှိတော့ပေ။

ယင်းထက် သူသည် ဤထူးဆန်းသော ခရမ်းရောင်စွမ်းအားကို ပို၍ စိုးရိမ်ပြီး သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။

လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ ကုဟဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအခါ ဤခရမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့ စွမ်းအားများဖြင့် အပြည့်အဝ ပြည့်နှက်နေပြီ။

ငြင်းပယ်၍မရသော အစွမ်းမှာလည်း စဉ်ဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်နေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ" လင်ချွမ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

ကုဟဲမှာ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိသလို လျှို့ဝှက်ထားရန်လည်း အစီအစဉ်မရှိပေ။

သူက အသာအယာ ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဟာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ စွမ်းအား"