အခန်း (၂၁၇-၂၁၈)

အခန်း ၂၁၇ - သိုင်းပညာသင်ယူပြီး ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများကို သုတ်သင်ကြခြင်း

လင်ချွမ်သည် ရွာတစ်ရွာ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏အာရုံခံစားမှုဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် သက်ပြင်းမောတစ်ခုကို ချလိုက်မိ​၏။

"အိမ်ကမထွက်ခင် မြေပုံတစ်ခုလောက် ယူလာခဲ့သင့်တာ၊ ဟူး..."

လင်ချွမ် သက်ပြင်းချကာ ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အဝေးတစ်နေရာမှ တိုးညင်းသော အသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အာရုံခံနယ်ပယ်ကို ချက်ချင်းဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ ထိုထူးဆန်းသောအသံ ထွက်ပေါ်ရာနေရာကို ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားခဲ့သည်။

ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော အပျက်အစီးပုံများကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ ၎င်းအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသောအရာကို တွေ့လိုက်ရ​၏။

အသက် ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်ခန့်သာရှိသေးသော ကောင်လေးတစ်ယောက်မှာ ကျောက်တုံးကြားရှိ အက်ကြောင်းတစ်ခုထဲတွင် ပုန်းနေခြင်း။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လင်ချွမ်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရှာသည်။

သိသာထင်ရှားသော ဒဏ်ရာကြီးကြီးမားမား မရှိသော်လည်း ကျောက်တုံးများ၏ ဖိသိပ်မှုကြောင့် နေရာအနှံ့တွင် ညိုမည်းစွဲနေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လင်ချွမ်​၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားသည်။ သူ၏ နယ်ပယ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ အနီးနားရှိ ကျောက်တုံးကြီးများကို တိတ်တဆိတ် မတင်လိုက်​၏။

ကြောက်ရွံ့နေသော ကလေးငယ်ကိုကြည့်ကာ လင်ချွမ်က မျက်နှာအမူအရာကို ပြော့ပြောင်းလိုက်ပြီး ကလေးအနားသို့ တန်းမသွားဘဲ ဆယ်မီတာခန့်အကွာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လေသံအေးအေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ညီလေး... ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အစ်ကို့ကို ပြောပြလို့ရမလား"

"တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်လို့လား"

လင်ချွမ်က သူ၏ စွမ်းအားကို တိတ်တဆိတ် အသုံးပြုပြီး ကလေးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အတွင်းအားများ ပို့လွှတ်ပေးကာ ဒဏ်ရာများကို သက်သာစေပြီး သွေးလည်ပတ်မှု ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

လင်ချွမ်က သူ့ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားမည့် ပုံစံမျိုးမဟုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်လေးက အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ငိုယိုကာ ရှင်းပြလေ​၏။

"လူတစ်စု ရွာထဲကို ရောက်လာပြီး အားလုံးကို ဖမ်းခေါ်သွားကြတယ်..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို ဒီမှာပုန်းနေပြီး အသံမထွက်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ သူလည်း အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်..."

"ကျွန်တော် ကြောက်လို့ အပြင်မထွက်ရဲဘဲ အထဲမှာပဲ နေနေတာပါ..."

လင်ချွမ်​၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလူတွေ ဘယ်အချိန်က ရောက်လာတာလဲ"

"မင်းတို့ရွာနာမည်က ဘာလဲ"

"မွန်းတည့်ချိန်လောက်ကပါ၊ ဒါက ထျယ်မူရွာပါ..."

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ လင်ချွမ်သည် ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများ ကျူးကျော်မှုနှင့် ချက်ချင်းဆက်စပ်တွေးတောမိသွားသည်။

လူများကို ဖမ်းဆီးသွားသည်ဆိုကတည်းက သူ၏ ယခင်ယူဆချက်များ မှားယွင်းနေပြီပင်။

အကယ်၍ စစ်သားများက ရွာသားများကို နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပါက ထိုဒုတိယဦးလေးသည် သူ၏တူကို ကျောက်တုံးကြားတွင် ဝှက်ထားမည်မဟုတ်ပေ။

လတ်တလော ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများ ကျူးကျော်မှုကို အခြေခံ၍ လင်ချွမ်း

က ၎င်းမှာ ပင်လယ်ဓားပြများ၏ လက်ချက်ဖြစ်မည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် ရွာသားများကို အသုံးပြုကာ စစ်ပွဲတွင် မရှုံးနိမ့်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခင်က တွေ့ခဲ့ရသော လူသူကင်းမဲ့နေသည့် ရွာများသည် မင်အစိုးရက ရွှေ့ပြောင်းပေးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူများအားလုံး ဖမ်းဆီးခံထားရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လင်ချွမ် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မွန်းတည့်ချိန်မှစ၍ နှစ်နာရီပင် မပြည့်သေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူလာသည့်လမ်းတွင် လူအုပ်ကြီးကို မတွေ့ခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့သည် ရွာများကို ဆက်လက် လုယက်နေခြင်း သို့မဟုတ် အရှေ့တရုတ်ပင်လယ်သို့ သင်္ဘောနှင့် ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်​၏။

ဤစစ်ဆင်ရေးမှာ မည်သူမျှ မသိရှိလိုက်သဖြင့် ၎င်းတို့ အဝေးသို့ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခြေ မရှိသေးပေ။

လင်ချွမ်​၏ အရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် မထွက်ခွာမီ အချိန်မီ မှီနိုင်သေးသည်။

ထို့ကြောင့် လင်ချွမ် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ကလေးငယ်ကို ရွာထဲတွင်သာ နေခဲ့ရန် မှာကြားပြီးနောက် မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

သူသည် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်ရှိ ရွာများကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း သဲလွန်စများစွာကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး လမ်းကြောင်းမှန်ကို ရှာတွေ့သွား​၏။

တစ်နာရီခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် လင်ချွမ်း

သည် စွန့်ပစ်ထားသော ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုအနီးတွင် သဲလွန်စအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုနေရာတွင် တိုက်သင်္ဘောကြီး သုံးစင်းရှိနေပြီး သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကာကွယ်ရေးအတွက် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ရွက်တိုင်များကို လွှင့်တင်ထားပြီးဖြစ်ကာ လက်နက်ကိုင်ထားသူ ဆယ်ဂဏန်းခန့်က ရွာသားအုပ်ကြီးကို သင်္ဘောပေါ်တက်ရန် မောင်းနှင်နေကြသည်။

၎င်းတို့သည် ဂျပန် (တုံရင်း) ဘာသာစကားဖြင့် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းကာ ရွာသားများကို ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်နေကြသည်။

"ဟိုမှာ..."

ရုတ်တရက် အမြင်အာရုံကောင်းသော သင်္ဘောသားအချို့က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ​၏။

၎င်းတို့၏ အဖော်များက ဘာဖြစ်သလဲဟုပင် မမေးနိုင်သေးမီ ထိုသူများ၏ ခေါင်းများမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်ထွက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကုန်လေတော့သည်။

"ရန်သူ တိုက်ခိုက်နေပြီ"

ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြ တစ်ယောက်က အော်ဟစ်ကာ သင်္ဘောခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

မကြာမီပင် ပင်လယ်ဓားပြများစွာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ စွမ်းအားကြီးမားကြပြီး အဆင့် (၄) ခန့် ရှိကြကာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အဆင့် (၃) အထက်ပိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိသည်။

လင်ချွမ်က ၎င်းတို့နှင့် စကားများများ ပြောမနေတော့ဘဲ သူ၏ နယ်ပယ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ လူတိုင်းကို နေရာတင် တောင့်တင်းသွားစေလိုက်​၏။

ထို့နောက် သူ၏ ညာလက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။

"ဘုန်း...ဘုန်း...ဘုန်း..."

ပထမဆုံး ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ သင်္ဘောသားများမှအစ ကျွမ်းကျင်သူများအထိ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတိုင်းသည် ခဏချင်းအတွင်း ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။

သွေးမှုန်များ လေထဲတွင် ပြန့်လွင့်သွားပြီး တစ်သင်္ဘောလုံး သွေးညှီနံ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားလေ​၏။

ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများ မည်သို့မျှ မခုခံနိုင်ဘဲ အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ဖမ်းဆီးခံထားရသော ရွာသားများမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ကြွေးကြော်လိုက်ကြသည်။

အချို့သော သတ္တိရှိသူများမှာ သေဆုံးသွားသော ပင်လယ်ဓားပြများ၏ ဓားများကို ကောက်ယူကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို လိုက်လံခုတ်ကြတော့သည်။

လင်ချွမ်သည် ဤဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများက ရွာသားများကို ရိုးရိုးတန်းတန်း မောင်းခေါ်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အကြမ်းဖက်မှုနှင့် သွေးထွက်သံယိုမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့မည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လုံးဝ ကရုဏာမထားဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား အရေးယူခဲ့ခြင်း။

တိုက်ပွဲသံနှင့် ပေါက်ကွဲသံများကြောင့် အခြားသင်္ဘော နှစ်စင်းမှ ပင်လယ်ဓားပြများ သတိပြုမိသွားသည်။

သို့သော် သတိပေးချက်မရှိဘဲ သွေးမှုန်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့မှာ ကြောက်လန့်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။

"မင်းတို့ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေ၊ ဖယ်စမ်း"

ထိုအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးများရှိသည့် သန်မာထွားကြိုင်းသော ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတစ်ဦး သင်္ဘော၏ ညာဘက်မှ ပြေးထွက်လာ​၏။

သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ အဝေးမှနေ၍ အားကောင်းသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

လင်ချွမ်က လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို မြှောက်ကာ အသာအယာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဝိညာဉ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရန်သူ၏ ဓားအလင်းတန်းကို အလွယ်တကူ ရိုက်ခွဲကာ ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းကိုပါ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

"ချွင်...ချွင်..."

"ဒုန်း..."

ထိုအချိန်တွင် ပင်လယ်ဓားပြများစွာမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

အချို့က လက်နက်များကို ချကာ ဒူးထောက် အသနားခံကြပြီး အချို့က သေမထူး နေမထူး တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်ကြကုန်​၏။

အချို့ကမူ ရေကူးကျွမ်းကျင်မှုကို အသုံးချကာ သင်္ဘောပေါ်မှ ခုန်ချ၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။

သို့သော် လင်ချွမ်​၏ နယ်ပယ်အတွင်း၌ သူတို့ ဘာလုပ်လုပ် အချည်းနှီးသာ။

ဒူးထောက် အသနားခံသူများသည် သွေးမှုန်များအဖြစ် ပျက်စီးသွားကြသည်။

ဓားနှင့်လာသူများသည် မိမိတို့၏ ဓားဖြင့်ပင် ခေါင်းပြတ်သွားကြသည်။

ပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ချသူများသည်လည်း ငါးစာ ဖြစ်သွားကြသည်။

မကြာမီပင် သင်္ဘောသုံးစင်းပေါ်ရှိ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြအားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရတော့​၏။

ရွာသားများသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြည့်နေကြပြီးနောက် တစ်ဖန် ငိုယိုကာ အောင်ပွဲခံလိုက်ကြသည်။

လင်ချွမ် ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် ရွာသားတစ်ဦးနှင့်တူသော လူငယ်တစ်ယောက် လှေကားမှ ပြေးတက်လာသည်။

သူသည် လင်ချွမ်ရှေ့တွင် ရောက်သည်နှင့် ဘာစကားမှမပြောဘဲ ဒူးထောက်လိုက်​၏။

မမြင်ရသော အားတစ်ခုက သူ၏ဒူးကို မြေပြင်နှင့် မထိအောင် တားဆီးထားပြီး သူ့ကို အသာအယာ ပြန်ထူပေးလိုက်သည်။

လူငယ်မှာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားကာ လင်ချွမ်ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်​၏။

"ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေ..."

လင်ချွမ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး...

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး၊ ငါလုပ်သင့်တာကို လုပ်တာပါ"

"ငါတင်မဟုတ်ဘဲ မင်မင်းဆက်ရဲ့ ဘယ်သူမဆို ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး စွမ်းရည်ရှိမယ်ဆိုရင် မုချ ထရပ်ကြမှာပါ"

"ဒီနေ့တော့ ငါနဲ့ ဆုံသွားတာပေါ့"

လင်ချွမ်​၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူငယ်မှာ များစွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ငါ သွားတော့မယ်၊ သင်္ဘောပေါ်မှာ တန်ဖိုးရှိတာတွေရှိရင် မင်းတို့ပဲ ခွဲဝေယူလိုက်ကြပါ"

"အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့ လူတွေအတွက်လည်း ဝေစုပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"

"ဟုတ်ကဲ့... ခဏလေးပါ ကျေးဇူးရှင်"

"ဟင်"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

လင်ချွမ်က သူ့ကို အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လူငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို သိုင်းပညာ သင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်၊ တပည့်အဖြစ် မဟုတ်ရင်တောင် ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ ဘေးနားမှာ အစေခံတစ်ယောက်အဖြစ် နေခွင့်ပေးပါ"

သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ​၏။

"ကျွန်တော် သိုင်းပညာသင်ယူပြီး ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတွေကို နှိမ်နင်းချင်ပါတယ်"

အခန်း ၂၁၈ - သတ်ဖြတ်ခြင်းနှလုံးသားအတတ်

"ကျွန်တော် သိုင်းပညာသင်ပြီး ဂျပန်ဓားပြတွေကို သတ်ချင်ပါတယ်"

လူငယ်လေး၏ စကားသံမှာ ဟိန်းထွက်နေပြီး ပြတ်သားလှသည်။

ထိုတိုတောင်းသော စာကြောင်းနှစ်ကြောင်းတွင် အတိုင်းအဆမဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် ဒေါသတို့ ကိန်းအောင်းနေ၏။

လင်ချွမ်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး တစ်ဖက်လူတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို မမေးမြန်းခဲ့ပေ။

ဤကဲ့သို့စကားမျိုးကို ပြောထွက်ရန်အတွက် သူ၏အတိတ်သည် သွေးနှင့်မျက်ရည်များအောက်တွင် မြုပ်နှံနေခဲ့ရမည်သာ။

"ငါ တပည့်အဖြစ်တော့ လက်မခံနိုင်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူငယ်လေး၏မျက်ဝန်းတွင် စိတ်ပျက်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် လင်ချွမ်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းကို သိုင်းလောကလမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်အောင် လမ်းညွှန်ပေးဖို့တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ... အကြီးအကဲ"

လူငယ်လေး၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် ပျော်ရွှင်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တပည့်ခံပွဲ အခမ်းအနားပြုလုပ်ရန် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်​၏။

ထို့နောက် လင်ချွမ်​၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို သတိရသွားကာ ဒူးထောက်လိုစိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ခါးညွှတ်ကာ အလေးအမြတ်ပြုလိုက်သည်။

"ဆရာ" ဟူသော ခေါ်ဝေါ်မှုကိုလည်း "အကြီးအကဲ" ဟု ပြောင်းလဲလိုက်၏။

"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်သလဲ"

"အရင်က ကျွန်တော့်ကို 'ရှဖုန်း'လို့ ခေါ်ကြပေမယ့် အခုကစပြီး ကျွန်တော့်နာမည်က 'ရှဝေါ်' ဂျပန်ဓားပြတွေကို သတ်မယ့်သူပေါ့"

"ကောင်းပြီ၊ မင်းမှာ အခု ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်သွယ်ရှိတယ်"

"ငါက ဝူတန်က လာတာ၊ မင်းကို ဝူတန်ဂိုဏ်းထဲဝင်ပြီး သိုင်းပညာသင်ယူနိုင်အောင် ငါ ခေါ်သွားပေးလို့ရတယ်"

"ဝူတန်မှာ ပြည့်စုံတဲ့ ကျင့်စဉ်စနစ်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံရတာ နှေးကွေးလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ပိုပြီးတော့ စိတ်ချရတယ်"

"နောက်တစ်နည်းကတော့ မရပ်မနား တိုက်ပွဲတွေကြားထဲကနေ သန်မာလာအောင် လုပ်တဲ့နည်းပဲ"

"ဒီလမ်းကတော့ ပိုပြီး သွေးစွန်းလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီးတော့ မြန်ဆန်တယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတစ်နည်းကိုပဲ ရွေးပါရစေ"

လူငယ်၏ ပြတ်သားမှုကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်သည် သူ၏ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ကို ခံစားမိပြီး ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်သည်။

လင်ချွမ်သည်လည်း ထိုလမ်းစဉ်ကို ပို၍သဘောကျ​၏။

လက်ရှိစွမ်းအားအရ လင်ချွမ်သည် တစ်ဖက်လူ၏ မွေးရာပါပါရမီနှင့် အလားအလာကို မြင်နိုင်​၏။

လူငယ်လေးသည် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အကောင်းဆုံးအသက်အရွယ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီ။

ဝူတန်၏ အရင်းအမြစ်များဖြင့်ပင် ကျင့်ကြံခြင်းသက်သက်ကိုသာ အာရုံစိုက်ပါက ထူးခြားသောရလဒ်ရရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ဒုတိယလမ်းကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် ပို၍အန္တရာယ်များသော်လည်း ကျင့်ကြံမှုကို လျင်မြန်စွာ စုဆောင်းနိုင်ပြီး အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ပေမည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို သိုင်းပညာရပ်တစ်ခု သင်ပေးမယ်"

"ဒီပညာရပ်ကို 'သတ်ဖြတ်ခြင်းနှလုံးသားအတတ်' လို့ ခေါ်တယ်"

"ဒါကို ငါက 'နှလုံးသားရေခဲပြင်အတတ်'၊ 'သမုဒ္ဒရာတုန်ဟိန်ဒ လက်ဝါး' နဲ့ 'စွမ်းအားပျော်ဝင်အတတ်' ဆိုတဲ့ သိုင်းသုံးမျိုးကနေ ပေါင်းစပ်ပြင်ဆင်ထားတာ"

"ဒါက အဲဒီသိုင်းသုံးမျိုးရဲ့ အားသာချက်တွေကို ပေါင်းစပ်ထားပြီး စိတ်ပညာနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးပညာ နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်တယ်"

"ဒါက ငါကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ မူကွဲဖြစ်လို့ ပုံမှန်သိုင်းပညာတွေနဲ့ ကွာခြားနိုင်ပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက တော်တော်မြင့်မားပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှုက ပိုကြီးလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်"

"သတ်ဖြတ်ခြင်းကနေတစ်ဆင့် ကြီးထွားလာဖို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ မင်းလိုလူမျိုးအတွက် ဒါက အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပညာရပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"နောက်ပိုင်း တိုးတက်မှုနဲ့ လက်တွေ့အသုံးချမှုအပိုင်းကတော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကြိုက်ပေါ် မူတည်ပြီး မင်းဘာသာ ပြင်ဆင်သွားဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လင်ချွမ်သည် လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်ရာ ကြယ်တာရာအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရှဝေါ် ၏ မျက်မှောင်နှစ်ခုကြားသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ဗဟုသုတ အမြောက်အမြားသည် သူ၏ဦးနှောက်ထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်လာကာ မူးဝေသွားစေ​၏။

စူးရှသော စိတ်ဝေဒနာကို ခံစားနေရသော်လည်း သူသည် သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုနာကျင်မှုကို အတင်းအကျပ် အံတုနေခဲ့သည်။

၎င်းကိုမြင်သောအခါ လင်ချွမ်​၏ ချီးကျူးလိုစိတ်မှာ ပို၍ကြီးထွားလာခဲ့​၏။

လင်ချွမ်သည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေပြေညင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အတွေးများကို စုစည်းနေသော လူငယ်လေးအား လေထဲသို့ ပင့်တင်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သင်္ဘောခန်းထဲတွင် တွေ့ခဲ့သော မြေပုံအတိုင်း လင်ချွမ်သည် အရှေ့တရုတ်ပင်လယ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားတော့သည်။

...

အရှေ့တရုတ်ပင်လယ်ပြင်တွင် တိုက်ပွဲမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာနေသည်။

တာကဲဒါ၏ စွမ်းအားအောက်တွင် သိုင်းပညာရှင်အချို့ သတ်ဖြတ်ခံရပြီး သူတို့၏ဦးခေါင်းများ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် မူရာတာဘက်တွင်မူ အခက်အခဲများနှင့် စတင်ကြုံတွေ့နေရ​၏။

ကျူးကျော်အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်သော အီရှီဟာရာ အီချီရို

သည် ရန်သူ့ခံစစ်ကို အောင်မြင်စွာ ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့ပြီး မူရာတာနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်။

အီရှီဟာရာသည် ဒုတိယအဆင့် အထက်တန်းကျင့်ကြံသူမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုမှဖြစ်ပြီး ထိုက်တန်သော စွမ်းအားရှိသည်။

ခဏတာအတွင်း သူသည် မူရာတာကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့အတွက် အခွင့်အရေးများ ပိုမိုရရှိလာစေ​၏။

ကွပ်ကဲမှုဗဟိုဌာနအတွင်း၌...

ဦးခေါင်းငါးလုံးကို ကိုင်ထားသော ကျူထျန်း ကို ကြည့်ရင်း စွန်းပုဝေ၏ ဒေါသမှာ ပို၍ကြီးထွားလာသည်။

"ဝေဝမ်... မင်းက အချိန်မကျသေးဘူးဆိုလို့ ငါ ထိန်းထားခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့ အခုထိ အချိန်မကျသေးဘူးလား၊ ငါတို့ ထပ်စောင့်နေရင် အထက်က ပညာရှင်တွေ အကုန်လုံး အသတ်ခံရတော့မယ်"

ဝေဝမ်က အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ...

"ဒါပေါ့... အချိန်မကျသေးဘူး"

"ဒါ့အပြင် အကြီးအကဲစွန်းက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"ဒီတစ်ခေါက် ပထမအဆင့်တွေ အများကြီး ရောက်လာခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူမှ လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးဘူး"

"အကြီးအကဲစွန်းအနေနဲ့ ငါ့ကို မေးခွန်းထုတ်မယ့်အစား သူတို့ကို မေးခွန်းထုတ်သင့်တာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စွန်းပုဝေ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွား​၏။

အခြေအနေမှာ ဝေဝန် ပြောသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

စီမံကိန်းများစွာကို အကြောင်းကြားပြီးဖြစ်သော်လည်း ထိပ်သီးပညာရှင်များထဲမှ မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်လာခြင်း မရှိကြပေ။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ထိုသူများသည် ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ ဂုဏ်သိက္ခာမျိုး မရှိကြပေ။

ယင်းမှာ မင်စစ်တပ်ကို သစ္စာဖောက်ခြင်းပင်။

ခဏအကြာတွင် စွန်းပုဝေပင် စကားမဲ့သွားရသည်။

"...အတိုချုပ်ပြောရရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်ပြီး အသေမခံနိုင်တော့ဘူး"

"မင်းရဲ့ စီမံကိန်းတွေကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ငါ အခုပဲ လှုပ်ရှားတော့မယ်၊ မဟုတ်ရင် သိုင်းဂိုဏ်းကြီးတွေ မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်"

"နေဦး...အဘိုးကြီးစွန်း...တောက်"

ထိုအချိန်တွင် ဝေဝမ်သည် တစ်ဖက်လူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွား​၏။

မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်ခင်မှာပင် စွန်းပုဝေ၏ ပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အကျယ်ကြီး ဆဲဆိုလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ သစ်သားစားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ဒေါသများအားလုံး ပေါက်ကွဲလာပြီး နန်းတွင်းက ဘာကြောင့် ဒီသိုင်းဂိုဏ်းတွေကို အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်ချင်နေရသလဲဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူများသည် မာနကြီးပြီး စောင့်ထိန်းပါမည်ဟု ကတိပေးထားသော အစီအစဉ်များကို နားမထောင်ကြသောကြောင့်။

သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းကို အားကိုးကာ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ပြီး နေရာတိုင်းတွင် ပြဿနာရှာနေကြသည်။

အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက တိုက်ပွဲရှုံးနိမ့်ရုံသာမက ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် အပြစ်မဲ့စစ်သည်များပါ ဤနေရာတွင် သေဆုံးရလိမ့်မည်။

ဝေဝမ်​၏ လက်ဖဝါးများသည် တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် ဖြူလျော့နေပြီး လက်သည်းများသည် အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေကာ သွေးစများမှာ လက်ကြားမှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်စက်စက် ကျနေသည်။

"တောက်... တောက်..."

လတ်ဆတ်သော သွေးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ်ကျနေပြီး ဗွက်အိုင်ငယ်တစ်ခုအသွင် ဖြစ်လာ​၏။

ထိုအသံသည် ဝေဝန်၏ နားထဲတွင် သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ မျိုးစေ့တစ်ခု ချလိုက်သကဲ့သို့။

ဝေဝမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ဒေါသကို ဖိနှိပ်ကာ မျက်ဝန်းထဲမှ စူးရှသော အရိပ်အယောင်များကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် လာခဲ့၊ ငါ့အမိန့်ကို သွားပြောပါ"

တံခါးပြင်ပမှ ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်တစ်ဦး ရောက်လာပြီး ဒူးထောက်ကာ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

အရာရှိ၏ အသံမှာ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်နေဆဲ​၏

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် စကားလုံးများနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်မှာမူ လက်အောက်ငယ်သားကို တုန်ရင်သွားစေသည်။

"နောက်လာမယ့် တိုက်ပွဲကို မင်း တာဝန်ယူရမယ်၊ မူလစီမံကိန်းကိုပဲ အခြေခံပြီး အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး လိုအပ်သလို ပြောင်းလဲလုပ်ဆောင်ပါ"

""သင့်တော်တဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ဘာမှ ထိန်းမထားနဲ့၊ ငါ့အသက်အပါအဝင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မသနားနဲ့"

"မင်း ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတယ်၊ ငါ မင်းကို လုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာ လွှဲပေးလိုက်ပြီ"

"သခင်... ဒါက..."

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ငြင်းဆန်ခွင့်မရခင်မှာပင် ဝေဝမ်သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ အဝါရောင်ပိုးထည်လိပ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်ပေးအပ်ထားသော အမိန့်တော်ပြန်တမ်းဖြစ်ကြောင်း ပြသလိုက်​၏။

လက်အောက်ငယ်သားသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မျက်ဝန်းတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် လေးနက်စွာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အမိန့်အတိုင်းပါ ခင်ဗျာ"