အခန်း (၁၉၇-၁၉၈)

အခန်း ၁၉၇ - ထူးဆန်းသော စွမ်းအား

"စွမ်းအားက အမြစ်တွယ်နေတာလား"

လင်ချွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ခဏတာမျှ သူသည် ထိုစကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်သလို ဖြစ်နေ​၏။

ထိုစကားလုံးများသည် သာမန်အတိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

သာမန်စကားလုံးများကို အသုံးပြုပြီး နက်ရှိုင်းနူးညံ့သော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ဆောင်နေသကဲ့သို့ပင်။

လင်ချွမ်သာမက ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံဆင့်ရှိသော တပည့်အများစုသည်လည်း ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ယင်ဟွိုက်ယွီနှင့် အခြားသော အကြီးအကဲ အနည်းငယ်သာလျှင် ထိုစကားကို အလေးအနက်ထား စဉ်းစားနေကြခြင်းဖြစ်​၏။

ကျန်ရှိသူများမှာမူ လုံးဝဝေခွဲမရဖြစ်နေကြပြီး မည်သည့်အကြောင်းကို ပြောနေကြသည်ကိုပင် သဘောမပေါက်ကြပေ။

"ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်လား"

ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် "အရင်းအမြစ်" ဆိုသည့် စကားလုံးမှာ သူကြားလိုက်ရသည့် ဝါကျ၏ အဓိကသော့ချက်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဤစွမ်းအားသည် အခြေခံကျသော အရည်အသွေး ပြောင်းလဲမှုမှ လာခြင်းလော။

ဤသို့တွေးလိုက်သည်နှင့် လင်ချွမ်​၏ စိတ်သည် ရုတ်တရက် ကြည်လင်သွားသည်။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဤစွမ်းအားသည် ပြိုင်ဘက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအားကို လုံးဝအစားထိုးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကျင့်စဉ်များသည် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမှမရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နိုင်နေခြင်း။

"ရှူး"

လင်ချွမ် အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင် ကူဟဲ​၏ ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာသည်။

သူ၏ အရှိန်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မမြန်တော့သော်လည်း သူ၏ခြေလှမ်းတိုင်းသည် စကြဝဠာ၏ အဆုံးစွန်သော အမှန်တရားကို ဖော်ဆောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သူသည် ထူးခြားသော စည်းချက်တစ်ခုဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

ခရမ်းရောင်စွမ်းအားများသည် နီရဲသော တောင်ဝှေးအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး တောင်ဝှေးပေါ်ရှိ ကွင်းများမှာ လေထဲတွင် လည်ပတ်ကာ တချွင်ချွင် အသံများ မြည်ဟည်းလာသည်။

ထိုအသံများကြောင့် လင်ချွမ်​၏ မျက်စိရှေ့တွင် တောင်ဝှေးရိပ်များစွာကို မြင်တွေ့နေရသလို ဖြစ်နေသည်။

သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသော သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျင့်ကြံဆင့်ဖြင့်ပင် ရိုးရိုးမျက်စိဖြင့် အစစ်နှင့် အတုကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှေးလူကြီးများ ပြောသကဲ့သို့ "ကြီးမားသော ခွန်အားတစ်ခုသည် နည်းပရိယာယ် ဆယ်ခုကို အနိုင်ယူနိုင်သည်" ဆိုသကဲ့သို့ပင်။

စွမ်းအား၏ အခြေခံသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခိုင်မာသွားပါက ဤအရာများကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ထိုအခိုက်တွင် လင်ချွမ်သည် သူ၏ညာလက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သူသည် လေဟာနယ်ထဲသို့ ထိုးနှက်လိုက်ရာ တစ်ပြင်လုံး တုန်ခါသွားသည်။

ထိုပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကြားတွင် ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်ယောင်များမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုအစား ခရမ်းရောင်စွမ်းအားများ ပတ်ဝန်းနေသည့် တုတ်​၏ အစစ်အမှန်ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုအခိုက်တွင် တောင်ဝှေးသည် ထူးဆန်းသော ခရမ်းရောင်အလင်းများ တောက်ပနေပြီး လေထဲတွင် ကြီးမား၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သရဲမျက်နှာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ လင်ချွမ်ကို ဟိန်းဟောက်တိုက်ခိုက်လာသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အရှိန်အဝါနှင့် သရဲမျက်နှာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ....

လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော စွမ်းအားနှစ်ခုစလုံးသည် မှော်လက်နက်တစ်ခုတည်းပေါ်တွင် တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်ပေါက်နေသည်။

၎င်းမှာ အနီးကပ်ကြည့်လျှင် ခန့်ညားသလိုလိုနှင့် ကြောက်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လင်ချွမ်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများသည် ရေစီးသန်သော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ရေခဲကျောက်ဓား အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ဓားမှ အေးစက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် အဖြူရောင် အအေးဓာတ်များ စုစည်းလာသည်။

အတွင်းအား၏ အကူအညီဖြင့် လေထဲတွင် ကြီးမားသော နှင်းခဲဓားကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း လှုပ်ရှားမှုမှာ လင်ယန်ရွှယ် ယခင်က အသုံးပြုခဲ့သော နှင်းခဲဓား သကဲ့သို့ပင်။

အေးစက်သော အရှိန်အဝါသည် ကြောက်မက်ဖွယ် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် ကြီးမားသော ဓားကြီးကို မြှောက်၍ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

အသံတစ်သံမျှ မထွက်ဘဲ ဓားသွားမှ မည်းနက်သော အက်ကြောင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး တောင်ဝှေးပေါ်ရှိ သရဲမျက်နှာအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဓားကြီးနှင့် သရဲမျက်နှာ တိုက်မိသောအခါ သရဲစွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် လွင့်စင်သွားသည်။

ငရဲမှ လာသော အသံကဲ့သို့ နားကွဲလုမတတ် အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာ​၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နှင်းခဲဓား၏ ကိုယ်ထည်မှာ တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်လာသည်။

ရုတ်တရက် သရဲမျက်နှာပေါ်တွင် စွမ်းအားများ ထပ်မံစီးဆင်းလာပြီး ဗုဒ္ဓအရှိန်အဝါက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကို အစားထိုးလိုက်သည်။

ထိုသက်ရောက်မှုကြောင့် နှင်းခဲဓား အရည်ပျော်မှုမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။

ကူဟဲသည် တိုက်ရိုက် တုံ့ပြန်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း လင်ချွမ်သည်လည်း အဆင်သင့် မဟုတ်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူသည် ယခင်က ဤအေးစက်သော နှင်းခဲဓားစွမ်းအင်ကို မထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ပြီ။

တစ်ချက်တည်း ခုတ်လိုက်ရုံဖြင့် လက်မောင်းခန့် ထူထဲသော ဓားစွမ်းအင် ရာပေါင်းများစွာသည် ထူထပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားစွမ်းအင်များသည် တုတ်ကို ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေသလို ရွှမ်နှင်းခဲလေပြည် သည်လည်း တိုးဝှေ့လာသည်။

တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခုပေါင်းဆုံမှုကြောင့် သရဲရိပ်နှင့် ဗုဒ္ဓအလင်းတန်း နှစ်ခုစလုံးမှာ ထိုအခိုက်တွင် အကြီးအကျယ် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုစွမ်းအား၏ အရင်းခံ အားကောင်းမှုကြောင့် သူတို့သည် အရှုံးအနိုင် မပေါ်ဘဲ အချိန်အတော်ကြာ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် တင်းမာနေခဲ့​၏။

လင်ချွမ်​၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ဓားပညာသက်သက်ကို ကြည့်လျှင် ပြိုင်ဘက်မှာ သူ့ထက် အားနည်းသည်။

သို့သော် ထိုခရမ်းရောင်စွမ်းအားကြောင့် ကူဟဲသည် ကွာဟချက်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအမြင်အရ ဤစွမ်းအားမှာ အတွင်းအားထက် အမှန်တကယ် ပိုမိုအားကောင်းနေသည်။

အသုံးပြုသမျှ ကိုယ်ခံပညာ နည်းစနစ်တိုင်းသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးလိမ့်မည်။

ကူဟဲသည် ဗုဒ္ဓပုတီးစေ့ကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို ဖိနှိပ်ထားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဤစွမ်းအားသည် သူ၏ တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတား မဖြစ်စေရန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လူဟူသည်မှာ မှီခိုအားထားမှုနှင့် ပျင်းရိမှုတို့ ဖြစ်ပေါ်တတ်စမြဲ။

အားကိုးစရာ စွမ်းအားတစ်ခု ရှိလာလျှင် ထိုစွမ်းအားအပေါ် အလွန်အကျွံ မှီခိုလာတတ်ပြီး အလေ့အကျင့် ဖြစ်သွားပါက ပြင်ရန် ခက်ခဲသည်။

သူသည် ပြင်ပစွမ်းအားများအပေါ် အလွန်အကျွံ မမှီခိုလိုသောကြောင့် ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်​၏။

ထိုစွမ်းအားမှာ လေထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အမှတ်တစ်ခုတွင် ဖိနှိပ်ထားကြောင်း လင်ချွမ် အတပ်သိလိုက်သည်။

ထိုအမှတ်မှာ အမြုတေနှင့် ဆင်တူပြီး စွမ်းအင်သိုလှောင်ရာ သေတ္တာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို ဗုဒ္ဓပုတီးစေ့မှာမူ သူ့ကို ချည်နှောင်ထားသည့် သော့ခလောက်ပင်။

ထိုစွမ်းအား တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် အတွင်းအားကို တဖြည်းဖြည်း အစားထိုးလာသည်။

ဤသည်မှာ ဝါးမျိုခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အတွင်းအားကို အမြုတေထဲသို့ ပြန်လည် မောင်းထုတ်ကာ ၎င်း၏ နေရာကို အပိုင်စီးယူလိုက်ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် ဤစွမ်းအား အရင်းအမြစ်မှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးအချို့ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။

အချို့သော အချက်များတွင် ၎င်းသည် ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ဦးက အကောင်းဆုံး လက်နက်နှင့် သံချပ်ကာများကို အသုံးပြုနေသကဲ့သို့ပင်။

ဤသည်မှာ ပင်ကိုယ်စွမ်းအားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ပြင်ပစွမ်းအားများ၏ ပြင်းထန်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချက်မှာ ကူဟဲ ယခင်က ပြောခဲ့သည်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသဖြင့် လင်ချွမ် လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။

တင်းမာမှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြိုကွဲသွားပြီး နှင်းခဲဓားသည် ထိုစွမ်းအား၏ တိုက်စားမှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း အရေးနိမ့်လာသည်။

ဓားသည် တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်သွားပြီး ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းမှာလည်း အချိန်မရွေး ပြိုလဲပျက်စီးမည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ထိုအခိုက်တွင် လင်ချွမ်က "ပေါက်ကွဲစမ်း" ဟု တိုးတက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှူးခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျန်ရှိနေသော နှင်းခဲဓားတစ်ဝက်မှာ ရေတွက်မကုန်နိုင်သော နှင်းပွင့်များနှင့် နှင်းခဲများအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကူဟဲ​၏ ယခင်တိုက်ခိုက်မှုနှင့် မတူဘဲ ဤနှင်းခဲဓား၏ ပေါက်ကွဲမှုသည် အဆုံးမရှိသော အေးစက်မှုကို သယ်ဆောင်လာသည်။

၎င်းတို့နှင့် ထိတွေ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ ထိုအခိုက်တွင် ခဲသွားကြသည်။

တုတ်ပေါ်ရှိ သရဲရုပ်ပုံလွှာမှာလည်း ထိုနေရာမှာပင် တန့်ခဲသွားသည်။

အကယ်၍ ကူဟဲသာ သူ၏လက်ကို မြန်မြန်ဆွဲမထုတ်ခဲ့လျှင် တုတ်ပင် အတွင်း၌ ကပ်ငြိသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဆွဲထုတ်လိုက်သော တုတ်ပေါ်တွင် နှင်းခဲလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်​၏။

ခရမ်းရောင်စွမ်းအားများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး လက်ကို ရုတ်တရက် ခါယမ်းလိုက်ရာ နှင်းခဲအများစု လွင့်စင်သွားသည်။

ကူဟဲသည် ကျန်ရှိနေသော နှင်းခဲအနည်းငယ်ကို လျစ်လျူရှုကာ တောင်ဝှေး၏ ထိပ်ပိုင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

"ဝုန်း"

ကူဟဲ​၏ အရှိန်အဝါမှာ အပြင်းအထန် မြင့်တက်လာသည်​။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ဤသည်မှာ အပေါ်ယံ အသွင်အပြင်သာ။

မပီမသသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဖုံးကွယ်ထားသော စွမ်းအားများသည် မြေကြီးထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အမြစ်တွယ်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၁၉၈) - ပြီးဆုံးသွားပြီလား

မျိုးစေ့များကို မြေအောက်တွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့​၏။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ ဤမြေဆီလွှာသည် ယခင်ကနှင့် မခြားနားလှသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြောင်းလဲမှုများကို ကြုံတွေ့နေရပြီ။

ဤထူးခြားသော စွမ်းအားဖြင့် ခဲသွားသည့် ဘဲဥပုံစံ မျိုးစေ့သည် မြေအောက်ကြောထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံလျက်ရှိသည်။

ထို့နောက် သွေးကြောငယ်လေးများသဖွယ် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အကြောများသည် သစ်ပင်အိုကြီး၏ အမြစ်များကဲ့သို့ မြေဆီလွှာထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

ဤစွမ်းအား၏ ထူးခြားမှုကြောင့် လင်ချွမ်သည် သတိမထားမိဘဲ ကူဟဲသည် သူ၏အရှိန်အဟုန်ကို စုစည်းနေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် မှတ်ယူထားလိုက်​၏။

"ဂလု... ဂလု..."

မြေကြီးသည် ပွက်ပွက်ဆုတိုက်နေသော ရေနွေးအိုးကဲ့သို့ ဆူပွက်လာပြီး လုံးဝန်းသော အလုံးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းများ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် မြေအောက်မှ မျိုးစေ့များသည် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

၃ စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် လင်ချွမ်​၏ ခြေဖဝါးအောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအရာသည် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ ၎င်း၏လှုပ်ရှားမှုများကို ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ကူဟဲဘက်မှ အရှိန်အဟုန်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အားကောင်းပြီး ရုန်းကြွနေသော စွမ်းအားတစ်ခု တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေလှိုင်းများကို လှုပ်ခတ်စေသည်။

ကျန်ရှိနေသော ကြမ်းခင်းကျောက်ပြားများသည် မြေလှိုင်းများ၏ဒဏ်ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားရာ အကြီးအကဲများ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြ​၏။

လင်ချွမ်သည် သူ၏ညာခြေကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ နင်းချလိုက်ရာ၊ ကြီးမားသော အရှိန်အဟုန်ကြောင့် လှုပ်ခတ်နေသော မြေပြင်သည်ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံနင်းလိုက်သောအခါ အရာအားလုံးသည် တည်ငြိမ်သွားပြန်​၏။

မြေလှိုင်းများ ငြိမ်သက်ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှာပင် စောင့်မျှော်နေသော အခွင့်အရေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာတော့သည်။

မြေပြင်သည် ချက်ချင်း အက်ကွဲသွားပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ မိုးမခခက်များကဲ့သို့ ခရမ်းရောင်အမြစ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ လင်ချွမ်​၏ ခြေကျင်းဝတ်များကို ချက်ချင်း ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

လင်ချွမ်​၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအားများ ရုန်းကြွလာမှုကြောင့် ထိုအမြစ်များသည် ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းသည် ခေတ္တခဏတော့ နှောင့်နှေးသွားစေခဲ့​၏။

ထိုခဏတာ အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ခူဟဲသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ပြီး ရှေ့သို့ လက်သီးချက်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီကာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လက်သီးရာများသည် တောင်ပြိုမတတ် အားကောင်းသော စွမ်းအားများဖြင့် ကျဆင်းလာသည်။

ကြည့်ရှုနေသူများသည် တောင်တန်းများကိုပင် ဖြိုခွဲနိုင်သည့် ဖျက်ဆီးအားပြင်းသော စွမ်းအားကို ခံစားမိကြပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြ​၏။

သို့သော် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်သီးရိပ်များကြားမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမှတ်တစ်ခုတည်းမှ မျက်နှာပြင်ကို ဖောက်ထွက်လိုက်ခြင်းပင်။

တောက်ပပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းသည် လူနှစ်ဦး ဆုံတွေ့ရာ ဗဟိုချက်မှ အပြင်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် ပြန့်ကားထွက်လာသည်။

ဒြပ်သားအဖြစ် ခဲနေပြီဖြစ်သော လက်သီးရာများသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အပေါက်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်သွားပြီး ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ကူဟဲသည် သူ၏လည်ပင်းမှ ပုတီးစေ့များကို ချက်ချင်းဖြုတ်ကာ လင်ချွမ်​၏ အထက်လေထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်တင်လိုက်သည်။

ပုတီးစေ့များသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး ပုတီးစေ့များ၏ အလယ်မှ အဆုံးမရှိသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအလင်းဖုံးလွှမ်းသွားသော ခဏတွင် လက်သီးရာများသည် သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျော်ဝင်သွားသည်။

အလင်းစက်ဝန်းအတွင်း ရောက်ရှိနေသော လင်ချွမ်သည်လည်း သူ၏နှလုံးသား နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"လက်လျှော့လိုက်တော့... ရပ်တန့်လိုက်ပါ... မင်း မနိုင်နိုင်ပါဘူး..."

အလားတူ အသံများသည် ထပ်ကာထပ်ကာ ထွက်ပေါ်နေပြီး လင်ချွမ်​၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျိုးစေ့တစ်ခု ချပြရန် ကြိုးစားနေသော မိစ္ဆာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အခြားအသံတစ်ခုကလည်း တိတ်တဆိတ် တိုးတိုးလေး ပြောနေပြန်သည်။

"သွားစမ်း၊ မင်းရှေ့မှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးပစ်၊ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်..."

ထိုအသံသည် မိစ္ဆာ၏ တိုးတိုးပြောသံ သို့မဟုတ် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကဲ့သို့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်ရိုက်ခတ်နေသည်။

ဤကွဲပြားခြားနားသော အသိစိတ်နှစ်ခုသည် အဆက်မပြတ် တိုက်မိနေပြီး၊ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောယှက်ကာ ဟိန်းဟောက်နေကြရာ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ကိုက်ခဲစေသည်။

ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာပြီး လင်ချွမ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသောအခါ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသော စီးဆင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤစွမ်းအားသည် အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော အင်အားကို အမြဲတစေ ပေးသနားနေသည့် အိပ်မက်ထဲမှ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ထိုမိစ္ဆာအသံနှစ်ခုသည် အလင်းအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တရားမျှတမှုဖြင့် ချုပ်နှီးထားသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းသွားသည်။

နွေးထွေးသော အလင်းပင်လယ်၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် လင်ချွမ်ပင်လျှင် အိပ်မောကျချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤအေးချမ်းသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများထဲတွင် ဘာကိုမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ အိပ်ပျော်သွားချင်သည်​။

လင်ချွမ် မျက်လုံးမှိတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုအခြေအနေ၌ နစ်မြောသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကူဟဲသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်အေးသွားသည့် ပုံစံမျိုး သူ၏မျက်နှာတွင် ပေါ်လာသည်။

လင်ချွမ်နှင့် စတင်တိုက်ခိုက်ချိန်မှ ယခုအထိ သူသည် သူ၏ ထင်ရှားသော နည်းပညာအများစုကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး။

သန့်စင်သော ကိုယ်ခံပညာ တိုက်ခိုက်မှုအပြင်၊ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ဤမပြည့်စုံသေးသော နည်းပညာသာ။

၎င်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို လွှမ်းမိုးခြင်းပင်။

သူ၏ ဗဟုသုတအရ ကူဟဲသည် ပထမအဆင့်အထက် အဆင့်များအကြောင်းကို သိရှိထားသည်။

သူတို့သည် တောင်တံခါးရှိ ရှေးဟောင်းစာအုပ်များမှတစ်ဆင့် သိုင်းဧကရာဇ်နယ်ပယ်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပုံများကိုလည်း လေ့လာခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူ၏ လမ်းကြောင်းသည် အခြားသူများနှင့် ကွဲပြားသောကြောင့် ရွေးချယ်နိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်း ဦးတည်ချက်များသည်လည်း မတူညီပေ။

အတွင်းအားကို အစားထိုးနိုင်သည့် စွမ်းအားသစ်သည် သူ့ကို ပင်ကိုယ်ကပင် အားကောင်းစေသော်လည်း အခြားကျင့်ကြံသူများထက် ထူးခြားနေစေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ကူဟဲသည် အတွေ့အကြုံများ ရရှိရန်အတွက် အိမ်မှထွက်ခွာပြီး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း။

သူ၏ မှော်ဝင်ပစ္စည်း အကူအညီဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်တွင် တိုက်ခိုက်မှုများကို မနည်းထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ဤအရာသည် လျှို့ဝှက်လက်နက်ဖြစ်ပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် သူသည် လွယ်လွယ်ကူကူ အသုံးမပြုလိုသလို၊ အသုံးပြုရန်လည်း ဆန္ဒမရှိပေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဤအောင်ပွဲကို ရယူနိုင်ရန်အတွက် သူ အသုံးပြုခဲ့ရပေသည်။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်မိသောအခါ ကူဟဲသည် နောင်တအနည်းငယ် ရမိပုံပေါ်ပြီး သူရှာဖွေနေသော အဖြေသည် ပိုမိုရှင်းလင်းလာပုံရသည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်ကာ ယင်ဟွိုက်ယွီ နှင့် အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ"

"ဟာ... ဒါက..."

"မဖြစ်နိုင်တာ"

"တကယ်ပဲ ဒီလိုကြီးလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကွင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အခုနက တိုက်ပွဲများမှ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

လင်ချွမ် တကယ်ရှုံးသွားပြီဟူသော အတွေးသည် သူတို့အတွက် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေဆဲပင်။

သို့သော် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲတွင် နစ်မြောနေပုံရသော လင်ချွမ်​၏ အခြေအနေကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် သူတို့သည် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါရုံသာ တတ်နိုင်ကြတော့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဒါဟာ ရှက်စရာမဟုတ်ပါဘူးဟု တွေးမိကြသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် နောင်တရိပ်များ လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာ​၏။

ယခုအချိန်တွင် သူ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်စရာမရှိတော့ပေ။

ကူဟဲသည် တောင်များကို ကန်ကျောက်သည့် အရှက်ရဖွယ် လုပ်ရပ်များ ရှိခဲ့သော်လည်း တိုက်ပွဲအတွင်း၌ မည်သူ့ကိုမျှ အနာတရဖြစ်အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် လင်ချွမ် ရှုံးနိမ့်သွားလျှင်ပင် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ဒဏ်ရာများ ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

အလွန်ဆုံး ရက်အနည်းငယ် အနားယူလိုက်လျှင် လုံလောက်ပြီ။

ယင်ဟွိုက်ယွီသည်လည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးထားသည်။

ရှုံးနိမ့်ခြင်းသည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းပင်၊ ဝူတန်သည် ရှုံးမှာကြောက်သူများ မဟုတ်ပေ။

သူသည် လင်ချွမ်အတွက် ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်ခံရန် စကားစရုံရှိသေးသော်လည်း၊ ဘေးမှ လင်ယန်ရွှယ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟေး... ခင်ဗျားတို့ အဖိုးကြီးတွေ ဟိုဘက်မှာ ဘာတွေ တိုးတိုးတိုးတိုး လုပ်နေကြတာလဲ"

"သူ့ကို ဒီလောက်လေးနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား"

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လင်ယန်ရွှယ်၏ လှပသောမျက်နှာထက်တွင် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေတော့သည်။