အခန်း (၂၁၉-၂၂၀)

အခန်း ၂၁၉ - ထောင်ချောက်

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအထက်တွင် ကောင်းကင်ယံသည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကြည်လင်နေသည်။

နေဝင်ချိန်၏ လိမ္မော်ရောင်အလင်းတန်းများက စစ်တလင်းပြင်သို့ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသကဲ့သို့။

စစ်သည်တော်များ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲနှင့် သိုင်းပညာရှင်များ၏ ထိုးစစ်ဆင်မှုများအကြား၊ လေဖိအားကြောင့် သိုင်းပညာရှင်များ၏ အဝတ်အစားများသည် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်နေကြသည်။

မူလက လေပြေလေညင်းသာ ရှိခဲ့သည့် အမြင့်ပိုင်းတွင် ယခုအခါ တိုက်ပွဲများကြောင့် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။

အောက်ဘက်တွင်လည်း လှိုင်းလုံးများမှာ အချိန်မရွေး မြင့်တက်လာတော့မည့်အတိုင်း ထိုးတက်နေသည်။

လူနှစ်စုသည် ရင်ဆိုင်လျက်ရှိရာ၊ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးရှိသော လူအုပ်ကြီး ရှိနေလျက်။

ထိုအထဲတွင် လောကုတ္တရာပညာရှိ အသွင်ဆောင်သော သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသားများနည်းတူ စွမ်းဆောင်နိုင်သည့် အမျိုးသမီးအချို့ ပါဝင်သည်။

ညာဘက်တွင်မူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသော်လည်း ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ဘယ်ဘက်ရှိ လူအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် မင်မင်းဆက် မှ သိုင်းပညာရှင်များသည် တွန့်ဆုတ်နေကြပြီး ရှေ့သို့မတိုးရဲကြပေ။

ဤနေရာတွင် ပညာရှင်အချို့ အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်ကို မဆိုထားနှင့်၊ လူအင်အား သာလွန်နေစေဦးတော့ ဤလူကို နှိမ်နင်းနိုင်ရန်မှာ မသေချာပေ။

၎င်းတို့သည် စိတ်ထဲမှလည်း ကျိန်ဆဲနေမိကြသည်။

အစီအစဉ်ဆွဲစဉ်က ဂိုဏ်းကြီးများမှ ထိပ်သီးပညာရှင်များသည် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအချိန်ထိ မည်သူမျှ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသေးပေ။

ဤလူကို ၎င်းတို့ဘာသာ ကိုင်တွယ်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဤသို့ အခြေအနေ တင်းမာနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အချို့မှာ မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲကြသေးပေ။

တတိယအဆင့် ပညာရှင်အချို့မှာမူ အောက်ဘက်သို့ ဆင်း၍ ကူညီရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

တာကဲဒါကမူ ၎င်းတို့ကို လှောင်ပြုံးပြုံးကာ လျစ်လျူရှုထားလိုက်​၏။

သို့သော် ဒုတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးဦးကသာ မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားလိုက်ပါက သူ၏ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို မလွဲမသွေ ခံရပေမည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ထိုနေရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည်။

သူ၏ ဖိနှိပ်သောအရှိန်အဝါသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ရေစီးကြောင်းများစွာ စုဆောင်းကာ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုလေဆင်နှာမောင်းသည် ကောင်းကင်ထက်၌ စုစည်းကာ တာကဲဒါကို ရုတ်တရက် ဝန်းရံပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"သစ္စာဖောက်တွေ... သေဖို့ပြင်ထားကြတော့"

အသက်ကြီးရင့်သော အသံတစ်သံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော ဒေါသအရှိန်အဝါများ ကျရောက်လာသည်။

စွန်းပုဝေ၏ ပုံရိပ်သည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပေါ်လာသည်။

သူသည် ရေဝဲကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ ညာလက်သီးကို ရုတ်တရက် ဆုပ်လိုက်သည်။

အသံတစ်စုံတစ်ရာ မထွက်ဘဲနှင့်ပင် ထိုရေတံခွန်ဝဲသည် သွေးစက်များစွာကြောင့် ရုတ်တရက် နီရဲသွားသည်။

လေဆင်နှာမောင်းသည် ဆက်တိုက် လည်ပတ်နေသော်လည်း အရွယ်အစားမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်လာ​၏။

နောက်ဆုံးတွင် အရိုးစများကဲ့သို့သော သစ်စများသာ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ခဏတာအတွင်း အားလုံးက ဝမ်းသာသွားကြပြီး ကျူထျန်း မှာ အကြီးအကဲစွန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြ​၏။

"အကြီးအကဲစွန်းဆိုတာ တကယ့်ကို မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ၊သူက သိုင်းလောကရဲ့ ချန်ပီယံပဲလေ၊ ဟားဟား"

ချီးမွမ်းသံများ ဆူညံသွားသော်လည်း စွန်းပုဝေမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

ဝေဝမ်၏ အစီအစဉ်ကို သူ မည်မျှပင် သဘောမကျစေကာမူ၊ ရှေ့မှ သိက္ခာမဲ့ပြီး တွန့်ဆုတ်နေသော သိုင်းသမားများကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် စိတ်ပျက်နေမိ​၏။

သူသည် ထိုသူများကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လေကိုခွဲထွက်လာသည့် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

စွန်းပုဝေသည် နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ ဘယ်လက်ဖဝါးကို အမြန်ဆန့်ထုတ်ကာ ညာဘက်ပခုံးအထက်မှ ကျရောက်လာသော လက်သီးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်​၏။

သူ၏ ပြင်းထန်သော အတွင်းအားများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် နှိပ်စက်ခြေမှုန်းမည့် အင်အားကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း။

ဂျောက်ခနဲ အသံနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်လာသော လက်မောင်းမှာ လူအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သစ်ခြောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျိုးပြတ်သွားသည်။

"ဘုန်း"

ဖုန်မှုန့်များနှင့် သစ်စများ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားစဉ် စုန်ရှန်းမှ အဖိုးအိုသည် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ မျက်လုံးထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ထင်ဟပ်နေလျက်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့လို ဂျပန်ဓားပြတွေက ဒီလောက် အဆင့်မရှိတဲ့ ပညာနဲ့ လာကြွားနေတာလား"

"ငါတို့ မင်မင်းဆက်မှာ ပညာရှင် မရှိဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"

ဟင်းလင်းပြင်တွင် လှိုင်းတွန့်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး တာကဲဒါ၏ ပုံရိပ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ၏ ဘယ်လက်သီးကို ဆုပ်ထားသော်လည်း လက်ဆစ်များမှ သွေးများ ဆက်တိုက် စီးကျနေ​၏။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။

"ပျော်ဖို့ စောလွန်းသေးတယ် မဟုတ်လား"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် ညာလက်ဖြင့် လေထဲတွင် လက်ကွက်များစွာကို ဖော်လိုက်ပြီး ဘယ်လက်ဖဝါးဖြင့် သူ၏နောက်ကျောဘက်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် ခရမ်းရောင် မီးခိုးလုံးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါက အသေးအဖွဲ ပညာပါပဲ"

စွန်းပုဝေသည် အသာအယာ ရယ်မောကာ လေထဲသို့ ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ အနည်းငယ် ဆုပ်လိုက်​၏။

ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်သည် တုန်ခါသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာကာ ဝါကျင့်ကျင့် လျှပ်စီးတန်းများ သူတို့ရှေ့တွင် ဆက်တိုက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထို့နောက် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ အတင်းအဓမ္မ ဖော်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရ​၏။

အရှေ့ဘက်ဂျပန်၏ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နည်းစနစ်မှာ တကယ်ပင် ပြောင်မြောက်လှ​၏။

သူ၏ ပထမအဆင့် အလယ်အလတ်ကျင့်စဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ပညာရှင်များပင် သူ၏တည်နေရာကို ရှာတွေ့ရန် မလွယ်ကူပေ။

သို့သော် စွန်းပုဝေမှာမူ မတူပေ။

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ငြင်းမရနိုင်အောင် မြင့်မားလှပြီး ထိုစွမ်းအားဖြင့် သူသည် အခြားသူများကို အထက်စီးမှ ကြည့်နေနိုင်သူပင်။

ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူ ဘယ်မှာရှိသည်ကို သိရှိရန်မှာ သူ့အတွက် မခက်ခဲပေ။

သို့သော် တာကဲဒါ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှု မရှိဘဲ အထင်အမြင်သေးသော အရိပ်အယောင်သာ ရှိနေသည်။

သူသည် သူ၏ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသော မင်ဘာသာစကားဖြင့် အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဖိုးကြီး... ခင်ဗျား အောင်ပွဲခံတာ စောလွန်းနေပြီ"

စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပုံရိပ်အချို့သည် သူ၏တည်နေရာအနီးတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

၎င်းတို့သည် သိမ်မွေ့သော စစ်ဗျူဟာတစ်ခုကို တည်ဆောက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးရှိရာ ဧရိယာကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး အပြင်မှ မြင်ကွင်းကို ကွယ်လိုက်​၏။

"မကောင်းတော့ဘူး"

ပညာရှင်များစွာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ၎င်းတို့ကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် စွန်းပုဝေ၏ အရှိန်အဝါထက် မနိမ့်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ကျရောက်လာပြီး ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားစေသည်​၏

ထိုသူ၏ ပုံရိပ်သည် ရှုပ်ထွေးနေသော အရိပ်များကြားတွင် ဖုံးကွယ်နေလျက်​။

သူသည် လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စစ်ဗျူဟာထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားသည်။

"ဒုန်း"

အသံပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူပေါ်လာခဲ့သော နေရာကို လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသော်လည်း စစ်ဗျူဟာကို ထိမှန်သွားကာ တုန်ခါသွားစေ​၏။

မီးခိုးများ အနည်းငယ် ပျံ့လွင့်သွားသော်လည်း တစ်ခုလုံးအနေဖြင့်မူ ပြိုကွဲမသွားပေ။

ဝေဝမ်ရှန်း ပေါ်လာပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ခက်ထန်နေသည်။

သူသည် ချက်ချင်း လိုက်လာခဲ့သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

စွန်းပုဝေသည် ထောင်ချောက်ထဲသို့ တကယ်ပင် အဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်​၏။

သူသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ရှေ့မှ စစ်ဗျူဟာကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်၊ စွန်းပုဝေမှာမူ ထိုမတိုင်မီ ပညာရှင်နှစ်ဦး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အရေးနိမ့်သွားနိုင်ပြီး ထိုနေရာမှာပင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ဤအတွေးကြောင့် ဝေဝမ်၏ ဒေါသမှာ ပို၍ပင် တောက်လောင်လာသည်။

ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုအရမူ ထိုအဖိုးကြီးသည် ရသင့်ရထိုက်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ မိမိဘက်မှ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ဒီအတိုင်း အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အထူးလက်သည်းစွပ်များ တပ်ဆင်ထားသော သူ၏ သံလက်သီးများဖြင့် စစ်တလင်းကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

မိမိတို့ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဗျူဟာအဖြစ် အသုံးပြုနေသော လူမည်းဝတ်စုံဝတ်ထားသူများသည် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုများကို ခံစားနေရ​၏။

၎င်းတို့၏ ပါးစပ်ထောင့်များမှ သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း မျက်လုံးများတွင်မူ မိမိအသက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့သည့်အလား ပြုံးရယ်နေကြ​၏။

ယခု အခြေအနေမှာ အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိသွားခဲ့ပြီ။

ဂိုဏ်းကြီးများမှ ထိပ်သီးပညာရှင်များသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားကြသည်။

ဝေဝမ်သည် တိုက်ပွဲထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်ရင်း ဘေးမှ အေးစက်စွာ ကြည့်နေမိကာ သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပို၍ အေးစက်လာသည်။

"ဒါကို ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်"

အခန်း ၂၂၀- ယွဲ့ချင်းရို နှင့် အရိပ်လူသားတို့၏ တိုက်ပွဲ

မည်းမှောင်ထူထပ်သော မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ပြယ်သွားပြီးနောက် လူမည်းဝတ်စုံဝတ် အများအပြား သေဆုံးသွားကာ တိုက်ပွဲဝင်စစ်ဗျူဟာကြီးမှာလည်း လေထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျက်ပြယ်သွားတော့​၏။

မြင်ကွင်းများ ကြည်လင်လာသည်နှင့်အမျှ တိုက်ပွဲဝင်နေသူ သုံးဦး၏ ရုပ်အလောင်းအစစ်အမှန်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထူထပ်သော မီးခိုးငွေ့များကြားတွင် တစ်ကိုယ်လုံး အရိပ်များဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော ထူးဆန်းသည့် ပညာရှင်သည် တာကဲဒါ နှင့် ပူးပေါင်းကာ စွန်းပုဝေကို အပြင်းအထန် ဖိနှိပ်တိုက်ခိုက်နေသည်။

အကယ်၍ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက စွန်းပုဝေသည် ကျူထျန်းကို အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းနိုင်မည်။

သို့သော် သူနှင့် အဆင့်တူညီသော အရိပ်လူသား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် စွမ်းအင်အမြောက်အမြားကို အသုံးချနေရသည်။

၎င်းမှာ တာကဲဒါအတွက် အခွင့်အရေးကောင်း ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

စွန်းပုဝေကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူသည် ဒဏ်ရာဗရပွဖြင့် အသက်ရှူသံများ အားနည်းနေပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း ပထမအဆင့် ၏ အထက်ပိုင်းအထိ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် ယခုအခါ အသက်ရှင်ရုံမျှသာ ခဲရာခဲဆစ် ရုန်းကန်နေရ​၏။

အတားအဆီးများကို ဖောက်ထွက်ပြီးနောက် ဝေဝမ်သည် ပညာရှင်အများအပြား၏ အကူအညီဖြင့် စွန်းပုဝေကို ကယ်တင်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုသို့ကယ်တင်ရာတွင် ဒုတိယအဆင့်နှစ်ဦး ထပ်မံသေဆုံးခဲ့ရ​၏။

အရိပ်လူသားများ၏ အကူအညီဖြင့် ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများဘက်မှ အခြေအနေမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်သာလွန်လာခဲ့သည်။

စွန်းပုဝေ၏ သာဓကကို တွေ့မြင်ပြီးနောက် မည်သည့် ထိပ်သီးသိုင်းပညာရှင်မှ မဆင်မခြင် မတိုက်ခိုက်ရဲကြတော့ပေ။

ရန်သူနှင့် တွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာရန်သာ ရွေးချယ်ကြတော့သည်။

ကျော်ကြားသော ဂိုဏ်းကြီးများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မူဝါဒများကို ထိုအချိန်တွင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝူတန်မှ အကြီးအကဲများ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေမှ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်ငြားလည်း မင် ဘက်တော်သားများမှာ ဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်မှုများနှင့်အတူ အကျအဆုံး များပြားနေဆဲ။

"ဆုတ်ခွာကြ"

ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် ဆက်လက်တိုက်ပွဲဝင်နေခြင်းသည် အကျအဆုံးကိုသာ တိုးစေလိမ့်မည်။

အခြေအနေကို ယာယီ ထိန်းကျောင်းနေသော ယုံကြည်ရသည့် လက်ရုံးတစ်ဦးက ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာသည်။

ဧရာမ စစ်သင်္ဘောကြီး ခြောက်စင်း ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး မင်ရေတပ်စုကို အလယ်တွင် ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။

အခြေအနေမှာ လမ်းပိတ်သွားသည့်အလား။

"ငါ့ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကံကြမ္မာက တကယ်ပဲ ရည်ရွယ်နေတာလား"

ဝေဝမ်​၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသနှင့် နာကျည်းမှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စွန်းပုဝေက ဒဏ်ရာပေါ် ပတ်တီးဖြင့် ပက်လိုက်လေသည်။

"ဝေဝမ်... ဒါ မင်းရဲ့ အစီအစဉ်လား၊ မင်းကြောင့် သိုင်းပညာရှင် ဘယ်နှယောက် ဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီလဲ"

"စောက်ရူး"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေဝမ်​၏ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စွန်းပုဝေကို လေထဲသို့ အားဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်ကာ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုတော့​၏။

"အဘိုးကြီး... ငါ မင်းကို သည်းခံလာတာ ကြာပြီ"

"စောက်ကျိုးနည်း... မင်းတို့ရဲ့ နာမည်ကြီး သခင်ကြီးဆိုတဲ့ ကောင်တွေက တိုက်ပွဲမှာ နောက်တွန့်နေပြီး ခွေးတွေလို ကြောက်ချေးပါနေကြတာ"

"မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကများ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးကို နားထောင်ခဲ့ကြလို့လား"

"ပညာရှင်တွေ အများကြီး လွှတ်ပေးတယ် ဟုတ်လား...ထွီး"

"မင်းတို့ရဲ့ မာန်တက်နေတဲ့ အမူအရာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဟိုသိုင်းသမားတွေနဲ့ ရာဇဝတ်သားလို့ အခေါ်ခံရတဲ့လူတွေကမှ ပိုပြီး လေးစားဖို့ကောင်းသေးတယ်"

"မင်းတို့ အထက်က လူတွေက သတ္တိကြောင်နေကြပေမယ့် သူတို့ကတော့ အသက်ပေး တိုက်ခိုက်နေကြတာ"

"မင်းက အစီအစဉ်အတိုင်း မလုပ်ဘူး၊ ထင်ပေါ်ချင်လို့ ထွက်တိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရပြီး ရှုံးတယ်၊ ငါက အသက်စွန့်ပြီး ကယ်ခဲ့ရသေးတယ်၊ အခုတော့ ငါ့ကို လာအပြစ်တင်နေတာလား"

"စွန်းပုဝေ... ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်၊ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါ့လိပ်ပြာငါ သန့်တယ်"

"မင်းတို့ရဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကိုလည်း ငါ အကုန်မြင်သွားပြီ"

"ငါတို့ ဒီကနေ အသက်မရှင်ဘဲ သေသွားရင်တော့ ထားလိုက်တော့၊ ဒါပေမဲ့ ငါသာ အသက်ရှင်ခဲ့ရင် တစ်နေ့ကျရင် စုန်ရှန်း ကို တက်လာပြီး မင်းတို့ ဂိုဏ်းကြီးတွေ အကုန်လုံးကို အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းပစ်မယ်"

ထိုသို့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေစဉ် ဝေဝမ်​၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းနေသည်။

သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြား ရောက်နေချိန်တွင် သူသည် အဘိုးကြီးကို အားနာမနေတော့ဘဲ စစ်သင်္ဘောပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်လေ​၏။

ထို့နောက် သူသည် ဟိန်းဟောက်ကာ အနီးရှိ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတစ်ဦးထံသို့ အတင်းအဓမ္မ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

"ဝုန်း"

ဓားချင်းရိုက်ခတ်သံသည် ကောင်းကင်ယံကို တုန်ခဲသွားစေပြီး နဂါးဟိန်းသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှေရောင်နဂါးတစ်ကောင်သည် အနောက်ဘက်မှ ပေါ်ထွက်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တိုက်ပွဲအလယ်သို့ ပြေးဝင်လာ​၏။

ဓားအလင်းတန်း လျှပ်သွားသည်နှင့်အတူ နဂါးရိပ်သည် ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတစ်ဦး၏ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ထိုဓားပြ နာကျင်စွာ မအော်ဟစ်နိုင်မီမှာပင် လှပသော အမျိုးသမီးပုံရိပ်သည် တစ်ပတ်လှည့်ကာ ဓားဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ကယ်တင်ခြင်းခံလိုက်ရသော အကြီးအကဲ အိရှိဟာရ သည် အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ရှေ့ကအမျိုးသမီးမှာ ယွဲ့ချင်းရိုဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ​၏။

သူ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှေ့က ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

နဂါးဟိန်းသံများ နေရာအနှံ့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြ ပညာရှင်အများအပြား နေရာတင် သေဆုံးကုန်သည်။

"ဟင်း"

နောက်ဆုံးတွင် ဤအခြေအနေသည် အရိပ်ထဲရှိ အားကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်နိုင်​၏။

သူသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မရေမတွက်နိုင်သော အရိပ်များအဖြစ် ဖြန့်ကျက်ကာ ယွဲ့ချင်းရိုကို အလယ်တွင် ဝိုင်းရံလိုက်သည်။

ပထမအဆင့် ထိပ်သီးပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်မှုအရှိန်အဝါသည် ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ ယွဲ့ချင်းရို​၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် စကားမပြောဘဲ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် စွမ်းအင်ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ မြှင့်တင်လိုက်​၏။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများကို 'နဂါးဟိန်းဓား'ထဲသို့ အလျင်အမြန် စီးဆင်းစေပြီးနောက် ဓားအလင်းတန်းကို တစ်ဖက်သို့ စုစည်းကာ ရှေ့သို့ အပြင်းအထန် ပိုင်းချလိုက်သည်။

ဤတိုက်ကွက်သည် ထိုနေ့က လင်ချွမ်ရပင်လယ်ပြင်တွင် ပြသခဲ့သော အံ့မခန်းဓားကွက်ကို အတုယူထားခြင်းပင်။

သို့သော် ဓားနတ်ဘုရားနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမ၏ ကျင့်စဉ်နှင့် သိုင်းပညာအပေါ် နားလည်မှုမှာ များစွာ နိမ့်ပါးနေသေးသည်။

သူမသည် ထိုဓားဆန္ဒ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှကိုသာ နားလည်နိုင်သေးသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုဓား၏ ထက်မြက်မှုသည် အရိပ်လူသားကို စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားရစေ​၏။

အရိပ်လူသား၏ မျက်နှာအမူအရာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် အရိပ်များကို စုစည်းကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဝါးမြိုသောအရိပ်"

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မရေမတွက်နိုင်သော အရိပ်များ ကွာထွက်လာပြီး လေထဲတွင် ပိုးမွှားအုပ်ကြီးအသွင် ပြောင်းလဲကာ ဓားအလင်းတန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

အရှိန်အဝါနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရာတွင် ပိုးမွှားအရိပ် အမြောက်အမြား ပျက်စီးသွားသလို ဓားအလင်းတန်းမှာလည်း ကြေမွသွားခဲ့​၏။

ယွဲ့ချင်းရိုသည် အသံတိတ် ညည်းညူလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူမ ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း ဟန်ချက်ကို ထိန်းနိုင်ကာ ရေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ပြန်လည်သက်ဆင်းနိုင်ခဲ့လေ​၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ တည်ကြည်လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

အရိပ်လူသား၏ မျက်နှာတွင်လည်း အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နေသည်။

သူသည် ယွဲ့ချင်းရိုကို မယုံကြည်နိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေ​၏။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုတွင် သူက အသာစီးရခဲ့သော်လည်း သူ မျှော်လင့်ထားသလို ထိရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် ဝေဝမ်တောင်မှ 'ကောင်းကင်ဝါးမြိုသောအရိပ်' ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရဲမည် မဟုတ်သော်လည်း ရှေ့က မိန်းကလေးမှာမူ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့​၏။

ဤခွန်အားမှာ အမှန်တကယ် အံ့ဩစရာပင်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် ဝေ့ဝဲသွားပြီး လောဘရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

ဤကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံနှင့် ပါရမီမျိုးကို ငါ ဘာလို့ ကောင်းကောင်း အသုံးမချရမှာလဲ။

ထိုသို့တွေးရင်း အရိပ်လူသားသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို ထပ်မံ မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ နယ်ပယ်စွမ်းအားတစ်ခုလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်သည် တုန်ခါသွားပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် လေးထောင့်ပုံစံ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

၎င်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် အတွင်းရှိ အဆောက်အအုံပုံစံကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်​၏။

ဝေဝမ်ကဲ့သို့ ပထမအဆင့် ပညာရှင်များမှာ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ယွဲ့ချင်းရိုကို သတိပေးလိုက်ကြသည်။

"သတိထား၊ သူက နယ်ပယ်အဆင့် ကို သုံးနိုင်တု့ ပညာရှင်ပဲ"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် နယ်ပယ်၏ ဖိအားများ ကျရောက်လာပြီး သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အတားအဆီးများ ဝိုင်းရံလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွဲ့ချင်းရိုသည် ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရ​၏။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရွှံ့နွံထဲ နစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းအတွက် ပုံမှန်ထက် စွမ်းအားများစွာ ပိုသုံးနေရသည်။

"နယ်ပယ်သုံးနိုင်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပါလား"

ယွဲ့ချင်းရို​၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤခံစားချက်သည် အရင်ချိန်တုန်းက နတ်ဘုရားအကြွင်းအကျန်နေရာထဲတွင် ခံစားခဲ့ရသော ခံစားချက်နှင့် အလွန်တူညီနေသည်။

၎င်းသည် နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သေချာသော်လည်း အထွတ်အထိပ် အဆင့် မဟုတ်သေးပုံရသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှ အားနည်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းကို သိရှိသွားပြီးနောက် ယွဲ့ချင်းရိုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းသည် သာမန်နယ်ပယ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါက သူမအတွက် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေး​၏။

သို့သော် ၎င်းသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သာ ဖြစ်နေပါက သူမ ဧကန်အမှန် ရှုံးနိမ့်ပေတော့မည်။