အခန်း (၃၂၉-၃၃၀)

အပိုင်း(၃၂၉)

ဂျိုးဇက်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသနှင့် သောကကြောင့် အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေပြီး နောက်ဆုံး၌ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးသည်။ သူ ဆုပ်ထားသော လက်သီးကို ဖြေလျှော့လိုက်၏။

‘ဝယ်လ်က ငါ့စိတ်ကို ကစားနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါက အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်လို့ ငါ့အနေနဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပဲ ချရမယ်...’

ဝယ်လ်က သူ့ကိုယ်သူ မစ္စတာလင်၏ အမိန့်အရ လာရောက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ဂျိုးဇက်အနေဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ဤရန်သူဟောင်း၏ စကားကို လုံးလုံးလျားလျား ယုံကြည်၍ မရကြောင်း ကောင်းစွာ သိသည်။

သူ အော့စ်ဝေါလ်၏ အလောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

‘ဒါပေမဲ့... ဝယ်လ်က မစ္စတာလင်ကို လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ ဂါဂွိုင်းရုပ်တု ပြန်ပြင်ဖို့အတွက် အော့စ်ဝေါလ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ယူသွားတာပဲ...’

မကြာသေးခင်ကပင် အော့စ်ဝေါလ်၏ မြေးဖြစ်သူမှာ စာအုပ်ဆိုင်ကို စစ်ဆေးရန် လူလွှတ်ခဲ့ပြီး မေလီဆာကို အပြစ်ဖို့ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ဝယ်လ်သည် စာအုပ်ဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလောက်၏ ပြောကြားချက်အရ ထိုအချိန်တွင် ဝယ်လ်၏ လက်ထဲ၌ ကြေမွနေသော ဂါဂွိုင်းရုပ်တု ရှိနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ မစ္စတာလင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဝယ်လ်အား ထိုရုပ်တုကို ပြန်လည်ပြင်ခိုင်းရန် ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ဝယ်လ်အနေဖြင့် ထိုလက်ပါးစေများနှင့် တော့ဒ်တို့၏ ဝိညာဉ်မှာ မစ္စတာလင်ထံ တင်ပြရန် မထိုက်တန်ကြောင်း နားလည်ထားပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်များမှာ ရုပ်တုကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန်အတွက်လည်း လုံလောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့်လည်း... ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ အော့စ်ဝေါလ်၏ ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းယူရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

‘တကယ်လို့ ဒါတွေအားလုံးက မစ္စတာလင်ရဲ့ အလိုတော်သာဆိုရင် တကယ်ပဲ အကျိုးအကြောင်း အသင့်မြတ်ဆုံး ရှင်းလင်းချက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်...’

သို့သော် ဝယ်လ်သည် ထိုတာဝန်အတွင်း သူ့ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်များကိုပါ ရောနှောကာ အော့စ်ဝေါလ်ကို အသုံးချလျက် လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်၏ သူရဲကောင်းများကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်အောင် လုပ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ပထမဆုံးသော လက်စားချေမှုပင် ဖြစ်သည်။ နောင်တွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာဖွယ် ရှိသည်။

"ဝယ်လ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတစ်ချို့ကို ကျွန်မ တွေ့ပါတယ်... အဲဒီနောက်ကို လိုက်သွားမယ်ဆိုရင် သူ အမှန်တကယ် ပုန်းအောင်းနေတဲ့ နေရာကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ရှာတွေ့နိုင်ပါလိမ့်မယ်... လိုအပ်တဲ့ စီစဉ်မှုတွေ လုပ်ပြီး ဆရာနဲ့ ပူးပေါင်းပေးရမလား..."

ကယ်ရိုလိုင်း၏ အသံကြောင့် ဂျိုးဇက်၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွား၏။ သူမ၏ လေသံက လေးနက် နေသော်လည်း မျက်နှာထက်တွင်မူ စိတ်အေးသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤနေရာတွင် တိုက်ပွဲကြီး မဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းက သူမအတွက် များစွာ စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။

ဤနေရာမှာ ဗဟိုခရိုင် ဖြစ်သည့်အတွက် ဖျက်ဆီးခြင်းအဆင့် နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ကြလျှင် ထောက်ပံ့ရေးဌာနအဖို့ အကြီးအကျယ် ဖိအားဖြစ်စေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ မြေအောက်တွင် အိပ်ပျော်နေသော 'ထိုသူများ' သာ နိုးထလာခဲ့လျှင် အကျိုးဆက်မှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး လျှို့ဝှက် ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်အနေဖြင့်လည်း ဖြေရှင်းချက် ပေးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဝယ်လ်တွင်လည်း တူညီသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုး ရှိနေနိုင်သဖြင့် 'အသားရုပ်သေး' ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဂျိုးဇက်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"ငါတို့ အခုသွားရင်တောင် သူက ထောင်ချောက်တွေ ဆင်ထား ဒါမှမဟုတ် ပုန်းအောင်းသွားလောက်ပြီ။ သူ့နောက်ကို လိုက်နေတာဟာ အချည်းနှီးပဲ... ထောက်လှမ်းရေးဌာနရဲ့ ဒီစစ်ဆင်ရေးဟာ လုံးဝကို ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ။ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ထပ်ပြီး အန္တရာယ်ထဲ မတွန်းပို့နိုင်တော့ဘူး။"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးအကြောင်းတစ်ဦး ကောင်းစွာ သိထားကြသော ရန်သူဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အော့စ်ဝေါလ် သတင်းရသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးဌာနမှ ကျွမ်းကျင်သူများကို မခေါ်ဘဲ ထောက်လှမ်းရေးဌာနကသာ ဦးဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာ လုံလောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ဝယ်လ်၏ ရက်စက်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ထောက်လှမ်းရေးဌာန၏ အင်အားမှာ ထက်ဝက်ခန့် လျော့နည်းသွားခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် ဂျိုးဇက်၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဖြစ်သူ ကလောက်မှာ အော့စ်ဝေါလ်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဂျိုးဇက်၏ စိတ်ထဲ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပြုံနေသော ဒေါသများအပြင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများကိုလည်း ခံစားနေရမည်မှာ အသေအချာပင်။

သူသည် စိတ်ခံစားမှုအရရော၊ ဆင်ခြင်တုံတရားအရပါ နောက်ထပ် စွန့်စားမှုမျိုးကို မပြုလုပ်လိုတော့ပေ။

ကယ်ရိုလိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"သူ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားလာဦးမှာပါ... ဆရာ ရာထူးပြန်လက်ခံပြီး တိုက်ခိုက်ရေးဌာနကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အချိန်ကျရင် ဝယ်လ်က သူ့ရဲ့ ဝဋ်ကြွေးကို ပြန်ဆပ်ရမှာပါ"

သူမက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ဂျိုးဇက်ကတော့ ဝယ်လ် ပြောသွားသော စကားကို ပြန်လည် တွေးတောမိရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။

‘အော့စ်ဝေါလ်ဟာ ဒီနှစ်တွေမှာ ဘာကြောင့် ဒီရာထူးကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တာလဲ...’

အကယ်၍ သူ့နောက်ကွယ်တွင် အကြီးအကဲကောင်စီဝင် တစ်ဦးဦးသာ ရှိနေခဲ့လျှင် ထိုသူမှာ အော့စ်ဝေါလ် သေဆုံးပြီးနောက် သူ့နေရာအား ဆက်ခံမည့်သူအပေါ် မည်သို့ ပြုမူလိမ့်မည်နည်း။

'ဂျိုးဇက် ရာထူးပြန်ရခြင်း' မှာ လူတိုင်းအတွက် သဘာဝကျသော ကိစ္စဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကြိုးကိုင်မှုသာ ဆိုလျှင်ကော...

"မဖြစ်ဘူး"

ဂျိုးဇက်က ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ခါက ဝင်စတန်ကို ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်... တိုက်ခိုက်ရေးဌာနရဲ့ ဌာနမှူးနေရာအတွက် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ယှဉ်ပြိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့... သူရဲကောင်းတို့ မည်သည် ကတိမဖျက်ဘူး"

ကယ်ရိုလိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွား၏။

"ဒါဆို ဆရာ့ရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ"

"အော့စ်ဝေါလ်က လေ့ကျင့်ရေးဌာနက မဟုတ်လား... ငါ သူ့နေရာမှာပဲ ဝင်ယူလိုက်မယ်..."

ဂျိုးဇက်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ထောက်လှမ်းရေးဌာနရဲ့ ဌာနမှူးနေရာကိုတော့ ကလောက် ပြန်ကောင်းလာတဲ့အခါ သူ့ကိုပဲ ပေးလိုက်မယ်... သူက အခုဆိုရင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေပြီ... အကြီးအကဲကောင်စီကလည်း ငါ့ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို လက်ခံလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်..."

ထို့နောက်... ဂျိုးဇက်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အလုပ်တွေကို ဆက်လုပ်နိုင်ပါတယ်... အော့စ်ဝေါလ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကတော့..."

ဂျိုးဇက်က သူမကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ့ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် 'စာအုပ်ဆိုင်' ဟူသော စာလုံးမှာ ရွှေရောင်ဖြင့် တောက်ပလာ၏။

ကယ်ရိုလိုင်းမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း အဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ အော့စ်ဝေါလ်၏ အလောင်းထံသို့ အာရုံပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြီး အတွင်း၌ မြှုပ်နှံထားသော သတင်းအချက်အလက်များကို ဆက်လက် စစ်ဆေးလေတော့သည်။

...

သီအိုဒိုသည် 'ရိုးလ် သယံဇာတ ဖွံ့ဖြိုးရေးအဖွဲ့' က တည်ဆောက်ထားသော ကုန်တိုက်ကြီးအတွင်းရှိ သူ၏ ဆိုင်ခန်းအသစ်သို့ တရားဝင် ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အသစ်စက်စက် ပြုပြင်ထားသော ဆိုင်ခန်းကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် ထောင့်ရှိ သေတ္တာတစ်လုံးအတွင်းမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤထူးခြားသော စာအုပ်ကြောင့်ပင် လူအများအပြားနှင့် အစွမ်းထက်သော အဖွဲ့အစည်းကြီးများက သူ့ကို စတင် သတိပြုမိလာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

***

အပိုင်း(၃၃၀)

သီအိုဒိုသည် တစ်ပတ်ရစ် စာအုပ်အရောင်းအဝယ်ပြုသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ငန်းသည် သူ၏ မိဘများ မျိုးဆက်နှင့်ချီ၍ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သီအိုဒိုမှာ အသက် ၁၂ နှစ်သားအရွယ်ကပင် ဖခင် ဖြစ်သူအား 'ကျူးလစ် စာအုပ်ဆိုင်' တွင် စတင်ကူညီခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူ ဤလောကထဲတွင် ကျင်လည်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ် သုံးခုမက ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော အတွေ့အကြုံများကြောင့် နော်ဇင် မြို့တွင် အတော်အတန် နာမည်ရသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် တစ်ပတ်ရစ်စာအုပ်များကို ရောင်းဝယ်ရုံသာမက၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် တစ်အုပ်တည်းသာရှိသော စာအုပ်များ သို့မဟုတ် သူ့ကို စိတ်ဝင်စားစေသော စာအုပ်များကို ကိုယ်ပိုင်ဝါသနာအဖြစ် စုဆောင်းတတ်သေးသည်။

အမှန်စင်စစ် စာအုပ်ဆိုင်ဖွင့်ထားသူတိုင်းသည် စာအုပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးခြားသော သံယောဇဉ် ရှိကြသည်ချည်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤဝါသနာကပင် သူ့ကို ဒုက္ခတွင်းထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့လေသည်။

ထိုဒုက္ခမှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားကြောင်း တိုင်းတာနိုင်စွမ်း သီအိုဒိုတွင် မရှိသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ စာအုပ်သည်တစ်ဦး ကိုင်တွယ်နိုင်သည့် အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေကြောင်းကိုမူ သူ အလိုလို သိမြင်နေသည်။

သူသည် ယခင်က ရှားပါးစာအုပ်များ သို့မဟုတ် ဈေးကြီးသော စာအုပ်များမှတစ်ဆင့် ဗဟိုခရိုင်ရှိ အရှိန်အဝါကြီးသော တော်ဝင်မျိုးနွယ် အချို့နှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုအခြေအနေတွင် ထိုအဆက်အသွယ်များမှာ ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကိစ္စသည် ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သည့် နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး သာမန်လူသားတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက် ပိုမိုဆန်းကြယ်သော ဘက်သို့ ဦးတည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သီအိုဒိုသည် ဤစာအုပ်ကို အောက်ပိုင်းခရိုင်မှ မှောင်ခိုသမားတစ်ဦးထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အထက်ပိုင်းခရိုင်နှင့် အောက်ပိုင်းခရိုင်တို့ကြား ဆက်သွယ်မှုမှာ တားမြစ်ထားသည့်အပြင်၊ ဗဟိုခရိုင်အောက်ရှိ တစ်ခုတည်းသော ဖြတ်သန်းသွားလာရာ လမ်းကြောင်းမှာလည်း 'ရိုးလ် သယံဇာတ ဖွံ့ဖြိုးရေးအဖွဲ့' နှင့် ဗဟိုခရိုင် စစ်တပ်တို့၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ရှိသည်။ သီအိုရီအရ ဆိုရလျှင် မှောင်ခိုလုပ်ငန်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူ မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ကို သီအိုဒို လုံးဝ စဉ်းစား၍ မရပေ။

ထိုမှောင်ခိုသမားမှာ နှုတ်လုံလွန်းလှပြီး မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်ကိုမျှ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ သီအိုဒိုသည်လည်း ဤလောက၏ စည်းမျဉ်းများကို နားလည်သူဖြစ်ရာ ဆက်လက်၍ မမေးမြန်းခဲ့ပေ။

သို့သော် အောက်ပိုင်းနှင့် အထက်ပိုင်းခရိုင်ကြား မှောင်ခိုကူးခြင်းက ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်ကို ဖြစ်ထွန်းစေသည်မှာ ငြင်းမရပေ။ စာအုပ်များအပြင် အခြားသော တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများလည်း ရှိပေလိမ့်မည်။ ဤစာအုပ်မှာမူ နားမလည်နိုင်အောင် ရှုပ်ထွေးပြီး ပျက်စီးနေသော ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်မျှသာ ဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူက အမြန်ဖယ်ရှားချင်နေသည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သီအိုဒိုမှာ ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် စာအုပ်များကို စွဲလန်းသူဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ကြားလူတစ်ဦးကို စေလွှတ်၍ မှောင်ခိုသမားထံမှ ထိုစာအုပ်ကို ရယူလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း... တစ်နေရာရာတွင် အမှားအယွင်းဖြစ်သွားပြီး သတင်းများ ပေါက်ကြားသွားခဲ့သည်။ နောက်ခံအင်အား တောင့်တင်းပုံရသော ထိုမှောင်ခိုသမားမှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မည်သည့်သတင်းမျှ မကြားရတော့ပေ။

သီအိုဒို စေလွှတ်ခဲ့သော ကြားလူမှာလည်း ထပ်တူပင် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မပျောက်ကွယ်မီ ရက်ပိုင်းက ထိုကြားလူသည် အလောတကြီး ရောက်လာပြီး "ဘယ်တော့မှ ဝန်မခံနဲ့..." ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကိုသာ မှာကြားသွားခဲ့သည်။

သီအိုဒိုမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း ထိုကိစ္စမှာ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ သူ ထိုကိစ္စကို မေ့လုနီးပါးပင် ရှိနေစဉ်... ဖောက်သည်တစ်ဦး ရောက်လာပြီး ထိုစာအုပ်အကြောင်း မေးမြန်းလာခဲ့သည်။

"ဂျူလီယာနာရဲ့ ပြောပြချက်အရ ခင်ဗျားဆီမှာ အောက်ပိုင်းခရိုင်က ပစ္စည်းတချို့ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်... ကျွန်တော် အဲဒီလို အရာတွေကို စိတ်ဝင်စားလို့ ကြည့်လို့ရမလား"

ဂျူလီယာနာမှာ သီအိုဒို သိကျွမ်းသော အခြားကြားလူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် စိတ်ချရသော ဖောက်သည်များကိုသာ လမ်းညွှန်ပေးလေ့ရှိသည့် ရေရှည်လက်တွဲဖော် ဖြစ်သည်။ သီအိုဒို များများစားစား မစဉ်းစားမိချေ။ အောက်ပိုင်းခရိုင်မှ ရထားသည်မှာလည်း ကြာပြီဖြစ်ရာ ဖောက်သည်ကို သူ၏ စာအုပ်သိုလှောင်ခန်းသို့ ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း... သူ စကားစရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စာအုပ်ကို လာပေးခဲ့သည့် ကြားလူ၏ သေလုမျောပါး အကြည့်နှင့် သတိပေးချက်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိသည်။

"ဘယ်တော့မှ ဝန်မခံနဲ့..."

သီအိုဒို ထိုဖောက်သည်၏ အလွန်တရာ လေးနက်ပြီး ရိုးသားလှသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း၊ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို အလိုလို သိမြင်လိုက်သည်။

သူ စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက်၊ အားနာသည့် အမူအရာဖြင့် ထိုပစ္စည်းများမှာ အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသော ကြားလူထံသို့ အကုန်လုံး လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ညာလိုက်လေသည်။

"တကယ်ကို စိတ်မကောင်းပါဘူး..."

သီအိုဒိုက ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်။ ဖောက်သည်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သီအိုဒို၏ မျက်နှာကို စက္ကန့် ၃၀ ခန့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပြီးနောက် "နှမြောစရာပဲ" ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြန်ပြောကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

သီအိုဒို သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြီးမှ သူ့ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ထိုသတိပေးချက်ကို သတိရလိုက်ခြင်းအတွက် သူ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေမိသည်။ သို့သော် ဝမ်းသာရန် စောလွန်းသေးကြောင်းကိုမူ သူ မသိသေးပေ။

ထိုတွေ့ဆုံမှုအပြီးတွင်မှ ကိစ္စအဝဝမှာ အမှန်တကယ် စတင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း လူများ ရောက်လာပြီး ထိုစာအုပ်အကြောင်းကို မေးမြန်းတတ်ကြသလို၊ ဆိုင်သို့ လာရောက်သော ဖောက်သည်များထဲတွင်လည်း ထူးဆန်းသော လူအချို့ ပါဝင်လာသည်။

သီအိုဒိုသည် သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် သူတို့က မည်သည့်အရေးယူမှုမျှ မပြုလုပ်သေးပေ။

တစ်ခါက ဖောက်သည်တစ်ဦး၏ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်သံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"စာအုပ်ဆိုင်လား... နောက်ထပ် တစ်ဆိုင်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်..."

ထိုဖောက်သည်က သီအိုဒိုကို ဂြိုဟ်သားတစ်ဦးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာ ကြည့်သွားခဲ့သည်။ သီအိုဒို တစ်ခုခုကို ဝေဝါးစွာ နားလည်လိုက်သည်။ ထိုသူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ အခြားသော 'စာအုပ်ဆိုင်' တစ်ဆိုင်ကြောင့် ဖြစ်ပုံရပြီး၊ ထိုအရှိန်အဝါကြောင့်ပင် 'စာအုပ်ဆိုင်' ဟု အမည်တပ်ထားသော နေရာမှန်သမျှကို သူတို့က ကြောက်လန့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်ကဲ့သို့သော စာအုပ်ဆိုင်မျိုးက သူတို့ကို ဤမျှအထိ ထိတ်လန့်စေနိုင်သနည်း ဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိပေ။

သို့သော် ထိုကြောက်ရွံ့မှုမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ လူများ ပိုမို ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့မှာ အမူအရာများကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ သူတို့၏ စကားလုံးများမှာလည်း ပိုမို ဖိအားပေးလာသည်။ အန္တရာယ်မှာ တိတ်တဆိတ် ကပ်ပါလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင်မူ သီအိုဒိုသည် မယုံနိုင်စရာ တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စာအုပ်အကြောင်း လာမေးသော ဖောက်သည်တစ်ဦးမှာ 'ကျူးလစ် စာအုပ်ဆိုင်' မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်။ ထိုသူသည် လူသားဘဝမှ ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းပင်။ ထို့ပြင် ထိုလင်းယုန်သည် ပျံသန်းမသွားမီ သီအိုဒိုဘက်သို့ လှည့်၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်သွားခဲ့သေးသည်။

သီအိုဒို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီ။

နော်ဇင်မြို့တွင် သဘာတလွန် စွမ်းအားရှင်များ ရှိကြောင်း သူ ကြားဖူးခဲ့သည်။ မှော်ဆရာများ၊ သူရဲကောင်းများ၊ အဲ့လ်ဖ်များနှင့် နဂါးများအကြောင်း ဒဏ္ဍာရီများကိုလည်း သူ ကြားဖူးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း... ယခင်ကမူ ထိုအရာများကို ထမင်းဝိုင်းမှ ပုံပြင်များအဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း... ယခုမူ သူသည် ထိုအရာများနှင့် အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူအားလုံးမှာလည်း သူ့ထံသို့ ဦးတည်နေကြသည်။ ထိုအသိက သီအိုဒိုကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့် သွားစေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ထိတ်လန့်နေပြီးနောက် သီအိုဒိုသည် စိတ်ကို အားယူကာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်ပြီး၊ ရိုးလ် သယံဇာတ ဖွံ့ဖြိုးရေးအဖွဲ့ က ၂၃ လမ်းနှင့် ၂၄ လမ်းကြားရှိ ကုန်သွယ်ရေးခရိုင်တွင် ကပ်ထားသော ကြော်ငြာကို သတိရလိုက်မိသည်။

ရိုးလ် အဖွဲ့၏ ကြီးမားသော အရှိန်အဝါကြောင့် သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင်များပင် ထိုနေရာတွင် လက်ရဲဇာရဲ လုပ်ရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူ တွေးမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထိုနေရာရှိ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို ငှားရမ်းကာ သူ၏ လုပ်ငန်းနှင့် ပစ္စည်းအားလုံးကို အမြန်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့လိုက်လေတော့သည်။

‘ရိုးလ် အဖွဲ့က သူတို့ကို ဟန့်တားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဒီအထိသာ လိုက်လာမယ်ဆိုရင် ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...’

သီအိုဒိုသည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ပြုံးမိသည်။ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော သာမန်လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ဘာများ လုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

"ဒီစာအုပ်က... တကယ်ပဲ ဘာစာအုပ်လဲ..."

သီအိုဒို သူ့ လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် အဖြေမရှိသော၊ သိရန်လည်း သတ္တိမရှိသော ထိုမေးခွန်းကို ရေရွတ်နေမိသည်။ သူ စာအုပ်ကို တိတ်တဆိတ် ဖတ်ကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာက စာအုပ်ထဲတွင် ရေးထားသည်များကို သူ လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ပေ။

၎င်းကို စာအုပ်ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားကာ နားမလည်နိုင်သော လက်ဆွဲပုံများ ပါဝင်နေသဖြင့် နေ့စဉ်မှတ်တမ်းတစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်။ စာမျက်နှာ အများစုမှာ ပျက်စီးနေပြီး သွေးကွက်အချို့ပင် ရှိနေသည်။

ထို့ပြင် နားလည်နိုင်သော စာလုံးအချို့မှာလည်း စာမျက်နှာများပေါ်တွင် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲနေသော အဓိပ္ပာယ်မဲ့ စာသားများသာ ဖြစ်သည်။ လက်ရေးမှာလည်း အလွန်ထူးဆန်းလှပြီး၊ စာစသင်ကာစ ကလေးတစ်ဦးက ဘေးမှပုံများကို ရှင်းပြရန်အတွက် ကူးရေးထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မူ ဤစာအုပ်၏ ပုံစံမှာ... သုတေသန မှတ်တမ်း တစ်ခုနှင့် ဆင်တူနေကြောင်း ဝေဝါးစွာ ခန့်မှန်းမိလေတော့သည်။

***