ငါက မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေပြီးသားကို သူ့ကိုမြင်ရတာ အရမ်းစိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်တယ်

ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့၏ အားဖြည့်ပေးမှုကြောင့် ကောင်းမင်၏ ဝိညာဉ်သည် ပိုမိုသန်မာလာပြီး သူ့နှလုံးခုန်သံမှာလည်း ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။ သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် ဧရာမ ဝေလငါးကြီးတို့က သူ့အား ဆွေးမြည့်ပျက်စီးခြင်းကပ်ဘေးမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒသည် အရင်ကထက်ပင် ပိုမိုကြံ့ခိုင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းမင်သည် အားနည်းနေသေးသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးခဲ့ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ့ဝိညာဉ်သည် ထိခိုက်မှု ဖြစ်ပေါ်တိုင်း သူ့ကိုယ်သူကာကွယ်ရန်အတွက် သက်ဆိုင်ရာ ခုခံရေးစွမ်းအားများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဆွေးမြည့်ခြင်း၊ အမှောင်ထု၊ ပုံရိပ်ယောင်များနှင့် ငရဲသန္ဓေသား၏ ကျိန်စာများအပါအဝင် မည်သည့်အရာကမျှ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ကောင်းမင်သည် သားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ နှလုံးသားထဲမှ တွားသွားထွက်လာပြီး အရိပ်နှင့် ဝေလငါးကြီးကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက ရှုပ်ထွေးပြီး မှောင်မိုက်လွန်းတယ်၊ မင်းကျေးဇူးတင်တဲ့သူတွေဟာလည်း မင်းကြောင့် ထိခိုက်ခံစားရပြီး မပျော်မရွှင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

ထိုအရိပ်က ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ဝေလငါးကြီးကမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မြူပင်လယ်ထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ ကူးခတ်နေလေသည်။ ကောင်းမင်ကြောင့် ထိုအရိပ် နိုးထလာခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သဖြင့် ဝေလငါးကြီးက သူ့အပေါ် အမြင်ကောင်းရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းမင်က ခေါင်းကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အရိပ်က သူ့ကို ဆက်ဖိအားမပေးတော့ပေ။ သူသည် ကောင်းမင်၏ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာလို့ ဒေါက်တာကောင်းရဲ့ ချိန်းကြိုးတွေကို ဝတ်ထားရတာလဲ၊ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက သူ့အစီအစဉ်ထဲက အစိတ်အပိုင်းတွေလား”

ထိုအရိပ်သည် ဒေါက်တာကောင်းအပေါ် အလွန်အမြင်မကြည်ဖြစ်နေပြီး သူတစ်ပါး၏ အသုံးချခံ ဖြစ်ရမည်ကိုလည်း မလိုလားပေ။

“ကျွန်တော် ဒေါက်တာကောင်းကို လုံးဝ မသိပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဟန်ဟိုင်းကနေ ထွက်လာတုန်းက သူကျွန်တော့်ကို တစ်ခါကူညီပေးခဲ့ဖူးပုံရပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိတော့ပါဘူး”

ကောင်းမင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် အရင်က သူ့ကိုယ်သူ ဒေါက်တာကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ယင်းက ရယ်စရာကောင်းလှသည်ဟု သူ ထင်မြင်မိသွားသည်။

“သူပစ်မှတ်ထားတာ ခံရတယ်ဆိုရင် မင်းဆီမှာ သူလိုချင်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေလို့ ဒါမှမဟုတ် သူက မင်းကို တစ်ခုခုအတွက် အသုံးချဖို့ ကြံနေလို့ ဖြစ်ရမယ်”

အရိပ်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းမင် လိမ်ညာနေခြင်း ရှိ၊ မရှိကို အလွယ်တကူ သိနိုင်သည်။

“မင်းက သူတို့ရဲ့ ယဇ်ပလ္လင်တွေကို ခိုးယူခဲ့လို့ သွေးမြို့တော် သုံးခုက သရဲတွေက လိုက်သတ်ဖြတ်နေတာလား”

“မဟုတ်ပါဘူး”

ကောင်းမင်က လက်ကာပြရင်း သူသည် ဟန်ဟိုင်းသွေးမြို့တော်မှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ အရိပ်သည် သူ၏ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သည်။ အရိပ်နှင့် ဝေလငါးကြီး၏ အကူအညီသာ မပါခဲ့ပါက သူသည် ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့နေသော အလောင်းပုံတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ရိုးသားစွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန်မှာ မှန်ကန်သော အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းမင်၏ ပြောပြချက်တစ်လျှောက်လုံး ထိုအရိပ်သည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသော်လည်း ကောင်းမင်က သွေးမြို့တော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်မည့် အစီအစဉ်ကို ပြောပြသောအခါတွင်မူ အနည်းငယ် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားသည်။

“ဟန်ဟိုင်းက သွေးမြို့တော် ၁၂ ခုရဲ့ ပူးပေါင်းအင်အားနဲ့ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတာ၊ ဟန်ဟိုင်းကို ပြန်တည်ဆောက်မယ်ဆိုတာက သူတို့အားလုံးကို ဆန့်ကျင်တာပဲ၊ ဘယ်သူမှ မင်းကို ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သွေးမြို့တော်တွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတဲ့ သရဲတွေတောင်မှ သွေးမြို့တော် ၁၂ ခုကို ဆန့်ကျင်ရလောက်အောင် မရူးကြဘူး”

“ဒါက မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဟန်ဟိုင်းမှာ နေထိုင်နေကြတဲ့ လူသားတွေနဲ့ သရဲတွေအတွက် တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့လည်း အပြင်လောကကို မြင်ချင်တယ်၊ ကံကြမ္မာရဲ့ ဖုံးကွယ်မခံထားရတဲ့ ကောင်းကင်ယံကို မြင်ချင်တယ်၊ လှောင်အိမ်ထဲမှာ နေ့တိုင်း ပိတ်မိနေတာမျိုး မဖြစ်ချင်တော့ဘူး”

ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ကောင်းမင် နောက်ပြန်လှည့်၍ မရတော့ပေ။

“ဟန်ဟိုင်းဆိုတာ လူသားတွေနဲ့ သရဲတွေ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတဲ့ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုပဲ၊ အဲဒီက မြို့သူမြို့သားတွေဟာ အသက်ရှင်နေတုန်းက မတရားမှုတွေကို ခံစားခဲ့ကြရသလို သေဆုံးပြီးနောက်မှာလည်း ထိတ်လန့်စရာတွေ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေကြားမှာ ဆက်ပြီး နစ်မြုပ်နေကြရတယ်၊ အရိပ်တွေထဲကို အကြိမ်ကြိမ် နစ်မြှုပ်သွားရင်း နာကျင်မှုတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခံစားနေကြရတာပါ”

ကောင်းမင်သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ဖူးသဖြင့် ဟန်ဟိုင်းအတွက် မရေမတွက်နိုင်သော အနာဂတ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းတို့အနက် တစ်ခုမှ တောက်ပနေခြင်း မရှိပေ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး သွေးများက မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည်။ အချို့သော အနာဂတ်များတွင် စီတုအန်းသည် ဟန်ဟိုင်းကို အခြားသွေးမြို့တော်ရှိ သရဲများထံ ယဇ်ပူဇော်ကာ သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက် အကြီးအကျယ် အမြတ်ထုတ်ခဲ့သည်။ အချို့တွင် ရှရန်သည် ဟန်ဟိုင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ခြောက်ခြားဂိမ်းကစားသမားများကို ဦးဆောင်ကာ မြို့တစ်ခုလုံးကို သွေးစွန်းပြီး ယိုယွင်းဖောက်ပြန်နေသော ခြောက်ခြားဂိမ်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် အခြားသွေးမြို့တော်ရှိ သရဲများပင်လျှင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ရသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။ အချို့တွင်မူ ကျင်းထောင်ရှန်းသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန၏ အိပ်မက်သရဲတစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။သူသည် အရိပ်ကမ္ဘာကို မနားတမ်း တိုက်ခိုက်ကာ သွေးမြို့တော်များ၏ ကျန်ရှိနေသော စိတ်ဆန္ဒများကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သလို ဟန်ဟိုင်း၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် မြှုပ်နှံပစ်ခဲ့သည်။

ထိုအနာဂတ် အားလုံးသည် ပျက်စီးခြင်းသို့သာ ဦးတည်နေပြီး ကောင်းမင်သည် ထိုအခြေအနေများကြားတွင် ခါးသီးစွာ ရုန်းကန်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် သွေးမြို့တော်ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သမုဒ္ဒရာအောက်ခြေတွင် နေထိုင်နေကြရသော အားအနည်းဆုံးနှင့် ခိုကိုးရာအမဲ့ဆုံးသော နိုင်ငံသားများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ထိုနေရာတွင် အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။

“ဒီလို နာကျင်မှုမျိုးကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် တစ်ကြိမ် ခံစားဖူးတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ”

ကောင်းမင်၏ အကြည့်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။ သူသည် မွန်မြတ်လှသော သူတော်စင်တစ်ဦး မဟုတ်သလို သတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်မည့် ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးလည်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ဖူးသော သာမန်လူတစ်ယောက်က ဖန်တီးထားသည့် အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော ပေါင်းစပ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

“မင်းပြောတာကို ငါနားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းလုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်သေးဘူး”

အရိပ်သည် ဒေါက်တာကောင်းအကြောင်းကို ဆက်မမေးတော့ဘဲ ခွေးနက်ကြီးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

“သူ့နောက်ကို လိုက်သွားတာက သေခြင်းတရားဆီကို သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ၊ မင်းကို ရွေးချယ်ဖို့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး တစ်ခုပေးမယ်၊ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပြီး အဲဒီဝေလငါးကြီးနဲ့ အတူနေပါ”

ခွေးနက်ကြီးက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဧရာမခေါင်းကြီးကို အသည်းအသန် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

“ကုမရတော့တဲ့ အကောင်ပဲ”

အရိပ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် မှေးမှိန်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ့အချိန်မှာ အကန့်အသတ် ရှိနေသည်ကို သိပုံရသဖြင့် သူသည် ဝေလငါးကြီးနှင့် အတူရှိပေးရန် ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး သစ္စာရှိသူတစ်ဦးကို ရှာဖွေပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခွေးနက်ကြီးသည် အလွန်သစ္စာရှိလွန်းသဖြင့် ကျန်နေခဲ့ရန် မည်သို့မျှ ဆွဲဆောင်မရပေ။

“မင်းတို့ အခု ထွက်သွားလို့ရပြီ၊ ငါ လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်”

ခွေးနက်ကြီးက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နတ်ဘုရား၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆန်လိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း နံပါတ် ၂ မှာ ၎င်းအတွက် ချွေးပြန်သွားရသည်။ အရိပ်က သူတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်မှသာ သူသက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူက ကောင်းမင်အား ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းထဲမှ အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့သို့ ပြန်ရန် တိုက်တွန်းနေတော့သည်။

“အထီးကျန်ကျွန်းကို ဝေလငါးကြီးက သယ်ဆောင်သွားပြီး လောကကြီးထဲမှာ နောင်တတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော်သာ သွေးမြို့တော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ရင် ခင်ဗျားတို့အတွက် အိမ်တစ်လုံးနဲ့ နောင်တအားလုံးအတွက် နေရာအသစ်တစ်ခုကို ကျွန်တော် ဖန်တီးပေးနိုင်မှာပါ”

ကောင်းမင်သည် အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ရဲဝံ့စွာပင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

“မင်း အသက်ရှင်နေဦးမယ်ဆိုမှ အဲဒီအကြောင်းကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့”

ခွေးနက်ကြီး၏ ငြင်းဆန်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ကျိန်စာများဖြင့် တွန့်လိမ်နေသော အရိပ်သည် ခွေးနက်ကြီးကို မောင်းထုတ်တော့မည့် အချိန်တွင် ကောင်းမင်၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းတုန်ခါသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

ကောင်းမင်၏ ဝိညာဉ်သုံးပုံတစ်ပုံမှာ ဆွေးမြည့်ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း ဖုန်းမှာမူ မမြင်နိုင်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုခုက ကာကွယ်ပေးထားသကဲ့သို့ အကောင်းအတိုင်း ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အတွင်းကမ္ဘာထဲကနေ ဖုန်းခေါ်တာလား”

ကောင်းမင်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူ့ဖုန်းသည် ထူထပ်သော အမည်းရောင် ဆံပင်များနှင့် သွေးကြောများ ဖုံးအုပ်ခံထားရပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကြက်သွေးရောင် နံပါတ်တစ်ခု ပေါ်နေလေသည်။

“ဒါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ သရဲအိမ်ပိုင်ရှင်လား”

ကောင်းမင်သည် အရင်ကလည်း ထိုဖုန်းကို ဖြေခဲ့ဖူးသော်လည်း အကွာအဝေးကြောင့် အခြားတစ်ဖက်မှ ပြောနေသည်ကို ဘာတစ်ခုမှ မကြားခဲ့ရပေ။ ယခုမူ အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အခြေအနေက တိုးတက်လာပုံရသည်။

သူ့လက်ချောင်းက ဖုန်းလက်ခံရန် နှိပ်လိုက်သည်။သို့သော်လည်း ကောင်းမင် ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင် သူ့ဘေးနားမှ အံ့အားသင့်ဖွယ် စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျွန်းတစ်ခုလုံးကို အနက်ရောင် ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။ မြူထုနှင့် ကျိန်စာများ ရောယှက်သွားပြီး ကျိန်စာပင်လယ်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကောင်းမင် သူ့လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖုန်းသည် အဆုံးမရှိသော ကျိန်စာများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။အရိပ်၏ သန္ဓေပြောင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဝေလငါးသီချင်းသံ စတင်လာသည့် အချိန်အထိ နေရာတစ်ခုဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန့်ကားသွားတော့သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ကောင်းမင်၊ သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် နံပါတ် ၂ တို့မှာ အတူတကွပူးကပ်နေကြပြီး ‘လူသုံးဦး’လုံး စကားတစ်လုံးမှ မပြောဝံ့ကြချေ။

အတော်ကြာပြီးနောက် ကျွန်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်။သို့သော်လည်း ကျွန်းကို ဝန်းရံထားသော မီတာတစ်ရာနီးပါးအတွင်းရှိ မြူပင်လယ်ကြီးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝေးကွာသော နေရာမှ အနက်ရောင်မြူများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ဖြည့်တင်းလာနေသည်။

“သူကတော့ အရမ်းကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ဘဝမှာ နေထိုင်နေပုံရတယ်”

ထိုတိုတောင်းသော စကားစုလေးထဲတွင် သွေးကျိန်စာများ၊ ယင်ကျိန်စာများ၊ နာကျည်းမှုကျိန်စာများ၊ သေခြင်းကျိန်စာများ၊ ယုတ်မာသော ကျိန်ဆိုမှုများနှင့် အခြားသော ကျိန်စာပေါင်းများစွာသည် အရိပ်ပင် မသိလိုက်ဘဲ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

“ခင်ဗျားမှာလည်း အခု ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုတွေ ရှိနေပြီပဲ၊ ချစ်ရတဲ့သူတွေကလည်း ဘေးနားမှာ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား”

ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် ကောင်းမင်၏ စကားအပြောအဆိုစွမ်းရည်မှာ ပိုလိမ္မာပါးနပ်လာသည်။

“ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ကို ရှာဖွေနေတုန်းပဲ၊ ခင်ဗျား ရှိတဲ့နေရာက ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်ပဲပေါ့ ၊ ဘယ်လောက် မနာလိုစရာကောင်းလိုက်လဲ”