အခန်း (၂၂၅-၂၂၆)

အခန်း ၂၂၅ - နတ်ဆိုးသွေး လက်ဝါး

ရေပန်းများစွာ ကျဆင်းလာပြီး စစ်သင်္ဘောကြီးမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ လှုပ်ခါသွားသည်။

စစ်ဗိုလ်ချုပ်၏ အမိန့်ပေးချက်အရ စစ်သားများသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့များကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ကြ​၏။

ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေရပြီဖြစ်သော စစ်သားအချို့မှာမူ ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ကာ တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်နွှဲကြသည်။

ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့နေရသူ အချို့ကမူ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် ပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ချသွားကြသည်။

သိုင်းလောကမှ သူရဲကောင်းများသည် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရစေရန် ထိုအရပ်မျက်နှာမှ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့သည် ကျွမ်းကျင်သူအုပ်စုနှင့်အတူ ဝေးကွာသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ ပိုမိုထိတ်လန့်နေကြ​၏။

အီရှီဟာရာ နှင့် အခြားသူများ၏ အံ့အားသင့်တကြား အော်ဟစ်သံများကြောင့် လင်ချွမ်သည် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို သူတို့ ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်သည်။

ဤသူသည် ဝူတန်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။

သူသည် ချန်အာကော် လား၊ သို့မဟုတ် အခြားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် ဆရာကြီးတစ်ဦးလား ဆိုသည်ကိုမူ မသိရသေးပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ ရှေ့က လက်ဝါးချက်ကို မြင်ပြီးကတည်းက ဤတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်ကို သူတို့ သိရှိသွားကြပြီ။

"ငါတို့ ဒီတိုက်ပွဲမှာ လုံးဝ ရှုံးမှာမဟုတ်ဘူး"

ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများ၏ စိတ်ဓာတ်မှာမူ ထိုးဆင်းသွားသည်။

အဆင့်မြင့်တိုက်ခိုက်ရေးကို သူတို့ နားမလည်သော်လည်း လင်ချွမ်​၏ လက်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော နောက်ဆက်တွဲ တိုက်ကွက်များကို မြင်တွေ့နိုင်ကြ​၏။

ယခုမူ သူတို့၏ အစွမ်းထက်သော ဆရာကြီး၏ မှော်လက်နက်ပင်လျှင် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီ။

"ဒီတိုက်ပွဲကို တကယ်ပဲ အနိုင်ရနိုင်ပါ့မလား"

သူတို့ သံသယဝင်နေကြသည်၊ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့အတွင်းရှိ အသက်ဝိညာဉ်တစ်ခုက ထွက်ခွာသွားရန် ဟိန်းဟောက်နေသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ဆက်နေပါက ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်များကို အဆက်မပြတ် သတိပေးနေသည်။

စစ်သင်္ဘော၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မြဲမြံစွာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော စစ်သေနာပတိ အီတိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့ ခဏတာ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ မထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်ကာ တိုက်ပွဲအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြ​၏။

ပင်လယ်ဓားပြများအနေဖြင့် သူတို့သည် အားနည်းသူကို နှိပ်စက်ပြီး အားသာသူကို ကြောက်ရွံ့သည့် အစွန်းရောက်စိတ်ဓာတ် ရှိကြသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကုန်သည်သင်္ဘော သို့မဟုတ် ခရီးသည်တင်သင်္ဘောတွေ့လျှင် လုယက်ကြပြီး၊ အစိုးရစစ်သားများကို မြင်လျှင် ထွက်ပြေးကြသူများ။

ထို့ကြောင့် ဤအမည်မသိ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့တွေ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။

သူတို့သာမက လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို သုံးပြီး ထွက်ပြေးသွားသော တာကဲဒါ နှင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော အရိပ်လူသားတို့သည်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလားတူ မေးခွန်းများ မေးနေကြသည်။

"ဒါပေမဲ့... စစ်သေနာပတိမှာ တစ်ခုခု လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိနေသေးတာများလား"

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သော စစ်သင်္ဘော၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဟူး... အရန်အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိပုံရသားပဲ"

တာကဲဒါသည် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်မှုများမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

သို့သော် သူတို့မသိသည်မှာ ကွပ်ကဲမှုဗဟိုဌာနမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီဟူသောအချက်ပင်။

...

ကောင်းကင်ယံသို့ ဦးတည်ထားသော၊ ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း မထုတ်လွှတ်သေးသော လက်ဝါးချက်တစ်ခု။

လင်ချွမ်သည် သူ၏လက်ဝါးကို ထိုအဖိုးအိုထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်က အဖိုးအို နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ သတိပေးလာသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများထဲမှ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွား​၏။

သို့သော်လည်း သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ပုလင်းငယ်လေးကို စမ်းမိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ထိတ်လန့်မှုများ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

အဖိုးအို၏ မျက်နှာတွင် ဝေခွဲမရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ချောင်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေလျက်။

သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးကို ထုတ်ယူကာ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းသော ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကို လောင်းချလိုက်သည်။

သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ပြီး ထိုအရာကို တစ်ကိုယ်လုံး မျိုချလိုက်သည်။

"ဂလု"

ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုလို တုန်ယင်သွားသည်။

ခဏချင်းတွင်ပင် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ပြင်းထန်စွာ မြင့်တက်လာပြီး အမြင့်ဆုံးနယ်ပယ်၏ အလယ်အဆင့်အတားအဆီးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ဘဲ နယ်ပယ်အကြားရှိ အတားအဆီးမှာ ပျက်ပြားသွားပြီး သူ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အမြင့်ဆုံးနယ်ပယ်၏ အထက်အဆင့်သို့ ခုန်တက်သွားခြင်း။

ထိုမျှနှင့် မလုံလောက်သေးဘဲ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ဆက်လက် မြင့်တက်နေကာ မကြာမီမှာပင် အမြင့်ဆုံးနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အကယ်၍ သူသည် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ လှမ်းလိုက်ပါက အဖိုးအိုသည် အမြင့်ဆုံးနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်ပြီး သိုင်းဧကရာဇ်နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်။

ဝေဝမ်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါဟာ အဆုံးစွန်နယ်ပယ်ရဲ့ ထိပ်သီးများလား"

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒီလို အံ့ဖွယ်ဆေးမျိုး ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ"

သူသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ကူးသစ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့​၏။

"အကယ်၍ ဒါရှိနေတယ်ဆိုရင် ဒီလို ဖော်စပ်နည်း တကယ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ၊ ငါတို့သာ ဒီနည်းလမ်းကို ရခဲ့ရင်..."

သူ ခဏရပ်ကာ စိတ်ကိုစုစည်းပြီး အစီအစဉ်တစ်ခု စတင်ဆွဲတော့သည်။

လင်ချွမ်သည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူသည် ထိုအဖိုးအိုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

အဖိုးအို မည်မျှပင် သန်မာပါစေ၊ အလွန်ဆုံး သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့်သို့သာ တက်လှမ်းနိုင်မည်။

သိုင်းဧကရာဇ်များစွာကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဆေးဝါးသုံးပြီး တိုက်ခိုက်မည့်သူကို သူ အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း။

သို့သော်လည်း စနစ်ထဲတွင် ဝင်ကတည်းက သူသည် ရတနာများနှင့် ကျင့်စဉ်များစွာ၊ ဆေးလုံးများစွာကို ရရှိခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် နက်မှောင်သော ကျောက်စိမ်း အရေပြားနုပျိုဆေး၊ နတ်မိမယ် ကျောက်စိမ်းနှင်းရည်...

ဤအရာများသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများပါဝင်သည့် ရှားပါးရတနာများ ဖြစ်ကြ​၏။

ထိုသို့ပင် ဖြစ်လင့်ကစား ဤအရာများသည် ပုံမှန်အတိုင်းအတာအတွင်းသာ ရှိသေးသည်။

၎င်းတို့ကို သကြားလုံးကဲ့သို့ စားလျှင်ပင် နယ်ပယ်များကို ကျော်လွန်ပြီး ကြီးမားသော ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုမျိုး ပြုလုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ဤလူသည် အဘယ်ကြောင့် တတ်နိုင်နေရသနည်း။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ လင်ချွမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ငါသာ ဒီလို ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ ဆေးလုံးကို ရခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားဟာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး တိုးတက်လာမှာ အသေအချာပဲ"

ပြင်းထန်တဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိနေရင်တောင် ဒါကို အရန်အရင်းအမြစ်အဖြစ် သုံးလို့ရသေးသည်။

"ဒါဆိုရင် သူ့ကို အသာအယာ ကိုင်တွယ်ပြီး မသတ်မိအောင် သတိထားရမယ်"

လင်ချွမ်သည် အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ရန် လိမ္မာပါးနပ်သော နည်းလမ်းကို စဉ်းစားရင်း မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်​၏။

ယခုအချိန်တွင် အဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ အရေပြားမှာ ချော်ရည်များကဲ့သို့ တောက်ပသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပူဖောင်းများ စတင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့​၏။

ဤပြောင်းလဲမှုသည် သူ့ကို ငရဲမှလာသော ချော်ရည်နတ်ဆိုးကဲ့သို့ အလွန်အရုပ်ဆိုး အကြောက်စရာကောင်းစေသည်။

ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများပင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး ပျို့အန်ချင်စိတ်ပင် ဖြစ်ကုန်ကြ​၏။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး ပင်လယ်ရေများမှာ လှိုင်းထန်နေကာ အဖိုးအိုကို ဝန်းရံလျက် ကြီးမားသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဝဲဂယက်၏ အထက်တွင် ရပ်နေရင်း အဖိုးအိုသည် သူ၏လက်ချောင်းဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် အက်ကြောင်းများစွာ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟား၊ ဒါဟာ အဆုံးစွန်နယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားပဲ၊ တကယ်ကို သန်မာတာပဲ"

"ကောင်လေး၊ ငါ မင်းကို အရင်က သတိပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ အခုတော့ မင်း အပြစ်ပေးခံရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဖိုးအို၏ အပေါ်ပိုင်းအဝတ်အစားများမှာ ရုတ်တရက် ဆုတ်ပြဲသွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော နီမြန်းသော စွမ်းအားများသည် သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းတွင် အဆက်မပြတ် စုစည်းလာပြီး လက်မောင်းမှာ အလွန်ကြီးမားလာသည်။

"ငါ့ရဲ့ ရှေးဟောင်းနွယ်ပင်မျိုးနွယ်ရဲ့ နတ်ဆိုးသွေး လက်ဝါးကို မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း"

အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟိန်းဟောက်ကာ အဖိုးအိုသည် သူ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကို အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်​၏။

အတိုင်းအဆမရှိသော အရှိန်အဝါနှင့် သွေးများမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားကြသည်။

၎င်းတို့သည် လေနှင့် တိမ်တိုက်များကို စုစည်းကာ ပင်လယ်ရေများကိုပါ သိမ်းကျုံးယူပြီး စွမ်းအားကို အဆက်မပြတ် မြှင့်တင်ပေးသည်။

ဝင်လုဆဲ ဆည်းဆာနေမင်းပင်လျှင် သူ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ပေါ်တွင် ဝါကျင်ကျင်အရောင်ကို လောင်းရိပ်ကျစေကာ စွမ်းအားပေးနေသကဲ့သို့။

နတ်ဆိုးသွေး လက်ဝါးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျဆင်းလာခဲ့ပြီ။

လင်ချွမ်သည် သမုဒ္ဒရာတုန်ဟိန်းလက်ဝါးကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းအား ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံမှ လက်ဝါးရိုက်ချက်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြင်းထန်သော အသံနှင့်အတူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အဖြူရောင် လေစီးကြောင်းသည် ယခုအချိန်တွင် ဖြူမွဲမွဲအရောင် အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အပြင်သို့ စီးထွက်သွားသည်။

အပိုင်းနှစ်ခု ဆုံစည်းသွားသောအခါ ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ​၏။

အနီးအနားရှိ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြ စစ်သင်္ဘော နှစ်စင်းမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားတော့သည်။

ဤထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုမှာ တကယ်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာပင်။

အခန်း ၂၂၆ - ဒုတိယမြောက် လက်ဝါးရိုက်ချက်

၎င်းသည် ဘုရားသခင်တစ်ပါး၏ အမျက်ဒေါသနှင့်ပင် တူလှတော့သည်။

ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုသည် ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်လာပြီးနောက် ဝုန်းခနဲ ပြိုဆင်းသွား​၏။

၎င်းသည် မင်မင်းဆက်၏ စစ်သင်္ဘောများဖြစ်စေ၊ ဂျပန်ဓားပြများ၏ စစ်သင်္ဘောများဖြစ်စေ ထိုလှိုင်းလုံးကြီးများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မီတာရာချီ ဝေးကွာသောနေရာသို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လှိုင်းဂယက်များသည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ လှိုင်းဂယက်များစွာသည် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေလှိုင်းများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေ​၏။

ဤကမ္ဘာတုန်ဟည်းစေသော ရိုက်ခတ်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှ​၏။

ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါနှင့် အသံလှိုင်းများကြောင့် အဝေးတစ်နေရာမှ လူများပင် နားထဲတွင် တစီစီမြည်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဝေဝမ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။

ထိုခဏ၌ သူသည် စစ်သင်္ဘောတစ်စီး၏ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှိန်ရှိန်ဝါဝါ မျက်နှာပေးဖြင့်ပင် စစ်တပ်၏ ကွပ်ကဲမှုကို တိုက်ရိုက် ရယူလိုက်​၏။

လူတိုင်းမှာ နားအူနေကြသဖြင့် တစ်ဦးပြောသည်ကို တစ်ဦး မကြားနိုင်ကြသော်လည်း ဝေဝမ် ကိုယ်တိုင် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် သရုပ်ပြလိုက်သောအခါ အားလုံး ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။

၎င်းမှာ "မြှားများ ပစ်ခတ်ကြ" ဟု ဆိုလိုခြင်း။

မှန်သည်၊ မြှားများကို လွှတ်လိုက်ကြတော့။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် မြှားပစ်သံများကို ကြားနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ရန်သူကသာ ဤဘက်ကို သတိမထားမိပါက သူတို့သည် ကာကွယ်ရန် သို့မဟုတ် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး ရှိမည်မဟုတ်ပါ။

မျက်စိလျင်သောသူအချို့ သတိထားမိ၍ အခြားသူများကို သတိပေးရန် အော်ဟစ်လျှင်ပင် အရာထင်မည်မဟုတ်။

ထိုဂျပန်ဓားပြများသည် မင်မင်းဆက်၏ ပုံမှန်စစ်တပ်ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ တစ်ဦးချင်းသာ တိုက်ခိုက်တတ်ကြသူများ။

အသံမကြားရဘဲ အမိန့်ပေးရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူတို့ မည်သို့ တုံ့ပြန်နိုင်ပါမည်နည်း။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝေဝမ်သည် ကွပ်ကဲမှုကို ရယူပြီးနောက် မင်စစ်တပ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည် စုဖွဲ့လိုက်သည်။

ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသည်နှင့် စစ်သားအများအပြားသည် သူတို့၏ လေးများကို တင်းအောင်ဆွဲကာ မြှားများကို ပစ်ခတ်လိုက်ရာ အဝေးရှိ သင်္ဘောပေါ်သို့ မြှားမိုးများ တမဟုတ်ချင်း ကျရောက်သွားတော့သည်။

လေတိုးသံနှင့် အော်ဟစ်သံများမှာ လေထု၏ ဟိန်းဟောက်သံများကြားတွင် နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်နေလေ​၏။

မိမိတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသေဆုံးနေသည်ကို မြင်ရသည့်တိုင်အောင် ဂျပန်ဓားပြအများစုမှာ သတိမဝင်နိုင်ကြသေးပေ။

သတိဝင်လာချိန်၌မူ သူတို့ကိုယ်တိုင် မြှားချက်ပေါင်းများစွာ ထိမှန်နေပြီဖြစ်ရာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

အလစ်အငိုက် အတိုက်ခံရပြီး မြှားမိုးရွာချခံရခြင်းသည် ပုံမှန်စစ်တပ်အတွက်ပင် အထိနာစေနိုင်ရာ စည်းကမ်းစနစ်မရှိသော ဂျပန်ဓားပြများအတွက်မူ ပို၍ပင် ဆိုးဝါးလှသည်။

ဤသို့ အခွင့်ကောင်းယူ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဂျပန်ဓားပြ အနည်းဆုံး နှစ်ရာခန့် မြှားမိုးကြားတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

စစ်မြေပြင်တွင် စစ်တပ်ချင်းသာ ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်။

သိုင်းပညာရှင်များနှင့် သိုင်းလောကမှ ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့်သူများမှာ စစ်သားများသာ။

နောက်ဆုံးတွင် သိုင်းဂိုဏ်းများ အနိုင်ရခဲ့လျှင်ပင် ရန်သူကို သတ်နိုင်ရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်အုပ်ချုပ်မည် မဟုတ်ပေ။

နယ်မြေကို အမှန်တကယ် သိမ်းပိုက်သူများမှာ လောကီမင်းဆက်၏ အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသူများသာ။

သို့သော် ၎င်းမှာလည်း လုံးဝဥဿုံတော့ မမှန်ကန်ပေ။

သိုင်းပညာရှင်ကြီးများ ရှိနေသရွေ့ သူတို့ကို မနှိမ်နင်းနိုင်ပါက ဤတိုက်ပွဲသည် အဆုံးသတ်တွင် အောင်မြင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခင်က ဝေဝမ်သည် ဤအချက်ကို သေချာမသိခဲ့သော်လည်း အဆုံးမဲ့သော ပင်လယ်ပြင်ကြီးသည်ပင် တောင်းဆိုချက်ကို တုံ့ပြန်ကာ ကောင်းကင်သို့ ဝုန်းခနဲ ထိုးတက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင်မူ သူတို့ အမှန်တကယ် အနိုင်ရမည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားတော့သည်။

၎င်းသည် လင်ချွမ်၏ ခွန်အားအပေါ် ယုံကြည်မှုနှင့် မင်စစ်တပ်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားမှုပင်​။

ပင်လယ်ရေများသည် တလွှပွားပွားဖြင့် လှိုင်းလုံးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တက်လာနေသည်။

နတ်ဆိုး သွေးလက်ဝါး နှင့် သမုဒ္ဒရာတုန်ဟိန်း လက်ဝါးတို့၏ ပထမဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုမှာ ရလဒ် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သမုဒ္ဒရာတုန်ဟိန်းလက်ဝါး၏ အစွမ်းမှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ နောက်ဆက်တွဲ လာမည့် လှိုင်းလုံးများကသာ အစစ်အမှန် သတ်ကွင်းပင်။

အဖိုးကြီး၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာရုံသာရှိသေးသည်၊ သူ၏ ရှေ့မှ နတ်ဆိုးသွေးလက်ဝါးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

နေရောင်အောက်တွင် ဆီးနှင်းများ အရည်ပျော်သကဲ့သို့ သူ၏ စွမ်းအားများသည် လျင်မြန်စွာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်နေ​၏။

ရေနွေးငွေ့ကဲ့သို့သော မြူဖြူများသည် လက်ဝါး၏ အလယ်ဗဟိုမှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ သေးငယ်ပြီး ရှည်လျားသော အက်ကြောင်းတစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာကာ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ပုစဉ်းရင်ကွဲ ကောင်လေး ဘဝကူးသကဲ့သို့ မူလလက်ဝါးရိပ်မှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေ​၏။

ပဲ့ကြွေနေသော အခွံများကဲ့သို့ စွမ်းအင်အစအနများသည် အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီးနောက် အတွင်းပိုင်းမှ နို့နှစ်ရောင် လက်ဝါးရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဖြောက်... ဖြောက်..."

အပူရှိန်မှာ တစတစ မြင့်တက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် တွန့်လိမ်သွားစေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လျှပ်စစ်စီးဆင်းသကဲ့သို့ တဖြောက်ဖြောက် အသံများကိုပင် ကြားနေရသကဲ့သို့။

ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် အဖိုးကြီးမှာ များစွာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။

နတ်ဆိုးသွေးလက်ဝါးမှာ အငွေ့ပျံလာပြီးနောက် သူသည် တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရ​၏။

"မဟုတ်ဘူး...မဖြစ်နိုင်ဘူး"

အဖိုးကြီးမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုး မရှိတော့ဘဲ ဟိန်းဟောက် အော်ဟစ်နေတော့သည်။

သူ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အရေပြားပေါ်ရှိ အရောင်များမှာ အငွေ့ပျံလာပြီး အတွင်းမှ တွန့်ရှုံ့နေသော အရေပြားများ ပေါ်လာသည်။

ယခု ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ သွေးများသည်လည်း စွမ်းအားမြှင့်တင်စဉ်အတွင်း ရေနွေးငွေ့ကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် အငွေ့ပျံသွားပုံရ​၏။

၎င်းမှာ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို အတင်းအဓမ္မ မြှင့်တင်ခြင်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးနှင့် ခွန်အားအတွက် ပေးဆပ်ရသော တန်ဖိုးပင်။

ဝေဝမ်သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ အတွေးများ တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများမှာ မြင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာသော သမုဒ္ဒရာတုန်ဟိန်းလက်ဝါးမှာ ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် လုံးဝ အသာစီး ရနေလေ​၏။

ပင်လယ်ရေများသည်လည်း ထိုထူးဆန်းသော အားအင်ကြောင့် သက်ရောက်မှုရှိနေပြီး ဆူပွက်လာဟန် တူသည်။

"ဆုတ်ကြ၊ အမြန်ဆုတ်ကြ"

မင်မင်းဆက်မှ အရာရှိများမှာ လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း စစ်သားအားလုံးမှာ နားအူနေသဖြင့် မကြားနိုင်ကြပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝေဝမ်သည် တိုက်ပွဲအလံကို အချိန်မီတွေ့ရှိပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စစ်သားများစွာကို ဘေးအန္တရာယ်မှ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

အမှန်ပင်၊ သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ထိုနေရာရှိ ပင်လယ်ရေများမှာ စတင်ဆူပွက်လာတော့သည်။

အပူချိန် ၁၀၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်နီးပါး ရှိနေသော ထိုနေရာသို့ ပြုတ်ကျပါက ရလဒ်မှာ တွေးဝံ့စရာပင် မရှိပေ။

စစ်သားအများအပြားမှာ ၎င်းကိုမြင်ပြီး တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြ​၏။

အပူချိန် ဆက်လက် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ သမုဒ္ဒရာတုန်ဟိန်းလက်ဝါးသည် နတ်ဆိုးသွေးလက်ဝါး၏ ကျန်ရှိသော စွမ်းအားများကို နောက်ဆုံးတွင် ငြှိမ်းသတ်လိုက်နိုင်ပြီ။

အဖိုးကြီးမှာ လက်လျှော့၍ ထွက်ပြေးရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် နယ်ပယ်ကျဆင်းလာပြီး ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"မင်းရဲ့ နယ်ပယ်နဲ့ ငါ့ကို ထိန်းချုပ်ချင်တာလား၊ ရယ်စရာပဲ"

အဖိုးကြီးက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မပျောက်ကွယ်သေးသော စွမ်းအားများကို အသုံးချကာ သွေးရောင်ဝဲဂယက်တစ်ခုကို ဖန်တီး၍ ၎င်းအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်လိုက်​၏။

ထိုဝဲဂယက်သည် နယ်ပယ်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ ခဏတာ အသက်ရှူချောင်သွားသည်။

ထို့နောက် လင်ချွမ်သည် သူ၏ နယ်ပယ်အတွင်းသို့ အခြားစွမ်းအားတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ သူ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ဖောက်ထွက်ရန်အတွက် အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ကို ပြန်လည် ချဲ့ထွင်ရန် ကြိုးစားနေပုံရ​၏။

"အော်..."

၎င်းကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ကြွယ်ဝလှသော မူလစွမ်းအင်များကြောင့် နယ်ပယ်၏ စွမ်းအားမှာ ချက်ချင်း နှစ်ဆ မြင့်တက်သွားသည်။

အက်ကွဲသံများ အစီအရီ ထွက်ပေါ်လာပြီး နယ်ပယ်အတွင်း၌ ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ရန် ကြိုးစားနေသော အဖိုးကြီးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရ​၏။

"အားးး...တောက်... ခွေးကောင်...ကျိန်စာသင့်ပါစေ"

နီရဲသော ဝဲဂယက်မှာ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြိုကွဲသွားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားတော့​၏။