အခန်း (၁၄၃-၁၄၄)

အခန်း။ ၁၄၃

သားရဲတစ်ရာတောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ချိုင်ဖန်တောင်၊ ချီရှမောင် နှင့် ကန်ကျီတောင်တို့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာရှိ သစ်ပင်ကြီးများမှာ ပေပေါင်းများစွာ မြင့်မားကြပြီး အပင်များမှာလည်း အလွန်ပင် ထူထပ်လှရာ လမ်းလျှောက်ရန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။ မြင်တွေ့ရသမျှ ငှက်များ၊ ပိုးမွှားများနှင့် သားရဲများမှာလည်း အပြင်ဘက်ဒေသထက် သိသိသာသာ ပိုမိုကြီးမားကြပြီး ပို၍လည်း ရန်လိုကြသည်။

လီဖုန်းနှင့် အခြားခေါင်းဆောင်များသည် သားရဲလိုက်အစောင့်အကြပ်များစွာကို ဦးဆောင်ကာ ဤနယ်မြေအတွင်းသို့ ခြေချရင်း အသေအချာ ရှာဖွေနေကြသည်။

“အစ်ကိုကြီးဖုန်း... ဝံပုလွေမိစ္ဆာရဲ့ ခြေရာတွေကို တွေ့ပါပြီ။ အရှေ့တောင်ဘက် သုံးမိုင်

လောက်အကွာမှာပါ”

ကင်းထောက်အတတ် ကျွမ်းကျင်သော နောက်လိုက်တစ်ဦးက လီဖုန်းထံ အပြေးအလွှား လာရောက်သတင်းပို့သည်။

လီဖုန်းနှင့် ရှုရှန့်ကျန်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ စကားစရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လုံယီက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ လူနည်းနည်းပဲ သွားရင် လုံလောက်ပြီ။ လူတွေ အများကြီးသွားရင် ပစ်မှတ်က ရိပ်မိသွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“ကောင်းပြီလေ”

လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး လုံယီ၏ အဆိုပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်။

သူသည် ချိုင်ဖုန်းအဖွဲ့ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ရန် သူ၏နောက်လိုက်များကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီဖုန်းဦးဆောင်သော စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် ပညာရှင် ၅ ဦးသည် လုံယီအား အလယ်တွင် ထားကာ တင်းကျပ်စွာ ဝန်းရံလျက် ပစ်မှတ်ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

“ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို တွေ့တာနဲ့ ဒီဓားမြှောင်ကို သူ့ကိုယ်ထဲ စိုက်ဝင်အောင် ထိုးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှာပါ”

လီဖုန်းက လုံယီအား အနက်ရောင် ဓားမြှောင်တစ်စင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒါကို ငါ ခြေနီပင့်ကူအဆိပ် လူးထားတယ်။ ဒီအဆိပ်က အရမ်းပြင်းထန်တယ်။ သားရဲဘုရင်တောင်မှ ဒါကို ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားတွေ ကျဆင်းသွားပြီး လှုပ်ရှားမှုတွေ နှေးကွေးသွားလိမ့်မယ်”

လုံယီသည် ထိုဓားမြှောင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ လှောင်ရယ်နေမိသည်။ ဤအရာမှာ သာမန်သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး တစ်ပေပင် မပြည့်ပေ။ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ အမွေးများမှာ အလွန်ပင် ထူထဲလှရာ ထိုသတ္တဝါကြီးက ငြိမ်နေပေးလျှင်ပင် ဤဓားဖြင့် ထိုးဖောက်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ လီဖုန်းသည် ဟန်ဆောင်ရန်ပင် မကြိုးစားတော့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူသည် လုံယီကို ဝံပုလွေမိစ္ဆာနှင့် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခိုင်းရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်ပညာရှင် ၅ ဦး၏ ခြိမ်းခြောက်သော အကြည့်များအောက်တွင် လုံယီသည် မတတ်သာသည့်အဆုံး ထိုဓားမြှောင်ကို လက်ခံလိုက်ရသည်။

“ဘာပရိယာယ်မှ သုံးဖို့မကြိုးစားနဲ့”

ထန်လန်က အေးစက်စက် သတိပေးလိုက်သည်။

“အကယ်၍ မင်း ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အဖွဲ့သားအားလုံးကို ငါတို့ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပစ်မယ်”

ထန်လန်သည် ကြယ်ဖီးနစ်အဖွဲ့ ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ အရပ်ရှည်ပြီး အသားမည်းကာ ကောက်ကျစ်သော မျက်ဝန်းများ ရှိသည်။ သူ ကိုင်ဆောင်ထားသော သရဲခေါင်းဓားကြီးမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူ၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်သူ ဟုန်လွမ်းမှာ လုံယီ၏လက်ထဲတွင် သေဆုံးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မသိသေးပေ။

အကယ်၍ ထန်လန်သာ အမှန်တရားကို သိသွားပါက ယခုအချိန်တွင် ရူးမတတ် ခံစားရမည်မှာ အသေအချာပင်။

“မင်းသာ ဒီဝံပုလွေမိစ္ဆာကို အမိအရဖမ်းပြီး သတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါက မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကုသိုလ်ပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းနဲ့ မင်းရဲ့အဖွဲ့သားတွေကို ငါတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ခွင့်ပေးမယ်”

တောင်လိုက်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖူရှန်း က ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကျောကုန်း အနည်းငယ် ကုန်းနေပြီး နားထင်တွင် ဆံပင်ဖြူများ ရှိနေသည့် လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာမူ အရေးအကြောင်း လုံးဝမရှိသလောက်ပင် ချောမွေ့နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှတောက်ပလွန်းလှသဖြင့် ကြည့်ရသူကို တုန်လှုပ်စေသည်။ အထူးသဖြင့် အရေပြားနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့သည့် သူ၏ လက်အစုံမှာ ခရမ်းပုပ်ရောင်သန်းနေပြီး သတ္တုရောင် ဝင်းလက်နေသော လက်သည်းရှည်ကြီးများ ရှိနေသည်။ သူသည် သံသဲလက်ဝါးနှင့် ဆင်တူသော သိုင်းပညာတစ်ခုခုကို ကျင့်ကြံထားပုံပင်။

နဂါးဝိညာဉ်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ရှုရှန့်ကျန်း နှင့် ဧရာမအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဧရာမတို့မှာမူ စကားပင် မပြောချင်ကြတော့ဘဲ အေးစက်စက် ရယ်မောရင်း လုံယီကို သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ ကြည့်နေကြသည်။

လူစုသည် ထူထပ်လှသော တောအုပ်အတွင်း အလျင်အမြန် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြပြီး မကြာမီမှာပင် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ အနည်းဆုံး ပေ ၂၀ ခန့် ရှည်လျားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲသော အမွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ၏ အမြီးမှာ သံမဏိနှင်တံကြီးတစ်ခုအလား ဝှစ်ခနဲ လေကို ခွင်းကာ လှုပ်ရှားနေတတ်သည်။

ယခုအခါ ထိုသားရဲကြီးသည် မြက်ခင်းပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ အနားယူနေပြီး သူ၏ ခေါင်းနှစ်လုံးအနက် ပိုကြီးသော ဦးခေါင်းမှ မျက်လုံးများမှာ ပိတ်ထားကာ အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။ သို့သော် ပိုသေးသော ဦးခေါင်းမှာမူ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲမပြတ် သတိထားနေဆဲပင်။

ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ပတ်လည် မီတာရာချီအကွာတွင် ဝိညာဉ်သားရဲခုနစ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်ခန့်က ကင်းစောင့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ဧရာမ တောဝက်ဝံများ၊ သွားချွန်ကြီးများရှိသည့် တောမြင်းများနှင့် အရေပြားမှာ ကျောက်သားကဲ့သို့ ထူထဲလှသော ရေမြင်းကြီးများ ပါဝင်သည်။

အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် အဆင်အခြင်မဲ့ တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက ထိုဝိညာဉ်သားရဲအချို့မှာပင် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် သိုင်းပညာရှင်များအတွက် အခက်တွေ့စေနိုင်မည်ပင်။

“မင်း အရင်သွားပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်။ အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ဒီဓားမြှောင်ကို သူ့ကိုယ်ထဲ စိုက်အောင်ထိုး။ အဲဒီအခါကျမှ ငါတို့အားလုံး ဝိုင်းပြီး သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်သတ်မယ်”

လီဖုန်းက လုံယီကို အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“စိတ်မပူနဲ့ သူ့ကိုယ်ထည်က ကြီးလွန်းတော့ လှုပ်ရှားမှု နှေးလိမ့်မယ်။ မင်း အခွင့်အရေး သေချာပေါက် ရမှာပါ”

လီဖုန်း၏ စကားထဲတွင် လုံယီအနေဖြင့် ဓားမြှောင်ထဲမှ အဆိပ်ကို ထိရောက်အောင် မလုပ်နိုင်ပါက သူတို့ ဝင်ကူမည်မဟုတ်ဟူသော အဓိပ္ပာယ် ပါဝင်နေသည်။ လီဖုန်း ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန် ၄ ဦးမှာလည်း အေးစက်သော အပြုံးများဖြင့် လုံယီအား ရှေ့သို့ အတင်းတိုးခိုင်းကြသည်။

“ကောင်းပြီလေ”

လုံယီသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် လီဖုန်းနှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့၏ အစီအစဉ် အောင်မြင်တော့မည်ဟု ထင်ကာ ပြုံးနေကြဆဲဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် လုံယီသည် ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုပစ္စည်းမှာ လျှော်ကြိုးနှစ်ချောင်းဖြစ်ပြီး တစ်ခုမှာ ထူပြီး တစ်ခုမှာ သေးကာ အလယ်တွင် အဝတ်အိတ်လေးတစ်ခု ပါဝင်သော ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ လုံယီသည် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို အဝတ်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် အက္ခရာဂဏန်းရှစ်ပုံစံအတိုင်း ကျွမ်းကျင်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဝှစ်…

ကျောက်ခဲသည် သာမန်မြားတစ်စင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် လေကို ခွင်းကာ အနားယူနေသော ခေါင်းနှစ်လုံး ဝံပုလွေမိစ္ဆာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဝူးးးးးး

နာကျင်မှုကြောင့် အိပ်ပျော်နေသော ခေါင်းနှစ်လုံး ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီး နိုးလာပြီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ကျောကုန်းပေါ်တွင် ကျောက်ခဲတစ်လုံးမှာ မြုပ်ဝင်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ကြွက်သားများ ညှစ်ထုတ်လိုက်သော ခွန်အားကြောင့် ကျောက်ခဲမှာ ပြန်ထွက်လာသော်လည်း ထိုနေရာမှ အသားများမှာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

ယခုအခါ လုံယီ၏ ခွန်အားမှာ ပေါင်ပေါင်းတစ်သောင်းနီးပါးသို့ ချဉ်းကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ခဲပစ်လက်နက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စုစုပေါင်း ရွေ့လျားစွမ်းအင်မှာ ဂျူးလ်ပေါင်း သောင်းချီရှိနေပြီး စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်တစ်လက်နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိနေကာ သို့သော် ဖောက်ထွင်းနိုင်

စွမ်းမှာမူ အနည်းငယ် လျော့နည်းနိုင်သည်။

ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီးသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ အမွေးများမှာ ထောင်ထလာပြီး သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လုံယီနှင့် အခြားသူများရှိရာသို့ ချက်ချင်း အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ လုံယီက သူ့အား မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်ဟန်ဖြင့် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းမှာ ပို၍ပင် ရူးသွပ်သွားတော့သည်။

၎င်းသည် လုံယီကို ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ့အား ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ခဲ့သော လူသားအဖြစ် မှတ်မိသွားသည်။ ယနေ့တွင်မူ ထိုလူသားနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများအားလုံးကို သေသည်

အထိ ကိုက်သတ်ပစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံပင်။

“ဝူးးးးး”

ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီးသည် ခုန်အုပ်လိုက်ရာ မီတာတစ်ရာကျော် အကွာအဝေးကို ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံခုန်ပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လုံယီနှင့် အခြားသူများ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

“တောက် မင်း သေချင်နေတာလား”

“မင်း ဘာတွေ စောက်ရူးထလုပ်နေတာလဲ”

“ပြေးကြ”

လီဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် လုံယီက ဤကဲ့သို့ သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေမည့်လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သိုင်းပညာရှင်အဆင့်နှင့် ညီမျှသော ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားသူမှာ လူမိုက်သာလျှင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ထားဘဲ လုံယီသည် ထွက်ပြေးနေသော လီဖုန်း၏ ကျောပြင်ဆီသို့ လက်သီးဖြင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ လီဖုန်းသည် သူ၏နောက်ကွယ်မှ လေတိုးသံကို အာရုံခံမိပြီး ဘေးသို့ အသာလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

“မင်း ရူးနေတာလား”

လီဖုန်း၏ ရိုးသားလှသော မျက်နှာမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီး ရောက်နေပြီလေ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး”

လုံယီမှာမူ ထိုစကားကို မကြားသကဲ့သို့ပင် လီဖုန်းကိုသာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်သီးချင်း၊ ခြေထောက်ချင်း ဆယ်ကြိမ်ထက်မက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

လီဖုန်းသည် သူ၏ သွေးစွမ်းအင်များကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်

စေလိုက်ရာ အရေပြားတစ်ခုလုံး နီရဲလာပြီး အလင်းတန်းငယ်တစ်ခုအလားပင်။ သူသည် လုံယီ၏ ပတ်သက်နှောင်ဖွဲ့မှုမှ ရုန်းထွက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များသည် လူသားတို့၏ ခွန်အားအတိုင်းအတာကို အဆုံးစွန်ထိ ရောက်ရှိထားသူများဖြစ်ရာ သူတို့၏ လက်သီး၊ ခြေထောက်ကန်ချက် တစ်ချက်ချင်းစီတွင် ပေါင်သောင်းချီသော အားအင်များ ပါဝင်နေသည်။ သို့သော် လုံယီမှာလည်း သာမန်လူမဟုတ်ပေ။ သူ၏ခွန်အားမှာ ပေါင် ၈၀၀၀၊ ၉၀၀၀ ခန့်ရှိရာ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့်ထက် အနည်းငယ်သာ လျော့နည်းသော်လည်း ရန်သူကို ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ဆွဲထားရန်မှာမူ သူ့အတွက် လုံးဝ ပြဿနာမရှိပေ။

လုံယီက သူ့ကို လုံးဝ လွှတ်ပေးမည့်ပုံမပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သည့်အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်

လိုက်ရာ စိန်ပုံသဏ္ဌာန် အနက်ရောင် မြှားတို ၁၀ စင်းကျော်မှာ လုံယီဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။ မြှားတိုတစ်ခုချင်းစီ၏ ထိပ်ဖျားတွင် ခရမ်းပုပ်ရောင် အလင်းများ ဝင်းလက်နေခြင်းမှာ အဆိပ်လူးထားကြောင်း သက်သေပင်။

လုံယီက ထိုမြှားတိုများကို ရှောင်တိမ်းနေရမည့်အချိန်တွင် သူ့အနေဖြင့် လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု လီဖုန်းက ယုံကြည်ထားသည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ လုံယီသည် ရှောင်ခြင်း၊ တိမ်းခြင်း လုံးဝမပြုဘဲ လီဖုန်းဆီသို့ တည့်တည့်သာ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ချွင်... ချွင်... ချွင်... ချွင်

မြှားတိုများသည် လုံယီ၏ ရင်ဘတ်နှင့် လက်မောင်းများကို ထိမှန်သွားသော်လည်း မာကျောသော အရာတစ်ခုကို ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ မီးပွင့်ကာ လွင့်စင်သွားကြသည်။ လုံယီ၏ အရှိန်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် လျော့မသွားဘဲ သူ၏ လက်သီးများမှာ လီဖုန်း၏ ကျောပြင်ဆီသို့ ဆက်လက် ဦးတည်နေဆဲပင်။

လီဖုန်းမှာ အကြံကုန်သည့်အဆုံး ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ပြန်လည်ခုခံလိုက်ရသည်။ ထိုခဏမှာပင် ဧရာမ အရိပ်ကြီးတစ်ခုက သူတို့နှစ်ဦး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ခေါင်းနှစ်လုံး ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီး ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

“ဝူးရရရ”

၎င်းသည် သွေးချင်းချင်းနီနေသော ပါးစပ်နှစ်ခုလုံးကို ဖွင့်ကာ လုံယီနှင့် လီဖုန်းတို့ကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ယပ်တောင်ခန့်ရှိသော ဧရာမ လက်သည်းကြီးနှစ်ဖက်နှင့် သံမဏိနှင်တံကဲ့သို့ မာကျောသော အမြီးကြီးကလည်း သူတို့ဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းလာခဲ့သည်။ သားရဲဘုရင်၏ ခွန်အားမှာ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် သိုင်းပညာရှင်များထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။ ထို့ပြင် ၎င်း၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း အလွန်မြင့်မားလှရာ သိုင်းပညာရှင်အဆင့်အောက်ရှိသူများအတွက် ၎င်း၏ အရေပြားကို ဖောက်ထွင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

“ဖယ်စမ်း”

လီဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပျက်ယွင်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် လျှို့ဝှက်သွေးကြောခုနစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲစေပြီး ဝံပုလွေမိစ္ဆာအား တားဆီးရန် လက်သီးနှင့် ခြေထောက်များကို ရူးသွပ်စွာ ပစ်လွှတ်နေတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်မှုများက ဝံပုလွေမိစ္ဆာအား ပိုမိုလှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သားရဲကြီး၏ အာရုံစိုက်မှု ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ လီဖုန်းဆီသို့သာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လုံယီမှာမူ သူ၏ အရေပြားကို မွဲပြာဖြူရောင် ပြောင်းလဲထားပြီး ပုံမှန်အတိုင်းသာ ခုခံနေသည်။ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကြားတွင် သူသည် သမုဒ္ဒရာထဲမှ လှေငယ်တစ်စင်းကဲ့သို့ လှုပ်ခါနေသော်လည်း လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားခြင်း မရှိပေ။

“အားးးးး”

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လီဖုန်း၏ ပုခုံးတစ်ခြမ်းကို ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းကြီးတစ်ခုက မြဲမြံစွာ ကိုက်ခဲလိုက်သဖြင့် လီဖုန်း၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံမှာ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ ရှေ့မှ ထွက်ပြေးနေကြသော ကျန် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် သိုင်းပညာရှင် ၄ ဦးမှာလည်း ထိုအော်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြတော့သည်။

အခန်း။ ၁၄၄

ဂျွတ်... ဂျွတ်

သွားများက အရိုးကို ကိုက်ခွဲလိုက်သည့် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အသံနှင့်အတူ...

လီဖုန်း၏ ပုခုံးတစ်ခြမ်းမှာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ပါးစပ်အတွင်း၌ ကြေမွသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ယပ်တောင်ခန့်ရှိသော ဧရာမ လက်သည်းကြီးမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလာတော့သည်။

ဒုန်း….

ပထမတစ်ချက်အား လီဖုန်းသည် သူ၏ ညာလက်သီးဖြင့် အသည်းအသန် ကာကွယ်လိုက်နိုင်သည်။

ဒုတိယတစ်ချက်တွင် လီဖုန်းမှာ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ လက်မောင်းမှာ လိမ်ရှုပ်ကာ လုံးဝ ကြေမွသွားခဲ့သည်။

တတိယတစ်ချက်၌ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ဧရာမ လက်သည်းကြီးသည် လီဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အဟန့်အတားမရှိ ကျရောက်သွားတော့သည်။

လီဖုန်း၏ နှာခေါင်းရိုးမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားပြီး မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း အစရှိသော အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာအရေပြားမှာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ လက်သည်းရှိ ဆူးချွန်များကြောင့် စုတ်ပြတ်သတ်သွားပြီး ကြည့်မကောင်းလောက်အောင် သွေးပျက်ဖွယ်ရာ အသားပုံကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

စတုတ္ထမြောက် တစ်ချက်မှာမူ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပုခုံးပေါ်သို့ အားမဲ့စွာ စောင်းကျသွားပြီး လည်ပင်းရိုးမှာလည်း ကျိုးကြေသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လုံးဝ အသက်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

သနားစရာကောင်းသော လီဖုန်းသည် သူတစ်ပါးကို အသုံးချရန် အကြံအစည်များစွာ ထုတ်ခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ လုံယီက ဤမျှအထိ ခန့်မှန်းရခက်သော လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အန္တရာယ်ထဲ ရောက်သွားနိုင်သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကိုပါ ဆွဲသွင်းလိုက်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ လက်ထဲ၌ပင် အဆုံးသတ်သွားရတော့သည်။

လီဖုန်း သေဆုံးသွားသည့် ထိုခဏမှာပင် လုံယီသည် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ လက်အောက်မှ မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီနေပြီး သေဆုံးသွားသော လီဖုန်းထက်ပင် ပို၍ အခြေအနေဆိုးနေသကဲ့သို့ ထင်ရကာ အချိန်မရွေး လဲကျသွားနိုင်သည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။

သို့သော် သူ၏ ထူးခြားလှသော စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကြောင့်သာလျှင် သူသည် ချက်ချင်းမသေသရွေ့ စွမ်းအင်မှတ်အနည်းငယ် အသုံးပြုရုံဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ကျန်းမာလာအောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

“လျင်မြန်ခြင်း”

လုံယီ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ရုတ်တရက် ပိုမိုထွားကြိုင်းလာသည်။ ခြေထောက်ပေါ်ရှိ သွေးကြောများမှာ ဖောင်းတက်လာပြီး ခါးနှင့် ကျောပြင်မှာ အစွမ်းကုန် ဆွဲဆန့်ထားသော လေးကြိုးကဲ့သို့ တင်းမာသွားသည်။ ထို့ပြင် ဒူးဆစ်နေရာ၌ နွေဦးပေါက်များကဲ့သို့ ခရုပတ်ပုံစံ ကြွက်သားအလွှာ ၅ ခု၊ ၆ ခုခန့် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုခရုပတ်ကြွက်သားများမှာ အရင်ဦးဆုံး ကျုံ့ဝင်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြန့်ကားထွက်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် လုံယီသည် မီတာဆယ်ဂဏန်းအကွာအဝေးသို့ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် ခုန်ပျံပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းနှစ်လုံး ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီးနှင့် အကွာအဝေးကို ချက်ချင်းပင် ခွာလိုက်နိုင်သည်။

“ဘယ်ကိုမှ ပြေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”

သူသည် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ထန်လန်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်

လုံယီသည် ပြေးလွှားနေရင်းမှ သူ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ခဲပစ်လက်နက်ကို အက္ခရာဂဏန်းရှစ်ပုံသဏ္ဌာန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ စနိုက်ပါကျည်ဆန်၏ ရွေ့လျားစွမ်းအင်နှင့် ညီမျှသော ကျောက်ခဲများသည် ထန်လန်၏ ကျောပြင်ဆီသို့ တရစပ် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထန်လန်သည် ဘယ်၊ ညာ တိမ်းရှောင်နေရသည်။ ကျောက်ခဲများနှင့် တိုက်ရိုက်ထိမှန်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ထွက်ပြေးနှုန်းမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီး လုံယီမှာ သူ့ထံသို့ အမီလိုက်နိုင်သွားခဲ့သည်။ လုံယီသည် ဧရာမပုဆိန်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ကျောပြင်ကို ခုတ်ပိုင်းရန် ပြင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထန်လန်မှာ သရဲခေါင်းဓားကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုခံလိုက်ရတော့သည်။

ချွင်….

လုံယီသည် နောက်သို့ သုံးလှမ်းခန့် ယိုင်သွားပြီး ရန်သူမှာ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သန့်စင်သော ခွန်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင်မူ သူသည် လူသားတို့၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် သိုင်းပညာရှင်ကို အနည်းငယ်မျှ လိုနေသေးသည်။

“ဖယ်စမ်း မင်းလို စောက်ရူးကောင်”

ထန်လန်သည် လုံယီကို တွန်းလှန်ပြီးနောက် သူ့ကိုသတ်ရန် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ဆက်လက်ထွက်ပြေးရန် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏နောက်ကွယ်တွင်မူ လီဖုန်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီးမှာ လေမုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ပြေးဝင်လာနေပြီဖြစ်သည်။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြည့်နှက်နေသော ထိုမျက်လုံးကြီးများက သူတို့အုပ်စုကို စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ ထန်လန်၏ ဦးရေပြားကိုပင် ထုံကျင်သွားစေသည်။

“မင်း လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး”

လုံယီသည် ကပ်စေးနှဲမုန့်တစ်ခုကဲ့သို့ ထန်လန်ကို လုံးဝ မလွှတ်ပေးပေ။ သူသည် ဒဏ်ရာကို ဒဏ်ရာချင်းလဲမည့် နည်းဗျူဟာကို သုံးကာ ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ချက်ကို အောင့်ခံပြီး ထန်လန်ကို ထိုနေရာမှာပင် ဆက်လက် တားဆီးထားခဲ့သည်။

“ဖယ်စမ်းလို့ ပြောနေတယ်လေ”

ထန်လန်သည် အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဝံပုလွေမိစ္ဆာကြီးမှာ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ဧရာမအရိပ်ကြီးဖြင့် လွှမ်းမိုးလိုက်တော့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကြီးမှာ လုံယီကို ပစ်မှတ်ထားကာ ပါးစပ်ကို အစွမ်းကုန်ဖွင့်လျက် လည်ပင်းကို အငမ်းမရ ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

လုံယီသည် ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် ခေါင်းကို အသာစောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်ပုခုံးကို အကိုက်ခံရန် ပေးလိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ အရေပြားအရောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ကျောက်စိမ်းဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ခရက်…

ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ချွန်ထက်လှသော သွားများမှာ လုံယီ၏ ကျောက်ဖြစ်နေသော ပုခုံးကို ထိမှန်သွားသည်။ သို့သော် ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ သွားကျိန်းလောက်အောင် ပြင်းထန်သည့် သတ္တုချင်း ထိခိုက်မိသံမျိုးဖြစ်ပြီး ဝံပုလွေ၏ မျက်နှာမှာပင် နာကျင်မှုကြောင့် လိမ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။

လုံယီမှာလည်း အခြေအနေ သိပ်မကောင်းလှပေ။ အရေပြားမှာ လုံးဝ ပေါက်ထွက်သွားခြင်း မရှိသော်လည်း ပြင်းထန်သော ဖိအားကြောင့် သူ၏ ပုခုံးရိုးတစ်ခုလုံးမှာ ကြေမွသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူသည် ဝံပုလွေ၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ထန်လန်၏ ရှေ့သို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိသွားကာ သူ၏ ထွက်ပြေးလမ်းကို ဆက်လက် ပိတ်ဆို့ထားပြန်သည်။

ထန်လန်သည် သရဲခေါင်းဓားကြီးကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းရင်း အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေသော်လည်း ရန်သူကို မောင်းထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လုံယီ၏ အကြိမ်ကြိမ် ဟန့်တားနှောင့်ယှက်မှုကို ခံရပြီးနောက် ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် ၎င်း၏ပစ်မှတ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ပိုမိုနီးကပ်သော ထန်လန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် သွားတစ်ချောင်း ကျိုးသွားရသည့် ဒေါသအဟုန်ကို ဤကျိန်စာသင့် လူသားအပေါင်းအပါပေါ်တွင် အပြည့်အဝ ပုံချရန် ရည်ရွယ်ထားပုံပင်။

“သေစမ်း”

ထန်လန်သည်လည်း ရက်စက်သော စရိုက်ရှိသူပီပီ လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သိသည်နှင့် သရဲခေါင်းဓားကြီးဖြင့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် သိုင်းပညာရှင်နှင့် သားရဲဘုရင်တို့၏ တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း

ချက်ချင်းပင် မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များ ကျိုးကြေပျက်စီးကာ ကျောက်တုံးများ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ဖုန်မှုန့်များ ကောင်းကင်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး တောင်တောတစ်ခုလုံးမှာလည်း သိသိသာသာ တုန်ခါသွားတော့သည်။ သို့သော် သန့်စင်သော ခွန်အားဖြစ်စေ၊ ခုခံနိုင်စွမ်းဖြစ်စေ ထန်လန်သည် လုံးဝ အောက်ကျနောက်ကျ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လူတိုင်းမှာ လုံယီကဲ့သို့ ဝှက်ဖဲမျိုးစုံနှင့် ထူးခြားသော ကုသနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

ရလဒ်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။ ထန်လန်သည် ခဏမျှသာ တောင့်ခံနိုင်ပြီးနောက် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ အကိုက်ခံရကာ ကိုယ်တစ်ပိုင်း ပြတ်တောက်လျက် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာမူ ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ထပ်တိုးလာရုံသာရှိပြီး အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်စေသည့် ဒဏ်ရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

လုံယီသည် ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို ဆက်လက် မျှားခေါ်လာပြီး တောင်လိုက်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖူရှန်း ကို အမီလိုက်ကာ ထိုနည်းအတိုင်းပင် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြန်သည်။ ဖူရှန်း၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံမှာ ဆယ်မိုင်ပတ်လည်အထိ ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ ဤအချိန်တွင်မူ ဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုံယီက မည်မျှပင် ရန်စသည့် အမူအရာများ လုပ်ပြစေကာမူ ကျောက်ခဲများဖြင့် ပစ်ပေါက်စေကာမူ ၎င်းသည် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နောက်လှည့်ကာ ၎င်း၏ အသိုက်ဆီသို့ ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

လုံယီမှာ မတတ်သာသည့်အဆုံး ကျန်ရှိနေသော ဧရာမနောက်သို့ တစ်ကိုယ်တည်း လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရတော့သည်။

ဟူး... ဟူး...

အရပ် ၁၀ ပေခန့် နီးပါးမြင့်သော ဧရာမကြီး၏ ရင်ဘတ်မှာ ပန်းပဲဖိုမှ လေမှုတ်တံကြီးကဲ့သို့ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ပြင်းထန်သော သွေးစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ လုံယီတစ်ယောက်တည်းသာ လိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာတွင် ယုတ်မာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။

“ကလေးလေး... ကောင်းပြီလေ။ သိုင်းလောကမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ မင်းမူခဲ့တဲ့ ငါတို့တွေ ဒီနေ့ မင်းလက်ထဲမှာ ဒီလို နိဂုံးချုပ်ရမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ မပါဘဲနဲ့ မင်းက ငါ့ဆီ လာရဲသေးတယ်ပေါ့ မင်းကို အသားဖတ်ဖြစ်သွားအောင် ငါ အခု ခြေမွပစ်မယ်”

ဧရာမကြီးက အော်လိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နီရဲသော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်လာပြီး လက်မောင်းရှိ ကြွက်သားများမှာ တောင်ကုန်းငယ်များအလား ဖောင်းတက်လာကာ သွေးကြောများမှာ မြွေငယ်များပတ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် သစ်ပင်ငယ်တစ်ပင်စာခန့်ရှိသော ဝံပုလွေစွယ်တုတ်ကြီးကို မြှောက်ကာ လုံယီ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

လုံယီသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ပုဆိန်ဖြင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဧရာမကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ငါ့ကို ခွန်အားချင်း လာယှဉ်မလို့လား။

စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များထဲတွင်ပင် ဤဧရာမကြီးသည် သူ၏ ထူးခြားလှသော မွေးရာပါ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကြောင့် ခွန်အားအရာတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်၌ ရှိနေသူဖြစ်သည်။

“နှိုင်းယှဉ်မဲ့ခွန်အား”

“တောင်ဖြိုပုဆိန်”

ဧရာမကြီးသည် စိတ်ဓာတ်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သော အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရပ်များကို တတ်မြောက်ထားသူဖြစ်ရာ လုံယီ၏ တောင်ဖြိုပုဆိန် အရှိန်အဝါကို ပြန်လည်ခုခံလိုက်ပြီး စစ်မှန်သော သန့်စင်သည့် ခွန်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ချွင်….

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လုံယီ၏ ပုဆိန်မှာ ဧရာမကြီး၏ ဝံပုလွေစွယ်တုတ်ဒဏ်ကြောင့် လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ စွယ်တုတ်ကြီးက သူ့ကို ရိုက်မိတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် သူသည် ဘေးသို့ လျှင်မြန်စွာ ခုန်ရှောင်လိုက်ရသည်။

ဒုတိယအကြိမ် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင်မူ...

“နဂါးဖောက်ထွက်ခြင်း”

လုံယီသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်ကို လျှို့ဝှက်သွေးစွမ်းအင်ဖြင့် အသက်သွင်းလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျဉ်သွားပြီး အပ်စိုက်မှတ်များရှိရာ ကြွက်သားတိုင်းမှ ခွန်အားအသစ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ သူ၏ ခွန်အားမှာ နှစ်ဆခန့် မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချွင်…

ဧရာမကြီး၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်ဝန်းများရှေ့မှာပင် သူ၏ ဝံပုလွေစွယ်တုတ်ကြီးမှာ လုံယီ၏ ပုဆိန်ဒဏ်ကြောင့် အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့ရသည်။

“ကျောက်ဖြစ်ခြင်း”

လုံယီသည် သူ၏ တတိယမြောက် ဝှက်ဖဲကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ညာလက်မောင်းမှာ ကျောက်စိမ်းဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အပြာနုရောင် လိုင်းများမှာလည်း လက်မောင်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုခဏမှာပင် လေထု၏ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ဧရာမကြီးသည် သူ၏ ခြေလက်များမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အရှိန်မှာလည်း သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားပြီး ဟာကွက်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျင်သူချင်း တိုက်ပွဲတွင်မူ ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကွာခြားချက်မှာ အရှုံးအနိုင်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးတတ်သည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လုံယီသည် ဧရာမကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပြီး ရင်ဘတ်တည့်တည့်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“သံချပ်ကာဖောက်…..”

အလွန်စူးရှသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ဧရာမကြီး၏ ကြွက်သားများ၊ သွေးများနှင့် အရိုးများကို ချက်ချင်းဖောက်ထွက်သွားပြီး နှလုံးသားတည့်တည့်ကို ပစ်မှတ်ထားကာ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

အားးးး

ဧရာမကြီး၏ နှလုံးသားမှာ ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအင်၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့လိုက်၊ ပွလိုက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် ပေါက်ကွဲမသွားသော်လည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် သူ၏ ခြေလက်များ တောင့်တင်းကာ အားအင်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတော့သည်။ သူသည် လုံယီကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏လက်ထဲမှ ဝံပုလွေစွယ်တုတ်ကြီးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ကျသွားတော့သည်။

ရိုးရှင်းသော ပုဆိန်ဝှေ့ယမ်းမှုတစ်ခုနှင့်အတူ လုံယီသည် ရန်သူ၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကာ သွေးလွှတ်ကြောမကြီးကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ သွေးများမှာ ရေပန်းတစ်ခုအလား ပန်းထွက်လာပြီး ဧရာမကြီးမှာလည်း မကျေမနပ်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသေဆုံးသွားတော့သည်။

ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင် ဆယ်ကွက်ပင် မပြည့်မီမှာပင် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးမှာ လုံယီ၏ လက်ထဲတွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခင်က သေဆုံးသွားသော လီဖုန်း၊ ထန်လန်နှင့် ဖူရှန်းတို့ကို ပေါင်းလိုက်ပါက ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် သိုင်းပညာရှင် ၄ ဦးတိုင်တိုင် ကျဆုံးသွားခဲ့သည်။