အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)

အခန်း။ ၁၃၇

စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်တွင် အသိသာဆုံးသော ပြောင်းလဲမှုမှာ သက်တမ်းပင်။ လုံယီ၏ သက်တမ်းသည် နှစ်နှစ်ခန့် တိုးလာပြီးနောက် အသက် ၆၄ နှစ်အထိ ရောက်ရှိသွားသည်။ အဆင့်အတန်းများ မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ သက်တမ်းမှာလည်း ဆက်လက် တိုးတက်လာဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

အသက်ရှူနည်းစနစ်၏ နောက်တစ်ဆင့်အတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းမှာ နိဗ္ဗာန်နတ်ပန်းဟု အမည်ရပြီး လုံယီ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော အရာပင်။ အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို ရေတိုအတွင်း မြှင့်တင်ရန် ခဲယဉ်းသဖြင့် သူ၏ အာရုံကို ပါရမီနှင့် ပုဆိန်အတတ်တို့ဆီသို့ ပြန်လည် ဦးလှည့်လိုက်သည်။ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများမှာ စုံလင်နေပြီး စွမ်းအင်လိုအပ်ချက်မှာလည်း နည်းပါးသဖြင့် ပုဆိန်အတတ်ထက် ပါရမီကို မြှင့်တင်ရန် သူ ဦးစားပေးလိုက်သည်။

ဒုတိယချီစွမ်းအားသိုင်းသမားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်လည်း အသက်ရှူနည်းစနစ် တိုးတက်မှုအရှိန်မှာ တစ်ရက်လျှင် အမှတ် ၂၀ နှုန်းဖြင့် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ နောက်ထပ် တစ်လခန့်အကြာတွင် သူသည် သွေးကြောသုံးခုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပေတော့မည်။ သိုင်းပညာရှင် အများစုအတွက် ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ်အဆင့်သည် ကျော်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက ခွန်အားမှာ သိသိသာသာ ခုန်ပျံတိုးတက်လာမည် ဖြစ်ရာ လုံယီသည် ထိုနေ့ကို အလွန်ပင် မျှော်လင့်နေမိသည်။

ချီရှတောင်ပေါ်တွင်…

“အို... ပူလိုက်တာ သိပ်ပူတာပဲ”

အသားဖြူဖြူနှင့် ရှီချင်းတသည် သူ၏လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်ရင်း မကျေမနပ် ညည်းညူနေသည်။

“ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို နေ့တိုင်း လိုက်ရှာနေရတာ ရေမချိုးရတာလည်း ကြာပြီ။ ငါတော့ သူတောင်းစား ဖြစ်တော့မှာပဲ”

“သားရဲလှိုင်းလုံးကြီး မလာခင် အကျိုးအမြတ်တွေ ရသလောက် စုဆောင်းထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်”

ကျစ်ဆံမြီးနှင့် ယန်ကျဲ့က နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောလိုက်သည်။

“သားရဲလှိုင်းလုံးကြီး တကယ်ဖြစ်လာရင် ငါတို့အားလုံး ပြန်ဆုတ်ကြရမှာ။ နောက်တစ်ခါ ဘယ်နှစ်နှစ်နေမှ ဒီလိုအခွင့်အရေး ပြန်ရဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး”

“ဟုတ်တယ် ဒီအခွင့်အရေးကို အရယူပြီး ဆုလာဘ်မှတ်တွေစုဆောင်းထားရင် နောင်မှာ အများကြီး သက်သာသွားလိမ့်မယ်”

ကျန်းချန်းယွီကလည်း သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံခြင်းက မလွယ်ကူလှပေ။ စိတ်တည်ငြိမ်ဆေး၊ သွေးစွမ်းအင်တိုးဆေး၊ ဝိညာဉ်သားရဲ အသားခြောက်များ သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့် လက်နက်များ အားလုံးက ငွေကြေးအမြောက်အမြား လိုအပ်လှသည်။

စာပေမှာ ဆင်းရဲ သိုင်းပညာမှာ ချမ်းသာဟူသော စကားပုံနှင့်အညီ ဆုလာဘ်မှတ်များ လုံလောက်စွာ ရှိပါက သားရဲလိုက်လံဖမ်းဆီးရေး ဗျူရို တွင် ရှားပါးပစ္စည်းများကို ဈေးနှုန်းသက်သာစွာဖြင့် လဲလှယ်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သိုင်းပညာရှင်များစွာ မြို့စားမင်းအိမ်တော်အတွက် ဝိညာဉ်သားရဲများကို တိုက်ခိုက်ပေးနေကြသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းပင်။

လုံယီသည် ရှီချိုင်ဖုန်းနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် သစ်ပင်များကြားတွင် သွက်လက်သော မျောက်ဝံများထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ခုန်ကူးရင်း ဝိညာဉ်သားရဲအသစ်များ ရှိမရှိကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း အပြင်းအထန် လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သားရဲတစ်ရာတောင်တန်း၏ အစွန်အဖျားတွင် ဝိညာဉ်သားရဲများကို တွေ့ရခဲလာသည်။

ရုတ်တရက်...

“ဝေါင်းးးးး”

တောင်နက်ပိုင်းဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် လုံယီနှင့် ရှီချိုင်ဖုန်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျက်ယွင်းသွားရသည်။

“ဒါ သားရဲဘုရင်ပဲ ဖြစ်ရမယ် ငါတို့နဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတာ”

ရှီချိုင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လုံယီအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လုံယီက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “အရင်ဆုံး တောင်ပေါ်က ဆင်းကြတာပေါ့” ဟု ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူသည် စွမ်းအင်များကို ရယူလိုသည်မှာ မှန်သော်လည်း သိုင်းပညာရှင်အဆင့်နှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သော သားရဲဘုရင်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မလိုအပ်သေးပေ။

အဖွဲ့သားများအားလုံး စုရုံးကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

“အိုး... နောက်ဆုံးတော့ ရေချိုးရမယ့်နေရာကို ပြန်ရောက်တော့မှာပဲ”

ရှီချင်းတက ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးလျက် ပြောလိုက်သည်။

တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာစဉ် လုံယီသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အသက်ရှူရက် အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှီချိုင်ဖုန်းသည်လည်း ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသည်။

ခြေလှမ်းရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးရှိ သစ်ရွက်သံများ ဆူညံနေသော တောအုပ်အတွင်းမှ လူရိပ်တစ်ခုသည် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာသည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး လှပသော မျက်နှာပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။ အနီရောင် ဝတ်စုံကျပ်ကျပ်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး ရင်အုပ်မှာ ထွားကြိုင်းလှသည်။ သို့သော် သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ အတော်ပင် ပျက်စီးနေပြီး သွေးစွန်းရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ မျက်နှာတွင်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ အထင်သား ပေါ်လွင်နေသည်။

လုံယီတို့အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားပြီး အားကိုးရာ တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

“ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး”

သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟုန်လွမ်လား”

လုံယီသည် ထိုအမျိုးသမီးကို မှတ်မိသွားသည်။ သူမသည် သူ သားရဲလိုက်လံဖမ်းဆီးရေး ဗျူရိုသို့ မစ်ရှင်သွားရောက်လက်ခံစဉ်က ဧည့်ကြိုအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမမှာ အမဲလိုက်ခံနေရပုံရသည်။

“ဝေါင်းး...”

အဝေးတစ်နေရာမှ ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေလောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာရာ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားကြသည်။ ဤအသံမှာ ခုနက ကြားလိုက်ရသော သားရဲဘုရင်၏ အသံပင်။

“မြန်မြန်... အားလုံး လူစုခွဲကြ”

လုံယီက သူ၏ အဖွဲ့သားများကို သတိပေးလိုက်သည်။

“ထွက်သွားစမ်း... ငါတို့ဆီ လာမကပ်နဲ့”

ရှီချိုင်ဖုန်းက ဟုန်လွမ်အား ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်နက်ဖြစ်သော ငွေရောင်ချိတ် များကိုပင် ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဟုန်လွမ်မှာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ လုံယီတို့ရှိရာဘက်သို့ ဇွတ်အတင်း ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ဒုန်း…..

လေးလံသော အရာတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သံနှင့်အတူ ဧရာမ အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် တောအုပ်အတွင်းမှ ထိုးထွက်လာပြီး ကွင်းပြင်အလယ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ဤသတ္တဝါမှာ အလျား နှစ်လံကျော် အမြင့် တစ်လံခန့်ရှိသော ဧရာမ ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို နက်မှောင်ပြီး ရှည်လျားသော အနီရောင်အမွေးအမှင်များက ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သူ၏ အမြီးမှာ သံမဏိနှင်တံတစ်ခုကဲ့သို့ လေကို ခွင်း၍ ဖြောင်းခနဲ အသံများ ထွက်ပေါ်အောင် အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းနေသည်။

အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး အချက်မှာ ထိုဝံပုလွေ၌ ခေါင်းနှစ်လုံး ရှိနေခြင်းပင်။ ခေါင်းအကြီးတစ်လုံးနှင့် အသေးတစ်လုံးရှိပြီး ကောက်ကျစ်ရက်စက်သော သွေးရောင်မျက်လုံးလေးလုံးက လူတိုင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ဒါ... ဒါ ဝံပုလွေမိစ္ဆာပဲ"

ယန်ကျဲ့က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ဝိညာဉ်သားရဲများအကြောင်း ခဏခဏ ပြောဆိုလေ့ရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်နှင့် မိစ္ဆာမှာ လုံးဝ ကွာခြားလှသည်။ ဝိညာဉ်သားရဲများသည် သာမန်သတ္တဝါများထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးပြီး ဉာဏ်ရည်မြင့်မားရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း မိစ္ဆာများမှာမူ လုံးဝ ထူးခြားပြောင်းလဲသွားကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရုပ်သွင်မှာ မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထူးဆန်းသော စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသဖြင့် ဝိညာဉ်သားရဲများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

“ဝေါင်း...”

ခေါင်းနှစ်လုံး ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော အသံလှိုင်းကြောင့် အပေါ်ယံရှိ သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များမှာ ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ လပြည့်ဝန်းကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဖြူဖွေးသော လရောင်သည် ဝံပုလွေ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာရာ ၎င်းအား ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်ကို ဆောင်စေတော့သည်။

"ပြေးကြတော့"

ချိုင်ဖုန်းအဖွဲ့ဝင်များသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ အသက်လုကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သို့သော် ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် လူသားများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို မြင်သောအခါ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ ၎င်းသည် ပေါ့ပါးစွာ ခုန်လိုက်ရုံဖြင့် အကွာအဝေး ပေပေါင်းများစွာကို ရောက်ရှိသွားသည်။

၎င်း၏ ပစ်မှတ်မှာ အဖွဲ့ထဲတွင် ကျင့်စဉ်အနိမ့်ဆုံးဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှီချင်းတပင်။ ရှီချင်းတသည် ထွက်ပြေးနေရင်းမှပင် နောက်ကျောဆီမှ နံစော်နေသော လေပူများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

“အစ်မ... ကယ်ပါဦး”

အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် လူတို့သည် မိမိနှင့် အနီးစပ်ဆုံးသူ၏ အမည်ကို တမ်းတတတ်ကြစမြဲပင်။

“ချင်းတ”

ရှီချိုင်ဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဧရာမ ဝံပုလွေကြီး၏ လက်သည်းများမှာ သူမ၏ မောင်ငယ်အား နင်းချတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းသွားရသည်။ သူမသည် ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာဆီသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ငွေရောင်ချိတ်များကို မြှောက်ကာ ဝံပုလွေကြီးအား အားကုန်လွှဲ၍ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

ဒုန်း….

အခန်း။ ၁၃၈

ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ ၎င်း၏ သံမဏိနှင်တံကဲ့သို့သော အမြီးသည် ဓားသွားများအလား ထောင်ထနေသည့် အမွေးအမှင်များနှင့်အတူ လုံယီရှိရာသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလာတော့သည်။

ရှပ်...

စူးရှသော အသံနှင့်အတူ လေထုကို ဖြတ်သန်းလာသည့် ထိုအမြီးနှင့်သာ သာမန်သိုင်းသမားတစ်ဦး ထိမှန်ပါက ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

“လျင်မြန်ခြင်း”

သို့သော် လုံယီမှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ အဆင့်မြင့်အောင်မြင်မှုရထားသော ပေါ့ပါးသောကိုယ်ဟန်အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ ခြေထောက်ကြွက်သားများမှာ ဖောင်းကြွလာပြီး ဒူးဆစ်ပတ်လည်တွင် ခရုပတ်ပုံစံ ကြွက်သားများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ စပရင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဘေးသို့ ခုန်ထွက်သွားကာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ရိုက်ချက်ကို အလွယ်တကူပင် ရှောင်ရှားလိုက်နိုင်သည်။

“နောက်တစ်ခါ”

လုံယီသည် ဒုတိယမြောက် တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ လက်ဖျံရိုးမှာ ကျောက်စိမ်းဖြူရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒုန်း….

“အူး... ဝူး...”

အလွန်မာကျောလှသော အနက်ရောင်သံမဏိကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် လုံယီ၏ လက်သီးနှင့် အထိမှန်ခံရသော အသားမှာ ချက်ချင်းပင် ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ပြန်လည်ရုန်းထရန်ပင် ခက်ခဲသွားတော့သည်။ ဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ခေါင်းနှစ်လုံးစလုံးမှာ ပါးစပ်များကို ဟလိုက်ရာ ဓားသွားများအလား ထက်မြက်လှသော သွားများဖြင့် လုံယီအား အငမ်းမရ ကိုက်ခဲရန် ကြိုးစားတော့သည်။ လုံယီက ပါးနပ်စွာဖြင့် ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းကာ တတိယမြောက် လက်သီးကို ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုစဉ် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ရှီချင်းတသည် လုံယီက ဝံပုလွေမိစ္ဆာအား အသည်းအသန် ခုခံပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းထ၍ တောအုပ်အစွန်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးတော့သည်။

ဖုန်း ဖုန်း ဖုန်း…

လုံယီသည် လက်သီးချက်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ တောက်လျှောက် အော်ဟစ်နေရသည်။ လုံယီသည် သူ၏ အရှိန်ကို အကန့်အသတ်အထိ မြှင့်တင်ထားသော်လည်း ဝံပုလွေ၏ အမြီးဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်နှက်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် သစ်ပင်ကြီးအချို့ကို တိုက်မိကာ လဲကျသွားခဲ့သည်။

ရိုက်ချက်ထိမှန်သည့် ခဏတွင် သူ၏ အရေပြားကို ကျောက်ဖြစ်ခြင်း ပါရမီဖြင့် မာကျောအောင် မပြုလုပ်ထားခဲ့ပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကောင်းအတိုင်း ကျန်ပါဦးမလားဆိုသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာပင်။ သို့သော်ငြားလည်း ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှု အရှိန်အဝါအချို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ရှိ အရိုးများမှာလည်း အလွန်အမင်း နာကျင်နေပြီး နေရာအတော်များများတွင် အက်ကွဲသွားဟန်ပင်။

“ဒီမိစ္ဆာက သတ်လို့ကို မရနိုင်ပါလား”

လုံယီသည် သူ၏ သွက်လက်သော ကိုယ်ဟန်အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာအား အချိန်ဆွဲထားနိုင်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားသည်။ ၎င်းမှာ ကြိုးတန်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ အလွန်အန္တရာယ်များလှပြီး အမှားအယွင်း အနည်းငယ်ရှိရုံဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။ သူ၏ ဝှက်ဖဲအားလုံးနီးပါးကို ထုတ်သုံးခဲ့သော်လည်း ဝံပုလွေမိစ္ဆာအား သေစေလောက်သော ဒဏ်ရာမျိုး မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ရှီချင်းတမှာလည်း အန္တရာယ်ကင်းရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ထိုသို့တွေးတောပြီးနောက် လုံယီသည် နောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုန်ဆုတ်လိုက်ကာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိလိုက်သည်။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရင်ဆိုင်ကြည့်နေကြပြီး မည်သူကမျှ အရင်စတင် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုကြသေးပေ။

ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်နေပြီး လုံယီအား ကိုက်သတ်ပစ်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြံစည်နေသော်လည်း လုံယီမှာ အဖိုးအခကြီးကြီးပေးရမည့် ရန်သူမှန်း သိရှိသွားသဖြင့် မကျေမနပ် ဟိန်းဟောက်ကာ တောနက်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ လုံယီသည် စိတ်လျှော့လိုက်နိုင်ပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီကာ မြင်မကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် စွမ်းအင် ၃ မှတ်ကို အသုံးပြုကာ အတွင်းဒဏ်ရာများကို ချက်ချင်း ကုသလိုက်သည်။

ရှီချိုင်ဖုန်းနှင့် အဖွဲ့သားများမှာလည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

“နေကောင်းရဲ့လား”

ရှီချိုင်ဖုန်းက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နာလန်ထဖို့ ရက်အနည်းငယ်တော့ လိုလိမ့်မယ်”

ရှီချိုင်ဖုန်း၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်

လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပနေသည်။

“ရှင်က သားရဲဘုရင်ကိုတောင် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ”

“မောင်းထုတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး”

လုံယီက ပြန်လည်ပြင်ပေးလိုက်သည်။

“သူက ငါနဲ့ ဆက်ပြီး ရန်ဖြစ်နေရတာ မတန်ဘူးလို့ တွေးသွားလို့ပါ”

ဤဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ အကာအကွယ် အလွန်ကောင်းလှသဖြင့် ယခုအခြေအနေတွင် သူ အမှန်တကယ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။ ဝံပုလွေက ငြိမ်ခံနေလျှင်ပင် သတ်ပစ်ရန် အချိန်

အတော်ပေးရမည်ပင်။ အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်သော ချပ်ဝတ်ဖောက်ထွက်ခြင်းကိုမူ သူ အသုံးမပြုလိုသေးပေ။ ဝံပုလွေကို အပြတ်မသတ်နိုင်ပါက ၎င်းအား ပိုမို ဒေါသထွက်စေပြီး အသက်ပေး၍ တိုက်ခိုက်လာမည့် ဘေးကို သူ ရှောင်ရှားလိုခြင်းပင်။

အမှန်စင်စစ် လုံယီကိုယ်တိုင်မှာလည်း ခုခံနိုင်စွမ်းနှင့် သန်စွမ်းမှုရှိသလို လျင်မြန်သူလည်း ဖြစ်သည်။ ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် သူ့အား သတ်ရန်အတွက် အတော်ပင် အားထုတ်ရမည်ဖြစ်ရာ သာမန်သားရဲများထက် ဉာဏ်ရည်သာလွန်သော ဝံပုလွေမှာ အရှုံးအမြတ်ကို တွက်ချက်ပြီးနောက် လုံယီနှင့် ဆက်လက်မပတ်သက်ရန် ရွေးချယ်သွားခြင်းပင်။

“ရှင်က တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”

ယန်ကျဲ့က အားကျစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်တောင် အခုလို လုပ်နိုင်ပါ့မလား မသေချာဘူး”

“စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့်...”

ကျန်းချန်းယွီ ကူးယွီနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ရင်ခုန်သွားကြသည်။ လုံယီကဲ့သို့သော လူမျိုး ချိုင်ဖုန်းအဖွဲ့ တွင် ရှိနေသရွေ့ နဂါးဝိညာဉ်အဖွဲ့သို့မဟုတ် လေပြေအဖွဲ့တို့ကဲ့သို့သော အင်အားကြီးအဖွဲ့များကို ကြောက်ရွံ့နေရန် မလိုတော့ပေ။

“ကိုကြီး... အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို ဒုတိယအကြိမ် အသက်ပေးတဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကြီးပါဗျာ”

ရှီချင်းတသည် လုံယီကို ပြေးဖက်ကာ နမ်းရန်ပင် ကြိုးစားတော့သည်။

လုံယီက သူ့ကို ရွံရွံရှာရှာဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး “သွားစမ်းပါ... ငါ့မှာ မင်းလို ကြောက်တတ်တဲ့ သားမျိုး မရှိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် တစ်နေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်စွာ ဝင်းလက်သွားပြီး သူရပ်နေသော နေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တောအုပ်နောက်ကွယ်မှ မြက်တောထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ထိုသူမှာ ခုနက ဘေးအန္တရာယ်ကို လုံယီတို့ဆီသို့ လွှဲချခဲ့သည့် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဟုန်လွမ်ပင်။ သူမသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး သွေးများ ထွက်နေဆဲဖြစ်ရာ ဝေးဝေးမပြေးနိုင်ဘဲ လုံယီ၏ လက်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ကျရောက်သွားတော့သည်။

“သခင်လေး... ကျွန်မကို ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မကို ကြယ်ဖီးနစ်အဖွဲ့ဆီကို ပြန်ပို့ပေးမယ်ဆိုရင် ရှင် ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုလာဘ် ရပါလိမ့်မယ်”

ဟုန်လွမ်သည် ပထမဦးစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နောက်ခံအင်အားကို သွယ်ဝိုက်၍ ပြောပြကာ သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်လိုက်သည်။ ကြယ်ဖီးနစ်အဖွဲ့ ၏ ခေါင်းဆောင် ထန်လန်မှာ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့်ဖြစ်ပြီး စခန်းအတွင်း အင်အားအရှိဆုံး သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူမသည် ရင်ဘတ်မှ အဝတ်အစားကို မသိမသာ ဆွဲချကာ ဖြူဖွေးသော အသားအရေကို ဖော်ပြပြီး သူမ၏ အလှအပဖြင့် မြှူဆွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လုံယီ၏ အကြည့်များမှာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဟုန်လွမ်သည် စိတ်ထဲမှ လှောင်ရယ်လိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ယောက်ျားမျိုးကို သူမ အများကြီး တွေ့ဖူးသည်။ ဤလူငယ်လေးသည် အမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံ များပုံမရရာ သူမ၏ အလှအပကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရမှာလဲ။

ထိုအချိန်တွင် ချိုင်ဖုန်းအဖွဲ့သားများ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဟုန်လွမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဤအမျိုးသမီးသာ ဘေးအန္တရာယ်ကို သယ်မလာခဲ့ပါက သူတို့ ယခုလို ဒုက္ခရောက်မည်မဟုတ်ဘဲ ယခု သူတို့အသက်ပင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူတို့ ဘာမှမပြောဘဲ လုံယီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

လူတိုင်း၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟုန်လွမ်သည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်လာပြီး သနားစဖွယ် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြန်သည်။

“သခင်လေး... ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင့်ကို တမင် ဒုက္ခပေးချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မမှာ တခြားလမ်း မရှိလို့ပါ...”

လုံယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ငါ မင်းကို ယုံပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ဟုန်လွမ်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

“ဒါနဲ့... ငါ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့။ လျိုဟုန်ကို ငါသတ်လိုက်တာပါလို့ ရှုမိသားစုကို သွားပြောတာ မင်းလား”

“မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး”

ဟုန်လွမ်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး အတင်းငြင်းဆိုတော့သည်။

“အင်း...”

လုံယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဖောက်…

ဟုန်လွမ်သည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လဲကျသေဆုံးသွားခဲ့သည်။

အဖွဲ့သားများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး၏မျက်လုံးထဲတွင် ကျေနပ်သည့်အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လုံယီတစ်ယောက် အလှအပနောက်ပါသွားပြီး စိတ်ပျော့သွားမည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လုံယီသည် စစ်ဆေးရေးမှူးချောင်၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရစဉ်ကပင် သူ၏စိတ်ကို သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောအောင် သွေးထားပြီးဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

ဟုန်လွမ်သည် ရှုမိသားစုထံ လုံယီ၏ သတင်းကို ပေးခဲ့ရုံတင်မက ယခုလည်း သူမအသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဘေးအန္တရာယ်ကို သူမအဖွဲ့သားများဆီသို့ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ ဤလုပ်ရပ်နှစ်ခုလုံးသည် သေဒဏ်နှင့် ထိုက်တန်လှသည်။ သူမကို တစ်ကြိမ်တည်း သတ်လိုက်ရသည်မှာ လုံယီအတွက် အားမရစရာပင်။

“သွားကြစို့ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး”

လုံယီက ပြောလိုက်သည်။

ခေါင်းနှစ်လုံး ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် လူသားသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ အစွမ်းထက်ရုံတင်မကဘဲ သာမန်သားရဲများနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများကိုပါ အမိန့်ပေးစေခိုင်းနိုင်သော သားရဲဘုရင် တစ်ကောင်လည်း ဖြစ်သည်။ မကြာမီ သားရဲတစ်ရာတောင်တန်းအတွင်း အကြီးအကျယ် သောင်းကျန်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်ဖြစ်ရာ ပညာရှိတို့မည်သည် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာတွင် ဆက်၍ မနေသင့်ပေ။

တောင်တန်းနှင့် အနီးဆုံးရှိ သစ်သားအိမ်များမှာ မြင်မကောင်းအောင် ပျက်စီးနေပြီး သစ်သားစများ သွေးစွန်းရာများနှင့် သားရဲမွေးများ မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။

“စခန်းကို ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ဝင်တိုက်သွားတာလား”

ရှီချိုင်ဖုန်းက အနီးရှိ လူတစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက... မိန်းကလေးရှီလား။ ဟုတ်ပါတယ် ဒီမနက်တင် တောနွားရိုင်းဝိညာဉ် အချို့ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်ပြီး ဒီနေရာကို ဝင်မွှေသွားတာ။ လူတွေအများကြီး သေကုန်ပြီ”

ထိုလူက ခေါင်းခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သားရဲလှိုင်းလုံးကြီးက လမ်းမှာ ရောက်နေပြီ ဒီစခန်းကတော့ ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

အဖွဲ့သားအားလုံး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤစခန်းမှာ မလုံခြုံတော့လျှင် သူတို့အနေဖြင့် မြို့မကြီးသို့သာ ဆုတ်ခွာရန် လမ်းရှိတော့သည်။

“ဒီ အဆင့်မြင့်သံမဏိဓားကို ငွေစင် ခုနစ်ရာလား။ အတော်ယုတ်မာတဲ့ကောင်ပဲ ဘဏ်ကိုပဲ ဓားပြသွားတိုက်ပါလား။ မင်းက ဒါကို အနက်ရောင်သံမဏိ မှတ်နေလို့လား”

“ဒီဈေးနဲ့ပဲ ရောင်းမှာပဲ မကြိုက်ရင် ဖယ်သွား”

“ဟျောင့်... ငါ မင်းခေါင်းကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ရမလား”

“လာလေ... လုပ်ကြည့်လိုက်လေ”

သစ်သားဈေးဆိုင်တန်းများကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် စခန်းအတွင်းရှိ လူများမှာ အလွန်ပင် စိတ်တိုလွယ်နေကြပြီး အနည်းငယ် စကားများရုံဖြင့် လက်ပါရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ လေထုတစ်ခုလုံးမှာ ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်နေသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီ”

ရုတ်တရက် လူတစ်ဦးသည် စခန်းပြင်ပမှ ပြေးဝင်လာသည်။ သူ၏ကိုယ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းနေသည်။

“ဒုတိယဗိုလ်မှူး သေပြီ သူတို့အားလုံး သေကုန်ပြီ”

“ဒုတိယဗိုလ်မှူး သေပြီ သူ့အခြွေအရံတွေလည်း အကုန်သေကုန်ပြီ”

ထိုလူက အော်ဟစ်ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်။

“ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မျက်နှာများ ဖြူလျော့ကုန်ကြသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးဆိုသည်မှာ မြို့စားမင်းအိမ်တော်က ခန့်အပ်ထားသည့် အာဏာရှိပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး သားရဲလိုက်လံဖမ်းဆီးရေး ကင်းစခန်း တစ်ခုလုံးကို စီမံခန့်ခွဲနေသူ ဖြစ်သည်။ သားရဲလိုက် အစောင့်အကြပ်များ၏ ဆုလာဘ်မှတ်များကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းနှင့် သားရဲအသားများကို လက်ခံခြင်းအားလုံးမှာ သူ၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ရှိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် သေဆုံးရတာလဲ။

“သူ ဘယ်လို သေသွားတာလဲ”

“ရူးသွပ်နေတဲ့ ဧရာမ ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင် ကိုက်သတ်လိုက်တာ”

သတင်းလာပို့သူက ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“အဲဒီ ဝံပုလွေကြီးမှာ ခေါင်းနှစ်လုံး ပါတယ်ဗျ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကြီး”