ဖန်ပုလင်းထဲက ဦးနှောက်ကိုရှာဖွေခြင်း
Vol. 44 Ch. 647
ဆယ်ကြိမ်လား။ အကြိမ်နှစ်ဆယ်လား။ ဒါမှမဟုတ် အကြိမ်ငါးဆယ်လား။
ထန်ဟန်လုသည် အဆုံးမရှိသော အိပ်မက်ဆိုးကြီးထဲသို့ နစ်မွန်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်းလိုလို ထိုရူးသွပ်နေသော လူသတ်သမား၏ ရှာဖွေခံနေရသည်။ သူသည် တစ်ခုတည်းသော အရာကိုသာ လုပ်ဆောင်သည်၊ ၎င်းမှာ သူမကိုပွေ့ချီပြီး မြင့်မားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ်မှ ခုန်ချခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤသံသရာက ဘယ်တော့မှ မကုန်ဆုံးနိုင်တော့ချေ။ အိပ်မက်ထဲမှ နိုးလာပြီး အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု သူမထင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တိုင်းတွင် ထိုရူးသွပ်သူပေါ်လာပြီး သူမကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားစမြဲပင်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရဲရဲနီနေပြီး သွေးကြောငယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထန်ဟန်လု၏ စိတ်သည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် မျက်ရည်များ၊ နှပ်ချေးများဖြင့် ပေပွနေသည်။
“ဟင့်အင်း... ငါ ဒါကို ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး”
ထန်ဟန်လုသည် ကြမ်းပြင်မှ လူးလဲထလိုက်သည်။ ပါးလွှာသော ညအိပ်ဝတ်စုံလေးဖြင့် သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တွားသွားလိုက်သည်။
“ငါ့ကို သေခွင့်ပေးပါ၊ ငါ့ကို သေခွင့်ပေးပါတော့”
ကလစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြတင်းပေါက် ပွင့်သွားသည်။ ထန်ဟန်လုသည် သတ္တုပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ တက်ရပ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရင်းနှီးနေသော မြို့တော်ကြီးသည် မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ အဆောက်အဦးတိုင်းမှာ လူ့အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၊ လူ့ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းမများသည် သွေးကြောမျှင်များ ဖြစ်နေပြီး လျှပ်စစ်ကြိုးများမှာ အာရုံကြောများ ဖြစ်နေသည်။ စွမ်းအင်စက်ရုံကြီးမှာ ဧရာမ နှလုံးသားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ချိပ်ပိတ်ထားသော အနက်ရောင် သေတ္တာကြီးတစ်လုံး ရှိနေ၏။ ထိုသေတ္တာထဲတွင် ရှင်းလုဉာဏ်ပညာမြို့တော်၏ သတ္တမမြောက်မျိုးဆက် စူပါကွန်ပျူတာကြီး ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် ဤအိပ်မက်ဆိုး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင်ကဲ့သို့ပင် ၎င်းထဲ၌ အသက်ရှင်နေသော လူသားဦးနှောက်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။
ဧရာမသေတ္တာကြီးကို အဆုံးမရှိသော ချိန်းကြိုးများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ဒဏ်ရာရနေသော ဦးနှောက်သည် မြို့တော်ကြီး ဆက်လက်လည်ပတ်နိုင်ရန် တာဝန်ယူထားရပုံရသည်။
“၁၉၁ ကြိမ်မြောက် ကျဆင်းမှုမှာ ထန်လင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်က နောက်ဆုံးတော့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ၊ ဒါက သူဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့ အရာလား”
ကောင်းမင်သည် အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် ရပ်ကာ အသားစိုင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မြို့တော်ကြီးကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“ထန်လင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ရှင်းလုမြို့တော်က ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာလား”
ကောင်းမင်သည် အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်ပြီး အိပ်မက်ဆိုးကို သန္ဓေပြောင်းစေလိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ဧရာမသေတ္တာကြီး၏ ဘေး၌ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုသေတ္တာအား အမည်မသိပစ္စည်းတစ်ခုဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဦးနှောက်သည် အထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ကောင်းမင်က ၎င်းကို ဖွင့်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း သူ့တိုက်ခိုက်မှုများက သေတ္တာကို မထိခိုက်စေနိုင်ချေ။ အများဆုံးမှ သူသည် ချိန်းကြိုးများကိုသာ ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။
“မင်းရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို မဖြုန်းတီးပါနဲ့တော့”
ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုက သေတ္တာကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအသံသည် ဦးနှောက်က ကောင်းမင်၏ နားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပေးပို့လိုက်သလို ဖြစ်သည်။
“သေတ္တာနားကို တိုးလာခဲ့ပါ၊ ငါ့အသံက အဝေးကြီး မရောက်နိုင်ဘူး”
ကောင်းမင်သည် ထိုအသံကို ရှန်ဟိုင်း၏ သရဲအိမ်တွင် တစ်ကြိမ် ကြားခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းမှာ စူပါကွန်ပျူတာဟောင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော နံပါတ် ၂ ၏ အသံပင်ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်သည် ချိန်းကြိုးများပေါ်သို့ တက်နင်း၍ သေတ္တာပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ အပေါ်ပိုင်းသည် ထွင်းဖောက်မြင်နေရသဖြင့် ဦးနှောက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ မင်း ဒီကို ရောက်လာပြီပဲ”
နံပါတ် ၂ ၏ အသံက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးသည် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရသည်။ သူသည် သေတ္တာတစ်လုံးထဲမှ သနားစရာ ဦးနှောက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေသည်။
“နံပါတ် ၂ လား”
“ငါက ထန်လင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးအိပ်မက်ဆိုးထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ အသိစိတ်တစ်ခုပါပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်က နံပါတ် ၀ ဆီမှာ ရှိနေတာ”
ဦးနှောက်ပေါ်ရှိ သွေးကြောမျှင်များမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားနေ၏။ နံပါတ် ၂ ၏ စိတ်ခံစားချက်များက ပြောင်းလဲနေသည်။
“အသိစိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့တောင် ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တာလား”
မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် နံပါတ် ၂ ၏ စွမ်းအားကြောင့် သက်ရောက်ခံနေရသည်။ ၎င်းမှာ အလွှာလိုက် ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော်လည်း ကောင်းမင်အတွက် အလွန်အန္တရာယ်ရှိနေဆဲပင်။ အကယ်၍ နံပါတ် ၂ သာ အပြည့်အစုံတည်ရှိနေမည်ဆိုပါက မည်မျှကြောက်စရာကောင်းမည်ကို ခန့်မှန်းရန်ခက်ခဲလှသည်။ သူသည် မပြောသင့်သူများထဲတွင် ထိပ်တန်း ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
“သရဲအိမ်မှာတုန်းက ဘာလို့ ငါ့ကို လိမ်ခဲ့တာလဲ၊ ထန်လင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲ”
ကောင်းမင်၏ လက်က သေတ္တာထဲရှိ အဟကြားမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်သွားသည်။ ဦးနှောက်သည် ကြည်လင်စေးကပ်သော အရည်များထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်သည် ဦးနှောက်ဆီသို့ လက်လှမ်းမမီချေ။
“ငါ ထန်လင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မယုံကြည်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့လှည့်ကွက်ထဲမှာ မိနေသလို ဟန်ဆောင်မှသာ အပြင်ဘက်ကမ္ဘာနဲ့ ဆက်သွယ်မိဖို့ အခွင့်အရေးရမှာမလို့ပဲ”
နံပါတ် ၂ ၏ အသံသည် အသံလှိုင်းများကဲ့သို့ ကောင်းမင်၏ လက်ဖဝါးဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“မင်းရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့် မသေဆေးကုမ္ပဏီကို မကျေနပ်တဲ့သူတွေ အများကြီး သေဆုံးခဲ့ရတယ်ဆိုတာရော မင်းသိရဲ့လား”
ကောင်းမင်၏ မျက်နှာက ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။
“သူတို့က တားမြစ်ဂိမ်းကစားသမားတွေနဲ့ ကမ္ဘာ့ကယ်တင်ရှင်ရဲ့ နောက်လိုက်တွေကို ဖမ်းဆီးဖို့ ငါးစာအဖြစ်ပဲ မင်းကိုပဲ အသုံးချနေတာ”
“လူဘယ်နှစ်ယောက် သေသွားလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး၊ အခု ဒီပဟေဠိကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ကယ်တင်ရှင်တွေ ပြန်လာဖို့ပဲ၊ ဒါကြောင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့ သတင်းစကားတွေကို ကမ္ဘာ့ကယ်တင်ရှင်ရဲ့ ယဇ်ပလ္လင်ဆီ ပို့မှရမယ်”
နံပါတ် ၂ မှာ အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး ရက်စက်လှသည်။
“ကယ်တင်ရှင်ရဲ့ ယဇ်ပလ္လင်က ဘယ်မှာလဲ၊ ငါ မင်းကို ကူညီနိုင်တယ်”
ကောင်းမင်သည် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း အပြစ်မဲ့သူများ သေဆုံးသည်ကို မမြင်လိုပေ။
“ငါ မေ့သွားပြီ”
“မေ့သွားပြီ ဟုတ်လား”
ကောင်းမင်သည် ဦးနှောက်ကို ဆုပ်ညှစ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
“ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့အရာကို မင်းဘယ်လိုဖြစ်ပြီး မေ့သွားရတာလဲ”
“ဒါက ငါ့ကို အစိုးရိမ်စေဆုံး အချက်ပဲ၊ မပြောသင့်သူတွေဆိုတာ သေခြင်းရှင်ခြင်းအထက်မှာ ရှိနေသင့်တာ၊ သူတို့က မသေဆုံးနိုင်ဘူး၊ သူတို့ကို လူတွေက မေ့လျော့သွားမှသာ သူတို့က တကယ် သေဆုံးသွားကြတာ၊ အခုတော့ လူတိုင်း သူတို့ကို မေ့သွားကြတဲ့အချိန်က သူတို့တကယ် သေဆုံးသွားတဲ့ အချိန်ပဲ”
နံပါတ် ၂ ၏ အသံက ပိုမို အားနည်းလာသည်။
“ငါ သူ့နာမည်ကိုရော၊ သူ့ရဲ့ ယဇ်ပလ္လင်တည်နေရာကိုရော မေ့သွားပြီ”
“ဒါဆို... ကယ်တင်ရှင်တွေ မရှိတော့ဘူးပေါ့”
ကောင်းမင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ တစ်ယောက်တည်းနှင့် မသေဆေးကုမ္ပဏီကို ရင်ဆိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
“သူတို့ အဝေးကြီးကို ရောက်နေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်၊ သူတို့က အတွင်းကမ္ဘာရဲ့ ဗဟိုချက်ဆီကို သွားခဲ့ကြတာလေ”
နံပါတ် ၂ က ကောင်းမင်ကို ပြန်ချော့ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို မသေဆေးကုမ္ပဏီနဲ့ ရှင်းလုသွေးမြို့တော်အကြောင်း အရာအားလုံး ပြောပြနိုင်တယ်၊ မင်း စိတ်ဝင်စားတဲ့ ဟန်ဟိုင်းစီမံကိန်းအကြောင်းလည်း ပါတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်း မြန်မြန်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်၊ နံပါတ် (၀) အသစ် ရောက်လာပြီး ငါ့အသိစိတ်ကို တခြားနေရာရွှေ့ပစ်ဖို့ သိပ်မကြာတော့ဘူး”
“မင်းကို ကယ်ဖို့ ငါဘာလုပ်ပေးရမလဲ”
“အလကားပါပဲ၊ ငါ့ကို ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ ဒီဖန်ပုလင်းက အတွင်းကမ္ဘာရဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အနက်ရောင်သေတ္တာကို ပုံစံတူ လုပ်ထားတာ၊ အဲ့ဒါက သရဲစွမ်းအားတွေကို ခုခံနိုင်တယ်၊ မသေဆေးကုမ္ပဏီက အလိုအလျောက် ပျက်စီးစေမယ့်စနစ်နဲ့ တပ်ဆင်ထားတာ၊ တကယ်လို့ ဒီအနက်ရောင်သေတ္တာက ဖိအားကြောင့် ကွဲအက်သွားမယ်ဆိုရင် အဲဒီစနစ်က ငါ့ကို အရင် ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်”
နံပါတ် ၂ ၏ ဧရာမ ဦးနှောက်ကြီးသည် မြို့လယ်ခေါင်တွင် ပိတ်မိနေပြီး စဉ်ဆက်မပြတ် နှိပ်စက်ညှင်းပန်းမှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ကို ခံစားနေရသည်။
“ကြည့်ရတာ ဒီအနက်ရောင်သေတ္တာကို ငါနဲ့အတူ ယူသွားမှ ဖြစ်တော့မယ်”
ကောင်းမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါ ဘာလုပ်ရမလဲသိပြီ”
သူသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ရာ ဧရာမ လက်ရှစ်ချောင်းက ဆန့်ထွက်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် အရပ်ရှစ်မျက်နှာမှ အနက်ရောင်သေတ္တာကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ လူ့အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၊ ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အိပ်မက်မြို့တော်ကြီးသည် စတင် ပြိုလဲလာတော့သည်။ ကောင်းမင် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်သေတ္တာပေါ်တွင် အဆုံးမရှိသော အက်ကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အိပ်မက်ကြီး တစ်စစီပြိုကွဲလုနီးအချိန်တွင် ကောင်းမင်သည် နံပါတ် ၂ ၏ ဦးနှောက်နှင့် အနက်ရောင်သေတ္တာကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်တော့သည်။
၁၉၁ ကြိမ်မြောက် ကျဆင်းမှုအပြီးတွင် ကောင်းမင်သည် ထန်လင်း၏ အသိစိတ်ထဲမှ သူအလိုရှိသော အရာကို နောက်ဆုံး ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ချိုးဖျက်စမ်း”
ထန်ဟန်လု၏ မျက်နှာသည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူမခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးမြို့တော် တက်တူးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုတက်တူးများသည် အိပ်မက်တံခါးများကို ဖွင့်နိုင်သည့် သော့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းမင်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ တက်တူး၏ နောက်ဆုံးအကြွင်းအကျန်များ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ကောင်းမင်သည် သူမ၏ အိပ်မက်ထဲမှ ထွက်ခွာလိုက်သည်။
...
ထန်လင်း သူမမျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးများ စီးကျနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။ နီရဲနေသော သူမ၏ မျက်လုံးများက စားပွဲပေါ်ရှိ အလုပ်စာရွက်စာတမ်းများကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မည်သည့်စာတစ်လုံးမှ သူမ ခေါင်းထဲ မဝင်တော့ချေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိနေတော့သည်။
“ခုန်ချလိုက်”
“ငါ အိပ်မက်ထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတာ ဖြစ်မယ်၊ ငါ ခုန်ချလိုက်တာနဲ့ နိုးလာလိမ့်မယ် ဟုတ်တယ် အဲဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်”
သူမသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။ သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက ဆူဆူညံညံအသံများကို ကြားသောအခါ လာရောက် စစ်ဆေးကြသည်။ သူတို့သည် ထန်လင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် သူတို့၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။