မြို့ကြီးများ

အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော နတ်ဘုရားက ကမ္ဘာကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မြင်သမျှ လူသားတိုင်းနှင့် သရဲတစ္ဆေတိုင်းသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ပျော်ဝင်မသွားမီ ရောဂါဝေဒနာ၊ ကျိန်စာနှင့် ဘေးဒုက္ခများကြောင့် စုတ်ပြတ်သတ်သွားရစမြဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနေ့တွင်မူ ထိုနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားက သက်ရောက်မှု ကင်းမဲ့သွားရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အရေးမပါသော်လည်း ခေါင်းမာလွန်းသော ပစ်မှတ်တစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တဒိန်းဒိန်းခုန်နေသော နှလုံးသားတစ်ခုနှင့်အတူ ကောင်းမင်သည် အမှောင်ရိပ်ထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခြင်းခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

“ယဇ်ပလ္လင်ထဲမှာ မပြောသင့်သူရဲ့ စွမ်းအားတွေ ကျန်နေသေးတာပဲ”

နံပါတ် ၂ ၏ သတိပေးချက်မှာ မှန်ကန်လှသည်။ မသေဆေးကုမ္ပဏီက ကာကွယ်ရေးစနစ်တွေ လုပ်မထားရခြင်းသည် မလိုအပ်ဟု သူတို့တွေးထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောဗဟိုချက်က မပြောသင့်သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ထားပြီးသားပင်။ သန့်စင်သော မုန်းတီးမှုအဆင့်ပင်လျှင် ထိုနေရာ၌ ပိတ်မိသွားနိုင်ပေသည်။

ကောင်းမင် မသေသည်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ ဝေဝါးသောမျက်နှာကြီးက သူ့ဘက်သို့ ထပ်မံ လှည့်လာပြန်သည်။ အမှောင်ထုက သူ့အရေပြား တစ်လက်မတိုင်းကို တိုက်စားနေလေသည်။ သူသည် ယင်းကို ထွက်ပြေး၍ မရသလို ရှောင်လွှဲ၍လည်း မရပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းမင် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း နှလုံးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည့် အချိန်တိုင်းတွင် အခြားကောင်းမင်တစ်ယောက်က အမှောင်ထဲမှ တွားသွားထွက်ပေါ်လာစမြဲပင်။ ထို့အပြင် သူသည် ထိုလူသားမျက်နှာကြီးနှင့် ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။

“သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန်ခန္ဓာကိုယ်က ဒီနေရာမှာ မရှိဘူး၊ အသိစိတ်တစ်ခုလေးနဲ့ ငါ့ကို အရှုံးပေးအောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ကောင်းမင်၏ မျက်လုံးများက ပြတ်သားမှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် မည်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်အရာများ ပုန်းအောင်းနေကြောင်း သူဂရုမစိုက်ပေ။ ငရဲထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်နေရသည်ဖြစ်စေ သူဂရုမစိုက်တော့။ ဤသည်မှာ စိတ်ဆန္ဒ ပြိုင်ပွဲပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအကြည့်က ကောင်းမင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော်လည်း ကောင်းမင်အသစ်မှာ အမြဲတမ်း ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ရွေးချယ်ခံတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေသော သာမန်လူသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပါရမီရှင် မဟုတ်ပေ။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ပြီးမှသာ နတ်ဘုရားများကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးကို သူရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူ၏ စိတ်ဆန္ဒက အားနည်းနေသေးသည်။ မပြောသင့်သူ၏ အကြည့်ကို သူမခုခံနိုင်သေးချေ။ သို့သော် မပြောသင့်သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ထိုအားနည်းသော လူသားလေးသည် သူ့ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မပြောသင့်သူ၏ အသိစိတ်မှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ ၎င်းက စည်းမျဉ်းများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ကောင်းမင်၏ စိတ်ဆန္ဒသည် ပိုးစုန်းကြူးလေးတစ်ကောင်နှင့် တူ၏။ ၎င်းက အမှောင်ထုကို မမောင်းထုတ်နိုင်သော်လည်း အမှောင်ထုကလည်း ၎င်းကို ငြိမ်းသတ်မရနိုင်ချေ။ သေခြင်းတရားကို လှေကားထစ်များအဖြစ် အသုံးပြု၍ ကောင်းမင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုမျက်နှာကြီးအနားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကောင်းမင်သည် ထိုမျက်နှာကြီးကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှောင်ထုထဲတွင် အဆုံးမရှိ ပြိုကွဲပျက်စီးလျက်ရှိနေသည်။

မပြောသင့်သူသည် အလွန်စွမ်းအားကြီးသော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ထက်ပို၍ နားလည်ရခက်သော လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။ ကောင်းမင်၏ လက်များမှာ သူ့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ပေ။ သေခြင်းတရား သို့မဟုတ် အမှောင်ထု… သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ချေ။ ကောင်းမင်၏ လက်ငါးချောင်းက အမှောင်ထုကို ဖြတ်သန်းကာ ထိုမျက်နှာကြီးကို ထိတွေ့လိုက်သည်။

“ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခန်း”

သွေးမြို့တော် တက်တူးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အမှောင်ထုမှာ အနီရောင် စွန်းထင်းခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် မစင်ကြယ်တော့ချေ။ ကောင်းမင်၏ ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာက ပွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုမျက်နှာကြီးကို သူ့နှလုံးသားထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်နှင့် ဝေဝါးသော မျက်နှာကြီးနှင့် အမှောင်ထုတို့က ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အလင်းရောင်များ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာ၏။ ကောင်းမင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ယဇ်ပလ္လင်အတွင်းရှိ အစစ်အမှန်မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်းမင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး နှလုံးခုန်သံ ရပ်တန့်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ မသေဆေးကုမ္ပဏီတွင် မည်သည့် ကျူးကျော်မှုကိုမဆို ခုခံနိုင်ရန် ခိုင်မာသော ကာကွယ်ရေးစနစ်တစ်ခု ရှိမည်ကို သူသိထားသော်လည်း ဤအတိုင်းအတာအထိ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။ မျက်နှာမပါသော ပုံရိပ်သုံးခုက သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့ တစ်ခုစီ၏ နောက်တွင် သွေးမြို့တော်တစ်မြို့၏ အရိပ်များ တဖျတ်ဖျတ် ဖြစ်နေကြ၏။

ပထမပုံရိပ်မှာ အမှောင်ထုထဲတွင် အများဆုံး ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ၎င်းနောက်ကွယ်ရှိ သွေးမြို့တော်က အလင်းရောင်အားလုံးကို ဝါးမျိုထားပေသည်။

ဒုတိယပုံရိပ်မှာမူ အခြားဒိုင်မန်းရှင်းတစ်ခုတွင် တည်ရှိနေပုံရသည်။ ၎င်းမှာ နီးနေသယောင် ဝေးနေသယောင်ဖြစ်နေပြီး အစစ်လိုအမှန်လိုလို အတုအယောင်လိုလို ဖြစ်နေလေသည်။ ၎င်း ကာကွယ်ထားသော သွေးမြို့တော်သည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ ၎င်းတွင် ခွဲခြားရခက်သော အရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် ကောလာဟလများထဲတွင်သာ တည်ရှိနေသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်နှင့် တူပေသည်။

တတိယပုံရိပ်ကား အသွေးအသားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ၎င်းသည် သားစားကြူးနတ်ဘုရားရုပ်တုနှင့် ဆင်တူသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းထံမှ အသားနံ့များ ထုတ်လွှတ်မနေဘဲ ကြောက်စရာကောင်းသော အပုပ်နံ့များသာ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ၎င်းနောက်ကျောရှိ သွေးမြို့တော်မှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ ကောင်းမင် အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ သားစားကြူးနတ်ဘုရားသည် ထိုသွေးမြို့တော်အပေါ် အလွန်အမင်းရန်လိုမှုကို ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မျက်နှာလေးခုသည် တစ်ခါမှ ဒီလောက်အထိ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း မဖြစ်ဖူးကြချေ။

“သားစားကြူးနတ်ဘုရားက ဒီဆွေးမြည့်နေတဲ့ သွေးမြို့တော်က လာတာလား”

ကောင်းမင်သည် သားစားကြူးနတ်ဘုရားကို မနည်းထိန်းချုပ်နေရသည်။ နံပါတ် ၂ သည်လည်း စတင်ရူးသွပ်လာတော့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကျိန်စာများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ သူ၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်က ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

“နံပါတ် (၀) ကို ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ မပြောသင့်သူက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ သွေးမြို့တော် သုံးမြို့တောင်ပဲ၊ အမှောင်ထု၊ ပုံရိပ်ယောင်လှည့်စားမှု၊ အသားနဲ့အသွေးတဲ့၊ ငါ ရှုံးခဲ့တာ မဆန်းတော့ပါဘူး”

နံပါတ် ၂ ၏ အသံတွင် နာကျင်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယင်းက သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေချေပြီ။

ထိုရုပ်တု သုံးခုသည် သွေးမြို့တော်သုံးခုနှင့် ၎င်းတို့နှင့်သက်ဆိုင်သော မပြောသင့်သူများထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ဤနေရာတွင် ရှိမနေသော်လည်း သူတို့၏ အကြည့်များက ကောင်းမင်အပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အဆုံးစွန်ဆုံး အမှောင်ထုကို ကိုယ်စားပြုနေကြသော်လည်း ကောင်းမင်အား နေရောင်အောက်တွင် အရည်ပျော်နေသော ရေခဲတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ကောင်းမင်၏ တည်ရှိမှုက နောက်တစ်စက္ကန့်အတွင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။

“သူတို့က သာမန်မပြောသင့်သူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က သွေးမြို့တော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ကိုယ်စားပြုနေတာ၊ သူတို့ ဒီမှာ မရှိရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ရုပ်တုတွေထဲမှာ သူတို့ရဲ့ အသိစိတ်တွေ ပါဝင်နေတယ်”

နံပါတ် ၂ က နာကျင်နေသည့်ကြားမှ ကောင်းမင်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် နံပါတ် (၀) ၏ နှိပ်စက်ညှင်းပန်းမှုကို ခံနေရသော်လည်း ကောင်းမင်အတွက် သတင်းများ ပြောပြနေဆဲဖြစ်သည်။

“မပြောသင့်သူ သုံးယောက်ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုလား”

အိပ်မက်သရဲသည် မပြောသင့်သူများထက် အားနည်းပေသည်။ ကောင်းမင်တွင်လည်း သူတို့နှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ မရှိချေ။ သူသည် မပြောသင့်သူသုံးဦး၏ အကြည့်အောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် အလွန်အမင်း ဖိအားများနေခဲ့သည်။ ကောင်းမင် ဘာလုပ်ရမည်ကို မစဉ်းစားနိုင်သေးခင် ဆွေးမြည့်နေသော အသားရုပ်တုက စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းက သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် တူညီသော နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းပင်။ ၎င်းကို ဗဟိုပြု၍ ရုပ်တုနှစ်ခုမှလွဲ၍ ၎င်းပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် လျင်မြန်စွာပင် အသားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အရာအားလုံး ဆွေးမြည့်ပုတ်သိုးကုန်သည်။ ကောင်းမင် နောက်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ချက်ချင်းသတိပြုမိလိုက်သည်။ မပြောသင့်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအား ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။ သားစားကြူးနတ်ဘုရားက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးထားသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်က စတင် ညှိုးနွမ်းလာတော့သည်။

‌ကောင်းမင်ထံမှ ပုပ်သိုးနေသော အသားနံ့နှင့် မွှေးပျံ့သော အသားနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ ကြံ့ခိုင်သော်လည်း လက်တွေ့ကမ္ဘာမှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကား နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုသည် သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်၍ သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် ပေါင်းစည်းလိုက်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

“ငါ ထပ်သေရဦးမှာလား”

သူ့မျက်လုံးများမှ သွေးများ စီးကျလာတော့သည်။ သူ့အရေပြားများ ပုပ်ဆွေးကုန်၏။ အရာအားလုံးက အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်ပတ်ပတ်လည်ရှိ မျောပါနေသော စုံစမ်းရေးမှူးများနှင့် စက်ပစ္စည်းများက စတင်ပျက်စီးလာကြတော့သည်။

“ငါ ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး၊ ဒီသင်္ဘောကြီးက မသေဆေးကုမ္ပဏီရဲ့ အပြစ်ဒုစရိုက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာ၊ ငါသာ ထွက်ပြေးလိုက်ရင် မသေဆေးကုမ္ပဏီက တားမြစ်ဂိမ်းကစားသမားတွေအားလုံး သေဆုံးသွားတဲ့အပြစ်တွေကို ငါ့ဆီပဲ ပုံချလိမ့်မယ်၊ ဒါ့အပြင် ဟန်ဟိုင်းကို သွားမယ့် ဒီလမ်းကြောင်းကိုလည်း ငါဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်”

ကောင်းမင်က ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အိပ်မက်၏ ယဇ်ပလ္လင်ကို ထုတ်ယူ၍ ကျန်းတင်းထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“မင်းက စုံစမ်းရေးမှူးတွေကို စိုးရိမ်နေတာလား”

ကျန်းတင်းက ကောင်းမင် ဘာလုပ်ချင်နေသည်ကို သိသွားသည်။ သူ ယဇ်ပလ္လင်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“မင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ၊ ဒါကို ဘာလို့ ကမ္ဘာကြီးကို မင်းကိုယ်မင်း ဗီလိန်တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြနေရတာလဲ”