အခန်း (၁၄၁-၁၄၂)

အခန်း။ ၁၄၁

သို့သော် သူမ တားဆီးရန် ကြိုးစားမှုမှာ နောက်ကျသွားခဲ့သည်။

လုံယီသည် တဲ၏ အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ခုတင်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကျဲနေသော အမျိုးသမီးသုံး အတွင်းခံအဝတ်အစားများပင်။ လှပသော ဒီဇိုင်းများ၊ သေးသွယ်သော ပိုးကြိုးမျှင်များနှင့် ပါးလွှာသော ဇာခြည်များ...

အပြင်ပန်းတွင် ပွင့်လင်းလွန်းသော ရှီချိုင်ဖုန်းသည် အတွင်းစိတ်၌ ဤမျှအထိ မိန်းကလေးဆန်သော အဝတ်အစားများကို နှစ်သက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။

“မင်းမှာ ဒီလို အကြိုက်မျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ...”

လုံယီက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

“သွားသေလိုက်စမ်း”

ရှီချိုင်ဖုန်းက သူ့ကို အပြင်သို့ ဒေါသတကြီး တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး အထဲတွင် ခဏမျှ အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းပြီးမှသာ သူ့ကို ပြန်ဝင်ခွင့်ပြုတော့သည်။

တဲအပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဖွဲ့သားများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အိပ်ဆောင်ထဲသို့ အမျိုးသားတစ်ဦး အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်ခွင့်ရသည်မှာ သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ ကျန်းချန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ မသာမယာ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာမှ သက်ပြင်းချရင်း ပြန်လွှတ်လိုက်ရသည်။ ယခင်က သူ မနာလိုဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ လုံယီနှင့် သူ၏ကြားတွင် ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် သူ တိတ်တဆိတ်သာ ရင်နာနေရတော့သည်။

လုံယီကမူ အပြင်ကလူများ ဤမျှအထိ တွေးတောနေကြမည်ကို မသိပေ။ စခန်းအတွင်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေချိန်တွင် သူ၏ ခွန်အားကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

သူသည် ကျောက်ဝိညာဉ်၊ ဖီးနစ်သွေးကျောက်နှင့် နှင်းဖြူကျောက်တို့ကို လက်တွင်ဆုပ်ကိုင်

ရင်း ကျောက်ဖြစ်ခြင်းပါရမီ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အပေါင်း လက္ခဏာလေးကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်သောအခါ ကျောက်တုံးအားလုံးမှာ အရည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။ အထူးသဖြင့် နှင်းဖြူကျောက်မှ ထွက်လာသော အရည်မှာ အလွန်အမင်း အေးစက်လှသဖြင့် သွေးစွမ်းအင် ပြင်းထန်သော လုံယီပင်လျှင် တုန်ရီသွားကာ သူ၏ အတွေးများပင် နှေးကွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုခဏမှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော မှတ်ဉာဏ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မျောက်ဘုရင်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းမှာ အသက် ၁၅၀ ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများနှင့် ဆွေမျိုးများ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် သူသည် သူကြီးပြင်းခဲ့ရာ တောအုပ်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သော မျိုးနွယ်စုကို စွန့်ခွာကာ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ ရှည်လျားသော ခရီးတစ်ခုကို စတင်ခဲ့သည်။

ဗိုက်ဆာလျှင် တောသစ်သီးများကို ခူးစားကာ ရေငတ်လျှင် စမ်းချောင်းထဲမှ ရေကိုသောက်ပြီး ပင်ပန်းလျှင် မြက်ခင်းပေါ်တွင် အနားယူသည်။ ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော် တည်ဆောက်ခဲ့သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဗီဇက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော လရောင်များကို အလိုအလျောက် စုပ်ယူနေတော့သည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် သူသည် ဘဝကို စိတ်ကုန်ကာ ရှင်သန်လိုစိတ် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုဝေဒနာများကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် တောအုပ်အသစ်တစ်ခုတွင် အခြေချခဲ့ပြီး ကျား၊ ဝက်ဝံနှင့် မြွေကြီးများကဲ့သို့သော သားရဲဘေးမှ လူသားများကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မသေနိုင်သော မျောက်အိုကြီးဟူသော အမည်မှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ကျော်ကြားသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသတင်းမှာ ထူးဆန်းသော အရာများကို စုဆောင်းရသည်ကို ဝါသနာပါသော ဘုရင်ခံတစ်ဦး၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် မျောက်အိုကြီးကို ဖမ်းဆီးရန် စစ်သည်အင်အား အမြောက်အမြားကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ အင်အားချင်း မမျှသဖြင့် မျောက်အိုကြီးသည် ရေတံခွန်ထဲသို့ ခုန်ချကာ မြစ်ရေနှင့်အတူ နိုင်ငံ၏ အနောက်ဘက်စွန်းဒေသသို့ မျောပါသွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာမှာ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ၍ ရေခဲပြင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန်အမင်း အေးစက်လှသည်။ မျောက်အိုကြီးသည် ရေခဲတောင်ငယ်တစ်ခုအတွင်း၌ အေးခဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ထိုရေခဲတောင်မှာ လရောင်ကို လုံလောက်စွာ စုပ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲပင်။ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကြာပြီးနောက် ထိုရေခဲတောင်မှာ အရည်ပျော်သွားပြီး မျောက်အိုကြီးသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

အပြင်လောကတွင်လည်း လုံယီသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အလွန်အေးစက်သော စွမ်းအင်စီးကြောင်းကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူ၏ အရေပြား၊ မျက်ခုံးနှင့် ဆံပင်များပေါ်တွင် ဆီးနှင်းဖြူလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ ထိုအေးစက်သော အရှိန်အဝါ၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆဲလ်ပေါင်းများစွာမှာ အဆက်မပြတ် သေဆုံးပြီး အသစ်တဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာကြရာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် အရိုးစုများကို ပိုမိုသန်မာလာစေသည်။ ဤပြောင်းလဲမှုမှာ နှေးကွေးသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေဆဲပင်။

လုံယီသည် သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

[အမည်: လုံယီ]

[အသက်: ၁၉ / ၆၆]

[အဆင့်: ဒုတိယချီစွမ်းအားအဆင့် သိုင်းပညာရှင် (40/600)]

[ကျင့်စဉ်: အဝါရောင် အထွတ်အထိပ် အသက်ရှူကျင့်စဉ် (ဒုတိယအဆင့်၊ ကျွမ်းကျင်မှု 0/300 အပေါင်း နိဗ္ဗာန်နတ်ပန်း ၁ ပွင့်)၊ ဟူမိသားစု အသက်ရှူကျင့်စဉ် (မစတင်ရသေး 0/10)]

[ကျွမ်းကျင်မှုများ: လုံမိသားစု ပုဆိန်အတတ် (အောင်မြင်မှုအဆင့်ငယ် 0/500)၊ အစွန်းရောက်လက်သီး (ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် 0/100)၊ ခဲပေါက်အတတ် (ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် 0/30)၊ ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ဟန်အတတ် (အောင်မြင်မှုအဆင့်ငယ် 0/200)၊ အခြေခံ လှံသိုင်း (အခြေခံ 0/6)၊ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်: နဂါးဖောက်ထွက်ခြင်း အတတ် - အပိုင်းအစ (၁)၊ အရှိန်အဝါပိတ်ဆို့ခြင်း အတတ် (အခြေခံ 0/3)]

[ပါရမီ: ကျောက်ဖြစ်ခြင်း (အောင်မြင်မှုအဆင့်ငယ် 0/1000 အပေါင်း နှင်းဖြူကျောက် ၅ ခု အပေါင်း ကြယ်အေးသံမဏိ ၁ ခု)၊ လျင်မြန်ခြင်း (အခြေခံ 0/20 အပေါင်း မြေနဂါးအဆီအနှစ် အကြော ၁ ခု)]

[စွမ်းအင်: ၉]

ပါရမီ အဆင့်မြင့်တက်သွားခြင်းက သက်တမ်းကို နောက်ထပ် ၂ နှစ် တိုးစေခဲ့သည်။ အခြားသော ပြောင်းလဲမှုများကိုမူ လက်တွေ့စမ်းသပ်ကြည့်မှသာ သိနိုင်မည်ပင်။

“ကျောက်ဖြစ်ခြင်း”

နောက်တစ်ခဏတွင် လုံယီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဖုန်မှုန့်များ တင်နေသကဲ့သို့ မွဲပြာရောင် အလွှာပါးလေးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သေချာဂရုတစိုက် မကြည့်ပါက လုံးဝ သတိထားမိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ ၃၆၀ ဒီဂရီ ဘယ်နေရာမှာမှ ဟာကွက်မရှိတော့ဘူးပဲ။

လုံယီ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ခုခံနိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်ကို စမ်းသပ်ရန် လက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ယခင်ကထက် များစွာသန်မာလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သာမန် သံထည်လက်နက်များမှာမူ သူ့အား ဒဏ်ရာရအောင်ပင် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ပေ။

သူ၏ စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်ပြောင်းလဲလိုက်သည်နှင့် ကျောက်ဖြစ်ခြင်းမှာ ဒုတိယမြောက် အသွင်ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အပေါ်ပိုင်း ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အချို့မှာ ကြွေထည်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသွားသည်။ ခုခံနိုင်သည့် ဧရိယာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသော်လည်း အစွမ်းမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာကာ အဆင့်မြင့်သံမဏိဓား၏ ဒဏ်ကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသွားသည်။

တတိယမြောက် အသွင်ပြောင်းလဲမှုအပြီးတွင် လက်မောင်းတစ်ခုလုံးမှာ ကျောက်စိမ်းဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်း၏ မာကျောမှုမှာ အနက်ရောင်သံမဏိနှင့် ယှဉ်နိုင်ပြီး စစ်

မှန်သော ချင်းလုံလက်မောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။

စတုတ္ထမြောက် အသွင်ပြောင်းလဲမှုရော ရှိဦးမှာလား။

လုံယီ တွေးလိုက်မိရုံရှိသေးသည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးမျက်နှာပြင်မှာ ရုတ်တရက် ငွေရောင်အလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ငွေရောင်ဆေးသုတ်ထားသည့်အလား တောက်ပလာသည်။ သူသည် အနက်ရောင်သံမဏိပုဆိန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ညှစ်လိုက်ရာ ပုဆိန်သွားပေါ်တွင် လက်ဗွေရာအချို့ပင် ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤစတုတ္ထအဆင့် ကျောက်ဖြစ်ခြင်း၏ မာကျောမှုမှာ အနက်ရောင်သံမဏိထက်ပင် သာလွန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ လက်နက်ဆန်းများသာလျှင် ၎င်းကို ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ အကယ်၍ စနစ်တကျ အသုံးပြုနိုင်ပါက ၎င်းသည် အဓိက ဝှက်ဖဲတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။ လုံယီသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အစွမ်းမှာ နောက်ထပ် တစ်ဆင့် တိုးတက်သွားခဲ့သည်။

ဟင်... တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။

ကျောက်ဖြစ်ခြင်း ပါရမီ၏ ဖော်ပြချက်တွင် အပြောင်းအလဲအသစ်များ ရှိနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

[ကျောက်ဖြစ်ခြင်းသည် အချိန်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုကို ခေတ္တခဏ ကျောက်ဖြစ်သွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ပါရမီအဆင့် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ကြာချိန်နှင့် ဧရိယာမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာမည်။

စွမ်းရည် ၁ ကို အသုံးပြုနေစဉ် ဤစွမ်းရည်ကို ထပ်မံအသက်သွင်းပါက ခန္ဓာကိုယ်မှ အလွန်အေးစက်သော အအေးဓာတ်များ ထွက်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး အနီးနားရှိ ရန်သူများ၏ အရှိန်ကို ၅ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းအထိ လျှော့ချနိုင်သည်။ သို့သော် ကျောက်ဖြစ်ခြင်း ကြာချိန်မှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားမည်]

“တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းပဲ”

လုံယီ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။

ကျွမ်းကျင်သူချင်း တိုက်ခိုက်ရာတွင် အနိုင်အရှုံးဆိုသည်မှာ ဆံခြည်တစ်မျှင်စာ အကွာအဝေးသာ ရှိတတ်သည်။ ၅ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းသော အရှိန်လျှော့ချမှုမှာ သာမန်အားဖြင့် နည်းပါးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အသက်နှင့်သေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်မည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ ဤကွာဟချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

“ကျောက်ဖြစ်ခြင်း”

လုံယီသည် အဓိက စွမ်းရည်နှစ်ခုလုံးကို စမ်းသပ်အသုံးပြုလိုက်သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပထမဦးစွာ မွဲပြာရောင်သန်းသွားပြီးနောက် အပြာရောင် လိုင်းများ မှိန်ပျပျ ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကျောက်ဖြစ်သွားသော အရေပြားမျက်နှာပြင်မှာ အလွန်အမင်း အေးစက်လာပြီး အနီးနားရှိ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင်ပင် ဆီးနှင်းဖြူများ တင်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ပြီးနောက် ရရှိသော ရလဒ်များမှာ အသက်သွင်းစွမ်းရည် ၁ တစ်ခုတည်းကိုသာ သုံးပါက အသက်ရှူအကြိမ်ရေ ၈၀ မှ ၉၀ ခန့်အထိ တောင့်ခံနိုင်သည်။

စွမ်းရည်နှစ်ခုလုံးကို တွဲသုံးပါက အသက်ရှူအကြိမ်ရေ ၂၀ ခန့်သာ ခံပြီး ထိုထက်ပိုသုံးပါက နှလုံးခုန်မြန်ခြင်းကဲ့သို့သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ခံစားရနိုင်သည်။

ယခုအခါ ကျောက်ဖြစ်ခြင်း ပါရမီမှာ အောင်မြင်မှုအဆင့်ငယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကာ

နောက်တစ်ဆင့်အတွက် စွမ်းအင်မှတ် တစ်ထောင်လိုအပ်သည်။ လုံယီသည် ဤမျှများပြားသော လိုအပ်ချက်အတွက် စိုးရိမ်မနေဘဲ ဝမ်းသာနေမိသည်။ အကြောင်းမှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပါက သူ၏ အစွမ်းမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူသည် ရှီချိုင်ဖုန်း၏ ခုတင်ပေါ်မှ ထကာ လိုက်ကာအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်တွင် မရင်းနှီးသော မျက်နှာသစ်များစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူများမှာ အခြားအဖွဲ့များ၏ ရန်မှ လာရောက်ခိုလှုံကြသော စခန်းအတွင်းရှိ သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေးရှီ”

“ခင်ဗျားတို့သာ လက်မခံရင် ကျွန်တော်တို့တော့ တခြားအဖွဲ့တွေရဲ့ ဝါးမြိုတာ ခံရတော့မှာ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ဘာခိုင်းဦးမလဲ မသိနိုင်ဘူး”

“ဟူး... ဒီလို နေရာဆိုးကနေ ဘယ်တော့များမှ ထွက်သွားရပါ့မလဲ”

လူများစွာ၏ ကျေးဇူးတင်စကားများကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ပွင့်လင်းလွန်းသော ရှီချိုင်ဖုန်းပင်လျှင် အနည်းငယ် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားရသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ လုံယီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး လူအုပ်ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။

“အားလုံးပဲ နားထောင်ကြပါ။ ငါ အရင်က စည်းကမ်းတွေကို ပြောပြထားပြီးသား။ ငါတို့ ချိုင်ဖုန်းအဖွဲ့ ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ယူချင်တယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ကို ငွေ တစ်ရာစီ ပေးရမယ်။ အခုချက်ချင်း မပေးနိုင်ရင် အကြွေးအဖြစ် မှတ်ထားလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကတိကဝတ်စာချုပ်တော့ ရေးရမယ်”

“မင်းကတော့ တကယ့်ကို ငွေမျက်နှာပဲ လူငယ်လေးရာ မိန်းကလေးရှီက စိတ်နှလုံး ကောင်းမွန်တဲ့သူပါ၊ သူက ဘယ်မှာ ဒီလိုအောက်တန်းကျတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ပါ့မလဲ”

ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် သိုင်းသမားအိုကြီးတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် လမ်းမှာ မတရားတာတွေ့ရင် ဓားကိုဆွဲပြီး ကူညီရမယ်ဆိုတဲ့ စကားတောင် ရှိသေးတယ်မဟုတ်လား။ မင်းမှာ လူ့ကျင့်ဝတ် သိက္ခာတွေ၊ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်တွေ မရှိဘူးလား”

အခြား အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အခန်း။ ၁၄၂

“ငါ့ကို လာပြီး မြှောက်ပင့်မနေနဲ့။ မင်းတို့ကို ကယ်တင်တယ်ဆိုတာ ငါတို့အဖွဲ့အနေနဲ့ လေပြေအဖွဲ့၊ ဧရာမအဖွဲ့ နဲ့ တခြားအဖွဲ့ကြီးတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာကို ခံရတော့မှာ။ ဒါက အင်မတန်ကြီးမားတဲ့ စွန့်စားမှုပဲ”

လုံယီက တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့်ပင် ဆက်ပြောသည်။

“အကျိုးအမြတ် လိုချင်ရင်တော့ အဲဒီနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ပေးဆပ်မှုမျိုး လုပ်ရလိမ့်မယ်။ လောကမှာ အလကားရတဲ့ ထမင်းထုပ်ဆိုတာ မရှိဘူး”

“တကယ်လို့ မပေးချင်ဘူးဆိုရင်လည်း အခုချက်ချင်း ထွက်သွားနိုင်တယ် ငါ မတားဘူး”

စကားက ဤမျှအထိ ပြတ်သားသွားသောအခါ လာရောက်ခိုလှုံသူများသည် ရှီချိုင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ရှီချိုင်ဖုန်းက တစ်ဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲထားကာ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် လုံယီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အဖွဲ့၏ ဦးဆောင်မှုအဖြစ် အပြည့်အဝ လက်ခံထားကြောင်း သိသာလှသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ အချို့သောသူများသည် မတတ်သာသည့်အဆုံး ငွေတစ်ရာကို မကျေမနပ်ဖြင့် ထုတ်ပေးကြတော့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်သံများထဲတွင်မူ အပြစ်တင်စကားများနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေဆဲပင်။

“ဟက်... အသက်တစ်ချောင်းအတွက် ငွေတစ်ရာပေးရတာကိုတောင် မပျော်နိုင်ကြသေးဘူးလား”

ကျစ်ဆံမြီးနှင့် ယန်ကျဲ့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“တချို့လူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကျတော့ လူယုတ်မာစံနှုန်းနဲ့ နေထိုင်ပြီး သူတစ်ပါးကိုကျတော့ သူတော်စင်စံနှုန်းတွေနဲ့ တိုင်းတာချင်ကြတာပဲ”

ရှီချင်းတကလည်း သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

စခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ဧရာမတဲကြီးတစ်ခုအတွင်း နဂါးဝိညာဉ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရှုရှန့်ကျန်း၊ လေပြေအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီဖုန်း၊ ကြယ်ဖီးနစ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ထန်လန်၊ ဧရာမအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဧရာမနှင့် တောင်လိုက်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖူရှန်းတို့ စုရုံးနေကြသည်။

ဤ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့် ခေါင်းဆောင် ၅ ဦးသည် အခြားအဖွဲ့ငယ်များကို ဝါးမြိုပြီးနောက် နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်မည့် အစီအစဉ်များကို ဆွေးနွေးနေကြခြင်းပင်။

“ဒီ ခေါင်းနှစ်လုံး ဝံပုလွေမိစ္ဆာက သားရဲဘုရင်အဆင့်နဲ့ တန်းတူပဲ။ သတ်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲလိမ့်

မယ်။ ငါတို့ထဲက လူအတော်များများလည်း အသက်ပေးရနိုင်တယ်”

တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

“ခက်ခဲရင်တောင် ငါတို့ သတ်ရမှာပဲ မှတ်တမ်းဟောင်းတွေအရဆိုရင် ဒီဝံပုလွေမိစ္ဆာက တခြားသားရဲဘုရင်တွေထက် အားနည်းသေးတယ် ငါတို့မှာ အခွင့်အရေးရှိတယ်”

“မှန်တယ် အကယ်၍ ငါတို့သာ ဒီဝံပုလွေကို သတ်နိုင်ရင် မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကနေ ဆုလာဘ်အနေနဲ့ အဆင့်မြင့် သွေးကြွဆေးလုံးတစ်လုံးထက်မက ရနိုင်တယ်”

အဆင့်မြင့် သွေးကြွဆေးလုံးဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခေါင်းဆောင် ၅ ဦးလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားကြသည်။ ဤဆေးလုံးသည် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့်မှ သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေသူများအတွက် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သော ဆေးစွမ်းကောင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သွေးကြွဆေးလုံး၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးဖြစ်သော အလားအလာကို ထိခိုက်စေခြင်းမှာ နောင်

တစ်ချိန် သိုင်းအဆင့်မြင့်တက်ရန်အတွက်သာ အရေးကြီးခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ရောက်ရှိသွားပြီဆိုလျှင် အလားအလာရှိမရှိကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်တော့မှာလဲ။

ဝမ်ကျန်းခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ရှိသူများသည် ပိရမစ်၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နေသော လူနည်းစု အထက်တန်းလွှာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

အဆင့်မြင့် သွေးကြွဆေးလုံးဟူသော ရတနာကြောင့် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့် ၅ ဦးမှာ ခေါင်းနှစ်လုံး ဝံပုလွေမိစ္ဆာအား ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

“သားရဲဘုရင်က တခြားသားရဲတွေကို အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်းရှိတယ်။ အသစ်စုဆောင်းထားတဲ့ လူတွေကို အဲဒီသားရဲအုပ်တွေကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းလို့ရတယ်”

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မုတ်ဆိတ်ဗလပွဖြင့် ရှုရှန့်ကျန်းက စကားစလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သားရဲဘုရင်ကိုယ်တိုင်က အရမ်းသန်မာတယ်။ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူပဲအရင်သွားသွား အရမ်းအန္တရာယ်များလိမ့်မယ်”

ထိုအခါ ခေါင်းဆောင်များအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သားရဲဘုရင်အဆင့်ဆိုသည်မှာ သာမန်ဝိညာဉ်သားရဲများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပြီး မိစ္ဆာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သိုင်းပညာရှင်များသာ ယှဉ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဦးက အရင်တိုက်ခိုက်ပါက ကျန်သူများ၏ နောက်မှ ချောင်းမြောင်းလုပ်ကြံခြင်းကို ခံရနိုင်သည်။

“မေ့မနေနဲ့ဦး ရှီချိုင်ဖုန်းအဖွဲ့ထဲက မျက်နှာသစ်လူငယ်က ငါတို့ထဲက ဘယ်သူနဲ့မဆို ယှဉ်နိုင်တဲ့အစွမ်းရှိတယ်”

လီဖုန်းက ပရိယာယ်ပါပါ ပြောလိုက်ရာ ကျန်သူများ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။

“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် ဝံပုလွေရဲ့ အခြေအနေကို စမ်းသပ်ဖို့ သူ့ကိုပဲ အရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ခိုင်းတာပေါ့”

ရှုရှန့်ကျန်းက ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“သူက ငြင်းရင်ရော”

တစ်ချိန်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေသည့် ဖူရှန်းက မေးလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... ဒါဆိုရင်တော့ သူ ရွေးရလိမ့်မယ်။ အခုချက်ချင်း သေမလား ဒါမှမဟုတ် နောက်မှ သေမလားဆိုတာပဲ”

ဧရာမ၏ ကြီးမားကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သည့်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်ယံမှာ နီမြန်းလာပြီး လမင်းကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ စခန်းအတွင်းရှိ အခြေအနေအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျောက်ခဲများ၊ သစ်သားစများ၊ အလောင်းများနှင့် သွေးစွန်းနေသော မြေနီများသာ ရှိတော့သည်။ တစ်ချိန်က သက်ဝင်လှုပ်ရှားခဲ့သော စခန်းကြီးမှာ ယခုအခါ သေရွာကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတော့သည်။

လုံယီနှင့် ရှီချိုင်ဖုန်းတို့သည် တဲအပြင်သို့ ထွက်လာကာ စခန်းမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် အဖွဲ့တစ်ခုက သူတို့ကို ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်သည်။ ခေါင်းဆောင်မှာမူ စခန်းအတွင်း ပထမဆုံး သတ်ဖြတ်မှုကို စတင်ခဲ့သည့် မြွေဆိုးပင်။

“မင်း ဘာလုပ်တာလဲ”

ရှီချိုင်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မြွေဆိုးက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

ထိုစဉ် နောက်ကွယ်မှ သိမ်မွေ့သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သားရဲဒီရေလှိုင်းတွေက ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မယ်။ ထိုက်မြို့လည်း မကြာခင် အန္တရာယ်ကျရောက်တော့မှာပဲ။ ငါတို့က သားရဲလိုက်အစောင့်အကြပ်တွေ ဖြစ်ကြတဲ့အတိုင်း ဒီသားရဲလှိုင်းလုံးကြီးကို ဟန့်တားဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်လေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အချိန်မတိုင်ခင် အခုလို ထွက်သွားလို့ ဖြစ်ပါ့မလဲ”

လေပြေအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီဖုန်းသည် သူတစ်ပါး၏ ဒုက္ခအတွက် သနားကြင်နာပြနေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟန့်တားမယ် မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိလို့လား”

ရှီချိုင်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏အဖွဲ့ကို ဆက်လက်ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်

ရုတ်တရက် လီဖုန်း၏ နောက်ကွယ်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ မြားအချို့သည် ရှီချိုင်ဖုန်း၏ ခြေလှမ်းရှေ့ တစ်ပေအကွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိကျစွာ စိုက်ဝင်သွားပြီး ပြတ်သားသော သတိပေးချက်ကို ပေးလိုက်သည်။

ရှီချိုင်ဖုန်း၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားပြီး သူမ၏ သွေးစွမ်းအင်များမှာလည်း ဒေါသကြောင့် ဆူပွက်လာတော့သည်။

“အင်အားချင်း ပူးပေါင်းပြီး အဲဒီ ခေါင်းနှစ်လုံး ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို သတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သားရဲလှိုင်းလုံးကြီးကို ငါတို့ တားဆီးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် ရေတွက်လို့မရတဲ့ လူအမြောက်အမြားကို ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကယ်တင်နိုင်မှာပေါ့”

လီဖုန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။

“မင်းတို့ကလား”

ရှီချိုင်ဖုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“သားရဲဘုရင်ရဲ့ အစွမ်းက သာမန် သိုင်းသမားတွေထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ သိုင်းပညာရှင်အစစ်အမှန်မှပဲ သူ့ကို နှိမ်နင်းနိုင်မှာ”

“သားရဲဘုရင်ဆိုတာ သားရဲပဲ လူမဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ အကယ်၍ ငါတို့က သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာပြီး နည်းဗျူဟာ ချနိုင်မယ်ဆိုရင် မသတ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး”

လီဖုန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

“ငါတို့ စခန်းမှာ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့် ငါးယောက် ရှိတယ်။ မင်းဘေးက ညီလေးရဲ့ အစွမ်းကိုပါ ပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိသွားပြီ”

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ရှီချိုင်ဖုန်း ဘေးတွင် ရပ်နေသော လူငယ်ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ သူသည် အရပ်ခြောက်ပေကျော် မြင့်ပြီး သာမန်ရုပ်ရည်သာ ရှိကာ အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်ခန့်သာ ထင်ရသည်။ သို့သော် သူ၏ အစွမ်းမှာ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့်နှင့် တန်းတူရှိကြောင်း သတိရလိုက်သောအခါ သူသည် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ထင်မှတ်လာကြသည်။

သူက မြို့ကြီးက သူဌေးသားများ ဖြစ်နေမလား။

အချို့က စိတ်ထဲမှ တွေးနေကြသည်။ ဤမေးခွန်းကို ခေါင်းဆောင် ၅ ဦးလည်း ဆွေးနွေးပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ထိုက်မြို့ရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ဖြစ်ကြပြီး လုံယီကဲ့သို့သော လူငယ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသဖြင့် ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို ကြိုတင်ပယ်ဖျက်ထားကြသည်။

ထိုစဉ် လုံယီ၏ မေးခွန်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အကယ်၍ ငါက မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်ကော”

ထိုစကားအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ပိုမို တင်းမာသွားတော့သည်။

“ခေတ်ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါရတယ်ဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်။ အဲဒါကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူတွေကတော့ များသောအားဖြင့် သေပြီး မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရတာပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း မေ့နေပုံပဲ”

လီဖုန်း၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံယီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း

အရပ်တစ်ဆယ်ပေနီးပါးမြင့်ပြီး သစ်ပင်ငယ်တစ်ပင်စာခန့် ထူထဲသည့် ဝံပုလွေစွယ်တုတ်

နှစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဧရာမအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဧရာမသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန် ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လီဖုန်း၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာသည်။

“ငါ့တုတ်တွေကို အရင်မေးကြည့်လိုက်လေ”

သူက ဝါကျင်ကျင် သွားများကို ဖြဲပြလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် နဂါးဝိညာဉ်အဖွဲ့ မှ ရှုရှန့်ကျန်း၊ တောင်လိုက်အဖွဲ့ မှ ဖူရှန်း နှင့် ကြယ်ဖီးနစ်အဖွဲ့ မှ ထန်လန် တို့သည်လည်း အခြားအရပ်မျက်နှာများမှ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် လက်နက်ကိုယ်စီကိုင်ဆောင်ကာ ခြိမ်းခြောက်သော အမူအရာများဖြင့် လုံယီ၊ ရှီချိုင်ဖုန်းနှင့် အဖွဲ့သားများကို လေးဘက်လေးလံမှ ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

ဝုန်း

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ လျှို့ဝှက်သွေးစွမ်းအင်များကို တစ်ပြိုင်နက် အသက်သွင်းလိုက်ကြရာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး အရေပြားပေါ်တွင် နီရဲသော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်လာသည်။ သူတို့သည် လူသားပုံသဏ္ဌာန် အလင်းချောင်းများအလား ထင်မှတ်ရသည်။

ရှီချိုင်ဖုန်းနှင့် လုံယီတို့မှာ ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း ကျန်းချန်းယွီ၊ ရှီချင်းတနှင့် ယန်ကျဲ့ကဲ့သို့ ကျင့်စဉ်နိမ့်ပါးသူများမှာမူ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့် ပညာရှင်ကြီးများ၏ ဖိအားအောက်တွင် ကိုယ်လက်များ အားနည်းလာကာ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်ပြီး အာခေါင်များ ခြောက်ကပ်လာတော့သည်။

ချိုင်ဖုန်းအဖွဲ့အတွင်းသို့ လမ်းခုလတ်မှ ဝင်ရောက်လာသူများမှာမူ ပို၍ပင် သနားစရာကောင်းလှသည်။ အများစုမှာ ကြောက်လန့်တကြား မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် ဘောင်းဘီထဲ ဆီးထွက်သည်အထိပင် ထိတ်လန့်ကုန်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါဖိအားမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး စကားဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

လုံယီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

“ငါ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် မင်းတို့ ငါ့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူက ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

“ငါ့ကို ပါဝင်စေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေကိုတော့ လွှတ်ပေးရမယ်”

သူက သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် မရင်းနှီးသော သားရဲလိုက်အစောင့်အကြပ်များကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် သူတို့ထံမှ ငွေယူထားပြီးဖြစ်ရာ လုပ်ငန်းခွင်

ဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်ကို စောင့်ထိန်းရမည်ပင်။

“ကောင်းပြီလေ”

လီဖုန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ထိုသို့သော ဘေးထိုင်နံသာကြည့်သူများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏အတွက် အရေးကြီးသော လုံယီနှင့် ရှီချိုင်ဖုန်း ရှိနေလျှင်ပင် လုံလောက်လှပြီဖြစ်သည်။

“လာစမ်းပါ လူငယ်လေး ငါတို့ သားရဲတစ်ရာတောင်တန်းကို သွားကြည့်ကြတာပေါ့”

ဧရာမက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူသည် လုံယီကို သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။ သူ၏လက်ထဲမှ ဝံပုလွေစွယ်

တုတ်ကြီးမှာလည်း အချိန်မရွေး ရိုက်နှက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပုံပင်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဖူရှန်းနှင့် ရှုရှန့်ကျန်းတို့သည် သူတို့၏အဖွဲ့များကို ဦးဆောင်ကာ ချိုင်ဖုန်းအဖွဲ့၏ ဝဲဘက်နှင့် ယာဘက်

တွင် စောင့်ကြပ်၍ လိုက်ပါလာကြသည်။

ရှီချိုင်ဖုန်းမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လုံယီ၏ ခါးကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် တို့လိုက်ရာ လုံယီက သူမ၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

စိတ်မပူနဲ့။

သူသည် ရှီချိုင်ဖုန်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ရေးသားပြီး အားပေးလိုက်သည်။