အိပ်မက်သရဲ၏ စွမ်းအား

သူမ တုကျင်း၏ နေအိမ်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ထန်ဟန်လုသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသွားသည်။ ထိုရူးသွပ်နေသော လူသတ်သမား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။ သူသည် တုကျင်း၏ လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိုအဘွားအို၏ မျက်နှာကို အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကို ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ အကဲခတ်နေလေသည်။ အဘွားအို၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကိုယ်အင်္ဂါချွတ်ယွင်းနေသော ကလေးများသည် အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများကို စွန့်ပစ်ရန် ဝန်လေးနေကြ၏။ ဝှီးလ်ချဲပေါ်ရှိ နံပါတ် ၂ ပင်လျှင် အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

အရုပ်ဆိုးလှသော ထိုကလေးများသည် အမှောင်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသည့် မကောင်းဆိုးဝါးငယ်လေးများနှင့် တူ၏။ ထန်ဟန်လုသည် သူတို့၏မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုပ်ဆိုးပြီး မပြည့်စုံသော အရာများကို လူသားတို့ ရွံရှာတတ်သည်မှာ သဘာဝဖြစ်သည်ဟုတွေးရင်း သူမဘာသာ ဖြေသိမ့်လိုက်မိသည်။ မကောင်းဆိုးဝါးများသာ သူတို့ကို ၎င်းတို့၏မျိုးနွယ်တူသဖွယ် ဆက်ဆံနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထန်ဟန်လုက အရှေ့မှ ပြေးထွက်လာရာ ကလေးများက သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ ဆူညံသံများကြောင့် သူတို့သည် ပစ်မှတ်ထားခံရရန် အလွန်လွယ်ကူနေသည်။ ထန်ဟန်လုစိတ်ထဲတွင် ပဋိပက္ခများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူမသည် ဤမကောင်းဆိုးဝါးလေးများနှင့် အတူမနေလိုသော်လည်း တုကျင်း၏ဆန္ဒကို ငဲ့ကွက်ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒီလူသတ်သမားက အမဲလိုက်ရတာကို သဘောကျတဲ့ပုံပဲ၊ သူက ငါတို့ကို ခဏတာလိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ကြ”

ကလေးများသည် နှေးကွေးစွာ ရွေ့လျားနေကြသော်လည်း လူသတ်သမား၏ မျက်လုံးများက တုကျင်းထံတွင်သာ ရှိနေသည်။ သူသည် စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပုံရသည်။

“ကမ္ဘာ့ကယ်တင်ရှင်ရဲ့ နာမည်ကို ခင်ဗျားမှတ်မိသေးလား”

ထိုလူငယ်သည် တုကျင်း၏လည်ပင်းကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ညစ်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်များက တုကျင်းထံမှ အခြားကလေးများဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားသည်။

“သူက အသက် ၁၄ နှစ်မှာ မသေဆေးကုမ္ပဏီကိုဝင်ခဲ့ပြီး အသက် ၂၀ အရွယ်မှာ အကောင်းဆုံး ရလဒ်တွေနဲ့ သုတေသီအဖြစ် ရာထူးတိုးခဲ့တယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မသေဆေးကုမ္ပဏီရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သူစတင် ထိတွေ့ခဲ့ရတာ၊ သူ အသက် ၂၄ နှစ်ရောက်တော့ မသေဆေးကုမ္ပဏီအတွက် ဒီကိုယ်လက်အင်္ဂါချွတ်ယွင်းနေတဲ့ ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ တုကျင်းရဲ့ ဘေးမှာ အကူအဖြစ် တာဝန်ပေးခံခဲ့ရတယ်...”

“ငါခန့်မှန်းကြည့်မယ်၊ ဒီကလေးတွေက ငါတို့လိုပဲ သွေးမြို့တော်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေနဲ့ ဆင်တူနေတယ်၊ သူတို့က အဓိကစမ်းသပ်ချက်တွေပဲ၊ ဖြစ်နိုင်တာက ရှင်းလုမြို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ဟောင်းဟာ ဒီနေရာမှာပဲ မွေးဖွားခဲ့တာဖြစ်မယ်”

သူ့လက်ချောင်းများက တုကျင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားသည်။

“ငါက လူတွေရဲ့ အိပ်မက်ထဲက မှတ်ဉာဏ်တွေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထုတ်ယူနိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို ပုံဖျက်ပစ်နိုင်တယ်၊ အိပ်မက်သရဲတွေက တိုက်ခိုက်ရေးမှာ မကျွမ်းကျင်ပေမဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာဆိုရင်တော့ သူတို့က အနှိုင်းမဲ့ပဲ”

“ပြေးကြ… မင်းတို့ တတ်နိုင်သလောက် ဝေးဝေးပြေးကြ”

ထန်ဟန်လုသည် အရှေ့မှပြေးနေပြီး ကလေးများက သူမနောက်မှ ကပ်လိုက်လာကြသည်။ လှေကားထစ်များဆီ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် ပြဿနာကြီးတစ်ခု ကြုံရတော့သည်။ ကလေးအများစုသည် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ မသန်စွမ်းသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် လှေကားမှ အမြန်မဆင်းနိုင်ကြပေ။ ထို့ပြင် အချို့ကလေးများမှာ အလွန်အမင်း နေမကောင်းဖြစ်နေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးက ပွေ့ချီထားရန် လိုအပ်နေသည်။

“ငါ တချို့ကိုတော့ ပစ်ထားခဲ့မှ ဖြစ်တော့မယ်”

ထန်ဟန်လုတို့ ၂၃ လွှာသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူမ ထိုသို့မလုပ်ပါက လူသတ်သမားက သူတို့ကို အချိန်မရွေး မှီလာနိုင်ကြောင်း သူမသိနေသည်။ သူမက ဓာတ်လှေကားကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ငါတို့ လူခွဲကြမယ်၊ မြန်မြန်မပြေးနိုင်တဲ့သူတွေ ဓာတ်လှေကားနဲ့ သွားကြ”

ထန်ဟန်လုသည် ကလေးများကို လူခွဲပစ်ချင်သော်လည်း ကလေးများက သဘောမတူကြပေ။ သူတို့သည် လမ်းမလျှောက်နိုင်သော သူငယ်ချင်းများကို မချီကာ ဓာတ်လှေကားကို စောင့်နေကြသည်။ ဓာတ်လှေကားက အချိန်ယူနေစဉ် သူမနှလုံးသားထဲတွင် လေးလံသော ခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ လူသတ်သမားသည် လှေကားခွင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ထန်ဟန်လုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ရှူသွင်းလိုက်သော လေထုထဲတွင် ရေခဲမှုန်များ ရောနှောနေသလိုပင်။ ထန်ဟန်လုသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ နှင်းခဲများ ပြည့်နှက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် လှေကားအတိုင်း ပြေးဆင်းသွားပြီး ကလေးများကို ထပ်မံစွန့်ပစ်ခဲ့ပြန်သည်။

ဓာတ်လှေကားတံခါးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ ကလေးများသည် ထန်ဟန်လုကို သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါရန် လက်လှမ်းပြနေကြသော်လည်း နံပါတ် ၂ ကမူ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် သူမအား တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့ ပြန်လာကြလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းနောင်တမရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

လူသတ်သမားသည် ထန်ဟန်လုနောက်သို့ မလိုက်ဘဲ ဓာတ်လှေကားထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားသည်။ ကလေးများက ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေကြစဉ် သူက ခြေထောက်နှစ်ဖက်မရှိသော နံပါတ် ၂ ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။

“၀၀၀၂ လား… သူ့ဆီမှာ မပြောသင့်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက် မရှိဘူး၊ နံပါတ် ၂ က သူ့အိပ်မက်ဆိုးထဲမှာ ပိတ်မိမနေဘူး ထင်တယ်”

ထိုလူငယ်သည် နံပါတ် ၂ မှာ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း ခံစားမိသည်။ သူက နံပါတ် ၂ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်တွင် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူးလား… သူ့ဦးနှောက်က အထုတ်ခံထားရတာလား”

ထိုလူငယ်သည် နံပါတ် ၂ ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ထားရင်း တိတ်ဆိတ်မှုထဲ နစ်မြှုပ်သွားသည်။ သူသည် ရှုပ်ထွေးနေသော မှတ်ဉာဏ်များမှတဆင့် နံပါတ် ၂ ကို လာရှာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထန်ဟန်လု၏ အိပ်မက်ထဲမှ နံပါတ် ၂ သည် အခွံသက်သက်သာ ဖြစ်နေလေသည်။

နံရံများပေါ်မှ အရောင်များ လွင့်ပြယ်သွားသည်။ အခန်းတံခါးများပေါ်တွင် သွေးစက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အင်အားစုအချို့က ဤအိပ်မက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

“မင်းက တကယ်ကို နာမည်ကြီးတာပဲ... ထန်... လင်း”

ကောင်းမင်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် အိပ်မက်သရဲ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့်သက်ရှိ သို့မဟုတ် မည်သည့်သရဲကိုမဆို အိပ်မက်ဆိုးထဲသို့ ဆွဲသွင်းနိုင်သည်။ သူသည် ရန်သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို အသုံးပြုကာ အိပ်မက်ကို ရက်လုပ်ပြီး သူတို့အား သတ်မှတ်ထားသော တစ်ဦးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်။ ထန်ဟန်လုသည် ထန်လင်း၏သမီးဖြစ်ပြီး သူမနှလုံးသားထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော ဟာကွက်ဖြစ်သည်။ ထန်လင်းကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြိုလဲသွားစေရန် ကောင်းမင်သည် သူမအား အိပ်မက်ထဲတွင် သမီးဖြစ်သူအဖြစ် ဖန်တီးခဲ့ပြီး သူမ အကြောက်ဆုံးသောအရာကို လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် အိပ်မက်ဆိုးအဖြစ် ပုံဖော်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မှန်ပေသည် ဤစွမ်းအားတွင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေပါသေးသည်။ အိပ်မက်ကို ရက်လုပ်ပြီးပါက ရန်သူနှင့် ကောင်းမင်တို့သည် အိပ်မက်၏ အမြင့်ဆုံးကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်၍ မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ထန်ဟန်လုသည် နံပါတ် ၀ ထံမှ အကူအညီမတောင်းမီအထိ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သရဲတစ္ဆေများ ရှိသည်ဟု မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကောင်းမင်သည် သရဲစွမ်းအားများကို အသုံးမပြုနိုင်ဘဲ 'ရူးသွပ်နေသော လူသတ်သမား' တစ်ဦးအဖြစ်သာ နေခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူသည် ကန့်သတ်ချက်များကို အတင်းအကျပ်ကျော်လွန်ရန် ကြိုးစားပါက အိပ်မက်ထဲတွင် ဟာကွက်များ ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

ကောင်းမင်၏ အစီအစဉ်မှာ ချောချောမွေ့မွေ့ တိုးတက်နေသော်လည်း မပြောသင့်သူက ထန်လင်း၏ စိတ်ကို ကာကွယ်ထားပေးသည်။ ထို့ပြင် ယခင်ကတည်းကရှိနေသော အိပ်မက်ချိတ်ပိတ်မှုများလည်း ရှိနေသေးသည်။

ထန်လင်း၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို မသေဆေးကုမ္ပဏီ သိလိုက်သောအခါ သူတို့သည် သူမကိုကယ်တင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတော့သည်။ တုကျင်း၏ အိမ်တွင် မပြောသင့်သူသည် ကောင်းမင်ကို ရှာတွေ့သွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် သူတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ယင်းက အိပ်မက်ကို မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားစေသည်။

“အိပ်မက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတာက နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်မယ်ဆိုရင် လွတ်မြောက်ဖို့ ဟာကွက်ကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်၊ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ထန်လင်းကတော့ မဟုတ်ဘူး”

ကောင်းမင်သည် ကျိုးပဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသော တံခါးများကို ကြည့်လိုသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်များ ယှက်သန်းနေလေသည်။

“သူမ တစ်ဖက်ကမ္ဘာကို ရောက်တဲ့အထိ ဆက်ပြီးနစ်မွန်းနေအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်၊ မင်း ဆက်လိုက်နိုင်ပါ့မလား”

ကောင်းမင် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ သူသည် ထန်ဟန်လု၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထန်ဟန်လုသည် ပြေးလွှားနေဆဲဖြစ်ပြီး အထပ် ၂၀ သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် သူမ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းမင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဆုံးမဲ့အရိပ်ကြီးများက သူမထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။

“ကယ်ကြပါ ကယ်ကြပါဦး”

မှန်များ ကွဲအက်သွား၏။ ကောင်းမင်သည် သူမအား မြင့်မားသော အဆောက်အအုံပေါ်မှ ခုန်ချနိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်က မင်းကို အိပ်မက်ထဲမှာ အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ခဏခဏ တွန်းချနေမယ်ဆိုရင် သူက လူကောင်းလား လူဆိုးလားဆိုတာ မင်းဘယ်လိုထင်မလဲ”

ကောင်းမင်သည် သူ့လက်ညှိုးကို ညှပ်ရိုးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ လက်ထိပ်ဖျားက သူ့အရေပြားကို ခွဲသွား၏။ သူ့နှလုံးသားသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် မှောင်မိုက်မှုတို့ဆီသို့ ဦးတည်နေသည့် တံခါးတစ်ချပ်အလား ပွင့်ဟသွားတော့သည်။

“အမှန်တရားကို ငါ မမြင်ရမချင်း ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ ပင်လယ်ထဲကိုသာ ဆက်ပြီး နစ်မြုပ်သွားလိုက်တော့”

...

ထန်ဟန်လု ဆတ်ခနဲ လန့်နိုးလာသည်။ သူမသည် ကမ္ဘာမြေဆွဲအားကို ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ အေးစက်သော ချွေးများက သူမ၏အဝတ်အစားများကို စိုရွှဲနေစေသည်။ သူမသည် မည်သည့် ဒဏ်ရာမှမရှိသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

“ဒါ အိပ်မက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ...”

သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကြောက်စရာကောင်းသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူမအား အဆောက်အအုံပေါ်မှ ခုန်ချရန် ထပ်ခါတလဲလဲ တွန်းပို့နေခဲ့သည်။ သူမ အကြိမ်မည်မျှ ပြုတ်ကျခဲ့သည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ချေ။